Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

"Τις Θεός Μέγας.. "




1η Κυριακή των Νηστειών
-  της Ορθοδοξίας


ΤΙΣ ΘΕΟΣ ΜΕΓΑΣ






[2φΑ]


                                                                                                  


Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

"Θεός, κόσμος και άνθρωπος "





π. Δημήτριος Στανιλοάε  -  «Ο Θεός, ο κόσμος και ο άνθρωπος»
Η Αγία Γραφή και η σχέση της με την Εκκλησία, μέσα από την Ιερά Παράδοση


Ο ζωντανός διάλογος της Εκκλησίας με τον Χριστό, πραγματοποιείται κυρίως με την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. 
Η Αγία Γραφή είναι μια από τις μορφές στις οποίες διατηρείται η Αποκάλυψη, εκπληρούσα το έργο της ως συνεχιζόμενη κλήση του Θεού. 
Είναι η γραπτή έκφραση της Αποκάλυψης που εκπληρώθηκε εν Χριστώ.

Η Αγία Γραφή παρουσιάζει τον Χριστό στη μορφή του δυναμικού λόγου Του και του ομοίως δυναμικού λόγου των αγίων Αποστόλων για τις σωτηριώδεις πράξεις Του, που διαρκώς επενεργούν αποτελεσματικά. 
Η Αγία Γραφή όμως, περιγράφει και τον τρόπο που ο Θεός προετοίμασε τη σωτηρία μας «εν Χριστώ», και τον τρόπο που ο Χριστός συνεχίζει να εργάζεται με την επέκταση της δύναμής Του, για την ομοίωσή μας μαζί Του μέχρι το τέλος του κόσμου.

Μέσα από τον λόγο της Αγίας Γραφής ο Χριστός συνεχίζει να μας μιλά, να μας προκαλεί ν’ απαντήσουμε με πράξεις, να εργάζεται έτσι μέσα μας. 
Εμείς αισθανόμαστε με τον λόγο της Γραφής ότι ο Χριστός συνεχίζει να εργάζεται μέσα μας διά του Αγίου Πνεύματός Του: «και ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμί πάσας τας ημέρας έως της συντέλειας του αιώνος» (Ματθ. 20). 
Η Αγία Γραφή είναι ο Υιός και Λόγος του Θεού που ερμήνευσε τον εαυτό Του με λόγους, είναι ο Υιός του Θεού πού εργάζεται την προσέγγισή Του με τους ανθρώπους για την ανύψωσή τους κοντά Του, μέχρι την ενσάρκωση, την ανάσταση και την ανάληψή Του ως ανθρώπου.

Ο Χριστός ενεργεί πάνω μας μ’ αυτούς τους λόγους, με τους οποίους ερμηνεύει τον εαυτό Του, για να οδηγήσει και εμάς στην κατάσταση που αυτός έφτασε. 
Η Γραφή περιγράφει αυτό που συνεχίζει να κάνει μαζί μας ο Υιός του Θεού, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, επομένως η Γραφή ερμηνεύει το παρόν έργο του Χριστού. 
Παραμένοντας πάντα ζωντανός και πάντα ο ίδιος, ο Χριστός ερμηνεύεται με τους ίδιους λόγους, ως εκείνος που θέλει να κάνει και μας καθ’ ομοίωσή Του.   ….




db – [2fA]


                                             


Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

"Ο Ρόμπι, έγινε 51.. "





Roberto Baggio (Caldogno, 18 febbraio 1967)

Ο «θεϊκός κοτσιδάκιας» έγινε 51!
-  από τον Θάνο Σαρρή

....  
Αρκούσαν μερικές στιγμές από τις παραστάσεις του για να οικοδομήσουν μια μορφή μυθική, απόμακρη, σχεδόν ουτοπική. 
Έναν ποδοσφαιρικό θεό που σε έβαζε στο παιχνίδι, σου έδειχνε τους κανόνες και τις νόρμες του, αλλά συχνά τις θρυμμάτιζε εκκωφαντικά, αποδεικνύοντας ότι στην τέχνη δεν μπαίνουν όρια. 
Επέλεγε πάντα την όμορφη επιλογή όχι λόγω κάποιας ανάγκης να αποδείξει κάτι, ούτε επειδή κυνηγούσε το επιτηδευμένο. Απλά, ήταν πηγαίο.

Μπορούσε να προκαλέσει εμφύλιο στην Φλωρεντία και να πετάξει με περιφρονήσει την ομάδα που μόλις είχε πάρει μεταγραφή χωρίς τη θέλησή του, τη Γιουβέντους. 
Να αρνηθεί να εκτελέσει ένα πέναλτι απέναντι στον πρώην σύλλογό του και να μαζέψει δακρυσμένος το κασκόλ με το έμβλημά του από το χορτάρι. 
Ήταν εκείνος που πήρε Χρυσή Μπάλα χωρίς να σηκώσει πρωτάθλημα, που μιλούσε για το σύγχρονο ποδόσφαιρο, το οποίο «κάνει χαρούμενους μόνο εκείνους που πληρώνουν» πολύ πριν βγουν τα πλακάτ των ultras με τα συνθήματα against modern football.

Έδωσε μεταφυσικό χαρακτήρα στην πιο διάσημη χαμένη εκτέλεση πέναλτι στην ιστορία του ποδοσφαίρου, στον τελικό του Μουντιάλ 1994 απέναντι στην Βραζιλία. 
«Μέχρι εκείνο το μοιραίο πέναλτι δεν είχα χάσει κανένα, εκτός από ένα που το έπιασε ο τερματοφύλακας. Και έστειλα την μπάλα τρία μέτρα πάνω από το δοκάρι... 
Οι Βραζιλιάνοι ευχαρίστησαν τότε τον Άιρτον Σένα, που είχε φύγει από τη ζωή δυο μήνες νωρίτερα. 
Είναι σίγουροι ότι το λάθος μου οφείλεται σε μια ανώτερη δύναμη και μόνο ο Βραζιλιάνος οδηγός από τον παράδεισο, θα μπορούσε να οδηγήσει την μπάλα τόσο ψηλά», έλεγε μετά από αρκετά χρόνια.   ….   ….

Στα 34 έβγαλε ξανά την παλέτα με τα χρώματα στη Μπρέσια, μπήκε στους υποψήφιους για τη Χρυσή Μπάλα και έκανε τον κόσμο να ανοίξει ξανά κουβέντα για νέα μεταγραφή και κλήση του στη Σκουάντρα Ατζούρα. 
Γκριζαρισμένος, με μια σπάνια εσωτερική δύναμη, απολάμβανε ξανά το ποδόσφαιρο και έκανε τον Αντσελότι να γράψει στο βιβλίο του « ‘Il mio Albero di Natale» ότι ήταν τρελός που τον απέρριψε στη δική του Πάρμα. Το πήγε μέχρι τέλους. 
Ένα γεμάτο Σαν Σίρο τον συγκλόνισε χειροκροτώντας τον ως αντίπαλο το 2004. 
Ο Μαλντίνι τον αγκάλιασε ζεστά. «Αυτό το χειροκρότημα ήταν το πιο όμορφο πράγμα», έλεγε μετά από χρόνια σε συνέντευξή του.

Ο Μπάτζο σπάνια μιλούσε στα ΜΜΕ κι αυτό πολλές φορές εκλαμβανόταν ως αδυναμία. 
Απέφευγε να μιλήσει και για όσα έκανε έξω από τα γήπεδα. 
Το 2010 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης για την συνεισφορά του σε «πολλές σημαντικές δράσεις για χάρη νοσοκομείων, ιδρυμάτων και φιλανθρωπιών σε πολλές χώρες του κόσμου». 
Μάζεψε χρήματα για τους σεισμοπαθείς στην Αϊτή, πρωτοστάτησε στις πρωτοβουλίες για τους πλημμυροπαθείς στη Μιανμάρ, στην αντιμετώπιση της γρίπης των πτηνών στο Λάος.

