Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Των ψυχών




          "ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ"



[2φΑ]



Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Ίδιος ο Μάης..





ΙΔΙΟΣ Ο ΜΑΗΣ


Κρινάκια μωβ αγριολούλουδα
ρείκια θυμάρια ανθισμένα
εξαίσιοι θάμνοι εύοσμοι
σε φόντο γαλανό, βαθύ γαλάζιο
μπλε στης θάλασσας τις αναμνήσεις

Θα ξημερώσει πάλι
ο ουρανός τη μέρα του
ο ήλιος του Μάη θα ξετρυπώσει
τη ζωή που κρύφτηκε
σε μια αγκαλιά σφιχτή κι αμίλητη

Θαρρώ πως είδα έναν άγγελο·
άγγελος ήταν, το ’νοιωσα,
πρόλαβα με την άκρη του ματιού
κι άγγισα λίγο τη φτερούγα του
την άπιαστη στιγμή που έστριβε
στο φως μαζί σου

Δεκατέσσερις, εικοσιτέσσερις…
ίδιος ο Μάης τρυφερός σκληρός
με πληγωμένη ξανά την
ομορφιά του, κλείνει τις πόρτες
τις οικείες κι ανοίγει διάπλατα
διόδους μυστικές λευκές
κι απάτητες…


Μ Ψ

                                             


Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

"Όλο και πιο διάφανη.. "





-  Γράφει ο Επίσκοπος Σουρόζ Anthony Bloom


Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια, έγραφε:
«Πόσο ευγνώμων είμαι στον Θεό, για την αρρώστια μου!
Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού».

Της απάντησα: «Να ευχαριστείς τον Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση.
Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου, θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική.
Και τότε, θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο».

Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε:
«Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω, να ακουμπήσω στον Θεό. 
Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου, ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα».

Και πρόσθεσε, αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία: 
«Προσευχηθείτε στον Θεό, να μου χαρίσει το κουράγιο, να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω μια ψεύτικη παρουσία, για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του... »




fb – p. Panteleimon Krouskos
[2fA]

                                              


Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

"Ο πατήρ της Ρωμηοσύνης "





Από τους Παιδευτικούς Λόγους του Μεγάλου Κωνσταντίνου
της Μοναχής Ολυμπιάδος Ντίτορα, «Ο πατήρ της Ρωμηοσύνης»



….  «Σ’ εμένα εμπιστεύτηκε ο Ύψιστος Θεός την επίγεια βασιλεία και εγώ ανέθεσα σ’ εσάς τις επιμέρους διοικήσεις.
Προσέχετε, μην κάνετε κατάχρηση της εξουσίας.
Μην αρπάζετε από το φτωχό, μην κλέβετε τον ξένο πλούτο.
Μην αδικείτε τους ταπεινούς.
Μη συσσωρεύετε αγαθά για τον εαυτό σας, στερώντας τα από κάποιους άλλους.
Θα δώσετε λόγο στον βασιλέα Χριστό, και αν ακόμα δε θα σας αντιληφθεί ο επίγειος βασιλεύς»…

Έπειτα πήρε ένα δόρυ και χάραξε στη γη τα μέτρα του αναστήματος ενός ανδρός και είπε: 
«Και όλο τον πλούτο του κόσμου αν κερδίσομε, και ολόκληρη τη γη αν αποκτήσομε, δε θα πάρομε μαζί μας τίποτε περισσότερο από αυτό το τεμάχιο της γης. Αν το πάρομε και αυτό».
Έτσι μιλούσε ο Κωνσταντίνος στο λαό και στις συνεδριάσεις.
Όμως οι περισσότεροι κωφοί και αμελείς δεν συμμορφώνονταν.

Τον χειροκροτούσαν, χωρίς να συμφωνούν με τις αυστηρές νουθεσίες του.
Εκείνος, όταν άκουγε τις εγκωμιαστικές φωνές, τους έκανε νεύμα να κοιτάζουν μόνο στον ουρανό και μόνο τον Ύψιστο Βασιλέα να τιμούν και να θαυμάζουν.
Επίσης, οπουδήποτε μιλούσε, όταν άγγιζε θεολογικό θέμα ο ίδιος ή άκουγε από άλλους ιερό λόγο, σηκωνόταν οπωσδήποτε όρθιος από υπερβολικό σεβασμό στα θεία λόγια.

