Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

"Στή Magna Graecia.. "




Παρουσίαση βιβλίου

-  Την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017, ὥρα 11.00΄ π.μ.  -
στο Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μοσχάτου
(Ταξιαρχῶν 43, Μοσχάτο, 18345)



«Λατῖνοι καί Ὀρθόδοξοι στή Magna Graecia τοῦ 13ου αἰώνα»
Γράφει ὁ πρωτ. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός
Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν


ἐργασία αὐτή ἀποτελεῖ μία ἱστορικοθεολογική ἀνατομία τῶν σχέσεων Λατίνων καί Ὀρθοδόξων στήν Μεγάλη Ἑλλάδα (MAGNA GRAECIA) τόν 13ο αἰώνα, μέ ἐπικέντρωση στήν πόλη τοῦ Ὄτραντο (Ὑδροῦς) καί τόν ὄχι τόσο γνωστό στήν ἔρευνα ἡγούμενο τῆς μονῆς Ἁγίου Νικολάου Κασούλων, Νικόλαο τόν ἐξ Ὑδροῦντος (1219-1235).
Ἡ ἔρευνα προκάλεσε δημιουργικῶς τήν εὐσυνειδησία τοῦ συγγραφέα, Διδάκτορος Θεολογίας Σωτηρίου Κόλλια, ὁ ὁποῖος δέν δίστασε, οὔτε ἐφείσθη κόπων, ὥστε νά μεταβεῖ στήν Ἰταλία, Γαλλία καί Γερμανία γιά ἐπιτόπια διερεύνηση θεμάτων σχετιζομένων μέ τήν ἐργασία.

Ἰχνηλατεῖται, ἔτσι, ἡ ἀκόμη ἔντονη παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ καί τῆς Ὀρθοδοξίας στήν πολύπαθη αὐτή περιοχή καί προσφέρεται μία οὐσιαστική συμβολή στήν ἔρευνα λόγῳ τῆς παντελοῦς ἔλλειψης μίας εἰδικῆς μονογραφίας γιά τόν Νικόλαο, πού ἀποδεικνύεται μία πολύ ἐνδιαφέρουσα προσωπικότητα.
Φωτίζεται, ἐπίσης, ἐπαρκῶς ἡ λίγο γνωστή σχέση του μέ τόν μεγάλο φίλο του Μητροπολίτη Κερκύρας Γεώργιο Βαρδάνη καί ἡ συμμετοχή του στόν διάλογο Ὀρθοδόξων καί Λατίνων στίς συνόδους 1205/6 καί 1214/16 στήν Κωνσταντινούπολη, μετά τήν τραγική ἅλωσή της ἀπό τούς Φράγκους τό 1204.

Ὀρθά ὀνομάζεται ἀπό τόν συγγραφέα μας ἡ πόλη τοῦ Ὄτραντο «πύλη τῆς Ἀνατολῆς» καί ἐπαρκῶς ἀξιολογεῖται ὁ μοναχισμός στήν Κάτω Ἰταλία, συγκεκριμένα δέ στήν Μονή τῶν Κασούλων.
Τό κεντρικό δέ θέμα τῆς μελέτης ἐπαρκῶς φωτίζει ὁ ἐπιχειρούμενος «ἱστορικός περίπατος» στίς διακυμάνσεις τῶν σχέσεων Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς καί παπικῆς Παλαιᾶς Ρώμης ἀπό τόν 8ο αἰώνα μέ κορύφωση στήν ἅλωση τοῦ 1204, σημαντικό κλειδί γιά τήν κατανόηση τῆς ἱστορικῆς συνέχειας.

Ἄλλωστε σωστά ἔχει λεχθεῖ (κ. Ἑλένη Γλύκατζη-Ἀρβελέρ) ὅτι μετά τό 1204 ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν μία πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ.
Στήν Μεγάλη Ἑλλάδα διατηρήθηκε ἡ ἑλληνική ἰδιαιτερότητα μέχρι τόν 16ο αἰώνα, κάτι πού δέν παραλείπει νά τονίσει καί ὁ κ. Κόλλιας, ἡ συνεχῶς ὅμως αὐξανόμενη παπική πίεση ἔγινε τελικά ἀσφυκτική καί ἐν τέλει ἐξουθενωτική, μέ στόχο τόν ἐκλατινισμό τους.
Ὑπάρχουν ὅμως, χάριτι Θεοῦ, ἑλληνικά χωριά μέ ἔντονα καί ἄσβεστα τά ἴχνη τοῦ εὐκλεοῦς ἑλληνικοῦ παρελθόντος.

Ἡ ἐργασία ὅμως κάνει εὐρύτερα γνωστή τήν ἐπιβλητική μορφή τοῦ ἡγουμένου Νικολάου, πού ἐτίμησε τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό, παρότι ἐπιστρατεύθηκε ἀπό τόν κυρίαρχο παπισμό λόγῳ τῆς ὑψηλῆς παιδείας του καί τῆς ἄριστης κατοχῆς ἀπό αὐτόν, μεταξύ ἄλλων γλωσσῶν, τῆς Ἑλληνικῆς καί τῆς Λατινικῆς. Ὑπερασπιστής τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, προσπάθησε νά ἀποβεῖ «μεσάζων» μετά τό 1204 στούς δύο ἀντιμέτωπους κόσμους Ἀνατολῆς καί Δύσης.
Στούς προαναφερθέντες διαλόγους εἶχε τό ρόλο τοῦ διερμηνέως-μεταφραστῆ, ἀγωνιζόμενος καί αὐτός γιά τήν πιθανή ἐξεύρεση κάποιας συμβιβαστικῆς λύσεως στόν ἑνωτικό διάλογο, χωρίς νά παύσει ὅμως ποτέ νά εἶναι προασπιστής τῆς Ὀρθοδοξίας.

Εὔστοχα, καί πρός ἐπίρρωση τῆς δικῆς του θετικῆς τοποθετήσεως ἔναντι τοῦ Νικολάου, ἐπικαλεῖται ὁ κ. Κόλλιας τήν ὑπεύθυνη γνώμη τοῦ παπικοῦ Βυζαντινολόγου Hans-Georg Beck, ὅτι «παρόλο πού ὁ Νικόλαος δραστηριοποιήθηκε στίς ὑπηρεσίες τῆς Ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, ὑπῆρξε μέ ζῆλο ὀπαδός τοῦ Μεγάλου Φωτίου καί τῆς Θεολογίας του».
Ὁ συγγραφέας δίνει ἀπαντήσεις σέ ἀνοιχτά ἐρωτήματα, ἀποκαθιστᾶ παλαιότερες ἐρευνητικές ἀσάφειες, διορθώνει ἀπόψεις μέ πειστικότητα, παρακολουθώντας τήν πορεία τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας, γιά νά καταλήξει στά συμπεράσματά του. 

Παρά τόν βαρύ βιβλιογραφικό ὁπλισμό ἡ μελέτη διαβάζεται ἄνετα καί ἀπό τόν μή εἰδικό λόγῳ τῆς ἁπλότητας καί σαφήνειας τῆς γλώσσας, ἀλλά καί τῆς χρήσεως πλούσιου φωτογραφικοῦ καί εἰκονογραφικοῦ ὑλικοῦ.
Ὁ ἀναγνώστης πολλά ἔχει νά ὠφεληθεῖ ἀπ’ τήν μεθοδική παρουσίαση μιᾶς κρίσιμης περιόδου, πού ἄφησε ἔντονα ἴχνη στίς περαιτέρω σχέσεις Παπισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας μέχρι σήμερα.
Εἶναι δέ συγκινητική ἡ ἐπισήμανση τοῦ συγγραφέα, ὅτι μιλώντας ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες γιά «ἀλησμόνητες πατρίδες» στήν Ἀνατολή, δέν πρέπει νά λησμονοῦμε τίς πιό παλαιές «πατρίδες» στή Δύση, τήν Μεγάλη Ἑλλάδα, στήν ὁποία τό ἑλληνικό μεγαλεῖο δέν ἔχει σβήσει.