Αν ο Μαραντόνα είναι έρωτας και θάνατος και ο Ροναλντίνιο ο ορισμός του jogo bonito, ο Ρόμπι είναι το ίδιο το ποδόσφαιρο. 
Με τις χαρές και τις λύπες του. Τα ανεξήγητα και τις τραγικές ειρωνείες. 
Το δάκρυ και την ανατριχίλα, την ακόρεστη δίψα για το παιχνίδι, την συνεχή προσπάθεια. 
Η τέλεια αρμονία που μοιάζει απλή, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο δύσκολη από οτιδήποτε. 
Η αντοχή στον πόνο, η αέναη μάχη, η εσωτερικότητα που μοιάζει ως αδυναμία, όμως είναι ικανή να εκφραστεί στο γήπεδο και να γκρεμίσει τα πάντα. 
Δεκάρι και επιθετικός, ντελικάτος και ατσάλινος, σολίστας και δημιουργός. 

Ο Μπάτζο έγινε στίχος σε ελληνικό τραγούδι, που μιλά για την αλλαγή στον κόσμο. 
«Το είδα κάποια Κυριακή, στις ντρίμπλες του Ρομπέρτο Μπάτζιο, 
στο βυσσινί του Τισιανού, στο κόκκινο του Καραβάτζο», 
ραπάρουν οι Social Waste. 
Πλάι-πλάι σε έναν Αναγεννησιακό και έναν μπαρόκ ζωγράφο, μπαίνει ένας καλλιτέχνης της μπάλας. 
Ένας γνήσιος trequartista αντισυμβατικός, αφτιασίδωτος, χωρίς φρου-φρου κι αρώματα, που άγγιξε το θείο.

Αν ήταν ήρωας κόμικ, πολλοί θα έλεγαν τον εμπνευστή του, υπερβολικό. 
Ο Ρόμπι ξεπέρασε την φαντασία. 
Κάποια παιδιά που θυμούνται ακόμα εκείνες της Κυριακές, θα τον ευγνωμονούν για πάντα.



gazzetta – [2fA]

                                                       


"Καλημέρα ζωή!.. "





Το πρώτο άτομο στη ζωή του!



                                       



fb – kiriakos

[2fA]

                                                                                              


Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

"Χοακίν Γκονζάλες!.. "




- Σημασία έχει πάντα το αποτέλεσμα!
Ας μην επαναπαυόμαστε στις καλές προθέσεις… -


ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ  -  Από τον "ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ"


Ήταν κάποτε σ’ ένα χωριό δύο άντρες με το ίδιο όνομα.
Τους έλεγαν Joakin Gonzalez.
Ο ένας ήταν ο παπάς της ενορίας και ο άλλος ήταν ταξιτζής.
Έτσι το ’θελε η μοίρα, να πεθάνουν και οι δύο την ίδια μέρα.
Και πάνε στον ουρανό, όπου τους περίμενε ο Άγιος Πέτρος.

- Το όνομά σου; ρωτάει τον πρώτο ο Άγιος Πέτρος.
- Χοακίν Γκονζάλες1
- Ο παπάς;
- Όχι, όχι, ο ταξιτζής.

Ο Άγιος Πέτρος συμβουλεύεται τις σημειώσεις του και του λέει:
- Ωραία, έχεις κερδίσει τον παράδεισο!
Σου ανήκουν αυτοί οι χιτώνες που είναι φτιαγμένοι με χρυσή κλωστή κι αυτή η πλατινένια ράβδος, στολισμένη με ρουμπίνια.
Μπορείς να περάσεις…
- Ευχαριστώ, ευχαριστώ… λέει ο ταξιτζής.

Περνάνε δυο-τρεις άλλοι, έρχεται και η σειρά του παπά.
- Το όνομά σου;
- Χοακίν Γκονζάλες!
- Ο παπάς…
- Μάλιστα.

- Πολύ καλά, τέκνο μου. Έχεις κερδίσει τον παράδεισο!
Σου ανήκει αυτός ο λινός χιτώνας κι αυτό το ξύλινο ραβδί, το διακοσμημένο με γρανίτη.
Λέει ο παπάς:
- Συγγνώμη, δεν είναι ότι κάνω συγκρίσεις, αλλά… πρέπει να έχει γίνει κάποιο λάθος. 
Εγώ είμαι ο Χοακίν Γκονζάλες, ο παπάς!
- Ναι, τέκνο μου, κέρδισες τον παράδεισο, σου ανήκει ο λινός χιτώνας…”

- Μα, δεν είναι δυνατόν! Τον γνωρίζω τον άλλο κύριο Γκονζάλες …
Ζούσε στο χωριό μου, δούλευε ταξιτζής, και ήταν σκέτη συμφορά!
Ανέβαινε στα πεζοδρόμια, τρακάριζε κάθε μέρα, μια φορά έπεσε πάνω σ’ ένα σπίτι, οδηγούσε απαίσια, έριχνε κάτω τα φανάρια, παρέσυρε τα πάντα στο δρόμο του…
Κι εγώ πέρασα εβδομήντα χρόνια από τη ζωή μου κηρύττοντας κάθε Κυριακή στην ενορία μου.

Πώς γίνεται να δίνετε σ’ εκείνον χιτώνα με χρυσή κλωστή και πλατινένια ράβδο, και σ’ εμένα αυτό το ξύλινο ραβδί;
Πρέπει να έχει γίνει λάθος!”

- Όχι, δεν υπάρχει κανένα λάθος, λέει ο Άγιος Πέτρος.
Απλώς, εμείς εδώ στον ουρανό, κάνουμε την αποτίμηση μας με βάση πάντα τα αποτελέσματα…
Κοίτα, θα σου εξηγήσω…

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, κάθε φορά που έκανες το κήρυγμα σου, ο κόσμος που σ’ άκουγε κοιμόταν, ενώ κάθε φορά που εκείνος οδηγούσε το ταξί του, ο κόσμος όλος προσευχόταν…
Αποτελέσματα!...  
Το κατάλαβες τώρα;



lecturesbureau – [2φΑ]

                                          


"Τό ἐναργές νόημα.. "


 


Ἀπό το "Ἀναζητώντας τό ἐναργές νόημα"
-  τοῦ Σταύρου Ἐμμανουήλ


Φῶς ἱλαρό· χρυσαφένιο φῶς καταυγάζον τὰ χρώματα. Καὶ τὶς ψυχές.
Φαιδρὴ ἀτμόσφαιρα γαλήνης καὶ καταλλαγῆς.
Κλίμα τοῦ μέτρου καὶ τῆς πραότητας.   ….   ….

Τὸ παλιὸ σπίτι τοῦ καθηγητῆ ἔστεκε ἀντίκρυ στὴ θάλασσα, ποτισμένο ἁρμύρα καὶ χρόνο. 
Τὸν ὑποδέχθηκε δίπλα στὴ σύζυγό του.
Στὸ ἐσωτερικό, βασιλεύει ὁ χρόνος καὶ τὸ πνεῦμα, μαζὶ μὲ τὴ φροντίδα τῆς νοικοκυρᾶς. 
Τὸ θάμπος τοῦ εἰκονοστασιοῦ μὲ τὴν ἀναμμένη καντήλα, τοῦ ζέστανε τὴν καρδιά.
Παντοῦ γύρω του οἰκογενειακὲς φωτογραφίες παιδιῶν καὶ ἐγγονιῶν.
Κάθισαν.   ….

Τὸ τρυφερὸ βλέμμα αὐτοῦ τοῦ σοβαροῦ ἀνθρώπου, τὸν ἀγκάλιασε μὲ συμπάθεια.

- Ἂν δὲν θέλετε νὰ βρεθεῖτε στὴν κατάσταση διάστασης μεταξὺ λόγου καὶ ἔργου, ποὺ καταγγέλλετε στὸν πατέρα σας, ὀφείλετε νὰ τὸν συγχωρήσετε.
Τὰ ἔργα μας μᾶς καθορίζουν, ὄχι οἱ ἐξαγγελίες μας.
Ἡ ἀγάπη εἶναι ὑπέρβαση διαρκής· καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς πίστεως, τῆς ὄντως ζωῆς, ἡ ἐλπίδα τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ. Οἰκοδομεῖ τὸν πλησίον.
Ἀντίθετα, ἡ ἀπόρριψη τὸν ἐξουθενώνει.
Ἐπειδὴ μπορεῖ νὰ σφάλουμε, ἀλλὰ παραμένουμε ἄνθρωποι μὲ αἰσθήματα.
Ὅταν Ἐκεῖνος καθημερινὰ μᾶς συγχωρεῖ, πῶς μποροῦμε ἐμεῖς νὰ καταδικάζουμε ὁριστικά;  ….