Μέσα στο παλάτι είχε ξεχωρίσει έναν ιερό τόπο, που διαμόρφωσε σε ναό.
Εκεί απομονωνόταν πολλές ώρες την ημέρα και προσευχόταν.
Κάθε ημέρα συγκέντρωνε όλους τους αυλικούς, τους συγγενείς και τους φίλους του παλατιού και μελετούσαν όρθιοι αποσπάσματα από την Καινή και από την Παλαιά Διαθήκη.

Έλεγε επίσης ότι, Δημιουργός όλων είναι ο Θεός και όχι η τύχη:
«Είναι επιπόλαιοι και παράλογοι οι άνθρωποι, που αποδίδουν στην τύχη, όσα δεν μπορούν να κατανοήσουν.
Η ακριβής και αρμονική πρόνοια του Θεού είναι, που ρυθμίζει τα πάντα, ώστε να είναι εξαίσιο θαύμα όλη η κτίση …
Ο σκοπός της ενανθρωπήσεως του Χριστού ήταν η σωτηρία των ανθρώπων και η απόδειξη της φροντίδας και της αγάπης του Δημιουργού για τα δημιουργήματά του. 

Τα ευεργετήματα του Σωτήρος είναι μέγιστα.
Η όραση αντί της τυφλότητος, η ευρωστία αντί της ασθενείας, η ζωή αντί του θανάτου.
Οι δίκαιοι και οι σώφρονες οδηγούνται στον Όσιο Δικαστή όχι για να κριθούν, αλλά για να απολαύσουν τις τιμές, που τους υποσχέθηκε.
Οι ακάθαρτοι και οι άδικοι θα προσαχθούν βίαια και οδυρόμενοι στη δίκη, όπου θα ακούσουν την καταδικαστική απόφαση του Θεού.
Εκεί τους περιμένει άσβεστο πυρ και ακατάπαυστο, απότομο και κατηφορικό βάραθρο».

Είναι θαυμαστό και μεγαλειώδες και ασύλληπτο ο Μέγας κοσμοκράτωρ Κωνσταντίνος, ευρισκόμενος στο απόγειο της δόξης, να μετανοιώνει, να ταπεινώνεται και να χαμηλώνει, για να περάσει τις πύλες του ουρανού.
Διότι οι πύλες του ουρανού μόνο για τους ταπεινούς ανοίγουν.
Αυτό το χαμήλωμα του Μεγάλου απαιτούσε πίστη ακράδαντη.
Προϋπόθετε ανδρεία ψυχής. Ενείχε σύνεση και αγιότητα.
Φανέρωνε μεγαλείο ψυχής.

Όλα αυτά τα είχε ο Κωνσταντίνος.
Γι’ αυτό κοντά στα επίγεια μεγαλουργήματά του, ενήργησε και τα «ουράνια έργα», ασφαλή ελπίδα για την Αιώνια Βασιλεία.   ....




fb - [2fA]

                             


Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

"… και μία αποστολή "





Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware
-  από το «Πάσχα το τερπνόν»  [ 2]



….   Αυτό είναι το τριπλό δώρο της Ανάστασης του Χριστού:
Ειρήνη, Χαρά και Άγιο Πνεύμα.
Όμως τα δώρα υπάρχουν πάντα για να μοιράζονται με τους άλλους και να γίνονται χρήσιμα για το καλό των άλλων, γι’ αυτό και το τριπλό δώρο κουβαλά μαζί του και μια πρόσκληση αποστολής. «Καθώς απέσταλκέ με ο πατήρ, καγώ πέμπω υμάς».
Η Ειρήνη, η Χαρά και η χάρις του Αγίου Πνεύματος συνεπάγονται το στάλσιμο των Αποστόλων σε μια Αποστολή.
Πρέπει να προεκτείνουν το έργο του Χριστού στο χρόνο και το χώρο, φέρνοντας το δικό του μήνυμα συγχωρήσεως στους απεγνωσμένους και εξουθενωμένους. 
Ενδυναμώθηκαν διά του Πνεύματος για να κομίσουν μαρτυρία:
«υμείς δε έστε μάρτυρες τούτων».