[2fA]




Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

"Ως άνδρας και ως Ρωμαίος" 2





Μάρκος Αυρήλιος,  "Τα εις εαυτόν"
(γραμμένα κοντά στον ποταμό Γρανούα, στα μέρη των Κουάδων)
-  Από το ΒΙΒΛΙΟΝ Β΄ 


11. Σαν να πρόκειται τώρα αμέσως να φύγεις από τη ζωή, έτσι να πράττεις κάθε φορά, έτσι να μιλάς, έτσι να σκέφτεσαι.
Το να ε­γκαταλείψεις την ανθρωπότητα, αν υπάρχουν θεοί δεν είναι διόλου φοβερό, γιατί οι θεοί δεν πρόκειται να σε ρίξουν στο κακό.
Αν πάλι δεν υπάρχουν θεοί ή δεν νοιάζονται για τα ανθρώπινα, τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει για σένα το να ζεις σ’ έναν κόσμο όπου απουσιά­ζουν οι θεοί και η πρόνοια;

Όμως υπάρχουν θεοί και νοιάζονται για τ’ ανθρώπινα, και χάρισαν στον άνθρωπο όλες τις δυνατότητες να αποφεύγει τις πραγματικές συμφορές.
Όσο για τ’ άλλα, αν υπήρχε σ’ αυτά κάτι το κακό, θα πρόβλεπαν ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να τ’ αποφεύγει. (Όμως κάτι που δεν σε κάνει χειρότερο άνθρωπο, πώς μπορεί να σου κάνει χειρότερη τη ζωή;).

Δεν είναι αλήθεια ότι τα παράβλεψε αυτά η Φύση του παντός, είτε από άγνοια είτε επειδή τάχα δεν μπόρεσε να τα προλάβει ή να τα διορθώσει.
Ούτε πάλι θα μπορούσε να κάνει τόσο μεγάλο σφάλμα, είτε από αδυναμία είτε από αδεξιότητα, ώστε τα καλά και τα κακά να συμβαίνουν και στους καλούς και στους κακούς, αδιακρίτως.
Θάνατος και ζωή λοιπόν, δόξα και μη δόξα, πόνος και ηδονή, πλούτος και φτώχεια, όλα αυτά τυχαίνουν και στους καλούς και στους κακούς, χωρίς να είναι ούτε ωραία ούτε άσχημα.
Άρα ούτε καλά είναι ούτε κακά.

12. Πόσο γοργά αφανίζονται όλα - μες στον κόσμο τα ίδια τα σώματα, και μες στην αιωνιότητα η μνήμη τους.
Τι λογής είναι ό­ λα τα αισθητά πράγματα, και κυρίως εκείνα που μας δελεάζουν με την ηδονή ή μας φοβίζουν με τον πόνο ή τα κάνει η κενοδοξία μας διαβόητα, πόσο ευτελή και ευκαταφρόνητα, βρώμικα και φθαρτά και πεθαμένα - το μαθαίνουμε με τη δύναμη του νου.
Τι είναι στ’ αλήθεια αυτοί οι άνθρωποι που οι απόψεις τους κι οι κουβέντες τους εξασφαλίζουν την κακή και την καλή φήμη. Τι σημαίνει θάνατος, που αν τον εξετάσεις μεμονωμένα, και ορίσεις την έννοιά του και τον διαχωρίσεις από τους συνειρμούς που μας προκαλεί, δεν θα τον θεωρείς πια τίποτε άλλο, παρά μια λειτουργία της φύσης - κι αν κά­ποιος φοβάται μια λειτουργία της φύσης, έχει μυαλό μικρού παιδιού.
Κ ι όχι μόνο είναι λειτουργία της φύσης, αλλά και προς το συμφέρον της.
Πώς έρχεται σε επαφή με τον θεό ο άνθρωπος, και με ποιο μέρος του εαυτού του, και σε τι διάθεση βρίσκεται τούτο το μέ­ρος του ανθρώπου.

Ι3. Τίποτε αθλιότερο από εκείνον που περιδιαβαίνει τον κύκλο των πραγμάτων και «ανασκαλεύει τα υποκάτω της γης», που λέει ο ποιητής, και ζητά να μάθει τι κρύβεται μες στις ψυχές των άλ­λων, συμπεραίνοντας από κάποια σημάδια, και δεν αντιλαμβάνε­ται ότι το μόνο που του χρειάζεται είναι να σχετιστεί με τον δαί­μονα που ζει εντός του και να τον λατρέψει με ειλικρίνεια.
Και λατρεία θα πει, να τον διατηρήσει αμόλυντο από πάθη και ματαιότητα και δυσαρέσκεια για τα όσα πράττονται από θεούς και ανθρώπους.
Όσα προέρχονται από τους θεούς είναι σεβαστά λόγω της αρετής τους- όσα πάλι προέρχονται από τους ανθρώπους είναι αγαπητά ως συγγενικά μας.
Κάποτε μάλιστα είναι και αξιολύπητα, γιατί οφείλονται σε άγνοια του καλού και του κακού: μια αναπηρία όχι μικρότερη από το να μη μπορείς να διακρίνεις το άσπρο και το μαύρο.

Ι4. Ακόμη κι αν πρόκειται να ζήσεις τρεις χιλιάδες χρόνια ή και τριάντα χιλιάδες, να θυμάσαι πως κανείς δεν χάνει ζωή άλλη από αυτή που ζει, ούτε ζει άλλη ζωή από αυτή την οποία χάνει.
Έτσι, η μεγαλύτερη μακροβιότητα κι η πιο σύντομη ζωή καταλήγουν να είναι το ίδιο πράγμα, αφού το παρόν είναι ίσης διάρκειας για όλους, και ό,τι έχει χαθεί δεν μας ανήκει πια- οπότε, αυτό που χάνεται είναι προφανώς ακαριαίο.
Δηλαδή, ούτε το παρελθόν του μπορεί να χάσει κανείς, ούτε το μέλλον.
Πώς γίνεται να στερηθεί αυτό που δεν έχει;
Τούτα τα δυο να θυμάσαι πάντα: πρώτον, ότι τα πάντα ανέκαθεν, είναι ίδιας λογής και ανακυκλώνονται, και δεν έχει καμιά διαφορά το να βλέπεις τα ίδια πράγματα επί εκατό ή διακόσια χρόνια ή επί μια αιωνιότητα.
Και δεύτερον, ότι ο μακροβιότερος άνθρωπος και αυτός που θα πεθάνει πολύ νωρίς, το ίδιο πράγμα χάνουν: μόνο το παρόν θα στερηθούν -αν πούμε πως κι αυτό δικό τους είναι-, ενώ ό,τι δεν έχεις, δεν μπορείς να το χάσεις.

Ι5. Ότι όλα είναι η ιδέα που έχουμε γι’ αυτά.
Είναι προφανές ότι ισχύει τούτη η φράση, που αποδίδεται στον Μόνιμο τον Κυνικό. Προφανής και η χρησιμότητά της, αν δεχτείς το ουσιαστικό της νόημα στο μέτρο που αληθεύει.

16. Ατιμάζει τον εαυτό της η ανθρώπινη ψυχή, πρώτα και κύρια όταν γίνεται ένα απόστημα, κάτι σαν σπυρί πάνω στο σώμα του κόσμου - εφ’ όσον η ευθύνη βαραίνει την ίδια.
Βλέπεις, το να δυσανασχετείς με κάτι που συμβαίνει, σημαίνει αποστασία από τη Φύση, στην οποία εμπεριέχονται και των άλλων οι φύσεις.
Δεύτερον, ατιμάζει τον εαυτό της όταν αποστρέφεται κάποιον άνθρωπο ή όταν κινείται ενάντιά του για να του κάνει κακό· και τέτοιες εί­ναι οι ψυχές όσων οργίζονται.
Τρίτον, ατιμάζεται όταν την κατα­βάλλει η ηδονή ή ο πόνος.
Τέταρτον, όταν υποκρίνεται και κάνει ή λέει κάτι προσποιητά και ψεύτικα.
Πέμπτον, όταν οι πράξεις κι οι επιθυμίες της δεν κατευθύνονται προς κάποιον σκοπό, αλλά γίνονται στην τύχη κι είναι ανακόλουθες, τη στιγμή που θα πρέπει ως και το παραμικρό να γίνεται σύμφωνα με την αναγωγή του στον τελικό σκοπό.
Και τελικός σκοπός των έλλογων όντων είναι να ακολουθούν τον λόγο και τον νόμο της πιο σεβάσμιας όλων των πόλεων και πολιτειών.

17. Της ανθρώπινης ζωής ο χρόνος είναι μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, οι αισθήσεις αμυδρές, του κορμιού η σύσταση φθαρτή, η ψυ­χή μια σβούρα, η τύχη ανεξιχνίαστη κι η φήμη προϊόν ακρισίας.
Με δυο λόγια, όλα του σώματος είναι ρευστά σαν ποταμός, ενώ της ψυχής είναι όνειρο και ψευδαίσθηση- η ίδια η ζωή είναι πόλεμος και ταξίδι σε ξένο τόπο, κι η υστεροφημία είναι λήθη.

