Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Φύσηξε ταξίδι..





ΦΥΣΗΞΕ ΤΑΞΙΔΙ


Σύννεφο περαστικό
στον ουρανό του απομεσήμερου
σχήμα συμβολικά βυζαντινό
σε σθένος και εμπνεύσεις
τραγούδια ύμνοι και ψαλμοί
οραματισμοί πέρα από οριοθετήσεις
και αετίσια κοφτερή θωριά
στα ονειρικά αιθέρια περίπολα σου

για θαύματα μιλούσες και προσδοκίες γενεών
για παραδόσεις και ανάσταση
σαν το βλαστάρι που αναζητά στον ήλιο
χάδι ή σαν τη γέρικη ιτιά
που ψιθυρίζει προσευχές
στη μοναξιά της
- ρίζες πίστης πολλή ελπίδα
και φυλλωσιές αγάπης…

Στην τροχιά που ακολουθούσες
στους δρόμους τους μοναχικούς
ίσκιος κι ανάσα στην ιδρωμένη
ανηφοριά
στάλες δροσιάς μελωδικές στις κλίμακες
της αγρυπνίας
άπλωνες παρηγοριά
στον πονεμένο αδερφό
το δάκρυ σου ψιλόβροχο
στο μάγουλο του

σύννεφο ήσουν άπιαστο περαστικό
και φύσηξε τ’ αγέρι κι έφυγες
σε άλλους ουρανούς
ταξίδι…



Μ Ψ

                                         


"Ένα mail διακοπών.. "





-  Ένα mail διακοπών 

[Έφθασε στο αυγουστιάτικο «φεγγάρι» πριν δύο χρόνια,
σταλμένο από τον καλό φίλο και συνεργάτη Χατζηγεώργη (GT) -
αναδημοσιεύεται σήμερα, 40 ημέρες από την αναχώρηση του,
στη μνήμη του… ] 


Στούπα Μεσσηνίας, 29 Αγούστου

Μανόλια, μπανανιές, νυχτολούλουδο αρωματικό,
θάλασσα στο μπλε ποτήρι μονορούφι
όλα και όλοι συνυπάρχουν
Εγγλέζοι ωραίοι μετρημένοι ήσυχοι καλοί άνθρωποι
Αλβανοί ειρηνικοί με χρυσά παιδάκια
γεννημένα εδώ στη μάνα Ελλάδα
σκληροί στη δουλειά τους συνεπείς,
χωρίς φιλοσοφίες κι αναλύσεις,
λίγοι Γερμανοί σωστοί σοβαροί ευγενείς
όλο ισορροπία και σεβασμό
κι ένας Κινέζος θεραπευτής με μαλαισιανή βοηθό
επιδέξιος και πανέξυπνος
νοιώθω, ζω μια καλοσύνη τριγύρω
σαν σε χωριό παλιά ή σε νησί
καμιά εξουσία αστυνομία
όλα αυτορυθμίζονται
κάπου-κάπου περνά τζιπ του Λιμενικού
να θυμίζει πως δεν βρισκόμαστε
σε ατόλη του Ειρηνικού
ίσως μόνο στην ανθρώπινη Ελλάδα
της νιότης, του 1960-70…

θα γυρίσω 31.

Ο ευτυχής Χατζηγεώργης

                                                 


Τρίτη, 15 Αυγούστου 2017

"Ἡ Χαρά τῶν Χριστιανῶν "






Φώτης Κόντογλου - Ἡ Χαρά τῶν Χριστιανῶν
[Ἑλληνική Δημιουργία, τ.61, 1959]



Παναγία εἶναι τὸ πνευματικὸ στόλισμα τῆς ὀρθοδοξίας.
Γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ἡ πονεμένη μητέρα, ἡ παρηγορήτρια
κ᾿ ἡ προστάτρια, ποὺ μᾶς παραστέκεται σὲ κάθε περίσταση.

Σὲ κάθε μέρος τῆς Ἑλλάδας εἶναι χτισμένες ἀμέτρητες ἐκκλησιὲς
καὶ μοναστήρια, παλάτια αὐτηνῆς τῆς ταπεινῆς βασίλισσας,
κι᾿ ἕνα σωρὸ ρημοκλήσια, μέσα στὰ βουνά, στοὺς κάμπους καὶ στὰ
νησιά, μοσκοβολημένα ἀπὸ τὴν παρθενικὴ καὶ πνευματικὴ εὐωδία της.

Μέσα στὸ καθένα ἀπ᾿ αὐτὰ βρίσκεται τὸ παληὸ καὶ σεβάσμιο
εἰκόνισμά της μὲ τὸ μελαχροινὸ καὶ χρυσοκέρινο πρόσωπό της,
ποὺ τὸ βρέχουνε ὁλοένα τὰ δάκρυα τοῦ βασανισμένου λαοῦ μας, γιατὶ
δὲν ἔχουμε ἄλλη νὰ μᾶς βοηθήσει, παρεκτὸς ἀπὸ τὴν Παναγία,
«ἄλλην γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσιν
ἀεὶ μεσιτείαν, οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν».

Τὸ κάλλος τῆς Παναγίας δὲν εἶναι κάλλος σαρκικό, ἀλλὰ πνευματικό,
γιατὶ ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ὁ πόνος κ᾿ ἡ ἁγιότητα, ὑπάρχει μονάχα κάλλος
πνευματικό.
Τὸ σαρκικὸ κάλλος φέρνει τὴ σαρκικὴ ἔξαψη, ἐνῶ τὸ πνευματικὸ κάλλος
φέρνει κατυάνυξη, σεβασμὸ κι᾿ ἁγνὴ ἀγάπη.
Αὐτὸ τὸ κάλλος ἔχει ἡ Παναγία. Κι᾿ αὐτὸ τὸ κάλλος εἶναι ἀποτυπωμένο
στὰ ἑλληνικὰ εἰκονίσματά της ποὺ τὰ κάνανε ἄνθρωποι εὐσεβεῖς
ὁποῦ νηστεύανε καὶ ψέλνανε καὶ βρισκόντανε σὲ συντριβὴ καρδίας
καὶ σὲ πνευματικὴ καθαρότητα.