Κι ωστόσο, ο Κύριος, καθώς προσφέρει τα τρία δώρα του και εμπιστεύεται στους Αποστόλους ένα έργο, κάνει και κάτι άλλο:
«Έδειξεν αυτοίς τας χείρας και την πλευράν». Γιατί;
Δεν χωρά καμία αμφιβολία, πως το κάνει για λόγους ταυτοποίησης – να τους διαβεβαιώσει, πως αυτός που στέκεται μπροστά τους είναι πράγματι Εκείνος ο ίδιος, αναστημένος από τους νεκρούς, με το ίδιο φυσικό σώμα που υπέφερε πάνω στον Σταυρό.

Όμως υπάρχει σίγουρα κι ένας βαθύτερος λόγος.
Αν ο Σωτήρας τους δείχνει τα πέντε στίγματα των πληγών του Πάθους, νωπά ακόμα στη σάρκα του, είναι για να τους καταστήσει σαφές πως μόνο ένας τρόπος υπάρχει να εκπληρώσουν με επιτυχία την αποστολή που τους παρέδωσε.
Κι αυτός ο τρόπος είναι να τον ακολουθήσουν στο δρόμο του Σταυρού, να μοιραστούν μαζί του τη θυσιαστική αυτοπροσφορά του, να βαστάξουν «εν τω σώματι, τα στίγματα του Κυρίου Ιησού».
«Υμείς έστε μάρτυρες τούτων», όσο ο καθένας μας γίνεται μάρτυρας, δηλαδή συμπάσχει και συμμαρ­τυρεί μαζί με τον Χριστό, όσο είμαστε εκτεθειμένοι, ανοιχτοί στο πόνο των διπλανών μας, τόσο θα μπορούμε κι εμείς να είμαστε αληθινοί απόστολοι.

Στις βιτρίνες των γραφείων κηδειών υπάρχει κάποιες φορές η επιγραφή:
«Δεχόμαστε παραγγελίες στεφάνων ή σταυρών».
Όμως στη πραγματικότητα δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής μεταξύ των δύο:
δεν μπορούμε να φορέσουμε το στεφάνι της αναστάσιμης νίκης, αν δεν σηκώσουμε μαζί με τον Χριστό, τον Σταυρό.
Κατά τον Μεσαίωνα, τα «πασχάλια μνήματα», οι κατασκευές δηλαδή εκείνες που ετοιμάζονταν για να στολίσουν κάθε Πάσχα τους αγγλικούς ναούς, έφεραν πάνω τους την επιγραφή «Αυτός που πάσχει νικά».

Αυτό συνέβη με τον Σωτήρα μας και αυτό πρέπει να συμβεί και με μας.
Ας βαστάξουμε λοιπόν στο σώμα μας τα στίγματα του σταυρωθέντα Ιησού, και στη συνέχεια, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, θα μοιραστούμε μαζί με τους άλλους την Ειρήνη και την Χαρά του αναστημένου Χριστού!




[2fA]


                                                           


"Τρία δώρα… "





Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware
-  από το «Πάσχα το τερπνόν»  [ 1]



Ο Ιησούς Χριστός, ο Κύριος μας, εισέρχεται μετά την Ανάσταση, κεκλεισμένων των θυρών, και εμφανίζεται, «ούσης οψίας», στους μαθητές Του.
Κομίζει στους Αποστόλους τρία δώρα, και σε ανταπόδοση, τους δίνει την εντολή ή τους παραγγέλλει να φέρουν εις πέρας μια αποστολή.

Το πρώτο δώρο είναι το δώρο της Ειρήνης:
«Ήλθεν ο Ιησούς και έστη εις το μέσον, και λέγει αυτοίς· ειρήνη υμίν».
Η ειρήνη σημαίνει μια αίσθηση κατεύθυνσης: όχι την απουσία πειρασμών και αγώνα -αυτά συνεχίζονται μέχρι τέλους της ζωής μας- αλλά την απουσία εκείνης της σύγχυσης, της παραζάλης και της αβεβαιότητας, που κάνουν τον άνθρωπο να παραλύει.
Τέτοια ήταν η κατάσταση των μαθητών.
Όταν είδαν τον Κύριο τους να πεθαίνει στο Σταυρό, απογοητεύτηκαν βαθιά και τράπηκαν σε φυγή, όπως τα πρόβατα χωρίς ποιμένα.
Δεν είχαν Ιδέα τί θα έπρατταν στη συνέχεια.
Όμως τώρα που συνάντησαν τον αναστημένο Σωτήρα, έχουν πλέον μέσα τους ειρήνη. 
Έχουν μια αίσθηση προσανατολισμού και ξέρουν πού πηγαίνουν.