Ποιος μπορεί να μας παρασταθεί στο δρόμο; Η φιλοσοφία και μόνον αυτή.
Και φιλοσοφία θα πει, να διατηρείς τον δαίμονα που ’χεις μέσα σου απρό­σβλητο, σώο και αβλαβή, υπεράνω πόνων και ηδονών
- τίποτα να μην κάνεις στα κουτουρού, τίποτα στα ψεύτικα και με υποκρισία
- φιλοσοφία θα πει να μην έχεις ανάγκη από το τι κάνει ή δεν κάνει ο άλλος
- κι ακόμη, ό,τι σου προκύψει και ό,τι σου στέλνει η μοίρα, ο δαίμονάς σου να τα δέχεται, ως προερχόμενα κάπου από κει, απ’ όπου προέρχεται κι αυτός.

Και πάνω απ’ όλα, να περιμένεις τον θάνατο με γαλήνιο νου, ως κάτι που δεν είναι παρά μια ακόμα διάλυση στοιχείων που συνθέτουν κάθε έμβιο ον.
Μεταβάλλονται αυ­τά τα στοιχεία, το καθένα σε κάτι άλλο, και δεν είναι διόλου τρομερό αυτό.
Αν είναι έτσι, τι σου κακοφαίνεται αυτή η μεταβολή και διάλυση των πάντων;
Αφού γίνεται σύμφωνα με τη Φύση.
Και ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση δεν είναι κακό.




pep.uoi – [2fA]


                                                                           


Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

"Πάντα καθαρά τοις καθαροίς"





Ο Άγιος Σπυρίδων ο θαυματουργός, πρώτος επίσκοπος Τριμυθούντος
Το καύχημα των ορθοδόξων
-  από το αφιέρωμα στον Άγιο, στην «Πηγή Ζωής»


3. Μια μέρα, ένας πτωχός με πολυμελή οικογένεια, κτύπησε την πόρτα της επισκοπής του. Πλησίασε τον άγιο και με δάκρυα του ζήτησε ένα δάνειο. 
Το ήθελε για να πληρώσει κάποιο χρέος του σ’ ένα πλούσιο, που απειλούσε να του πωλήσει το σπίτι του. Πού να βρει όμως ο άγιος ένα τόσο μεγάλο ποσό; 

Στον πόνο που του δημιουργούσαν τα πικρά δάκρυα του πτωχού, που από την τόση θλίψη σπάραζε, ο στοργικός επίσκοπος καταστενοχωρημένος άρχισε να βηματίζει. 
Ξάφνου εκεί μπροστά του πήρε το μάτι του ένα φίδι να σέρνεται μέσα στην πρασινάδα. 
Σαν αστραπή πέρασε από τον νου του το ραβδί του Ααρών, που στο παλάτι του Φαραώ τ’ αφήκε να πέσει στη γη κι έγινε φίδι.

"Ας ήταν, Κύριε, το φίδι αυτό να γινόταν χρυσάφι για τον πτωχό αυτόν οικογενειάρχη",
είπε σιγανά. 
"Ναι, Κύριε. Ας γινόταν χρυσάφι, για να βοηθηθεί το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα σου",
ξανάπε και σήκωσε το χέρι. 
Το φίδι σταμάτησε. Κι ο άγιος έσκυψε και το πήρε. 

Στο χέρι του το ερπετό μεταμορφώθηκε κι άστραψε τώρα χρυσαφένιο.
– "Πάρτο παιδί μου, είπε ο άγιος με καλοσύνη. Πάρτο να κάμεις τη δουλειά σου".
Κι ο πτωχός γεμάτος χαρά πήρε το χρυσάφι κι έτρεξε και το ‘δωκε ενέχυρο στον πλούσιο δανειστή. 
Όταν αργότερα με τη βοήθεια του Θεού πλήρωσε το χρέος του, ο δανειστής του επέστρεψε το χρυσαφένιο ενέχυρο. 
Κι ο πτωχός το πήρε και με δάκρυα ευγνωμοσύνης το γύρισε στον άγιο. 

Αυτός, αφού το έλαβε στα χέρια, έστρεψε τα μάτια στον ουρανό, δόξασε τον Θεό για την άπειρη φιλανθρωπία του κι ύστερα το έριξε στη γη. 
Το χρυσάφι έγινε και πάλι φίδι κι έφυγε από μπροστά τους.


6. Ο άγιος κατά τη Μεγάλη Σαρακοστή συνήθιζε να νηστεύει απόλυτα. 
Δεν έτρωγε τίποτα, ούτε αυτός ούτε κι η κόρη του. 
Κάποια βραδιά, στην περίοδο της νηστείας, ένας άγνωστος οδοιπόρος κτύπησε την πόρτα της επισκοπής του. Ο άγιος έσπευσε με προθυμία να του ανοίξει και να τον υποδεχθεί. 

Του πρόσφερε νερό να ξεπλυθεί και πήγε να βρει κάτι, για να του δώσει να δειπνήσει. 
Κοίταξε παντού, μα τίποτα δεν βρήκε. Ούτε ψωμί δεν είχε. 
Στην αμηχανία του ο άγιος θυμήθηκε, πως σε κάποια γωνιά βρισκόταν κρεμάμενο ένα κομμάτι διατηρημένο χοιρινό κρέας από τις ημέρες της κρεοφαγίας. 

Χωρίς να χάσει καιρό, φώναξε την κόρη του να ψήσει λίγο για τον φιλοξενούμενο τους. 
Η κόρη ετοίμασε το τραπέζι.
Έβαλε πάνω το ψητό κρέας και κάλεσαν τον ξένο να φάγει. 
Ο ξένος, σαν είδε το προσφερόμενο, αρνήθηκε να το δοκιμάσει λέγοντας:
- "Δέσποτα μου, συγχώρεσε με. Νηστεύω. Είμαι χριστιανός".

- "Ναι, παιδί μου, είπε ο άγιος. Κι εγώ νηστεύω. Είμαι κι εγώ χριστιανός. 
Μια όμως και δεν έχουμε τίποτε άλλο στο σπίτι κι εσύ πρέπει να τονωθείς ύστερα από την τόση οδοιπορία, θα πρέπει να φας από αυτό που μας βρίσκεται. 
Να! εγώ καταλύω πρώτος τη νηστεία. Φάγε, παιδί μου, να τονωθείς".
Κι ο άγιος, για να ενθαρρύνει τον ξένο, έφαγε κι έδωσε και σ’ εκείνον, λέγοντας του: 
"Πάντα καθαρά τοις καθαροίς, ο θείος απεφήνατο Λόγος". 
Την άλλη μέρα φυσικά συνέχισε και πάλι την νηστεία του.

Το περιστατικό αυτό δείχνει την πλατιά αντίληψη του αγίου για τη νηστεία, που είναι και η μόνη ορθή. «Το Σάββατον εγένετο δια τον άνθρωπον, ουχ ο άνθρωπος δια το Σάββατον». 
(Μάρκ. β’, 27).



pigizois – [fA]

                                     


Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

"Ο άνθρωπος-χελιδόνι "




-  Μια ποιητική ιστορία..


Τα χελιδόνια στις παμπάλαιες εποχές, δεν ήξεραν να αποδημούν στα πιο ζεστά μέρη πριν τον χειμώνα. Όταν έπεφτε το χιόνι και έσφυζε η παγωνιά, αυτά υπέφεραν σκληρά από το κρύο και πέθαιναν.

Κάποιος ελεήμων άνθρωπος τα λυπήθηκε πολύ και άρχισε να προσπαθεί με όποιον τρόπο σκεφτόταν και όπως μπορούσε, να κατευθύνει τα χελιδόνια προς τον νότο πριν από τον χειμώνα, σε πιο ζεστές χώρες.

Τους έδινε σημάδια που τα χελιδόνια όμως δεν καταλάβαιναν, τα δελέαζε με τροφή που τοποθετούσε πάντα προς τον νότο, αλλά μάταια· τα έδιωχνε πολλές φορές, αλλά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα.
Τίποτα δεν κατάφερνε. 
Τότε, προσευχήθηκε θερμά στον Θεό να τον μεταμορφώσει σε χελιδόνι.

Ο Θεός έκανε κατά τη θέλησή του και τον μεταμόρφωσε σε χελιδόνι· 
αν και γνώριζε πως είναι άνθρωπος, μπορούσε πια να σκέφτεται και να αισθάνεται όπως τα χελιδόνια κι εκείνα τον καταλάβαιναν.
Έτσι ο άνθρωπος-χελιδόνι μπόρεσε και συνεννοήθηκε εύκολα μαζί τους και πριν να μπει ο χειμώνας τα οδήγησε σε πιο ζεστούς τόπους.

Από τότε όλα τα χελιδόνια συνήθισαν να αποδημούν.