Στὴν ὄψη τῆς Παναγίας ἔχει τυπωθεῖ αὐτὸ τὸ μυστικὸ κάλλος ποὺ τραβᾷ
σὰν μαγνήτης τὶς εὐσεβεῖς ψυχὲς καὶ τὶς ἡσυχάζει καὶ τὶς παρηγορᾷ.
Κι᾿ αὐτὴ ἡ πνευματικὴ εὐωδία εἶναι τὸ λεγόμενο Χαροποιὸν Πένθος 
ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, ἕνα βότανο ἄγνωστο
στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν πήγανε κοντὰ σ᾿ αὐτὸν τὸν καλὸν ποιμένα.
Τούτη τὴ χαροποιὰ λύπη τὴν ἔχουνε ὅλα ὅσα ἔκανε ἡ ὀρθόδοξη τέχνη,
καὶ τὰ εὐωδιάζει σὰν σμύρνα καὶ σὰν ἀλόη, κἂν εἰκόνισμα εἶναι, κἂν
ὑμνωδία, κἂν ψαλμωδία, κἂν χειρόγραφο, κἂν ἄμφια, κἂν λόγος, κἂν
κίνημα, κἂν εὐλογία, κἂν χαιρετισμός, κἂν μοναστήρι, κἂν κελλὶ κἂν
σκαλιστὸ ξύλο, κἂν κέντημα, κἂν καντήλι, κἂν ἀναλόγι, κἂν μανουάλι,
ὅτι καὶ νἆναι ἁγιωτικό.  
….

Στὴν Ἑλλάδα, οἱ περισσότερες ἐκκλησιὲς τῆς Παναγίας γιορτάζουνε
κατὰ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, δηλαδὴ στὶς 15 Αὐγούστου.
Τὰ τροπάρια ποὺ ψέλνουνε σ᾿ αὐτὴ τὴ γιορτὴ εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ ἐξαίσια.
Τὸ δοξαστικὸ τοῦ Ἑσπερινοῦ εἶναι τὸ μονάχο τροπάρι ποὺ ψέλνεται
μὲ τοὺς ὀχτὼ ἤχους, κάθε φράση κι᾿ ἄλλος ἦχος·
ἀρχίζει ἀπὸ τὸν πρῶτον ἦχο καὶ τελειώνει πάλι στὸν πρῶτον.

Μὰ ὁλάκερη ἡ Ἑλλάδα δὲν ὑμνολογᾶ τὴν Παναγία μονάχα μὲ τοὺς
ψαλτάδες καὶ μὲ τοὺς παπάδες στὶς ἐκκλησιές,
ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ κάθε τί της, μὲ τὰ χωριά, μὲ τὰ βουνά, μὲ τὰ νησιά,
ποὔχουνε τ᾿ ἁγιασμένο τ᾿ ὄνομά της.
Τὰ καράβια βολτατζάρουνε στὴ δροσερὴ θάλασσα, ἀνοιχτὰ ἀπὸ τοὺς
κάβους ποὖναι χτισμένα τὰ μοναστήρια της, ἔχοντας στὴ πρύμνη
σκαλισμένο τ᾿ ἀγαπημένο καὶ προσκυνητὸ ὄνομά της.

Ὅποιος ταξιδεύει στὰ ἑλληνικὰ νερά, σ᾿ ὅποιο μέρος κι᾿ ἂν βρεθεῖ τὴ
μέρα τῆς Παναγίας, θὰν ἀκούσει ἀπ᾿ ἀνοιχτὰ τὶς καμπάνες ἀπάνω
ἀπὸ τὸ πέλαγο.
Ἄλλες ἔρχουνται ἀπὸ τ᾿ Ἅγιον Ὄρος ποὺ τὸ λένε Περιβόλι τῆς Παναγίας,
ἄλλες ἀπὸ τὴν Τῆνο ποὔχει τὸ ξακουστὸ παλάτι της, ἄλλες ἀπὸ τὴν
Σαλαμίνα ποὺ γιορτάζει ἡ Φανερωμένη, ἄλλες ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη,
ἀπὸ τὴν Παναγιὰ τῆς Ἁγιάσσος καὶ τῆς Πέτρας, ἄλλες ἀπὸ τὸ Μοναστήρι
τῆς Σίφνου, ἄλλες ἀπὸ τὴ Σκιάθο, ἄλλες ἀπὸ τὴ Νάξο, ἀπὸ κάθε νησί,
ἀπὸ κάθε κάβο, ἀπὸ κάθε στεριά.



nektar – [2fA]



Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

"Γεσθημανή "





Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ


Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών.
Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια.
Τρεις μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό
και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό.

Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση,
την Ανάσταση και την Ανάληψή Του  (στο 33ο έτος Του).
Έζησε μετά απ’ την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια
και κοιμήθηκε στη Γεσθημανή, σε ηλικία 59 ετών.



newsone – [2fA]










"Πρόσωπο μυστικῆς σιωπῆς "





ΜΗΝΥΜΑ  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2017
-  τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου


Τὸ πέρασμα τῆς Παναγίας ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο εἶναι ἕνα πέρασμα σιωπῆς, σεμνότητας, ταπεινοφροσύνης καὶ ἡσυχίας.

Μέσα στίς περιγραφές τῶν ἁγίων καί τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων δὲν ὑπάρχουν λόγοι καὶ φραστικές διατυπώσεις τῆς Παναγίας, ἀλλὰ οὔτε ἀκόμη καὶ στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων συναντοῦμε ἀναφορὲς στὴ ζωή της. 
Αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει, εἶναι μόνον μερικές ἀναφορές σέ ἀπόκρυφα εὐαγγέλια. 
Δέν ὑπάρχουν λόγια τῆς Παναγίας, δέν ὑπάρχουν πράξεις, ούτε στοιχεῖα τῆς ζωῆς της, συγκεκριμένα γεγονότα, παρά μόνον πολύ ἁπλές διακριτικές ἀναφορές στό θεῖο καί ἅγιο πρόσωπό της. 
Ἀλλὰ ὅσο σιωπηλὴ ἦταν στὴν ἐπίγεια ζωή της, τόσο πλούσια στὸν λόγο ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ Παναγία μας.

Καί ἐνῶ ἡ ἴδια δέν ἐκφράζεται μὲ τὸν λόγο, ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἡ ὁποία διαβάζεται στὶς ἑορτές της, λέγει «μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν».

Ἡ Παναγία, καί γι΄ αὐτό ἐπιλέγεται αὐτὴ ἡ περικοπή, εἶναι τό κατ΄ ἐξοχήν πρόσωπο τῆς θείας ἀκοῆς καί τῆς μυστικῆς σιωπῆς. 
Μυστικῆς σιωπῆς μέ τήν ἔννοια τοῦ ὅτι δέν βγάζει προφορικό λόγο, ἀλλὰ ὅμως φαίνεται πὼς ζεῖ τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. 
Καὶ θείας ἀκοῆς, γιατί ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς 
«πάντα συνετήρει τὰ ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (Λουκ. β, 19). 
Τά ὅσα ἔλεγε ὁ Κύριος, τά ὅσα ἔπραττε, ἔμπαιναν στήν ψυχή της καί κατεγράφοντο μέσα της. Μέ αὐτόν τόν τρόπο συντηροῦσε τήν χάρι τήν ὁποία τῆς εἶχε δώσει ὁ Θεός.