Τίθεται – εἶπε – ἀσφαλῶς τὸ βασικὸ ἐρώτημα πῶς διέπραξε ἡ κοσμικὴ σκέψη τὴν ἀνοησία νὰ παραμερίσει καὶ ἐν τέλει νὰ ἀπορρίψει τὸν Θεό;
Αὐτὴ ἡ ἀποστασία, εἶναι ἔργο τοῦ διαφωτισμοῦ.
Ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε συνέπεια τῆς καταθλιπτικῆς δεσποτείας τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας.
Καὶ τῆς ἀπώλειας τοῦ νοήματός της.
Σήμανε τὴν ἀπαρχὴ τῆς ρήξης – ὄχι ἁπλῶς τοῦ διαχωρισμοῦ – ἀλλὰ καὶ τῆς ρήξης κοσμικοῦ καὶ Θείου πνεύματος.
Ἀλλὰ κοσμικὸ πνεῦμα δὲν ὑπάρχει διαχωρισμένο ἀπὸ τὸν Θεό.
Ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι τὸ πνεῦμα.
Ἄρα ἡ σημερινὴ κατάληξη στὸ μηδὲν ἦταν ἀναπόφευκτη.

Ὅλο τὸ μεσοδιάστημα ὑπῆρξε ἡ περίοδος μετάβασης.
Ἡ διολίσθηση τῆς διανόησης ἀπὸ τὸ νόημα στὸ μηδέν.
Μεγάλα πνεύματα, μὲ χάρισμα λόγου καὶ καλλιτεχνικῆς δημιουργικότητας, πραγμάτωσαν αὐτὴ τὴν πορεία.
Οἱ κοινωνίες τοὺς πίστεψαν καὶ τοὺς ἀκολούθησαν.
Οἱ λίγοι ποὺ διαφοροποιήθηκαν, περιθωριοποιήθηκαν. 
Ὁ ἀντίχτυπος ὅλης αὐτῆς τῆς περιπέτειας ἀναπόφευκτα σάρωσε καὶ τὸν τόπο μας.

- Ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Θεοῦ, δὲν ὀφείλεται κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο στὴν ἐξέλιξη τῶν μέσων παραγωγῆς καὶ στὰ ἐν γένει ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα;

- Τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν πιὸ ἐξελιγμένη σ’ αὐτοὺς τοὺς τομεῖς ἐποχή μας, ἡ πίστη ἐπιζεῖ καὶ ἀκμάζει, ὅτι προβάλει ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη της, ἀποδεικνύει νομίζω τὸ σφάλμα τοῦ ἰσχυρισμοῦ.
Τὸ ὕψιστο ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης εἶναι ὁ Θεός.
Καὶ αὐτὸ πιστεύω θὰ ἀνακαλύπτει πάντα ἡ ἐπιστήμη.

- Καὶ γιατί ἐπιβλήθηκαν οἱ ἰδέες τοῦ μηδενισμοῦ;
Πιστεύετε ὅτι ὑπηρετοῦν κάποια σκοπιμότητα;

- Γιὰ κάποιον λόγο ποὺ δὲν τὸν καταλαβαίνω – ἐπειδὴ δὲν εἶμαι πολιτικός – προκρίνεται αὐτὴ ἡ σκέψη.
Τὸ 1955 ἡ παγκόσμια διανόηση ὑποδέχθηκε μὲ ἐνθουσιασμὸ τὴ Λολίτα, τὸ περίτεχνο στὸ ὕφος, ἀλλὰ διεστραμμένο πορνογράφημα τοῦ Ναμπόκοφ.
Ὁ συγγραφέας ἐκθειάστηκε – μεταξὺ ἄλλων ἀνάλογων – γιὰ τὴν ἐξέχουσα περιφρόνησή του στὴν κοινὴ λογική, στὰ παραδεδεγμένα ἤθη, στὴν πολιτικὴ εὐπρέπεια.
Ἀδιανόητο γιά… διανόηση. «Που πάει ὅλο αὐτό;» ἀναρωτιοῦνταν κάποιοι τότε. 
Σήμερα ποὺ εἰσπράττουμε τὶς συνέπειες, ξέρουμε.  ….

Πρέπει νὰ ξέρετε ὅτι ἡ διερεύνηση τῆς νοσηρότητας εἶναι χρήσιμη ὣς τὸν βαθμὸ ποὺ τὸ ἀπαιτεῖ ἡ κατανόηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τοῦ κόσμου ποὺ μᾶς περιβάλλει. Μέχρι ἐκεῖ.
Ἡ ἔμμονη καταγγελτικὴ διάθεση, ὅταν δὲν ἀναπαράγει τὸ κακό, σίγουρα δὲν οἰκοδομεῖ τὸ καλό. Καὶ ὅπως ἔχει εἰπωθεῖ, κακὸ εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ καλοῦ.

- Ὅμως δὲν χρειάζεται νὰ ἔχουμε μιὰ διαρκὴ ἐπαγρύπνηση γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸν κίνδυνο τῆς ἀφομοίωσης καὶ τῆς ἀλλοτρίωσης; 
Τὸ κυρίαρχο γίγνεσθαι μᾶς περιλαμβάνει, στὸν βαθμὸ ποὺ συμμετέχουμε σ’ αὐτό.

- Ἀκριβῶς. Ἄρα πρέπει νὰ ἀναζητοῦμε καὶ νὰ πραγματοποιοῦμε μιὰ ἄλλη ἐκδοχὴ τῆς ζωῆς. 
Νὰ δίνουμε προτεραιότητα στὸν ἐσωτερικὸ ἀγώνα.
Καὶ νὰ ὑπηρετοῦν οἱ ἐνέργειές μας ἕναν ἀνώτερο σκοπό.
Ἀπὸ τὸ ἕνα στὸ ἄλλο νὰ κυμαίνεσαι. Ποὺ εἶναι τὸ ἴδιο.
Ἡ ὁδὸς τῆς θεώσεως. Ἡ ἕνωσις διὰ τῆς ὁμοιώσεως.
Μὲ τρόπο ἀκατάληπτο διὰ τῆς λογικῆς, ποὺ ὅμως βιοῦται. Καὶ νοηματοδοτεῖ τὴν ὕπαρξη. 
Καὶ λὲς «γι’ αὐτὸ ὑπάρχω».

Αὐτὸ εἶναι τὸ μέγιστο ποὺ μπορῶ νὰ θηρεύσω ἀπ’ τὴ ζωή.
Κι αὐτὴ εἶναι ἡ πύλη τῆς αἰωνιότητας.
Μαθαίνεις τὴ μέγιστη ἴσως ἀλήθεια, ποὺ ἔχει ἐπιτραπεῖ στὸν ἄνθρωπο.

Τὶς ἑπόμενες μέρες ὁ Λευτέρης, ἀναπολώντας τὰ λόγια του καθηγητοῦ, αἰσθάνθηκε ὅτι ἔφθασε ἐπιτέλους στὴν κατάληξη τῆς ἀναζήτησής του.
Ἀξιώθηκε νὰ ὑπερβεῖ τὴν ἄρνηση.
Κατάλαβε, ὅτι ἡ νοηματοδότηση τῆς ζωῆς προϋποθέτει κατάφαση.