Αυτή βέβαια, ήταν μόνο μια ποιητική ιστορία. 
Μπορεί όμως να σε βοηθήσει να καταλάβεις, τουλάχιστον μέχρι κάποιου σημείου, πώς και γιατί ο Χριστός, γεννημένος από την αιώνια Αγάπη, εμφανίστηκε σαν άνθρωπος ανάμεσα στους παγωμένους από τις γήινες πίκρες ανθρώπους, και τους οδήγησε από καινούργιους δρόμους ζωής, στις ζεστές χώρες του Θεού-πατέρα.



orthodoxia.online – [2fA]



Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

"Λατίνοι και Ορθόδοξοι "




Παρουσίαση βιβλίου


ΣΩΤΗΡΙΟΥ Ν. ΚΟΛΛΙΑ

«ΛΑΤΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ
ΣΤΗ MAGNA GRAECIA ΤΟΥ 13ΟΥ ΑΙΩΝΑ»

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017, ὥρα 11.00΄ π.μ.  -
Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ἱ. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχῶν Μοσχάτου 
(Ταξιαρχῶν 43, Μοσχάτο, 18345)






                                          




            


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

"Η Γιαγιά, Αγία Άννα "





-  Από τον βίο της Αγίας Άννας


….   παράδοσις μας πληροφορεῖ ὅτι ἡ θεοπρομήτωρ Ἄννα ἀπέθανε εἰς ἡλικίαν 69 ἐτῶν καὶ ὁ Ἰωακεὶμ 80. 
Ἡ Θεοτόκος ἦταν 11 ἐτῶν ὅταν ἔμεινε ὀρφανὴ καὶ ἀπὸ τοὺς δυὸ γονεῖς της
Βρισκόταν ἀκόμη στὸν Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων.

Στὸν ἑορταστικὸ κύκλο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ Ἁγία Ἄννα ἔχει μία ἰδιαίτερα τιμητικὴ θέση
Τρεῖς φορὲς τὸν χρόνο ἑορτάζεται ἡ μνήμη της: 
α) Στὶς 9 Σεπτεμβρίου, μαζὺ μὲ τὸν θεοπροπάτορα Ἰωακείμ, τὴν ἑπομένη τῶν γενεθλίων τῆς Θεοτόκου, γιὰ νὰ τιμηθοῦν οἱ γεννήτορες τῆς Ὑπεραγίας Μητρὸς τοῦ Κυρίου, 
β) Στὶς 9 Δεκεμβρίου ἑορτάζεται «ἡ παρ᾿ ἐλπίδα σύλληψις», τῆς Ἁγίας Ἄννης, καὶ 
γ) Στὶς 25 Ἰουλίου ἑορτάζεται ἡ ὁσία κοίμησίς της.

Ἄξιον σημειώσεως εἶναι ὅτι εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ περιβόλι ὅπως λέγεται, τῆς Παναγίας ἔχει καὶ ἡ Ἁγία Ἄννα μία ξεχωριστὴ θέση τιμῆς. 
Στὸ ὄνομά της τιμᾶται ἡ μεγαλύτερη καὶ ἀρχαιότερη ἐκεῖ Σκήτη. 
Ἀριθμεῖ 50 περίπου ἀσκητικὲς καλύβες, τὸ δὲ Κυριακό, ποὺ εἶναι μεγαλοπρεπέστατος Ναὸς πυκνὰ ἁγιογραφημένος, εἶναι ἀφιερωμένος στὴ "Γιαγιά", ὅπως χαϊδευτικὰ ἀποκαλοῦν οἱ ἁγιορείτες τὴν Ἁγία Ἄννα.



nektar – [2fA]

                                             


Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

"Ως άνδρας και ως Ρωμαίος" 1





Μάρκος Αυρήλιος,  "Τα εις εαυτόν"
(γραμμένα κοντά στον ποταμό Γρανούα, στα μέρη των Κουάδων)
Από το ΒΙΒΛΙΟΝ Β΄  



I. Από νωρίς το πρωί να λες μέσα σου: σήμερα θα συναντηθώ με τον πολυάσχολο, με τον αχάριστο, με τον αλαζόνα, τον δολερό, τον φθονερό, τον ακοινώνητο.
Τους συμβαίνει να είναι έτσι, επειδή αγνοούν το αγαθό και το κακό.
Εμένα όμως, που στοχάστηκα τη φύση του αγαθού κι είδα την ομορφιά του, και τη φύση του κακού κι είδα την ασχήμια του, και τη φύση του ανθρώπου που σφάλλει, κι είδα ότι είναι συγγενής μου, όχι από το ίδιο αίμα ή σπέρμα, αλ­λά από τον ίδιο Νου, και ότι έχει τη θέση του μέσα στο θείο έργο, εμένα δεν μπορεί να με βλάψει κανείς από τους παραπάνω, γιατί κανείς τους δεν μπορεί να με εμπλέξει στην αισχρότητα.

Επίσης δεν μπορώ να οργίζομαι μ’ ένα συγγενικό μου πρόσωπο και να το μισώ. 
Γεννηθήκαμε για να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, όπως τα πόδια, τα χέρια, τα βλέφαρα, όπως η πάνω και κάτω σειρά των δοντιών.
Το να κάνουμε αντίπραξη ο ένας στον άλλο, είναι παρά φύσιν.
Και η αγανάκτηση και η αποστροφή αποτελούν αντίπραξη.

2. Ό ,τι και να ’ναι αυτό που είμαι: λίγες σάρκες, λίγη πνοή και το ηγεμονικόν.
Τις σάρκες περιφρόνησέ τες: αίμα βρώμικο είναι, κοκαλάκια και ένα πλέγμα από νεύρα, φλέβες κι αρτηρίες.
Δες και τι σόι πραματάκι είναι κι η ανάσα σου: σκέτος αέρας και πάντα διαφορετικός- μια τον βγάζεις προς τα έξω, μια την ξαναρουφάς.
Και τρίτο, το ηγεμονικόν...
Παράτα τα βιβλία- μη σε αποσπούν άλλο, δεν σου επιτρέπεται.
Σαν να ζυγώνει ο θάνατός σου, βάλε με τον νου σου πως γέρασες πια·
μην το αφήνεις άλλο υποδουλωμένο- να μην το ορί­ζουν σαν νευρόσπαστο οι ορμές σου οι ακοινώνητες, να μην αγανακτεί με τη μοίρα και με το παρόν, να μη στραβοκοιτάζει το μέλλον.

3. Όσα είναι έργα των θεών, είναι πλήρη προνοίας.
Όσο για τα τυχαία συμβάντα, δεν είναι ανεξάρτητα από την Φύση, παρά εί­ναι συνυφασμένα και διαπλεγμένα με τα όσα διοικεί η πρόνοια.
Όλα από κει απορρέουν- και ενυπάρχει σ’ αυτά η αναγκαιότητα και ό,τι είναι προς το συμφέρον του σύμπαντος κόσμου, μέρος του οποίου είσαι κι εσύ.
Και για κάθε επιμέρους κομμάτι της φύσης, καλό είναι ό,τι φέρει η Φύση του σύμπαντος κόσμου κι ό,τι την συντη­ρεί.
Και τον κόσμο συντηρούν οι μεταβολές των στοιχείων, αλλά και των σύνθετων σωμάτων.
Αυτά να σου είναι αρκετά· έχε τα για θεωρητικές αρχές, πάντα.
Κι άσε τη δίψα για τα βιβλία, για να μη πεθάνεις βαρυγκωμώντας, μα αληθινά καλοδιάθετος και από τα βάθη της καρδιάς σου ευγνώμων στους θεούς.

4. Θυμήσου πόσον καιρό τα αναβάλλεις αυτά, και πόσες φορές σου έδωσαν προθεσμίες οι θεοί και συ δεν τις χρησιμοποίησες.
Όμως πρέπει πια να αντιληφθείς τίνος κόσμου είσαι κομμάτι, και τίνος κυβερνήτη του κόσμου απόρροια είναι η υπόστασή σου· και πως ο χρόνος σου έχει ένα όριο, κι αν δεν τον χειριστείς, έτσι ώστε να διώξεις τα σύννεφα, ο χρόνος θα φύγει και θα χαθεί και θα χαθείς κι εσύ, χωρίς να σου ξαναδοθεί καμία δυνατότητα.

5. Την κάθε σου στιγμή ρωμαλέος, ως άνδρας και ως Ρωμαίος, φρόντιζε αυτό που περνά από το χέρι σου, με ανεπιτήδευτη σεμνότητα, με φιλοστοργία, ελευθεροφροσύνη και αίσθημα δικαίου, διασφαλίζοντας την αποδέσμευσή σου από κάθε άλλη εξωτερική εικόνα.
Και θα την διασφαλίσεις, αν κάθε σου πράξη την κάνεις σα να ήταν η τελευταία της ζωής σου· απαλλαγμένη από κάθε απερισκεψία και εμπάθεια ενάντια στις λογικές κρίσεις, από κάθε υποκρισία, φιλαυτία και δυσφορία γι’ αυτά που σου έλαχαν από τη μοίρα.