Ἀλλά ἔχει καί ἄλλη μιά ἀκοή, τήν ἀκοή πρός ὅλον τόν κόσμο· τήν ἱστορική ἀκοή.
Δέν ὑπάρχει ἄλλο πρόσωπο στό ὁποῖο νά ἀπευθύνονται τόσες προσευχές, στό ὁποῖο νά ἐκφράζονται τόσα αἰτήματα, στό ὁποῖο νά ἀποδίδεται τόση δοξολογία:
οἱ ὡραιότεροι ἐκκλησιαστικοί ὕμνοι, οἱ Παρακλήσεις καί οἱ Χαιρετισμοί, τά Θεοτοκία τῶν ἑορτῶν, τὸ Θεοτοκάριο, οἱ καλύτεροι θεολογικοί λόγοι τῶν πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ και τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, καί οἱ διδασκαλίες τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, εἶναι γεμᾶτα ἀπό τήν δύναμη, τήν στήριξη τήν ὁποία δίνει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, σέ ὅλη τήν οἰκουμένη. 
Ἀκούει τὶς προσευχὲς καὶ ἀπαντᾶ. Εἶναι Γοργοϋπήκοος.

Αὐτό κάνουμε κι ἐμεῖς οἱ πιστοί. 
Μαζεύουμε τά προβλήματα καί τίς ἀνάγκες μας καί τά μεταμορφώνουμε σέ προσευχή καί σέ αἴτημα, τό ὁποῖο διά τοῦ προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου κατευθύνεται πρός τόν Θεό.

Ἡ Παναγία λοιπόν, εἶναι μακαρία διότι εἶναι ἡ ἀκούουσα τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἡ φυλάξασα καί συντηρήσασα αὐτόν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς, ἀλλά καί ἡ διαρκῶς καί ἀενάως ἀκούουσα τούς λόγους καί τά αἰτήματα, τίς δοξολογίες καί τίς προσευχές ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων τῶν αἰώνων, ὅλου τοῦ κόσμου.

Ἀκόμη καὶ ὁ τρόπος τῆς ἀναχώρησής της ἀπό αὐτόν τόν κόσμο δέν εἶναι θάνατος, ἀλλὰ κοίμησις, καί ὡς κοιμωμένη εἶναι ζῶσα. 
Ἀλλὰ καὶ ὡς πρός τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον παρεμβαίνει στήν ἱστορία δέν εἶναι κοιμωμένη, ἀλλά  δραστηριοποιημένη, διαρκῶς ἐνεργοῦσα καί παρεμβαίνουσα στήν ἱστορία.
Καί παρεμβαλλόμενη καί στή δική μας τήν ζωή καί στή δική μας τήν πορεία. 
Εἶναι ἀκοίμητος καί ἀμετάθετος ἐλπίδα.

Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού προσευχόμαστε σ’ αὐτήν. 
Δέν προσευχόμαστε σέ κάποιον πού κοιμᾶται καί δέν ἀκούει, ἀλλά σέ κάποιον πού ἡσυχάζει καί βυθίζεται στή μυστική σιωπή καὶ ταυτόχρονα μέ ἕναν θεῖο τρόπο ἐνεργοποιεῖται μέσα στήν ἱστορία καί παρεμβαίνει σ’ αὐτήν.

Ἡ εὐχή τῆς Ἐκκλησίας μας γιά ὅλους, εἶναι νά δώσει ὁ Θεός πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα τολμοῦμε νά ζητοῦμε στίς προσευχές μας, πολύ οὐσιαστικότερα ἀπό ὅσα μποροῦμε νά ἐκφράσουμε στά αἰτήματά μας, νά μᾶς χαρίσει πλούσια τήν χάρι Του καί νά μᾶς ἀξιώσει νά ζήσουμε τόν ὑπόλοιπο χρόνο τῆς ζωῆς μας μέ τήν προστασία, μέ τήν πρεσβεία καί μέ τήν βοήθεια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἀμήν.



imml – [2fA]

                                                       


Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

"Η Κάλυμνος σε μια βαλίτσα "





Η ΚΑΛΥΜΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΒΑΛΙΤΣΑ 
Kalymnos.doc.gr,
facebook


Καλή Παναγιά σε όλο τον κόσμο!!

Είναι αλήθεια για να εκτιμήσεις κάτι, πρέπει να το χάσεις και να το στερηθείς.
Και η Κάλυμνος μας αντιπροσωπεύει το ρητό στο έπακρο
αν αναλογιστεί κανείς τους εκατοντάδες φίλους και επισκέπτες ομογενείς
που σε λίγες ημέρες θα αποχωρήσουν με νοσταλγία για το εξωτερικό.

Λίγο απέμεινε που όλοι θα γιορτάσουμε την μεγάλη ημέρα μνήμης της Παναγίας
και το νησί μας θα βρεθεί στην τελευταία του δυνατή παράσταση.
Την στιγμή που θα αρχίσει σιγά-σιγά να αποδεσμεύει τους καλοκαιρινούς του 
θαμώνες και να μπει στην γνωστή και σίγουρα σημαντική καθημερινότητα του. 
Βέβαια θα μου πείτε, καλοκαίρι στην Κάλυμνο είναι μέχρι Οκτώβρη 
και Νοέμβρη. Ακριβώς, καλοκαίρι στο νησί, πάντα καλοκαίρι.
Να και κάποια "καλά" της μόνιμης ζωής (..)!

Μα κάθε τέλος κρύβει και μια νέα αρχή.
Ίσως και μια πικρία, ναι, μα σίγουρα σηματοδοτεί την αρχή της αντίστροφης 
μέτρησης. 
Που οι μεγάλες στιγμές, οι μεγάλες συγκινήσεις, οι μεγάλες αγάπες και φιλίες
θα βρεθούν πάλι κάτω απ' τον ίδιο ήλιο, που μόνο στην Κάλυμνο και στις 
κρυστάλλινες παραλίες της καίει με τόσο έντονο και μοναδικό συναίσθημα!
Το δικό μας, μοναδικό καλοκαίρι.

Πριν λοιπόν αφήσουμε όλοι μας πίσω την ζεστασιά της ιδιαίτερη πατρίδας,
την τελευταία αλμύρα της θάλασσας που ζωντανεύει μνήμες και καταστάσεις,
καλό είναι θαρρώ να πάρουμε και μια γεύση "γαλάζιου" στην βαλίτσα μας
- μια εικόνα που θα θυμίζει και θα πρέπει να εκτιμούμε τους ανθρώπους -
την ευλογία και την απλότητα που μας χαρίζει το σπίτι και η οικογένεια.
Το νησί μας, η Κάλυμνος που ξεχωρίζει, που μαγεύει και μας ταξιδεύει!