 [Από το αφιέρωμα «Tο μηδέν και το νόημα»
του περιοδικού Πειραϊκή Εκκλησία, τ. 29, Ιανουάριος 2018]


antifono – [2fA]


                                                              


Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

"Συγχωρῆστε μου.. "











Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ἰατρός, «Λόγοι καί ὁμιλίες»
- ἀπό
τόν ἑσπερινό τῆς Συγχωρήσεως


Πρέπει, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές μου, νὰ ἔχουμε πάντα χαραγμένο στὴν καρδιά μας καὶ νά θυμόμαστε τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ:
«᾿Εὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. » (Μτ. 6, 14-15).
Εἶναι πολὺ φοβερὰ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου.
Ἂν δέν συγχωροῦμε τὰ παραπτώματα τοῦ πλησίον μας, τότε καὶ ὁ Χριστός, στή Φοβερὰ του Κρίση, θὰ μᾶς βάλει στά ἀριστερά του, δέν θὰ μᾶς συγχωρέσει τὶς ἁμαρτίες μας· διότι καὶ ἐμεῖς δέν ἀφήναμε τὰ παραπτώματα τοῦ πλησίον μας. 
Βλέπετε, γιατί πραγματικὰ εἶναι φρικτὸ πράγμα νά μὴν συγχωροῦμε τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ ἱερομόναχος Τίτος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου βρισκόταν στήν ἐπιθανάτιά του κλίνη.
Μαζεύτηκε γύρω του ὅλη ἡ Ἀδελφότητα τῆς Μονῆς.
Ὅλοι ἤξεραν ὅτι ὑπάρχει παλιὰ ἔχθρα μεταξὺ τοῦ Τίτου καὶ τοῦ ἱεροδιακόνου Εὐάγριου, γι’ αὐτὸ καὶ ἔφεραν τὸν Εὐάγριο νά συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν Τίτο πρὶν αὐτός ἀποθάνει.
Ὁ μακάριος αὐτὸς, ὁ Τίτος σηκώθηκε στό κρεβάτι του, ἔσκυψε μπροστὰ στόν Εὐάγριο τὸ κεφάλι του καὶ τοῦ ζήτησε συγγνώμη.
Ἀλλὰ ὁ σκληρόκαρδος Εὐάγριος τοῦ ἀπάντησε μὲ ἕναν τρομερὸ λόγο:
«Δέν θὰ σὲ συγχωρήσω οὔτε σ’ αὐτὴ τὴν ζωὴ οὔτε στή μέλλουσα».
Μόλις τὸ εἶπε αὐτὸ ἔπεσε νεκρός, καὶ ὁ μακάριος Τίτος σηκώθηκε ὑγιὴς ἀπὸ τὸ κρεβάτι του.   ….

Γνωρίζουμε καὶ ἄλλο παράδειγμα, ἀπὸ τὸν βίο τοῦ μάρτυρα Νικηφόρου.
Ὕπῆρχε ἔχθρα μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ πρεσβυτέρου Σαπρικίου, μὲ τὸν ὁποῖον κάποτε ἦταν πολὺ καλοί φίλοι.
Ὅμως, ὅπως συχνὰ συμβαίνει, ὁ διάβολος μὲ τίς πανουργίες του κατέστρεψε αὐτὴ τή φιλία. 
Ἦταν καιρὸς πού γινόταν σφοδρὸς διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν.
Ὁ πρεσβύτερος Σαπρίκιος συνελήφθη, τὸν βασάνισαν καὶ τελικὰ τὸν ὁδήγησαν σὲ μαρτύριο.
Ὅταν πῆγαν νά τὸν ἐκτελέσουν, ὁ Νικηφόρος τὸν ἀκολουθοῦσε, ἔπεφτε μπροστὰ του καὶ τὸν ἱκέτευε λέγοντας: «Μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, συγχώρησέ με».
Ὁ Σαπρίκιος ὅμως, δέν ἤθελε νά τὸν συγχωρήσει.
Ὅταν ἔφτασαν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, ὁ Σαπρίκιος ξαφνικὰ εἶπε:
«Μὴν μὲ ἀποκεφαλίζετε. Ἀρνοῦμαι τὸν Χριστό».
Ἔτσι ἀρνήθηκε τὸν Χριστὸ του καὶ χάθηκε ἡ ψυχὴ του.
Τὴν θέση του πῆρε ὁ Νικηφόρος, ὁ ὁποῖος ἔσκυψε τὸ κεφάλι του κάτω ἀπὸ τὸ τσεκούρι τοῦ δημίου, μαρτύρησε καὶ δοξάστηκε στούς Οὐρανούς.

Τρομερό, πραγματικὰ τρομερὸ γεγονός. 
Καὶ νομίζω ὅτι πρέπει νά ταράξει αὐτοὺς πού δέν θέλουν νά συγχωροῦν τὸν πλησίον τους.
Θυμηθεῖτε τὸν Κύριο πού συγχωροῦσε ὅλους: συγχώρησε τὸν ληστὴ πάνω στό Σταυρό, τὸν τελώνη, τὴν πόρνη, ποὺ ἔβρεξε μὲ τὰ δάκρυά της τὰ πόδια του καὶ τὰ σκούπισε μὲ τὰ μαλλιὰ της.
Ἂς θυμηθοῦν αὐτοί πού δέν θέλουν νά συγχωροῦν τὴν παραβολὴ τοῦ κακοῦ δούλου, πού ὁ βασιλιὰς τοῦ χάρισε τὸ πολὺ μεγάλο χρέος του.
Ἐκεῖνος, ὅμως, μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸν βασιλιά, βρῆκε ἕναν ἀπὸ τοὺς συνδούλους του πού τοῦ ὄφειλε ἕνα μικρὸ ποσό.
Τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἔσφιγγε νά τὸν πνίξει, λέγοντάς του: «Ξόφλησέ μου τὸ χρέος».
Ὅταν τὸ εῖδαν αὐτὸ οἱ σύνδουλοί του, λυπήθηκαν παρὰ πολύ.
Πῆγαν καὶ τὸ διηγήθηκαν στόν κύριό τους. Τότε ὁ βασιλιὰς τὸν κάλεσε καὶ τοῦ εἶπε: 
«Δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ.» 
(Μτ. 18, 32-34).

Φοβερὸς εἶναι αὐτὸς ὁ λόγος. 
Μᾶς παροτρύνει νά εἴμαστε ἐλεήμονες, σπλαχνικοὶ καὶ νά συγχωροῦμε τοὺς ἄλλουςἘμεῖς ὅμως, πολὺ συχνὰ, γινόμαστε ἄσπλαχνοι, ἐπιμένουμε στά δικὰ μας καὶ δέν συγχωροῦμε τὸν πλησίον.   ….

Ἂν τυχὸν θὰ ἀπαντήσουμε καὶ ἐμεὶς μὲ προσβολὴ στήν προσβολὴ καὶ θ’ ἀνάψει στήν καρδιά μας ἡ φλόγα τοῦ μίσους, τότε ἂς σταματήσουμε καὶ ἂς σκεφτοῦμε λιγάκι καί νά ποῦμε:
Καὶ ποιός εἶμαι ἐγὼ πού τὸν μισῶ, εἶμαι μήπως καλύτερος ἀπ’ αὐτόν;
Δέν εἶμαι καὶ ἐγὼ γεμᾶτος ἁμαρτία; Τότε γιατὶ τὸν μισῶ;
Καὶ ἀμέσως θὰ ἠρεμήσει ἡ καρδιά μας. Ὁ καλὸς λόγος θὰ σβήσει τὸ μίσος.   ….

Ἀρχίζει ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Ὁ Κύριος ζητᾶ νά συγχωρήσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Καὶ πρῶτος ἐγὼ πρέπει νά σᾶς ζητήσω συγγνώμη.
«Συγχωρῆστε μου, πατέρες καὶ ἀδελφοί, τὶς ἁμαρτίες πού ἔκανα σ’ αὐτὴ τὴν ἡμέρα καὶ σ’ ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου».



orthodoxia – [2fA]



"Καθαρά Δευτέρα! "








[2φΑ]










Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

"Νοήματος ἁλίευσις "




Μηδενός θρίαμβος; (ἢ Νοήματος ἁλίευσις) - Δράμα σέ πέντε πράξεις
-  Ἀντώνης Ν. Παπαβασιλείου

Στή μαύρη νύχτα ζωγραφίζω γιασεμιά - νά ξημερώσει  (Δ. Ι. Ἀντωνίου)


Νύχτα ἀνοιξιάτικη. Στριμωγμένοι – μὲ τὰ καλά μας – στὸν αὐλόγυρο τοῦ ναοῦ,
μὲ ὁλόφρεσκες λευκὲς λαμπάδες καὶ περίεργες προσδοκίες, ἀκοῦμε ἀπὸ τὰ
μεγάφωνα τὸ ἑωθινὸ ποίημα «Ἰδοὺ σκοτία καὶ πρωΐ, καὶ τί πρὸς τὸ μνημεῖον
Μαρία ἕστηκας, πολὺ σκότος ἔχουσα ταῖς φρεσίν;».
Η ζωή μας σε περίληψη.
Σπασμένες οι λάμπες τοῦ βίου κι ἐμεῖς νὰ ψαχουλεύουμε ἀνίδεοι.