6. Ατιμάζεις, ατιμάζεις τον εαυτό σου, ψυχή- και δεν θα σου μεί­νει πια καιρός να τον τιμήσεις. Μια στιγμή μοναχά κρατά η ζωή του καθενός, κι η δική σου σχεδόν πέρασε κιόλας, κι εσύ δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, παρά αποθέτεις την καλή σου μοίρα στις ψυχές των άλλων.

7. Σου τραβά την προσοχή κάτι που έρχεται απ’ έξω;
Δίνε στον εαυτό σου την άνεση να μάθει και κάτι καινούργιο και καλό, και μη παρασύρεσαι εδώ κι εκεί.
Ήδη πρέπει να φυλάγεσαι από κείνο το άλλο είδος περιπλάνησης- γιατί σαχλαμαρίζουν και με πράξεις, όσοι απόκαμαν απ’ τη ζωή χωρίς να έχουν βάλει έναν σκοπό, στον ο­ποίο να στρέφουν την κάθε τους ενόρμηση και σκέψη, μια για πά­ντα.

8. Δύσκολα θα δεις κάποιον να δυστυχεί επειδή δεν ξέρει τι γίνεται μες στην ψυχή του άλλου· όμως εκείνοι που δεν παρακολουθούν της δικής τους ψυχής τις κινήσεις, δεν μπορεί παρά να δυστυχήσουν.

9. Αυτό να αναλογίζεσαι πάντα: ποια είναι η Φύση του παντός και ποια η δική μου φύση, και πώς σχετίζεται η μια με την άλλη και ποιο μέρος ποιου συνόλου είναι η δική μου· και πως κανείς δεν σ’ εμποδίζει να κάνεις και να λες ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση, της οποίας είσαι μέρος.

10. Με λόγο φιλοσοφικό ο Θεόφραστος, συγκρίνοντας τα σφάλματα μεταξύ τους -και με τρόπο απλό, έτσι που να διευκολύνει τον καθένα να κάνει τέτοιου είδους συγκρίσεις, ισχυρίζεται ότι τα σφάλματα που οφείλονται στην επιθυμία είναι βαρύτερα από τα σφάλματα που οφείλονται σε θυμό.
Γιατί ο θυμωμένος προφανώς, όταν στρέφει τα νώτα του στη λογική το κάνει με κάποιο πόνο και με κρυφούς ενδοιασμούς. Ενώ αυτός που σφάλλει από επιθυμία, νικημένος καθώς είναι από την ηδονή, δείχνει πιο ακόλαστος και θη­λυπρεπής.
Σωστά λοιπόν, και με τρόπο αντάξιο της φιλοσοφίας, εί­πε ο Θεόφραστος ότι το σφάλμα που διαπράττεται με ευχαρίστηση, αρμόζει να το καταδικάζουμε πιο αυστηρά από ό,τι το σφάλμα που διαπράττεται με λύπη.
Γενικά, ως ήδη αδικημένος και στενοχωρημένος, ο ένας αναγκαστικά θα νιώσει θυμό, ενώ ο άλλος από μόνος του κατευθύνεται προς την αδικία, παρασυρμένος από την επιθυμία του. 



pep.uoi – [2fA]



Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

"Εικόνα πραότητος.. "




Ο Άγιος Νικόλαος




δια χειρός Ξενοφώντα Μπόκου



"Κανόνα πίστεως και εικόνα πραότητος
εγκρατείας διδάσκαλον ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου
η των πραγμάτων αλήθεια·
δια τούτω εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά
τη πτωχεία τα πλούσια.
Πάτερ ιεράρχα Νικόλαε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ
σωθήναι τας ψυχάς ημών."



fb – [2fA]




Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

"Στην κοιλάδα του Άη Σάββα "





Καραμανλίδικο τραγούδι, από το Τσαρικλί της Καππαδοκίας.
-  Δίπατος θρησκευτικός χορός από δύο ομάδες αντρών,
από τις οποίες η μία στηρίζεται όρθια πάνω στους ώμους της άλλης




Μες στην κοιλάδα του Άη Σάββα - κεριά ανάβουν στις πληγές του.
Σε κάθε γωνιά του Άη Σάββα - αγκαλιές ανάβουν τα κεριά του.
Στην αυλή του φυτρώνει στάρι - και στον τρούλο κελαηδά τ’ αηδόνι.

Όποιος πάει γίνεται Χατζής - κι όποιος δεν πάει πολύ πικραίνεται.
Όσοι πάνε φορούν Χριστού το στέμμα -  Έλα Κύριε, δείξε μου το Φως!
των προσκυνητών το Φως - κει που γεννήθηκε ο Χριστός.


-  Ο άγιος Σάββας ήταν από το Μουταλάσκη της Καππαδοκίας, πριν πάει να γίνει μαθητής
του μεγάλου Ευθυμίου στα Ιεροσόλυμα και φτιάξει τη λαύρα του στην έρημο της Παλαιστίνης.
Στην Καππαδοκία ήταν μεγάλη η γιορτή του αγίου Σάββα και σκοπός ζωής το προσκύνημα
στους αγίους Τόπου και το μοναστήρι του.



fb – Γεώργιος Ντόκος

[2fA]

                                                                 


Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

"Σωκράτης και Διοτίμα "




Η "Πυθαγορική" Διοτίμα ήταν η ιέρεια που έκανε τον καθαρμό των Αθηναίων μετά τον λοιμό του 429 π.Χ.
Το όνομα Διοτίμα είναι δηλωτικό της ισότητας ανδρών και γυναικών·
είναι η μόνη γυναίκα που συμμετέχει στο ανδροκρατούμενο Συμπόσιο…


ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ
-  ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΟΤΙΜΑ, ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ


….   Κανείς από τους θεούς δεν φιλοσοφεί, ούτε επιθυμεί να γίνει σοφός, γιατί είναι.
Ούτε εάν κάποιος άλλος είναι σοφός φιλοσοφεί.
Ούτε πάλι οι αμαθείς φιλοσοφούν, ούτε και επιθυμούν να γίνουν σοφοί, γιατί αυτό ακριβώς το κακό έχει η αμάθεια, ότι αυτός που δεν είναι ούτε ωραίος, ούτε αγαθός, ούτε φρόνιμος, νομίζει ότι έχει αρκετά από όλα αυτά, ενώ αυτός που δεν νομίζει ότι στερείται, δεν επιθυμεί εκείνο το οποίο δεν σκέφτεται ότι έχει ανάγκη.

- Ποιοί λοιπόν Διοτίμα, ρώτησα εγώ, είναι αυτοί που φιλοσοφούν, αφού ούτε οι σοφοί ούτε οι αμαθείς φιλοσοφούν;
- Αυτό όμως, αποκρίθηκε, είναι φανερό και σε ένα παιδί ακόμη, ότι δηλαδή όσοι βρίσκονται στο μέσο των δύο αυτών, ένας από τους οποίους είναι και ο Έρωτας, αυτοί φιλοσοφούν.
Γιατί η σοφία είναι από τα ωραιότερα πράγματα, ο δε Έρωτας είναι έρωτας του ωραίου, ώστε ο Έρωτας αναγκαία είναι φιλόσοφος, κι επειδή είναι φιλόσοφος βρίσκεται ανάμεσα στον σοφό και στον αμαθή.
Η γέννησή του είναι και γι’ αυτό η αιτία, διότι ο μεν πατέρας του είναι σοφός και εύπορος, η δε μητέρα του μη σοφή και άπορη (υιός του Πόρου και της Πενίας).

Κι αυτή είναι, φίλτατε Σωκράτη, η φύση του δαίμονα.
Σχετικά δε με την ιδέα που είχες εσύ για τον Έρωτα, το πάθημά σου δεν είναι άξιο απορίας.
Υπέθεσες, όπως εγώ νομίζω συμπεραίνοντας από τα λεγόμενά σου, ότι Έρωτας είναι αυτό που αγαπιέται, όχι αυτό που αγαπά.
Γι’ αυτό, νομίζω, σου φαινόταν πανέμορφος ο Έρωτας.
Γιατί είναι πραγματικά ποθητό αυτό που είναι αληθινά ωραίο και αβρό και τέλειο και μακαριστό, ενώ αυτό που ποθεί είναι άλλο πράγμα, όπως δηλαδή εγώ το εξήγησα.