Πόσα χαμόγελα, πόση μυρωδιά φρεσκοψημένων θαλασινών,
πόση μουσική και πόση τρέλα χωρά σε ένα μικρό νησί;
Μόνο αν το επισκεφτείς θα καταλάβεις..


[σημ. φ. – Ας μην ξεχνούμε βέβαια και τους Καλύμνιους χωρίς βαλίτσα,
που παρά τη θέληση τους δεν ζουν, ούτε επιστρέφουν τον Αύγουστο,
μα  κουβαλούν την Κάλυμνο μόνιμα ζωντανή στην καρδιά τους,
σαν μια αυγουστιάτικη πανσέληνο στο Νεμποριό ή στην Κυρά-Ψηλή,
γεμάτη γεύσεις και μυρωδιές, μουσική, τρέλα και απίστευτη μαγεία,
που δεν φτάνει μια επίσκεψη για να την καταλάβεις... ]



fb – [2fA]


                                           



"Kallistos Ware και Ελλάδα "





Δημοσθένης Γκαβέας [HUFFINGTON POST]
-  από συνέντευξη του π. Κάλλιστου Γουέαρ για την Ελλάδα


Ήμουν φοιτητής κλασικών σπουδών και λατινικών στην Οξφόρδη, όταν το 1954 ήρθα στην Ελλάδα με ορισμένους φίλους μου για να δω τα αρχαία μνημεία. 
Κάποια στιγμή οι φίλοι αυτοί μου πρότειναν να πάμε στη Σπάρτη και αρχικά αντέδρασα λέγοντας τους:
«Τι να κάνουμε εκεί; Δεν έχουν κανένα σοβαρό μνημείο.
Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ασχολούνταν μόνο με τη γυμναστική». 
Όμως, αυτοί ήθελαν να με πάνε στον Μυστρά.

Τελικά, επισκεφθήκαμε τον Μυστρά και το μέρος μου έκανε φοβερή εντύπωση. 
Επρόκειτο για μια ολόκληρη βυζαντινή πόλη, εγκαταλελειμμένη μεν, αλλά με τόσες εκκλησίες και αγιογραφίες! 
Όλα αυτά με ενθουσίασαν και μου διεύρυναν την αντίληψη που είχα για την Ελλάδα. 
Τότε κατάλαβα πως δεν υπήρχε μόνο η κλασική Ελλάδα, αλλά και το Βυζάντιο.
Εκείνα ήταν από τα καθοριστικά βήματα που διαμόρφωσαν τη ζωή μου.

Βέβαια, όσον αφορά την Ορθοδοξία, είχε προηγηθεί η επαφή μου με τη ρώσικη ορθόδοξη εκκλησία στο Λονδίνο. 
Όμως, η επίσκεψή μου στον Μυστρά με έφερε σε επαφή με τη συνέχεια της ελληνικής παράδοσης και της χριστιανικής Ελλάδας. 
Από εκεί και έπειτα το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε στη συνέχιση του Βυζαντίου, στο Βυζάντιο, μετά το Βυζάντιο, δηλαδή τη συνέχισή του κατά την οθωμανική περίοδο και φυσικά άρχισα να μελετώ τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

Για να συνοψίσω, ξεκίνησα με κλασικές σπουδές και προχώρησα στο Βυζάντιο. 
Έκτοτε αυτό που πάντα με εκπλήσσει είναι η συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας.

Αρχικά ήμουν Αγγλικανός και πρέπει να σας πω ότι κατά την επαφή μου με την ορθοδοξία δεν ένιωθα ότι άλλαζα θρήσκευμα, 
Τα δύο δόγματα θα έλεγα ότι είναι αρκετά κοντά, καθώς και η Αγγλικανική εκκλησία τιμά τους πατέρες και τις οικουμενικές συνόδους. 
Έτσι με την ορθοδοξία ένιωσα ότι βρήκα πιο στέρεη βάση για την πίστη μου, δεν ήταν κάτι που επέλεξα, αλλά κάτι στο οποίο εισήλθα, στο οποίο εισχώρησα .

Η ρωσική διασπορά ανακάλυψε και πάλι το βάθος της ορθοδοξίας. 
Καμιά φορά για να ανακαλύψεις κάτι, για να καταλάβεις ποιος είσαι, πρέπει να πάρεις μια απόσταση. 
Όσον αφορά εμένα, όσο πιο βαθιά έμπαινα τόσο κατανοούσα αυτά που πάντα πίστευα. 
Ο τρόπος που αυτά εκφράζονταν μέσω της ορθόδοξης εκκλησίας ήταν και μοναδικός και ξεκάθαρος.

Άλλωστε, όπως σας είπα, ένιωθα κοντά στην Ορθοδοξία, δεδομένου ότι η Αγγλικανική μεταρρύθμιση τον 15ο αιώνα, απείχε πάρα πολύ από τον ρωμαιοκαθολικισμό και από τους προτεστάντες, αν και είχε κάποια επιρροή από αυτούς. 
Ωστόσο κοίταζαν προς την ορθοδοξία. Αλλά στο ιστορικό πλαίσιο του 16ου αιώνα δεν ήταν εφικτή μια ζωντανή επαφή με την ορθόδοξη εκκλησία, καθώς η Ρωσία ήταν απομονωμένη και οι Έλληνες βρίσκονταν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό.

Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν το ενδιαφέρον της Δύσης όσον αφορά στην Ελλάδα, επικεντρωνόταν στην αρχαιότητα και όχι στο Βυζάντιο. 
Το θεωρούσαν οπισθοδρομικό, ως μεσαίωνα, παρουσίαζαν μια εικόνα παρακμής, σαν αυτή που περιέγραφε ο Έντουαρντ Γκίμπον και ήταν γενικά αποδεκτή από τους μορφωμένους της εποχής.

Όσον αφορά στο θέμα της ταυτότητας, που σαφώς περικλείει τα πάντα, διαπιστώνω ότι στη σύγχρονη Ελλάδα υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ εκείνων που δίνουν έμφαση στην κλασική Ελλάδα και εκείνων που δίνουν έμφαση στο Βυζάντιο. 
Κατά τη γνώμη μου το Βυζάντιο δεν τελείωσε το 1453, αλλά συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα.

Η δυτική επιρροή ήταν βαριά και στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρξε η σύγκρουση μεταξύ αυτών που επέμεναν στην κλασική Ελλάδα, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, και σε εκείνους που έδιναν έμφαση στη συνέχεια με το Βυζάντιο, όπως οι κολλυβάδες ή ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Όμως, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κοιτούν πίσω στο χριστιανικό βυζαντινό παρελθόν τους.