Σκοτάδι παντοῦ. Τὸ μηδὲν φάρος ἰδιότυπος.
Φοράει κι αὐτὸ τὰ καλά του καὶ προσκαλεῖ σὲ λειμώνα ὑποσχέσεων.
Σὰν ἐκεῖνο τὸ παλαιὸ λιβάδι (ἀλλά τε Σειρῆνες λιγυρῇ θέλγουσιν ἀοιδῇ ἥμεναι
ἐν λειμῶνι, πολὺς δ᾿ ἀμφ᾿ ὀστεόφιν θὶς ἀνδρῶν πυθομένων) τὸ στρωμένο
μὲ ἀνήμπορα κόκκαλα. Θριαμβεύει λοιπόν;
Τζάμπα θὰ θραύσουμε τὰ κόκκινα αὐγὰ τὸ βράδυ τοῦ μοναδικοῦ Σαββάτου;


α. ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΠΛΙ

Τὸ Ναύπλιο ἐκτὸς ἀπὸ τυπογραφεῖο ἱστορίας καὶ κυβερνήσεων τῆς πρώτης
Ἑλλάδας, εἶναι καὶ πολύκαρπο χωράφι ποίησης.
Ὅταν οἱ λέξεις γίνονται καραμέλες ἢ ξύλα ἀπελέκητα, ἔρχονται οἱ ποιητὲς
καὶ σώζουν. Μᾶς φυγαδεύουν ἀπὸ τὴν ἀ-νοησία.
Ἔχουν περάσει ἀπὸ ὀδύνες καὶ ἀποτυχίες, γδέρνοντας ναρκισσισμοὺς καὶ ψευδαισθήσεις. Γνωρίζουν.

Γιὰ χρόνια μὲ συντροφεύει τόμος μὲ τοὺς στίχους τοῦ Πάνου Λιαλιάτση.
Τὸν ἀνοίγω σὰν Τυπικό, νὰ μάθω ποιά ἀκολουθία πόνου ψέλνεται σήμερα,
σὲ ποιό ἦχο παραμυθητικό.

«Ἔτσι ἄρχισε ὁ διάλογος μὲ τὸ ἔσω φῶς
ποὺ ἐξαίφνης πέρασε τὴν πληγὴ καὶ ἔφτασε
στὴν καρδιά.
Κι ἂν σοῦ γράφει νὰ ντυθεῖς ὁλόκληρη τὴ νύχτα
θὰ τὴ δεχτεῖς πιὰ ὡς προάγγελο τῆς Ἄλλης ἡμέρας».

Εἶναι ἐκεῖνο τὸ μαῦρο σκοτάδι πρὸ τοῦ φωτοφόρου μνήματος.
Ντυνόμαστε τὴ νύχτα ὁλάκερη. Δὲν ἔχει, ἐδῶ, παιχνίδια ἢ λεκτικὰ τερτίπια.
Βλέπεις κατάματα τὸν φόβο. Δὲν τὸν ντύνεις μὲ δόξα, χρυσὸ ἢ ἡδονή.
Ὄχι εἴδωλα, ἐκ πέτρας ἀγόνου.
Τότε μποροῦμε νὰ πᾶμε παραπέρα, νὰ συναντηθοῦμε μὲ τὸ ἀπρόβλεπτο.


β. ΡΟΔΙΝΑ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ

Ποίηση τώρα τοῦ 1908.
Ὁ Γέροντας τῆς Σκιάθου σκαλίζει τὸ πυξάρι τοῦ νοήματος:

«Ὁ γερο-Γατζῖνος μοῦ ἔκαμε καφέν, χωρὶς νὰ τοῦ παραγγείλω.
Δὲν ἦτο ἡ ὥρα τώρα δι᾿ ὁμιλίαν. Εἰς τὰς ὥρας τοῦ ροδίνου λυκαυγοῦς κανὲν
τοιοῦτον δὲν ἔχει τὸν τόπον του. Δὲν εἶχε σκάσει ἀκόμη τ᾿ ἀφιόνι.
Ἦτο ἡ ὥρα διὰ μαχμουρλίκι τουρκικόν.
Ἄλλως θὰ μοῦ διηγεῖτο πολλὰς ἱστορίας· πῶς ὁ γερο-Ἀκούκατος, τὸν παλαιὸν καιρόν, 
εἶχε λάβει τὸ ἐπώνυμον τοῦτο, καθότι ὅταν ἔκαμνε τὸν διαλαλητήν,
εἰς τὰς δημοπρασίας, ἐπανελάμβανε συχνὰ ἐρωτηματικῶς πρὸς τὸ κοινὸν
«τ᾿ ἀκούκατε, βρὲ παιδιά;», ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὰς Ἀθήνας, ὅπου ἐπροφέρετο οὕτω,
ἀντὶ ἀκούσατε· αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἀκούκατος, ὅταν εἶχε τὸ καφενεδάκι,
εἰς τὸν ἄλλον γιαλόν, πρὸ χρόνων, ἔρημος καὶ μοναχὸς στὰ ξένα, εἶχεν ὡς
κατοικίαν αὐτὸ τὸ μαγαζάκι του, κ᾿ ἐκοιμᾶτο ἐπὶ τῆς σανίδος τοῦ καναπέ, δύο σπιθαμῶν 
τὸ πλάτος, μὲ δύο προσκέφαλα εἰς τὰς δύο ἄκρας· ὥστε, ὅταν ἤθελε
νὰ γυρίσῃ ἀπὸ τὸ ἄλλο πλευρόν, ἀνεκάθιζε, κ᾿ ἐπλάγιαζε τὴν κεφαλὴν πρὸς τὰ
ἐκεῖ ὅπου εἶχε πρὶν τοὺς πόδας.
Ἀλλ᾿ ἦτο τόσον πρόθυμος νὰ περιποιῆται τοὺς πελάτας, ὥστε ποτὲ δὲν ἐχόρταινε
τὸν ὕπνον, καὶ ἅμα τοῦ ἔκρουέ τις τὴν θύραν, ξένος, πτωχὸς ἢ ἄστεγος, πάραυτα ἐσηκώνετο 
καὶ τοῦ ἤνοιγε· καὶ τοῦ ἔκαμνε καφὲν ἢ φασκομηλιάν, καὶ ἂν εἶχε καὶ
ἂν δὲν εἶχε πεντάλεπτον».

Γιατί νὰ μὴ πάρω ἀπὸ "Τὰ ρόδινα ἀκρογιάλια" ἰδέες (τρέμω τὴ λέξη) ἀπὸ τὸ ὑπέροχο συμπόσιο 
τῶν φίλων δίπλα στὸ κῦμα;
Ἐκεῖ ποὺ μὲ κέφι καὶ μελαγχολία γυροφέρνουν τὶς ἀνησυχίες τους καὶ τὰ ναυάγιά τους. 
Τί νὰ μᾶς πεῖ ὁ γεροΑκούκατος; Τί εἶναι τοῦτα;
Μά, χαρά. Ὀμορφιά. Ἁπλά, στέρεα, ἀνεπιτήδευτα στήνει τὸν ἀργαλειό της.
Πετάει τὰ ξέφτια τῆς τυχαιότητας, τοῦ τίποτα, τοῦ κενοῦ.
Καὶ ἱστορεῖ χαλὶ ποὺ ἀλλιῶς σὲ τυλίγει.
Βλέπεις, πιά, πὼς ἐδῶ κάτι γίνεται, κάτι ἀξίζει.
Τὸ Σκιαθίτικο κελάρι εἶναι ἀπὸ μόνο του ζωῆς πλημμύρισμα. Σχολεῖο.