Είπα τότε εγώ:
- Ας είναι, ξένη. Σωστά είναι όσα λες, αλλά, αφού ο Έρωτας είναι τέτοιος, τι χρειάζεται στους ανθρώπους;
- Αυτό ακριβώς Σωκράτη, είπε, θα προσπαθήσω τώρα να σε διδάξω.
Ο Έρωτας, λοιπόν, έχει την εξουσία και τη φύση που είπαμε, είναι δε έρωτας του ωραίου, όπως λες εσύ.
Υπόθεσε τώρα ότι κάποιος μας ρωτούσε: τι είναι ο Έρωτας του ωραίου, Σωκράτη και Διοτίμα; Ή για να μιλήσω σαφέστερα: ο εραστής του ωραίου τι ποθεί;
- Να το κάνει δικό του, είπα εγώ.
- Η απάντηση όμως, αυτή, παρατήρησε εκείνη, έχει ανάγκη από μια τέτοια άλλη ερώτηση: τι θα συμβεί σ’ εκείνον ο οποίος έκανε το ωραίο δικό του;
Είπα τότε εγώ, ότι δεν είμαι σε κατάσταση να απαντήσω πρόχειρα σ’ αυτή την ερώτηση.

- Αλλά, συνέχισε εκείνη, εάν κάποιος μεταβάλλοντας τις λέξεις και χρησιμοποιώντας στη θέση του ωραίου το αγαθό, σου έλεγε: έλα, Σωκράτη, απάντησέ μου· αυτός που ποθεί τα αγαθά τι ποθεί;
- Να τα κάνει δικά του, είπα εγώ.
- Και τι θα συμβεί σ’ εκείνον ο οποίος έκανε τα αγαθά δικά του;
- Σ’ αυτό, είπα, είναι ευκολότερο να σου απαντήσω, θα γίνει ευτυχισμένος.
- Γιατί οι ευτυχισμένοι είναι ευτυχισμένοι επειδή έχουν δικά τους τα αγαθά, και δεν υπάρχει πλέον ανάγκη να ρωτήσουμε, γιατί θέλει να είναι ευτυχισμένος εκείνος που θέλει να γίνει τέτοιος, αλλά η απάντηση φαίνεται πλήρης και τελειώνει εκεί.
- Πολύ σωστά τα λες, είπα εγώ.

- Αυτή τη θέληση και τον έρωτα τον θεωρείς κοινό για όλους τους ανθρώπους, και νομίζεις ότι όλοι θέλουν να έχουν δικά τους τα αγαθά για πάντα ή έχεις άλλη γνώμη;
- Έχω τη γνώμη, είπα, ότι είναι κοινός για όλους.
- Γιατί, λοιπόν, είπε τότε Σωκράτη, δεν λέμε για όλους ότι αγαπούν, αφού όλοι και πάντοτε αγαπούν τα ίδια πράγματα, αλλά για μερικούς μεν λέμε ότι αγαπούν, ενώ για άλλους όχι;
-Κι εγώ απορώ, είπα.
-Μην απορείς, είπε, γιατί ξεχωρίζοντας ένα μόνο είδος έρωτα, το ονομάζουμε χρησιμοποιώντας το συνολικό όνομα, έρωτα, ενώ για τα υπόλοιπα χρησιμοποιούμε άλλα ονόματα.
- Κανένα παράδειγμα; ρώτησα.
- Να ένα παράδειγμα. Γνωρίζεις ότι η λέξη ποίηση έχει πολύ ευρεία έννοια, διότι ποίηση είναι κάθε αιτία που οδηγεί οτιδήποτε στην ύπαρξη από την ανυπαρξία, έτσι ώστε τα έργα κάθε τέχνης να είναι ποίηση και όλοι οι δημιουργοί τους ποιητές.

- Πολύ σωστά.
- Και όμως γνωρίζεις, είπε εκείνη, ότι δεν καλούνται ποιητές όλοι αυτοί, αλλά έχουν άλλα ονόματα, αφού από ολόκληρη την ποίηση ένα μόνο μέρος ξεχωρίστηκε, εκείνο που αφορούσε στη μουσική και τα μέτρα καλείται με το όνομα του συνόλου.
Γιατί ποίηση καλείται μόνο αυτό, και ποιητές αυτοί που κατέχουν αυτό το μέρος της ποίησης.
- Αλήθεια, έτσι είναι.
-Το ίδιο συμβαίνει και με τον έρωτα, ο οποίος γενικά είναι η κάθε επιθυμία των αγαθών και της ευτυχίας, ο μέγιστος και δολερός και ο υπαρκτός σε όλους έρωτας, εκείνοι όμως που στρέφονται στα διάφορα άλλα είδη του ή στον πλουτισμό ή την γυμναστική ή την φιλοσοφία, ούτε ως ερωτευμένοι χαρακτηρίζονται ούτε ονομάζονται εραστές, ενώ όσοι επιδίδονταν και ασχολούνταν σε ένα ορισμένο είδος πήραν το όνομα του συνόλου, γι’ αυτούς μόνο χρησιμοποιούνται οι λέξεις έρωτας και να ερωτεύεσαι και εραστές.
- Μου φαίνεται πως έχεις δίκιο, είπα εγώ.

- Και λέγεται από μερικούς, συνέχισε, ότι ερωτευμένοι είναι αυτοί που αναζητούν το άλλο τους μισό· εγώ όμως λέω, ότι έρωτας δεν είναι η αναζήτηση ούτε του μισού ούτε του συνόλου, εάν αυτό δεν είναι αγαθό, αφού οι άνθρωποι και τα πόδια και τα χέρια τους προσφέρουν με τη θέλησή τους να τα κόψουν, όταν θεωρούν ότι τα μέλη τους αυτά βρίσκονται σε κακή κατάσταση.
Πραγματικά, νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν αγαπούν απλώς εκείνο που είναι δικό τους, εκτός αν κάποιος ονομάζει οικείο και δικό του το αγαθό, ενώ το ξένο κακό, γιατί οι άνθρωποι για κανένα άλλο πράγμα δεν αισθάνονται έρωτα, παρά μόνο για το αγαθό. 
Αλήθεια, δεν νομίζεις κι εσύ το ίδιο;
- Μα τον Δία, κι εγώ το ίδιο νομίζω.

- Άρα λοιπόν, επανέλαβε εκείνη, νομίζεις ότι αρκεί να λέμε απλώς ότι οι άνθρωποι νιώθουν έρωτα προς το αγαθό;
- Ναι, είπα.
- Μα πώς; Δεν είναι ανάγκη να προστεθεί, ότι ο έρωτας αυτών αποβλέπει και στο να γίνει δικό τους το αγαθό;
- Βέβαια, πρέπει να προστεθεί κι αυτό.
- Αλλά τότε, είπε, δεν πρέπει να προσθέσουμε ακόμα και ότι επιθυμούν όχι μόνο να γίνει δικό τους το αγαθό, αλλά και να είναι δικό τους για πάντα;
- Και αυτό πρέπει να προστεθεί.
- Με λίγα λοιπόν λόγια, είπε, έρωτας είναι η επιθυμία του να κατέχουμε για πάντα το αγαθό.
- Πολύ σωστά.

- Αφού λοιπόν τέτοιος είναι ο έρωτας, συνέχισε η Διοτίμα, με ποιόν τρόπο πρέπει να καταβάλλεται και σε ποια πράξη πρέπει ν’ αποβλέπει η προσπάθεια και η επιμονή όσων επιδιώκουν το αγαθό, για να μπορεί να ονομαστεί έρωτας;
Σε τι συνίσταται αυτό το έργο; Θα μπορούσες να μου πεις;
- Αν τα ήξερα αυτά, Διοτίμα, αποκρίθηκα εγώ, δεν θα θαύμαζα τη σοφία σου και δεν θα σύχναζα εδώ για να τα μάθω.
- Να σου το πω λοιπόν εγώ. Αυτό συνίσταται στο να γεννήσει κάποιος, είτε ως προς το σώμα είτε ως προς την ψυχή, μέσα στο ωραίο.
- Μα αυτό που λες, είπα, χρειάζεται μαντική δύναμη για να εξηγηθεί και δεν καταλαβαίνω τίποτα.

- Θα σου μιλήσω σαφέστερα, είπε εκείνη.
Όλοι οι άνθρωποι, Σωκράτη, εγκυμονούν και στο σώμα και στην ψυχή, και όταν φτάσει ο κατάλληλος καιρός, η φύση μας επιθυμεί να γεννήσει.
Γέννηση, όμως, μέσα στο άσχημο δεν είναι δυνατή, αλλά μόνο στο ωραίο.
Και η συνουσία άνδρα και γυναίκας είναι γέννηση.
Και αυτό το πράγμα είναι θεϊκό, και αυτό είναι που υπάρχει αθάνατο μέσα στο θνητό ζώο, η κύηση και η γέννηση.
Αλλά αυτά είναι αδύνατον να γίνουν μέσα στο ανάρμοστο.
Ανάρμοστο δε είναι το άσχημο σε καθετί θεϊκό, στο οποίο μόνο το ωραίο αρμόζει.
Η Καλλονή, λοιπόν, βρίσκεται στη γέννηση ως Μοίρα και Ειλείθυια.