Εγώ αντιλαμβάνομαι τη σύγχρονη Ελλάδα ως έναν συνδυασμό κλασικής Ελλάδας με τη ρωμιοσύνη.
Θυμάμαι ένα άρθρο του Πάτρικ Λη Φέρμορ, ο οποίος περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο τη σύνδεση τους, τη συνέχεια δηλαδή αρχαίας, βυζαντινής και σύγχρονης Ελλάδας. 

Ο Έλληνας έλεγε, θαυμάζει την Ακρόπολη, ο Ρωμιός την Αγία Σοφία, ο ένας τους αρχαίους φιλοσόφους, ο άλλος τους Καπαδόκες πατέρες και τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο για παράδειγμα και στη συνέχεια εκθέτει τα κοινά σημεία των δύο και καταλήγει στη χαρά που ένιωθαν να μοιράζονται τα νέα, να διαβάζουν την εφημερίδα και να σχολιάζουν. 
Ωστόσο αυτή η σύγκρουση εξακολουθεί να διαπερνά την ψυχή του Έλληνα.

Δεν ξέρω εάν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη δυτικοποίηση, αλλά πρέπει να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας πώς μπορούμε να μην ζήσουμε με αυτόν τον τρόπο, και εάν πρέπει να ζήσουμε με αυτή την παγκόσμια κουλτούρα, τότε πρέπει να δούμε πώς θα πάρουμε ότι είναι καλό και παράλληλα να διαφυλάξουμε την ταυτότητά μας. 
Από τη θέση που μιλώ, αναφέρομαι στην ορθόδοξη ταυτότητα μας, γιατί είναι η ίδια, μία διαδικασία, ένα έργο, που δεν τελειώνει ποτέ.

Αυτό που έχει σημασία στην θρησκευτική και εκκλησιαστική ζωή είναι η λειτουργία και η κοινωνία. 
Κατ’ επέκταση, να ζήσουμε το νόημα της ευχαριστιακής λειτουργίας, του ευχαριστιακού αισθήματος, όχι μόνο μέσα στην κοινότητα της εκκλησίας, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, να μεταφέρουμε αυτό το αίσθημα στην κοινωνία που ζούμε.



huffingtonpost – [2fA]

                                                   


Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

"Επείγει!.. "





Κική Δημουλά  –  από την "εφηβεία της λήθης"  (1994)


Περιμένω λίγο
να σκουρήνουν οι διαφορές και τ' αδιάφορα
κι ανοίγω τα παράθυρα. Δεν επείγει,
αλλά το κάνω έτσι για να μην σκεβρώσει η κίνηση.
Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου
και το περιστρέφω. Όχι ακριβώς περιστρέφω.
Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες
των φόβων, τα αστέρια. Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή
τ' ασημένια κουμπάκια της απόστασης
κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
Δεν επείγει. Το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση
πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.

Αν δεν υπήρχε η απόσταση
θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια
με μηχανάκι θα μας έφερναν στα σπίτια
σαν πίτσες την υφήλιο που ορέχτηκε η φυγή μας.
θα ήτανε σαν βδέλλες κολλημένα
πάνω στα νιάτα τα γεράματα
και θα με φώναζαν γιαγιά απ’ τα χαράματα μου
εγγόνια μου και έρως αδιακρίτως.
Και τι θα ήταν τ' άστρα
δίχως την υποστήριξη που τους παρέχει η απόσταση.
Επίγεια ασημικά, τίποτα κηροπήγια τασάκια
να ρίχνει εκεί τις στάχτες του ο αρειμάνιος πλούτος
να επενδύει ο θαυμασμός την υπερτίμηση του.

Αν δεν υπήρχε απόσταση
στον ενικό θα μας μιλούσε η νοσταλγία.
Οι σπάνιες τώρα ντροπαλές της συναντήσεις
με την πληθυντική ανάγκη μας
μοιραία τότε θ' αφομοίωναν
την αλανιάρα γλώσσα της συχνότητας.

Βέβαια, αν δεν υπήρχε η απόσταση
δεν θα 'τανε σαν άστρο μακρινό εκείνος ο πλησίον
θα 'ρχοταν στην πρωτεύουσα προσέγγιση
μόνο δυο βήματα θ' απέχανε τα όνειρα
από τη σκιαγράφηση του.
Όπως κοντά μας θα παρέμενε
η άστατη φευγάλα της ψυχής.
Προς τι η τόση περιπλάνηση. Χώρος
κενός υπάρχει. Εμείς θα κατεβαίναμε
να ζήσουμε στο υπόγειο κορμί μας
κι εκείνη με τον μύθο της και τα συμπράγκαλα του
θα μετεμψυχωνότανε σε σώμα.

Αν δεν υπήρχες εσύ απόσταση
θα πέρναγε πολύ ευκολότερα
πιο γρήγορα εν μια νυκτί η λήθη
τη δύσκολη παρατεταμένη εφηβεία της
αυτό που χάριν ευφωνίας ονομάζουμε μνήμη.

Όχι ακριβώς μνήμη. Στερεώνω
με βλεμμάτινη κλωστή ομοιώσεις
έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
Όχι ακριβώς στερεώνω. Δουλικά περιστρέφομαι
γύρω απ' αυτούς τους κόλακες του χρόνου που
χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη.
Όχι ακριβώς μνήμη. Ανεφοδιάζω διάττοντες
με παρατεταμένη εκμηδένιση. Επείγει.



[2φΑ]

                                                            


"Eπιστημονική αθεΐα "




Περί της λεγομένης «επιστημονικής αθεΐας»
-  Αλεξάνδρος Π. Κωστάρας

[Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Θράκης]


….   «Δύο Αμερικανοί επιστήμονες, ο νομπελίστας φυσικός Στίβεν Γουάινμπεργκ και ο επίσης φυσικός Βίκτορ Στέιντζερ, είναι οι «γενετιστές καλλιεργητές» αυτής της «ποικιλίας», αλλά και «έμποροι» των «μεταλλαγμένων φρούτων» της,  οι οποίοι μέσα από τους κόλπους του κινήματος της «επιστημονικής αθεΐας» που οι ίδιοι δημιούργησαν, προβάλλουν ως «απόστολοι» ή «ευαγγελιστές» αυτής.

Η πεμπτουσία της «κηρύγματός» τους συνοψίζεται στη σκέψη ότι, «όπως αποδεικνύεται επιστημονικά (!), ο Θεός είναι ένας μύθος, που τον επινόησαν και τον συντήρησαν κάποιοι επιτήδειοι, για να βαυκαλίζουν τους αγράμματους και να εκμεταλλεύονται τους αφελείς». 

Η επιστήμη ως «ψευδομάρτυρας» της αθεΐας

Κατ’ αρχάς ένας από τους «αφελείς», στους οποίους συγκαταλέγεται και η ελαχιστότητα μου, νομιμοποιείται νομίζω να επισημάνει, ότι η βάση επάνω στην οποία και στηρίζεται η «διδασκαλία» της «επιστημονικής αθεΐας» είναι ένα τεράστιο ψέμα, αφού εμφανίζει την επιστήμη να έχει λόγο σε θέματα για τα οποία εξ ορισμού δεν μπορεί να μιλήσει.