γ. ΤΙ ΕΜΑΘΕ Η ΑΓΚΑΘΑ ΚΡΙΣΤΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Τὴν ἑπομένη τῆς Παναγίας τοῦ 1993.
Αὔγουστος στὸ Μπρίστολ κι ἀγοράζω ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι. Seasons of the Spirit.
Τὸ ἀνέσυρα τὶς προάλλες ἀπὸ τὴ λήθη τῆς σκόνης καὶ τῶν μεριμνῶν τὴν σπουδαιότητα. 
Κι ἐκεῖ στὴ σελίδα 201, ὑπὸ τὸν τίτλο Facing despair, ἡ κυρία τῶν ἀστυνομικῶν μυστηρίων, 
ἡ Ἀγκάθα Κρίστι, δίνει λύσεις καὶ στῆς ὕπαρξης τὰ ἀδιέξοδα.

Περιγράφει – στὴν αὐτοβιογραφία της – μιὰ καθημερινὴ σκηνὴ μέσα στὴν τάξη. 
Ἀριθμοὶ στὸν μαυροπίνακα. Πλήξη. Ἡ λογικὴ ἀπαστράπτουσα.
Ὅταν, ξάφνου, ἡ κοντούλα δασκάλα (μὲ τὸ θεληματικὸ πηγούνι) γυρνάει πρὸς τοὺς μαθητὲς 
καὶ τοὺς μιλᾶ. Δίνει μαρτυρία.
Ὅλοι σας, τοὺς λέει, μὰ ὅλοι σας, θὰ ἔρθει στιγμὴ ποὺ θὰ ἀντικρύσετε τὴν ἀπόγνωση. 
Θὰ περάσετε ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Γεσθημανῆς.
Πιστέψτε πὼς αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ τέλος. Κρατηθεῖτε ἀπὸ τὴν πίστη αὐτή.
(Ἐκεῖ ὁ Κύριος).
Ἐὰν δὲν ἀγαπᾶτε, δὲν γνωρίζετε τὸ νόημα τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς.

Καὶ μετὰ γύρισε στὸν πίνακα καὶ στὰ προβλήματα. Ἀφοῦ μᾶς κούφανε ὅλους.
Μὲ τὴν ἐξίσωση τῆς ὑποφέρουσας ἀγάπης, ὅπου ἡ λύσις, ὁ ἄγνωστος Χ, εἶναι γνωστός: 
καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν.


δ. ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΕΛΑΣΙΣ

Ἑτοιμάζω δίπλα στὸ σβηστὸ τζάκι μιὰ στοίβα βιβλίων.
Λίστα θερινῆς ἀνάγνωσης.
Πρῶτο, στὴν κορυφὴ τῆς ἀγωνίας: «π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, Ἡμερολόγιο
1973-1983». Ξανὰ νὰ τὸ πιάσω – πῶς λέγαμε πιάνω προζύμι.
Γιὰ νὰ γένει τὸ πρόσφορο τῆς εὐχαριστίας, τῆς δοξολογίας.

Οἱ Ρῶσοι. Λόσκυ, Φλωρόφσκυ, Σμέμαν, Μέγιεντωρφ καὶ τόσοι ἄλλοι.
Μιὰ ἐπέλασις πραγματικῆς ἀγάπης, χαρᾶς, δίψας γιὰ τὴ Βασιλεία.
Μὲ προβλήματα, μὲ χούγια, μὲ ἐλλείψεις, ἴσως.
Ἀλλὰ μὲ πάθος γιὰ τὸ φῶς, τὴν χάρη, τὸν Λόγο.
Νὰ παλεύουν ντόμπρα μὲ τὴν πραγματικότητα καὶ νὰ ἀποστάζουν χαρά.

Μᾶς λέει ὁ παπαΑλέξανδρος:
«Ἡ κύρια καὶ διαρκὴς αἴσθησή μου εἶναι ἡ αἴσθηση τῆς ζωῆς.
Εἶναι ἀρκετὰ δύσκολο νὰ τὸ ἐκφράσω μὲ λόγια. 
Ἴσως ἡ πληρέστερη λέξη σ’ αὐτὸ τὸ αἴσθημα νὰ εἶναι τὸ θαῦμα, ἡ ἀντίληψη πὼς ἡ κάθε 
στιγμή, ἡ κάθε κατάσταση εἶναι ἕνα δῶρο (καὶ ὄχι κάτι τὸ προφανές, τὸ δεδομένο).
Τὸ κάθετι εἶναι πάντα νέο, τὸ κάθετι δὲν εἶναι ἁπλῶς ζωή, ἀλλὰ συνάντηση μὲ τὴ ζωή, 
καὶ γι’ αὐτὸ μιὰ ἀποκάλυψη.
Τὸ γράφω αὐτὸ καὶ συνειδητοποιῶ πὼς αὐτὲς δὲν εἶναι οἱ σωστὲς λέξεις, ἀλλὰ δὲν μπορῶ 
νὰ βρῶ ἄλλες.
Τὸ μόνο ποὺ ξέρω εἶναι πὼς αὐτὴ ἡ ζωὴ ὡς δῶρο ἀπαιτεῖ τὴν προσοχή μου, μιὰν ἀπάντηση 
ἐκ μέρους μου· μ' ἄλλα λόγια, ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ συνεχὴς ἀποδοχὴ ἑνὸς δώρου».

Ἡ ζωὴ μιὰ συνεχὴς ἀποδοχὴ ἑνὸς δώρου. Μάλιστα. Πολυώδυνη ἐπιλογή.
Κάτι πιὸ εὔκολο δὲν ἔχει τὸ μενού;


ε. ΑΘΩΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑΤΑΡΙΟΝ

Τὸ κούφωμα τοῦ παραθύρου σχηματίζει ἕνα σταυρό.
Ἀπὸ ἐκεῖ βλέπεις τὸ ἁγιονορείτικο καθολικό. Εἶναι πρωὶ ἀκόμη.
Καὶ στὴν ἐσοχή, ἀκουμβισμένο ἕνα Ἀναστασιματάριον.
Ἡ φωτογραφία τοῦ φίλου τὰ ἔχει ὅλα. Ὁ Σταυρός, ἡ Ἀνάστασις, ἡ Ἐκκλησία.
Πῶς τὸ ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης:
«Τώρα δὲν ὑπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, ἅδης.
Τώρα ὅλα χαρά, χάρις στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση.
Τώρα μποροῦμε καὶ μεῖς νὰ ἀναστηθοῦμε, νὰ ζήσουμε αἰώνια κοντά Του…

Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση! “Καὶ σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τὸν αἴτιον”.
Ἔχεις δεῖ τὰ κατσικάκια τώρα τὴν ἄνοιξη νὰ χοροπηδοῦν πάνω στὸ γρασίδι·
νὰ τρῶνε λίγο ἀπὸ τὴ μάνα τους καὶ νὰ χοροπηδοῦν ξανά;
Αὐτὸ εἶναι τὸ σκίρτημα, τὸ χοροπήδημα.
Ἔτσι ἔπρεπε καὶ μεῖς νὰ χοροπηδοῦμε ἀπὸ χαρὰ ἀνείπωτη γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου 
καὶ τὴ δική μας».
Τὸ σκίρτημα αὐτὸ δίνει ἀπαντήσεις. Ψαρεύει νόημα ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ νερά.
Φωτίζει καὶ ἀπαντᾶ στὸ κενό, στὸ ζόρικο μηδέν.
Πῶς; Μὲ τὸ κενὸ τοῦ μνήματος.

ΟΡΘΡΙΣΩΜΕΝ ΟΡΘΡΟΥ ΒΑΘΕΩΣ
Τὰ τσόφλια τοῦ Ἅδη συντρίβεις,
ἀγαπώντας.