Γι’ αυτό, όταν εκείνο που κυοφορεί πλησιάζει το ωραίο, και χαίρεται και όντας ευχαριστημένο, γίνεται διαχυτικό, προβαίνει στον τοκετό και γεννά, ενώ όταν πλησιάζει το άσχημο, και σκυθρωπό γίνεται και λυπημένο μαζεύει και σκύβει το κεφάλι και σφίγγεται και δεν γεννά, αλλά καθώς συγκρατεί το έμβρυο υποφέρει.
Από αυτό προκύπτει ο αγωνιώδης εκείνος πόθος εκείνου που κυοφορεί και είναι φουσκωμένο ήδη για το ωραίο, γιατί η απελευθέρωση γίνεται με πολύ πόνο.
Ο Έρωτας, Σωκράτη, δεν είναι έρωτας του ωραίου, όπως εσύ νομίζεις.
- Αλλά τι λοιπόν;
- Της γέννησης και του τοκετού μέσα στο ωραίο.
- Ας το παραδεχτώ, είπα εγώ.
- Το πράγμα έχει ακριβώς όπως σου λέω, είπε εκείνη.

- Αλλά γιατί λοιπόν της γέννησης;
- Γιατί η γέννηση αποτελεί το αιώνιο και αθάνατο στοιχείο στη θνητή του φύση.
Ο πόθος δε του αγαθού, αναγκαία συνυπάρχει με τον πόθο της αθανασίας, όπως συνεπάγεται από όσα είπαμε, αφού έρωτας είναι η επιθυμία να έχεις το αγαθό για πάντα.
Από αυτό συνεπάγεται αναγκαστικά, ότι ο Έρωτας είναι έρωτας και της αθανασίας.   ....



lecturesbureau – [2fA]


                                                         


Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

"Πήρα λουλούδια σήμερα.. "












Η 25η Νοεμβρίου, διαβάζουμε πως ήταν η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας
κατά των Γυναικών

– η ανεξέλεγκτη επιθετικότητα δεν έχει όρια…


Pascal Hyver  -  Μια ξεχωριστή μέρα


Πήρα λουλούδια σήμερα...
δεν ήταν τα γενέθλιά μου ή μια ξεχωριστή μέρα.
Είχαμε τον πρώτο μας καυγά χθες το βράδυ και μου είπε πολλά σκληρά λόγια,
που πραγματικά με πονάνε.
Ξέρω ότι λυπάται και δεν εννοεί αυτά που είπε, επειδή μου έστειλε αυτά 
τα λουλούδια σήμερα...

Πήρα λουλούδια σήμερα.
Δεν ήταν η γιορτή μου ή μια άλλη ξεχωριστή μέρα.
Χθες τη νύχτα, με έσπρωξε στον τοίχο και άρχισε να με χτυπά.
Έμοιαζε με εφιάλτη. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήταν αληθινό.
Ξύπνησα σήμερα το πρωί, με πονεμένο και μελανιασμένο σώμα.
Ξέρω ότι πρέπει να λυπάται, γιατί μου έστειλε λουλούδια σήμερα.

Πήρα λουλούδια σήμερα.
Και δεν ήταν η μέρα της μητέρας ή μια άλλη ξεχωριστή μέρα.
Χθες τη νύχτα, με χτύπησε ξανά, πολύ πιο βίαια από τις άλλες φορές.
Αν τον άφηνα, τι θα ήμουν; Πώς μπορεί να φροντίσει τα παιδιά μου;
Τι θα γίνει με τα οικονομικά προβλήματα;
Τον φοβάμαι, αλλά φοβάμαι και να φύγω.
Και ξέρω ότι πρέπει να λυπάται, αφού μου έστειλε πάλι λουλούδια σήμερα.

Πήρα λουλούδια και σήμερα.
Σήμερα όμως, ήταν μια πολύ ξεχωριστή μέρα - ήταν η μέρα της κηδείας μου.
Χθες το βράδυ τελικά, με χτύπησε μέχρι θανάτου.
Μακάρι να είχα βρει το κουράγιο να τον αφήσω,
δεν θα είχα πάρει αυτά τα λουλούδια σήμερα…



fb – [2fA]

                                                  


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

"Μερικά μυστικά.. "





ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ
-  ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ


….   Υπάρχουν μερικά μυστικά. 
Το Ευαγγέλιο και ο ίδιος ο Χριστός μας προτρέπει, πώς πρέπει να προλαμβάνομε ορισμένα πράγματα που θα μας δυσκολεύσουν στον αγώνα μας. … 
Για παράδειγμα, θέλετε να γευθείτε μια χαρά απ’ τον Θεό; 
Ποιο είναι εδώ το μυστικό;

Έστω κι αν την πιστεύετε κι αν τη ζητάτε τη χαρά και λέτε, «δεν μπορεί παρά να μου τήνε δώσει ο Θεός», Εκείνος δεν τη δίδει. 
Και αιτία είστε εσείς οι ίδιοι. 
Όχι ότι ο Θεός δεν θέλει να τη δώσει αυτή τη χαρά, αλλά όλο το μυστικό είναι η δική μας απλότητα και απαλότητα.

Όταν λείπει η απλότητα και λέτε, «θα κάνω αυτό κι ο Θεός θα μου δώσει αυτό που ζητώ, θα κάνω εκείνο, θα κάνω το άλλο …», δεν γίνεται. 
Ναι, να κάνω τούτο το άλλο, αλλά με τόση μυστικότητα, με τόση απλότητα και με τόση απαλότητα, ώστε κι εγώ ο ίδιος που το ζητάω, να μην το παίρνω είδηση.

Απλά, απαλά θα κάνετε το καθετί. Δεν θα κάνετε τίποτα με σκοπιμότητα. 
Να μη λέτε, «θα το κάνω έτσι, για να έλθει αυτό το αποτέλεσμα», αλλά θα το κάνετε έτσι απαλά, χωρίς να το ξέρετε. 
Δηλαδή προσεύχεσθε απλά και δεν σκέπτεστε τι θα χαρίσει ο Θεός μες στην ψυχή σας. 
Δεν κάνετε υπολογισμούς. 
Ξέρετε, βέβαια, τι χαρίζει ο Θεός στην επαφή μαζί Του, αλλά είναι σαν να μην ξέρετε.

Να μην το συζητάτε ούτε με τον εαυτό σας. 
Έτσι όταν λέτε την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» να τη λέτε απαλά, απλά και να μη σκέπτεστε τίποτ’ άλλο, παρά μόνο την ευχή. 
Αυτά είναι πολύ λεπτά πράγματα και χρειάζεται να επενεργήσει η χάρις του Θεού. 
Η καρδιά σας να είναι απλή όχι διπλή και ανειλικρινής· αγαθή κι όχι πονηρή και ιδιοτελής.

Ο αγαθός, ο καλοκάγαθος, αυτός που δεν έχει πονηρούς λογισμούς, ελκύει την χάρη του Θεού. Κυρίως η αγαθότητα και η απλότητα ελκύουν την χάρη του Θεού· 
είναι οι προϋποθέσεις, για να έλθει ο Θεός και «μονήν ευρήσει». 
Αλλά πρέπει να γνωρίζει ο αγαθός και τις πονηριές του διαβόλου και των ανθρώπων, διότι πολύ θα ταλαιπωρείται. 
Αλλιώς θα έπρεπε να ζει σε κοινωνία αγγέλων.   ….



vimaorthodoxias – [2fA]

                                                                  


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

"Νικόλαος ο εξ Υδρούντος "




«Λατίνοι και Ορθόδοξοι στη Magna Graecia του 13ου αιώνα»
-  Πρωτ. Χριστόδουλος Μπίθας


Ένα υπέροχο ταξίδι στο χρόνο, αλλά και την γνωριμία με έναν ξεχωριστό Ορθόδοξο λόγιο μοναχό, μάς υπόσχεται το βιβλίο του Σωτηρίου Ν. Κόλλια «Λατίνοι και Ορθόδοξοι στη Magna Graecia του 13ου αιώνα» (εκδ. Γρηγόρη), το οποίο προλογίζεται με επαινετικά λόγια από τον σπουδαίο θεολόγο και ιστορικό π. Γεώργιο Μεταλληνό.

Το υλικό του βιβλίου προέρχεται από την διδακτορική διατριβή του συγγραφέα, που επεξεργασμένο κατάλληλα για να εκδοθεί και καθώς το παίρνουμε στα χέρια μας από τον τίτλο του και μόνο, μάς ταξιδεύει και προκαλεί την φαντασία: Λατίνοι και Ορθόδοξοι στην Magna Graecia του 13ου αιώνα: Ελληνισμός, χριστιανισμός, μοναχισμός, άγιοι της Κάτω Ιταλίας και βίος του ηγουμένου Νικολάου της Μονής Κασούλων της περιοχής Υδρούντος (το σημερινό Ότραντο).