Εμφανίζει δηλαδή την επιστήμη να εισέρχεται στον χώρο της μεταφυσικής, για να μας αποκαλύψει τα μυστήρια που αυτή κρύβει και προπαντός, να μας αποδείξει ότι ο Θρόνος του Θεού είναι άδειος. 
Είναι όμως πασίγνωστο στους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ότι η επιστήμη και η μεταφυσική ανήκουν σε διαφορετικές σφαίρες και καμία από αυτές δεν μπορεί να εισέλθει στην «τροχιά» της άλλης, για να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει το αντικείμενο αυτής.  ….

Αποδειξιμότητα εναντίον ενοραματικότητας

Η επιστήμη οφείλει σε κάθε περίπτωση να αποδεικνύει την αλήθεια των προτάσεών της, για να έχουν ισχύ οι παραδοχές της. 
Αντίθετα, η μεταφυσική δεν χρωστά να μας αποδείξει κανένα από τα μυστήρια που κρύβει μέσα της. Μας τα δείχνει απλά. 
Και αν μπορούμε να τα δούμε ή να τα βιώσουμε, έχει καλώς. 
Αν όμως δεν μπορούμε, θα είναι λάθος να πούμε ότι δεν υπάρχουν, επειδή εμείς δεν τα βλέπουμε. Είναι το ίδιο λάθος που κάνει εκείνος ο οποίος, επειδή δεν μπορεί να δει με γυμνό μάτι κάποια ουράνια σώματα, λέει ότι δεν υπάρχουν.

Επομένως, αυτός που περιδιαβάζει τον χώρο της μεταφυσικής δεν υποχρεούται να μου αποδείξει τίποτε από όσα ενοράται. 
Και αυτός που μου λέει ότι βλέπει τον Θεό, δεν είναι υποχρεωμένος να μου το αποδείξει. 
Μα κι αν επιχειρήσει να το κάνει, δεν θα τον πιστέψω, διότι θα μου λείπει το μέσο της παρατήρησης και της επαλήθευσης.  ….

Τα «μάτια» του νου και τα «μάτια» της καρδιάς

H επιστήμη εργάζεται με το μυαλό, ενώ η μεταφυσική με την καρδιά, με την πίστη. 
….   Επομένως, αν πω σε κάποιον ότι βλέπω τον Θεό, που δεν τον βλέπει εκείνος και τα γυαλιά μου να του δώσω ακόμη, δεν θα μπορέσει να δει τον Θεό. 
Και το ίδιο θα γίνει ασφαλώς, ακόμα κι αν του δώσω τα μάτια μου. 
Θα βλέπει χωρίς την καρδιά μου, άρα δεν θα βλέπει τίποτε.

Ενώ λοιπόν, το δόγμα το δέχεσαι αν το πιστεύεις, δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο και για την επιστημονική γνώση. 
Δεν μπορείς δηλαδή να πεις ότι εγώ πιστεύω ότι το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου είναι 240 μοίρες κι ας λένε οι άλλοι ότι θέλουν. 
Διότι θα έρθει η γεωμετρία, θα βάλει κάτω τους κανόνες και τους τύπους της και θα σου δείξει το μέγεθος της πλάνης σου.

Αν όμως, πεις ότι εγώ πιστεύω στην Ανάσταση των Νεκρών, διότι είδα αναστημένο Εκείνον, ο οποίος πριν από την δική Του Ανάσταση είχε αναστήσει πολλούς άλλους, δεν μπορεί να σου βρει κανένας ψεγάδι γι’ αυτό που λες, διότι απλούστατα δεν μπορεί να σου αποδείξει ότι πλανάσαι. 
Το αντίθετο μπορεί να γίνει, όπως είπαμε και πιο πάνω, αν τύχει και εσύ έχεις το εσωτερικό αισθητήριο, που λείπει από τον συνομιλητή σου.  ….

Τι επιδιώκουν οι «νεκροθάφτες» του Θεού

Όσοι εμφανίστηκαν κατά καιρούς ως «νεκροθάφτες» του Θεού, δεν άφησαν άδειο τον «Θρόνο» Του. 
Ανέβασαν κάτι άλλο επάνω σε αυτόν.
Ο Νίτσε, π.χ., αφού διακήρυξε με σαρκασμό ότι «ο Θεός είναι νεκρός» («Gott ist tot»), ανέβασε στον Θρόνο του Θεού τον Υπεράνθρωπό του. 
Πήρε λοιπόν, τις «ευλογίες» αυτού του «Θεού» ο Χίτλερ και τις έκανε πράξη. 
Και είδαμε τα αποτελέσματα αυτής της πράξης. 
Πνίγηκε ο κόσμος στο αίμα και στα δάκρυα του ολέθρου.  ….

Οι ιθύνοντες της παγκοσμιοποίησης προβάλλουν ως κοινή θεότητα όλου του κόσμου την κυριαρχία της Νέας Τάξης, η οποία απεργάζεται τη δημιουργία μιας καινούργιας κοινωνίας με ανθρώπους χωρίς πίστη στον Θεό και χωρίς συνείδηση της εθνικής τους ταυτότητας ή της ιστορικής τους καταγωγής.
Αργυρώνητα λοιπόν, όργανα της παγκοσμιοποίησης είναι οι περίφημοι «απόστολοι της επιστημονικής αθεΐας», εφόσον βάζουν ανεπίτρεπτα την επιστήμη τους να διεμβολίσει την μεταφυσική, για να συντάξουν επάνω σε ψευδεπίγραφες επιστημονικές περγαμηνές την ληξιαρχική πράξη θανάτου του Θεού. 
Η περίπτωση των «ψευδαποστόλων» προβάλλει με ιδιαίτερη σαφήνεια, την διαπιστωμένη εμπειρία που μας δείχνει πόση ζημιά μπορούν να κάνουν εκείνοι οι άνθρωποι οι οποίοι παρουσιάζουν μια κραυγαλέα αντινομία: γιγαντισμό του μυαλού και νανισμό του ήθους τους.

Η πίστη στον Θεό είναι πίστη στον άνθρωπο

Αν μελετήσουμε βαθύτερα όλες τις ιστορικά βεβαιωμένες προσπάθειες εγκαθίδρυσης της αθεϊστικής κοινωνίας (ο εθνικοσοσιαλισμός, ο υπαρκτός σοσιαλισμός κ.λπ.), αλλά και τις σημερινές επιδιώξεις της παγκοσμιοποίησης, θα διαπιστώσουμε ότι συγκλίνουν σε ένα σημείο: στη χρησιμοποίηση του ανθρώπου ως μέσου για την επιτυχία του συστήματος.  ….