Το δεύτερο δώρο είναι το δώρο της χαράς:
«εχάρησαν ουν οι μαθητού ιδόντες τον Κύριον».
Η απόγνωση που ένιωσαν οι μαθητές όταν είδαν τον Χριστό σταυρωμένο μετατράπηκε τώρα σε αγαλλίαση.
Συντετριμμένοι προηγουμένως, ζαρωμένοι από το φόβο πίσω από κλειδωμένες πόρτες, μεταμορφώνονται έξαφνα από μια μεγάλη χαρά.

Το τρίτο δώρο, το σημαντικότερο όλων, είναι η δωρεά του Αγίου Πνεύματος: 
«Ενεφύσησε και λέγει αυτοίς· λάβετε Πνεύμα Άγιον».
Προεξοφλώντας την πληρέστερη αποκάλυψη κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, ο αναστημένος Χριστός καθιστά τους Αποστόλους «πνευματοφόρους».
Αυτό, από μια άποψη, μπορεί κανείς να το δει ως το πλήρωμα του σκοπού της Ενσάρκωσης: όπως βεβαιώνουν οι Πατέρες, «ο Λόγος ενσαρκώθηκε για να μπορέσουμε εμείς να αξιωθούμε το Άγιο Πνεύμα».
Όπως λέει και ο Βλαδίμηρος Λόσκυ: «Η παρουσία τού Αγίου Πνεύματος μέσα μας -προσωπική και αναφαίρετη στον καθένα μας- είναι το θεμέλιο όλης της χριστιανικής ζωής».   ….




                                                          


Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

"Πόντος! "






ΠΟΝΤΟΣ   1916-1923


[2φΑ]


                                         


Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

"Το Όνομα Σου, Κύριε.. "





-  Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης


Κύριε!
Το Όνομα Σου είναι Αγάπη;
μη με αποδοκιμάσεις για τις αμαρτίες μου.

Το Όνομα Σου είναι Δύναμη;
ενίσχυσε με για να μην πέφτω στο κακό.

Το Όνομα Σου είναι Ειρήνη;
πράυνε την ταραγμένη μου ψυχή.

Το Όνομα Σου είναι Έλεος;
μην παύσεις να με συγχωρείς.



diakonima – [2fA]

                                                        


Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

"Όταν μιλάει η αγάπη.. "





π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος


Ήμουν πολύ μικρός. Όλη μέρα γύριζα στους δρόμους.
Έπαιζα, έτρεχα, φίλευα, μάλωνα, χτυπούσα και γιατρευόμουν,
μέρα και νύχτα, θάλασσες και βροχές, χειμώνες και καλοκαίρια,
ζωή δίχως βερεσέδια.
Γεμάτη η μνήμη, σε πληρότητα η καρδιά.

Ένα απόγευμα, κάπου έπεσα και χτύπησα. Γύρισα σπίτι μέσα στα αίματα.
Πλύθηκα και ξάπλωσα στο σαλόνι.
Κουρασμένος και λαβωμένος, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος.
Όταν μετά από ώρα άνοιξα τα μάτια μου, είχε σκοτεινιάσει.
Αχ, αυτή η θλίψη του δειλινού, ακόμη με λαβώνει.

Τότε ακούω την Μάνα, να μιλάει στα αδέλφια μου,
«κάνετε ησυχία, ο μικρός δεν είναι καλά, κοιμάται…»,
σε λίγο ένα χέρι χάιδεψε ως άγγελος το μέτωπο μου,
και έσυρε μια ζεστή κουβέρτα στο κορμάκι μου.

Έκανα ότι δεν κατάλαβα τίποτα.
Όταν μιλάει η αγάπη, ποτέ δεν την διακόπτουμε. Είναι ιεροσυλία.
Έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα το πρωί θεραπευμένος.
Αυτός είναι ο ορισμός της Μάνας για μένα. Μια εμπειρία τρυφερότητας.
Μια σχέση απόλυτης αποδοχής.