[Από το αφιέρωμα «Tο μηδέν και το νόημα»
του περιοδικού Πειραϊκή Εκκλησία, τ. 29, Ιανουάριος 2018]



antifono – [2fA]


                                                               


"Αρχή καλού έργου.. "



– ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ


Αββά Ισαάκ του Σύρου
-  από τις
ΠΑΡΕΝΕΣΕΙΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ


Όταν θελήσεις να κάνεις αρχή καλού έργου, πρώτα να ετοιμάσεις τον εαυτό σου για την αντιμετώπιση των πειρασμών, που πρόκειται να έρθουν εναντίον σου. 
Γιατί ο εχθρός, όταν δει κάποιον ν' αρχίζει με θερμή πίστη μια θεάρεστη ζωή, συνηθίζει να του επιτίθεται με διάφορους και φοβερούς πειρασμούς, ώστε να δειλιάσει απ' αυτούς ο άνθρωπος και να εγκαταλείψει την καλή του πρόθεση. 
Και παραχωρεί ο Θεός να πέσεις σε πειρασμό, για να χτυπήσεις επίμονα τη θύρα (του ελέους) Του και για να ριζώσει μέσα στον νου σου, από τον φόβο των θλίψεων, η μνήμη Εκείνου, και για να Τον πλησιάσεις με τις προσευχές, ώστε ν' αγιασθεί έτσι η καρδιά σου από την ακατάπαυστη ενθύμησή Του. 

Και όταν Τον επικαλείσαι, θα σε ακούσει. 
Και θα μάθεις έτσι, ότι ο Θεός είναι αυτός που σε λυτρώνει. 
Και τότε θα νιώσεις ζωντανή την παρουσία Εκείνου που σ' έπλασε και σε δυναμώνει και σε προστατεύει. 
Γιατί η σκέπη και η πρόνοια του Θεού αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους. 
Δεν γίνεται όμως ορατή, παρά μόνο σ' εκείνους που καθάρισαν τον εαυτό τους από την αμαρτία και είναι συνεχώς προσηλωμένοι στον Θεό. 
Εξαιρετικά μάλιστα φανερώνεται σ' αυτούς η βοήθεια και η πρόνοια του Θεού, όταν μπουν σε μεγάλη δοκιμασία για χάρη της αλήθειας· γιατί τότε την αισθάνονται πολύ καθαρά με την αίσθηση του νου.

Μερικοί, που είδαν αυτή (την βοήθεια) και με τα σωματικά τους μάτια, ανάλογα με τις δοκιμασίες, και διαπίστωσαν έτσι τη συμπαράσταση του Θεού, υποκινήθηκαν απ' αυτή σε γενναίες πράξεις, όπως μαθαίνουμε για τον Ιακώβ και τον Ιησού του Ναυή και τους Τρεις Παίδες και τον απόστολο Πέτρο και τους άλλους αγίους, που άθλησαν για τον Χριστό. 
Σ' αυτούς (η θεία βοήθεια) ήταν ολοφάνερη, έχοντας ανθρώπινη μορφή, δίνοντάς τους θάρρος και προετοιμάζοντάς τους για τον αγώνα της ευσέβειας. 

Αλλά και στους πατέρες, που έζησαν στην έρημο και έδιωξαν από κει τους δαίμονες και έγιναν κατοικητήρια αγγέλων, και σ' αυτούς παρουσιάζονταν συνεχώς οι άγιοι άγγελοι και με κάθε τρόπο τους βοηθούσαν και τους συμπαραστέκονταν σε όλα και τους στήριζαν και τους λύτρωναν από τους πειρασμούς, που οι άγριοι δαίμονες τους προξενούσαν. 
Αλλά και μέχρι σήμερα δεν απομακρύνεται η βοήθεια του Θεού από τους ανθρώπους που ολοκληρωτικά αφιερώθηκαν στα έργα που Εκείνος ευαρεστείται, αλλά βρίσκεται κοντά σε όλους, όσους Τον επικαλούνται. 
(Αββάς Ισαάκ)



impantokratoros – [2fA]



Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

"Ο κύκλος του νερού "





του Ν. Ζυγομαλά
-  από τους ΚΑΡΑΒΟΛΑΤΡΕΣ


Η βροχή έπεφτε και σχημάτιζε ομόκεντρους κύκλους στη θάλασσα.
Αναπολούσα τις πράσινες θάλασσες των Ωκεανών,
τις θάλασσες όλων των αποχρώσεων του μπλε
μέχρι αυτή του μπλε του κοβαλτίου.

Τις διάφανες θάλασσες στις ακτές των νησιών της Καραϊβικής,
την καφέ λασπωμένη θάλασσα στις εκβολές του Αμαζονίου
και των μεγάλων ποταμών.

Αναπολούσα τη σκούρα γκρι θάλασσα στη βαριά συννεφιά,
τη μαύρη θάλασσα της νύχτας
με τη χρυσή γραμμή της αναδυόμενης πανσελήνου πάνω της,
που έφτανε μέχρι το πλοίο.

Την πορφυρή θάλασσα λίγο μετά το λυκαυγές
και λίγο πριν το λυκόφως στις ζέστες της αραπιάς.
Την κιτρινωπή θάλασσα του μουντού πρωινού.

Σκεφτόμουν πως από κάποιες από αυτές τις θάλασσες, ανυψώθηκε ο αέρας
και ψύχθηκε, και έγινε σταγονίδια-νέφη που έτρεχαν στον ουρανό
και που τώρα δα βάρυναν και υπερνίκησαν την αντίσταση του αέρα
και έγιναν βροχή για να γυρίσουν σε μένα και πίσω στη θάλασσα
για να σιγομουρμουρίσουν το παράπονο της ψυχής.

Εγώ δεν θα γύριζα ποτέ πια πίσω στη θάλασσα,
και οι εικόνες του κόσμου δεν θα ξανάρχονταν ζωντανές.



fb – Captain Nick

                                            


Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

"Εξετάσεις κι όνειρα.. "



Με παραλλαγές...



1.
Διάβασμα, διάβασμα…
καινούργιο πρόγραμμα κάθε 2μέρες, να βγει η ύλη…
να προλάβεις…

Βαραίνουν τα βλέφαρα… κλείνουν τα μάτια
για δυο λεπτά μόνο…
κουλουριάζεσαι στην πολυθρόνα…
και χάνεσαι…















2.
Άλλη αίσθηση, σε μια στιγμή…
βρίσκεσαι στο δικό σου θρόνο, της ξεκούρασης, της χαλάρωσης…
χωρίς άγχος, χωρίς πίεση…













3.
Σαν «ναυτίλος» στη θάλασσα, σε παίρνει το κύμα
σε ταξιδεύει το όνειρο…

4. 
Αυτό που σου χρειάζεται… ένα αεροδρόμιο…
τέλος στο "πρέπει"… διακοπές…
φυγή… απόδραση…















5.
εκτόνωση… εκτόνωση…
στο ριγκ με τον πρωταθλητή του κατς














6.
στη συναυλία ροκ
να χτυπιέσαι στη σκηνή














7.
να διδάξεις break dance
στη νεολαία



















8.
να μυηθείς με τη σειρά σου σε φιγούρες 
άγνωστες














9.
και να χορέψεις με παρτενέρ
το ίνδαλμα σου













10.
κι έπειτα ήρεμη, να στοχαστείς
τι θέλεις πιο πολύ να κάνεις;



















11.
να πας στη ζούγκλα με τον Ταρζάν…


















12.

να ζήσεις ένα ρομαντικό ειδύλλιο
για πάντα…
















13.
να βρεθείς σε θάλασσες εξωτικές
με ροζ φλαμίνγκο…














14.
ή να στραφείς στην τέχνη
αξιοποιώντας τα ταλέντα σου…

15.
όμως το δίλεπτο του ύπνου σου παραβιάστηκε…
το εσωτερικό σου ξυπνητήρι κουδουνίζει…

προτού ξυπνήσεις και τεντωθείς να ξεμουδιάσεις

γίνεσαι το τζίνι του εαυτού σου…
για τη μοναδική ευχή σου…
- να περάσεις στις εξετάσεις…





photos: boredpanda

ΜΨ – [2φΑ]



Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

"Ποιητικός εφηβικός έρως "




Ο εφηβικός έρωτας του Κωστή Παλαμά για ένα κορίτσι
από το Αργοστόλι
-  Θωμάς Σίδερης


Ο Κωστής Παλαμάς επισκεπτόταν το Αργοστόλι από μικρή ηλικία. 
Εκεί ζούσε ο αγαπημένος φίλος του Επαμεινώνδας Άννινος. 
Και εκεί, στο νησί της Κεφαλονιάς, με φόντο τα καταγάλανα νερά του Ιονίου, θα ανάψει το σπίρτο ενός φλογερού εφηβικού έρωτα. 
Ο Κωστής Παλαμάς θα ερωτευθεί την αδελφή του Επαμεινώνδα, την Ισαβέλλα. 
Για τον Παλαμά θα είναι η νεράιδα των εφηβικών του χρόνων, ο άγγελος επί της γης που θα τον οδηγήσει στο δύσβατο μονοπάτι του έρωτα. 
Το ημερολόγιο δείχνει «Ιούλιος 1876».   ….