Επειδή δε η κλήση του Θεού προς τον άνθρωπο είναι κλήση ελευθερίας, όπως το βλέπουμε αυτό χαρακτηριστικά στο «όστις θέλει» του Χριστού, τότε ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό και ιδιαίτερα στον Χριστό, είναι ελεύθερος. 
Και ένας ελεύθερος άνθρωπος, είναι οπλισμένος με τη δύναμη της αντίστασης απέναντι σε καθετί που θα επιχειρούσε να του στερήσει την ελευθερία του.
Γι’ αυτό χτυπάνε σήμερα την πίστη λυσσαλέα οι «εργολάβοι» της παγκοσμιοποίησης με τα διάφορα όργανά τους.   ….




[2fA]



Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

"Έκφραση αγάπης.. "





Αντρέι Ταρκόφσκυ
-  από συνέντευξη σε ιταλικό περιοδικό.

Μικρός, νευρικός, βίαιος, σχεδόν ασιατικός τύπος,
δεν είναι λιγότερο απαιτητικός από τις ταινίες του.
Όσο αδιαφορεί για την ικανοποίηση του κοινού,
θεωρώντας πως το έργο που έχει να κάνει, πρέπει να το κάνει,
χωρίς να ενδιαφέρεται για μόδες και για επιτυχίες,
άλλο τόσο δεν φροντίζει να προσελκύσει τον Τύπο.
Απεχθάνεται την κινηματογραφική κριτική, που τη βρίσκει στο σύνολό της
μέτρια και αποφεύγει τους δημοσιογράφους. -



- Ο ουρανός είναι άδειος; Ποτέ δεν είπα  κάτι τέτοιο!
Ο Μπέργκμαν θα μπορούσε να το πει ή ο Κίρκεγκαρντ! Εγώ ποτέ!

Πιστεύω πως ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από Κάποιον που είναι ανώτερος, είναι άπειρος και πως όλη η ζωή οφείλει να υπηρετεί αυτόν τον Κάποιον.
Αυτό το ανώτερο Ον είναι ο Θεός της χριστιανικής παραδόσεως.
Είμαι Ορθόδοξος.

Θάθελα να προσθέσω πως βρίσκομαι ακόμη μακριά από αυτό προς το οποίο τείνω.
Μιλάω για ένα ιδανικό, προσωπικά είμαι πολύ μακριά.

Ποτέ δεν πίστεψα στην τέχνη. H τέχνη είναι η αντανάκλαση μέσα στον καθρέφτη αυτού που είμαστε, μιας ανώτερης ικανότητας να δημιουργείς. 
Δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να μιμούμεθα τον Δημιουργό. 
Είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα Θεού, και η πράξη της δημιουργίας είναι μια από τις κινήσεις όπου γινόμαστε όμοιοί του.

Η τέχνη είναι μια προσευχή. Είναι η προσευχή μου. 
Κι αν η προσευχή μου ενδιαφέρει κάποιον, τότε η τέχνη μου είναι χρήσιμη. 
Το χρέος του ανθρώπου είναι να υπηρετεί. 
Ο κόσμος φτιάχτηκε πάνω σ’ ένα μοναδικό τύπο σχέσεως, χάρις στον Θεό, τη διακονία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι άνθρωποι με το να μη διακονούν, αλλά να υποδουλώνουν τους άλλους, προσπαθούν ν’ αναποδογυρίσουν τη σχέση αυτή και να θεμελιώσουν έτσι την εξουσία τους. 
Γι’ αυτό η ιστορία της ανθρωπότητας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αγώνες για την εξουσία.

Κατά τη γνώμη μου, ο τρόπος που η τέχνη μπορεί νάναι διακονία και αγάπη, είναι ένα μυστήριο. Είναι το μυστήριο της δημιουργίας. Θα μπορούσαμε να ζήσουμε είκοσι, τριάντα αιώνες, ποτέ δεν θα μαθαίναμε πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος.
Όπως δεν θ’ αποκρυπτογραφήσουμε ποτέ και το μυστήριο της δημιουργίας.

Όταν γονατίζουμε μπροστά σε μια εικόνα και προσευχόμαστε στον Θεό μας, βρίσκουμε τα αληθινά, τα σωστά λόγια. 
Με τον ίδιο τρόπο, όταν απευθύνεις την τέχνη σου στον Θεό σαν μια προσευχή, βρίσκεις τα σωστά πρόσωπα που θα βάλεις στο έργο σου.

Θα 'θελα πολύ να πιστέψω, πως οι ταινίες μου είναι έκφραση αγάπης για τον Δημιουργό.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, προσθέτουμε πάντα ένα σωρό πράγματα στην δημιουργική ορμή, αλλά το ιδανικό για μένα θάταν ν’ απελευθερωθώ από όλα τα περιττά.

Ο Μπαχ για παράδειγμα: Να η καθαρή δημιουργία.



antifono – [2fA]


                                                      


Πέμπτη, 10 Αυγούστου 2017

"Ο γερο-Buck κι η Melina "





-  Η συμπεριφορά μας δεν αντιπροσωπεύει πάντα
τα αληθινά μας αισθήματα



Ο Walter "Buck" Swords ήταν ένας γκρινιάρης άντρας, 89 ετών. 
Ήταν στριμμένος, παραπονιάρης και μονίμως δυσαρεστημένος με το μικρό εστιατόριο του ΒrοwnsνίΙΙe, στο Τέξαs, όπου εργαζόταν η Μelina Salazar
Η Μelina ήταν πάντα υπομονετική μαζί του, αλλά τον Buck δεν τον ένοιαζε. 
Ήταν ο πιο απαιτητικός πελάτης της.

Κάθε φορά που ο Buck επισκεπτόταν το Luby's, το εστιατόριο όπου ήταν εκείνη σερβιτόρα, τον αντιμετώπιζε πάντα με ευγένεια και χαμόγελο.
Μπορεί να ήταν ο πιο περίεργος πελάτης της, αλλά εκείνη τον εξυπηρετούσε με την ίδια ευγένεια που εξυπηρετούσε και τους άλλους. 

Ο Βuck επισκεπτόταν καθημερινό το Luby επί 7 χρόνια, όταν κάποτε, η Salazar παρατήρησε ότι ο ηλικιωμένος άντρας σταμάτησε να επισκέπτεται το εστιατόριο. 
Έμαθε τελικά ότι είχε πεθάνει και λυπήθηκε πολύ.

Μία μέρα μετά αφ' ότου η Salazar είχε μάθει για τον θάνατο του, ένας δικηγόρος σταμάτησε στο εστιατόριο αναζητώντας τη Μelina
Της ζήτησε, να πάνε σε μία ήσυχη γωνιά για να μιλήσουν.