Το περιεχόμενο φέρνει στον νου περιγραφή ταινίας ή τουλάχιστον ντοκιμαντέρ, αφού με κέντρο την ζωή ενός πατέρα της Εκκλησίας, μας καλεί να ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο και να μεταβούμε σε μια από τις πιο γνωστές-άγνωστες χαμένες πατρίδες, την Μεγάλη Ελλάδα της Κάτω Ιταλίας.




Διαβάζοντάς το, ακολουθούμε τον συγγραφέα να περιδιαβαίνει στα μέρη που άνθισε ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία, να εξερευνά ερείπια μοναστηριών και να περπατά στα σοκάκια του Ότραντο, της πάλαι ποτέ πύλης της Ανατολής, αφού η έρευνά του απαιτούσε την επιτόπια αναζήτηση των τόπων που έζησε και έδρασε ο Νικόλαος εξ Υδρούντος.
Μπροστά στα μάτια μας ξετυλίγεται το νήμα μιας ιδιαίτερα σημαντικής περιόδου της ιστορίας μας, αφού και ο 12ος και ο 13ος αιώνας χαρακτηρίζονται από τις συνέπειες του Σχίσματος της Εκκλησίας, τις σκοτεινές στις προθέσεις τους Σταυροφορίες και βέβαια την αποτρόπαιη άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους με την προδοτική συνυπευθυνότητα των διχασμένων Βυζαντινών.

Στην Μεγάλη Ελλάδα, μετά το Σχίσμα, οι Ορθόδοξες επισκοπές υποτάσσονται διοικητικά στους Λατίνους επισκόπους και υφίστανται βαριά φορολογία, διατηρώντας όμως την ελευθερία τους σε δογματικά και λατρευτικά θέματα. 
Μέσα σε αυτό το οδυνηρό ιστορικό πλαίσιο μαθαίνουμε λεπτομέρειες για την ζωή και το έργο του μοναχού Νικολάου, ο οποίος διακόνησε με τα πολλά χαρίσματά του την Ορθοδοξία της Κάτω Ιταλίας. 
Διακρίθηκε ως διπλωματικός αντιπρόσωπος της Εκκλησίας, φιλομαθής, δεινός θεολόγος με συστηματική παρουσίαση των θέσεών του, αντιαιρετικός συγγραφέας, ποιητής, λογοτέχνης, βιβλιόφιλος, ακαταπόνητος ταξιδευτής και πνευματικός οδηγός, με μεγάλη οξυδέρκεια πνεύματος και δεξιοτεχνία στον χειρισμό του λόγου.

Ο συγγραφέας μάς περιγράφει την ιδιαίτερη εκείνη περίοδο, όπου καθώς η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι σε αιχμαλωσία, γίνεται μια προσπάθεια να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση στο πρόβλημα της ενώσεως των δύο Εκκλησιών. 
Λόγω της γλωσσομάθειάς του, ο μοναχός Νικόλαος επιλέγεται από τον Πάπα ως διερμηνέας της Παπικής αποστολής στην Κωνσταντινούπολη και ο επιφανής μοναχός αποδέχεται την πρόταση, προφανώς επειδή από αυτήν εξαρτιόταν το μέλλον της Μονής των Κασούλων, χωρίς βέβαια να συμφωνεί με τις θέσεις των Ρωμαιοκαθολικών.

Συγκαταβατικός και διαλλακτικός θεωρεί τους Λατίνους ακούσια πλανεμένους και επιδιώκει να βοηθήσει στην αποκατάσταση των θρησκευτικών παρανοήσεων που έχουν εισαχθεί στην εκκλησιαστική ζωή και τάξη. 
Συμμετέχει σε δύο παπικές αποστολές στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ 1205 και 1215, οι οποίες βέβαια αποβαίνουν άκαρπες, αλλά και σε μία αποστολή στην Ρώμη όταν ο Πάπας επιχειρεί να αλώσει την Ορθοδοξία, αρνούμενος την εγκυρότητα του βαπτίσματος των Ορθοδόξων. Ο Νικόλαος έχοντας παρακολουθήσει όλους αυτούς τους διαλόγους από κοντά, θα συγγράψει πονήματα όπου με ακλόνητα επιχειρήματα ανατρέπει τις κακοδοξίες και επισημαίνει τα δογματικά λάθη.

Το βιβλίο είναι γραμμένο με λόγο απλό και κατανοητό και οι υποσημειώσεις επεξηγούν με τρόπο σαφή και επεξηγηματικό όσα χρειάζεται να γνωρίζει ο αναγνώστης. 
Όσοι αγαπούν την ιστορία και την θεολογία θα ωφεληθούν από το ωραιότατο αυτό πόνημα, το οποίο ταυτόχρονα συγκινεί, αφού αναφέρεται στις χαμένες πατρίδες και τις δυσκολίες και την οδύνη που έζησαν οι Ορθόδοξοι της Magna Graecia. 
Ταυτόχρονα, η προσωπικότητα του Νικολάου εξ Υδρούντος, έτσι όπως παραστατικά την παρουσιάζει ο συγγραφέας, αποτελεί ένα θαυμάσιο πρότυπο για το πώς, όταν κάποιος έχει ισχυρή ταυτότητα και δυνατή πίστη, μπορεί να στέκεται ακλόνητος απέναντι στον αντίπαλο, δίχως φανατισμούς και υπερβολές και να εμπνέει τόσο τους συγχρόνους του, όσο και εμάς, στους παράξενους καιρούς που ζούμε.






ΣΚ – [2φΑ]

                                                                                                       





Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

Πρώτη φορά..





ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ


Δήλωσε πως μετρούσε πάντοτε πολύ προσεκτικά
τα βήματα του
τόσο που έχασε αμετάκλητα τη διαδρομή

μια συνεχής ακολουθία αριθμών
συντονισμένων σε κάποιο επιβεβλημένο
αριθμολόγιο
του σκίαζε τα φθινοπωρινά απογεύματα
το εκκολαπτόμενο φως στις ανέφελες
ανατολές
τα δοξαστικά βασιλέματα της ζωής του

δεν είχε καταγράψει τον τελικό
αριθμό ελεγχόμενων συγκινήσεων
όταν ένιωσε πρώτη φορά, από ένστικτο
πως κάπου, κάπως, υπήρξε ένα λάθος
ουσιαστικό
στην καταμέτρηση των εμμονών του·
σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό
αφέθηκε ώρα πολλή
να παρατηρεί τους αναγνωριστικούς
κύκλους πτήσης των πουλιών
κι άνοιξε μια χαραμάδα – πρώτη φορά
στην ομορφιά
να του θωπεύσει τα ανεπούλωτα τραύματα
της παιδικής του ανασφάλειας.


Μ Ψ


                                                         


Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

"Ξυλοκόπος και τσεκούρι "





Βγάλε τα συμπεράσματα σου!...


Μια φορά και έναν καιρό, ένας σωματώδης και δυνατός ξυλοκόπος ζήτησε δουλειά σε κάποιον χονδρέμπορο ξυλείας.
Ο έμπορος τον προσέλαβε με καλό μισθό και καλές συνθήκες δουλειάς.
Έτσι ο ξυλοκόπος αποφάσισε να δώσει τον καλύτερο εαυτό του.

Το αφεντικό, του έδωσε ένα τσεκούρι και του υπέδειξε πού να δουλέψει.
Την πρώτη μέρα ο ξυλοκόπος έφερε 18 κορμούς δένδρων.
"Συγχαρητήρια" είπε το αφεντικό. "Συνέχισε έτσι!"

Χαρούμενος από τα λόγια τον αφεντικού, ο ξυλοκόπος προσπάθησε ακόμη περισσότερο την επόμενη ημέρα, αλλά μπόρεσε να φέρει μόνο 15 κορμούς.
Την τρίτη μέρα προσπάθησε ακόμα πιο πολύ, αλλά έφερε μόνο δέκα κορμούς.
Κάθε μέρα, ενώ προσπαθούσε δυνατότερα, έφερνε όλο και πιο λίγους κορμούς.

"Θα πρέπει να χάνω δυνάμεις", σκέφτηκε ο ξυλοκόπος.
Τότε πήγε στο αφεντικό και ζήτησε συγνώμη, λέγοντας ότι δεν μπορούσε να καταλάβει τι του έχει συμβεί.  
"Πότε ήταν η τελευταία φορά που τρόχισες το τσεκούρι;" τον ρώτησε το αφεντικό.

"Να το τροχίσω; " απάντησε έκπληκτος ο ξυλοκόπος.
"Δεν είχα χρόνο να το τροχίσω.
Ήμουν τόσο απασχολημένος, ούτε που το σκέφτηκα…  "




fb - [2fA]