Το καλοκαίρι λοιπόν του 1876 ο Κωστής Παλαμάς κάνει τις θερινές διακοπές του στο Αργοστόλι και εκεί συναντά για πρώτη φορά την Ισαβέλλα. 
Ο έρωτάς του για εκείνη είναι αστραπιαίος, αλλά και ανομολόγητος, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό.
Όταν επιστρέψει στην Αθήνα, θα μιλήσει για τον έρωτά του αυτόν στον επιστήθιο φίλο του Νικόλαο Καμπά. 
Σύμφωνα με τον φιλόλογο και ιστορικό, πρόεδρο του Δρομοκαΐτειου Νοσοκομείου, Νικόλαο Τσική (Πρώτο Πρόγραμμα, Αφύλαχτη Διάβαση, 10/02/2018), ο Καμπάς ήταν στενός φίλος του Παλαμά. Είχαν γνωριστεί σε κάποιον φοιτητικό σύλλογο, η φιλία τους άντεξε στον χρόνο, και μάλιστα, κάποια περίοδο συγκατοίκησαν στο σπίτι της οδού Ασκληπιού. 
Ο Καμπάς γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1857 και πέθανε στην Αλεξάνδρεια το 1939.
Υπηρέτησε και εκείνος με πάθος την ποιητική τέχνη.

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1876, ο Κωστής Παλαμάς και ο Νικόλαος Καμπάς αποφασίζουν να παίξουν ένα ποιητικό παιχνίδι με κεντρικό σημείο αναφοράς τον πόθο του πρώτου για το κορίτσι του Αργοστολίου. 
Γράφουν λοιπόν ο καθένας τους από μία ακροστιχίδα που δεν θα μπορούσε να φέρει άλλο όνομα, παρά εκείνο της νεράιδας που κατοικούσε στα όνειρα του Παλαμά, δηλαδή της Ισαβέλλας. 
Σε εκείνη την ακροστιχίδα ο Νικόλαος Καμπάς υπογράφει ως «Ωρίων».

Το πρώτο εκείνο ποίημα είναι λυρικό. 
Θα ακολουθήσουν άλλα δύο ποιητικά κείμενα, κατά τη διάρκεια του 1877. 
Και μπορεί το πρώτο κείμενο να ήταν λυρικό, το δεύτερο όμως είναι μακροσκελές και εξομολογητικό και της ανακοινώνει ευθέως τον έρωτά του (10 Οκτωβρίου 1877). 
Στο τρίτο, με τον τίτλο «Τη Καλή Ισαβέλλα», φέρεται ότι η «λατρευομένη, πάναγνος, μυρόεσσα, ακμαία» που «άνθη φύονται και ρόδα εις τα βήματά της» δεν απέρριψε τον έρωτά του.

Τα χειρόγραφα ποιήματα του Κωστή Παλαμά ευρίσκονται στο Μουσείο του Δρομοκαΐτειου Ψυχιατρικού Νοσοκομείου. 
Σχεδόν 40 χρόνια από εκείνον τον εφηβικό έρωτα, ένα 17χρονο κορίτσι περνούσε την πόρτα του φρενοκομείου. Το ημερολόγιο έδειχνε 1917 και το κορίτσι εκείνο ήταν η Ελένη Μιχαήλ Άννινου, απόγονος του Απόστολου ή Επαμεινώνδα Άννινου. 
Για κάποιο λόγο, τα χειρόγραφα του Παλαμά βρίσκονταν στην κατοχή της ανιψιάς της Ισαβέλλας. 
Όταν πέρασε η Ελένη Άννινου την πόρτα του φρενοκομείου, οι υπάλληλοι κράτησαν όλα τα προσωπικά αντικείμενα και έγγραφα της ασθενούς.

Η Ελένη Άννινου, παρά την λαβωμένη ψυχή της, θα μιλούσε συχνά και με καμάρι για τα κειμήλια εκείνα, που φύλαξε σαν φυλαχτό για έναν έρωτα εφηβικό που σκέπασε η σκόνη του χρόνου. 
Και που εκείνη απόδιωξε από πάνω του, ίσως θρηνώντας για έναν δικό της χαμένο έρωτα.


ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ 

(2) Τῇ δεσποινίδι
Ἰσαβέλλᾳ Ἀννίνου

 Ἐντός ἐμοῦ ἐνίοτε αἰσθάνομ' ἄγνωστόν τι
 Συναίσθημα ἐνδόμυχον, βαθύ, ἀόριστόν τι,
 Ἡδύτητα ἀνέκφραστον ἐντός ἐμοῦ ἐνσπεῖρον,
 Κι' εἰς ῥεμβασμούς τό πνεῦμά μου και σκέψεις ἐπισύρον.
 Εἶνε ὡραία ἡ στιγμή αὐτή τοῦ πνεύματός μου
 Τό σύμπαν νέον ἔκλαμπρον παρίσταται ἐμπρός μου·
 ὡς νά μετέχω φύσεως ἀλλοίας, οὐρανίας,
 εἰς ξένον κόσμον φέρομαι μεστός εὐδαιμονίας.
 Ἠρέμα τότε και δειλώς λαμβάνουσα γραφίδα,
 ὑπήκουσα εἰς μακρυνήν, ἀόριστον ἐλπίδα,
 Γραμμάς ἐμμέτρους συνεχῶς ἡ χείρ μου ἐγχαράττει,
 ἐνῷ μ' ἐμπνέει ἄνθος τι ἤ ὕπαρξις φιλτάτη.
 Δέν ἔχουν αἱ γραμμαί αὐταί λαμπρότητας, πῦρ, κάλλη·
 εἶν' ἀσθενῆ δοκίμια, θερμή μόνον αἰθάλη.
 Δέν εἶνε αὖται ἰσχυραί και πλούσιαι ποιήσεις,
 ἀλλ' ὅμως τῆς καρδίας μου εἰσίν αἱ συγκινήσεις.   ....

[10 Οκτωβρίου 1877 - η 1η από τις 5 χειρόγραφες σελίδες του ποιήματος,
που φυλάσσεται στο Μουσείο του Δρομοκαϊτείου]


(3) Τῇ καλῇ Ἰσαβέλλᾳ
 διά τήν πρώτην τοῦ ἔτους

 Νεράϊδα ἤθελα νἄμουνα, νά κατεβῶ σιμά σου
 Τή νύχτα αὐτή, σάν ὄνειρο γλυκό, νά σέ κοιμίσω,
 Νά σκύψω σα μητέρρα σου, ν' ἀνοίξω τήν καρδιά σου,
 Νά ἰδῶ τί θέλει, τί διψᾶ, αὐτό να τῆς χαρίσω.

 Ἡ Εὐτυχία νἄμουνα γι' αὐτή τή νύχτα μόνο
 Νά 'ρχόμουν, με χαρίσματα χρυσᾶ να σέ ῥαντίσω,
 Τό γέλοιο μου το ἀθάνατο 'ς τό στόμα σου ν' ἀφήσω,
 Κι' ὁλόδροση νά σηκωθῇς, σαν τον καινούργιο χρόνο

 Μά τώρα ἐγώ φτωχή καρδιά, μέ τί νά στεφανώσω
 Ποιό νά ταιριάσω χάρισμα 'ς τά εὔοσμά σου νιάτα;
 Ἄχ! μόνο μιά φτωχή εὐχή, δέν ἔχω ἄλλο νά δώσω:
 Πάντα νά βλέπῃς ἄνοιξι 'ς τοῦ βίου σου τή στράτα!

 31 Δεκεμβρίου 1877                               Κ. Μ. Π.










Κλικ για μεγάλο μέγεθος εικόνας


fb – [2fA]