Της είπε ότι ο Buck τη συμπαθούσε πολύ και της έδωσε να καταλάβει, ότι η θετική της στάση και η ευγένειά της δεν είχαν περάσει απαρατήρητες από τον παλιό της φίλο.

Στη συνέχεια της ανακοίνωσε, ότι ο Buck της είχε αφήσει στη διαθήκη του ένα αυτοκίνητο και 50.000 δολάρια. 
Μόλις η Melina άκουσε τα νέα, ξέσπασε σε δάκρυα.

- Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω, δήλωσε σε συνέντευξή της στο KG-Ν. 
Οι πελάτες μπορεί να είναι δύσκολοι μερικές φορές, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι περνάνε. 
Όλα νομίζω λύνονται, με ένα μεγάλο χαμόγελο…



sygklonistiko – [2fA]

                                                                      


Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

"Ο Φύλακας του Γαλαξία "










NASA  -   Planetary Protection Excites Space Fans of All Ages


Ο Jack Davis, ένα αγόρι εννέα ετών, έστειλε στη NASA το παρακάτω γράμμα:

«3 Αυγούστου, 2017

Αγαπητή NASA,
Ονομάζομαι Jack Davis και θα ήθελα να κάνω αίτηση, για την θέση του «υπεύθυνου
για την προστασία του πλανήτη».
Μπορεί να είμαι εννέα ετών, αλλά πιστεύω πως θα ταίριαζα για την δουλειά αυτή.

Ένας από τους λόγους, είναι πως η αδελφή μου λέει πως είμαι εξωγήινος.
Επίσης έχω δει σχεδόν όλες τις ταινίες για τους εξωγήινους και το διάστημα,
που θα μπορούσα να δω.
Έχω επίσης δει την σειρά Marvel Agents of Shield και ελπίζω να δω την ταινία Men in Black.
Είμαι πολύ καλός στα βιντεοπαιχνίδια.
Είμαι νέος, συνεπώς μπορώ να μάθω να σκέφτομαι σαν εξωγήινος.

Με εκτίμηση, Jack Davis
Φύλακας του Γαλαξία, Τετάρτη Δημοτικού».





















Και η NASA, του απάντησε αμέσως:

«Αγαπητέ Jack,
Άκουσα πως είσαι «Φύλακας του Γαλαξία» και πως ενδιαφέρεσαι να γίνεις
«υπευθύνος για την προστασία του πλανήτη» της NASA.
Αυτό είναι υπέροχο!

Η θέση μας για την προστασία του πλανήτη είναι πολύ ενδιαφέρουσα και πολύ σημαντική.
Πρόκειται για την προστασία της Γης από μικροσκοπικά μικρόβια όταν φέρνουμε πίσω
δείγματα από τη Σελήνη, από αστεροειδείς και από τον Άρη.

Έχει να κάνει επίσης με την προστασία άλλων πλανητών και φεγγαριών από τα δικά μας
μικρόβια, καθώς εξερευνούμε υπεύθυνα το ηλιακό μας σύστημα.
Πάντα ψάχνουμε για λαμπρούς μελλοντικούς επιστήμονες και μηχανικούς για να μας
βοηθούν, έτσι ελπίζω να διαβάσεις σκληρά και να τα πας καλά στο σχολείο.

Ελπίζουμε να σε δούμε εδώ στη NASA μία από αυτές τις μέρες!

Με εκτίμηση, Dr. James L. Green,
Διευθυντής, Τμήμα Επιστήμης των Πλανητών».





















[2fA]

                                                                             


Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

"Μια φορά θυμάμαι.. "




Αρλέτα  -  Μια φορά θυμάμαι

Μουσική: Γιάννης Σπανός
Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου



                                         


Νύχτα βροχερή άδειο το χέρι
ψάχνει να σε βρει μα δεν το ξέρει
πού θα σε βρει

Μια φορά θυμάμαι μ' αγαπούσες τώρα βροχή
μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες τώρα σιωπή

Πέτρωσ’ η φωνή και πώς να κλάψει
που ’φυγες εσύ έχουν ανάψει
χίλιοι καημοί

Μια φορά θυμάμαι μ' αγαπούσες τώρα βροχή
μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες τώρα σιωπή

Θα ’ρθει το πρωί και θα περάσει
θα με λυπηθεί θα με ξεχάσει
όπως κι εσύ

Μια φορά θυμάμαι μ' αγαπούσες τώρα βροχή
μια φορά θυμάμαι μου μιλούσες τώρα σιωπή



[2φΑ]















"Μια ιστορία με έξι λέξεις.. "




Παρίσι, ανάμεσα στο 1920 και το 1930…


Ο Χέμινγουεϊ με μια παρέα φίλων του διανοουμένων και καλλιτεχνών, κουβέντιαζαν σε ένα καφέ-μπιστρό περί λογοτεχνίας.
Όταν η συζήτηση στράφηκε στο πόσο περιεκτικό μπορεί να είναι ένα κείμενο, ώστε να δίνει με λίγα λόγια ένα πλήρες νόημα, ο Χέμινγουεϊ ισχυρίστηκε πως μπορεί να συνοψίσει μια ολόκληρη ιστορία μέσα σε έξι μόνο λέξεις.

Οι φίλοι του επέμεναν πως αυτό θα μπορούσε να γίνει ίσως με τρεις ή τέσσερις φράσεις, όμως με έξι μόνο λέξεις ήταν κάτι αδύνατο, η νοηματική του δομή θα ήταν ελλιπής. 
Κατέληξαν να βάλουν ένα σοβαρό ποσό στοίχημα, όλοι μαζί εναντίον του συγγραφέα.

Ο Χέμινγουεϊ τότε, έβγαλε ένα χαρτάκι από την τσέπη του κι έγραψε:
«For Sale: Baby shoes. Never Worn.»
«Προς πώληση: Παιδικά παπούτσια. Εντελώς αφόρετα.»


- Tο μικρό αυτό κείμενο θεωρείται και σήμερα, πρότυπο αφηγηματικής δομής και χρησιμεύει σαν παράδειγμα στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής.


[Συνειρμικό - Η λέξη «bistro» προέρχεται από τη Ρωσσική λέξη bystro (быстро), 
που σημαίνει «γρήγορα»· 
κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου, όταν η Γαλλία βρισκόταν 
υπό Ρωσική κατοχή, οι Ρώσοι στρατιώτες που βιάζονταν να σερβιριστούν, 
φώναζαν επίμονα «bystro, bystro!».]



womantoc – [2fA]



Δευτέρα, 7 Αυγούστου 2017

"Βύσσινο γλυκό "





-  Από το βιβλίο "Τρελαντώνης" της Πηνελόπης Δέλτα  (1932)





fb – [2fA]