Ένα χάδι σε πληγωμένο κορμί, μια ζεστή κουβέρτα μες στο χειμώνα της ζωής
όταν σπαρταράς για αγάπη.
Και η αλήθεια είναι ότι από μικρός είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι
τα βράδια, και κάνει τόσο κρύο…



fb – [2fA]

                                                  


Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

"Χάρτες των αστεριών "






"Το ψωμί της μάνας μου"
του Παλαιστίνιου ποιητή Mαχμούτ Νταρουίς


Μου λείπει το ψωμί της μάνας μου
Ο καφές της μάνας μου
Το άγγιγμά της
Φουσκώνουν μέσα μου οι παιδικές μου αναμνήσεις
Μέρα τη μέρα
Πρέπει να δώσω αξία στη ζωή μου
Την ώρα του θανάτου μου
Πρέπει να αξίζω τα δάκρυα της μάνας μου
Και αν έρθω πίσω κάποια μέρα
Βάλε με σαν μαντήλι στα βλέφαρά σου
Τα κόκαλά μου σκέπασε με χλόη
Που την αγίασαν τα βήματά σου
Δέσε μας μαζί
Με μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά σου
Με μια κλωστή που κρέμεται από το φόρεμά σου
Μπορεί να γίνω αθάνατος
Μπορεί να γίνω θεός
Εάν αγγίξω τα βάθη της καρδιάς σου
Αν καταφέρω κι επιστρέψω
Κάνε με ξύλα να ανάψεις τη φωτιά σου
Σκοινί για να απλώνεις τα ρούχα σου στην ταράτσα του σπιτιού σου
Δίχως την ευχή σου
Είμαι πολύ αδύναμος για να σταθώ
Μεγάλωσα πολύ
Δώσε μου πίσω τους χάρτες των αστεριών που είχα παιδί
Για να βρω με τα χελιδόνια
Το δρόμο πίσω
Στην άδεια σου αγκαλιά.




                                     


"Γενηθήτω φως.. "





-  π. Παντελεήμων Κρούσκος


Η Κυριακή του Τυφλού είναι η ημέρα ανάμνησης του φωτισμού του εκ γενετής Τυφλού στα Ιεροσόλυμα από τον Κύριο.
Ο Ιησούς Χριστός , ως Λόγος σαρκωμένος του Θεού, είναι κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, το φως εκείνο το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο πού έρχεται σε αυτόν τον κόσμο. 
Αυτός είναι ο δημιουργός του κτιστού φωτός, αλλά και αυτό το πνευματικό Φως, το οποίο αναζητά κάθε άνθρωπος, ψηλαφώντας στο σκοτάδι του κόσμου και παλεύοντας να βγει από την φυλακή του εαυτού του.

Ο τυφλός της σημερινής περικοπής ήταν εκ γενετής πεπηρωμένος στους οφθαλμούς και δεν είχε το προνόμιο να βλέπει υλικά, ήταν όμως προορισμένος να φωτιστεί πνευματικά, ως αποτέλεσμα της μεγάλης του καρτερίας και πίστης.
Η στάση του αργότερα και η ομολογία η θαρρετή του καταδεικνύουν πώς ήταν έτοιμη ψυχή να δεχτεί το νοητό φως του Χριστού.
Ο λύχνος της ψυχής του ήταν έτοιμος ήδη, πλήρης ελαίου φωτιστικού.
Έμενε να έρθει ο φωτοδότης για να δώσει φως και να πληρωθεί η πνευματική του υπόσταση με αλήθεια και χάρη.

Το θαύμα του φωτισμού του τυφλού εκείνου, είναι ισοδύναμο με την ανάσταση ενός νεκρού. Ο Χριστός έσκυψε χαμαί, εποίησε πηλό όπως πάλαι ποτέ στον παράδεισο για τον Αδάμ και έπλασε οφθαλμούς για τον τυφλό από το μηδέν.
Πράγματι, η εορτή αυτή του Τυφλού τίθεται μέσα στην αναστάσιμη αυτή περίοδο γιατί είναι μνεία και σημείο δημιουργίας.
Την πρώτη εκείνη ημέρα ο Λόγος του Θεού πρόσταξε: "Γενηθήτω φως και εγένετο φως". 
Την μία και κλητή αυτή ημέρα του Πάσχα, που διανύουμε μέσα στην εκκλησιαστική εορτή, ο Χριστός δημιούργησε φως για τον αόμματο άνθρωπο, φως υλικό και φως πνευματικό.

Κάθε φορά που ποιούμε την ανάμνηση ενός τέτοιου θαύματος, ουσιαστικά θυμόμαστε την δική μας ανάπλαση και ίαση και εορτάζουμε γι αυτό.
Είμαι εγώ ο τυφλός, που συνάντησε ο Χριστός στην οδό , περιφρονημένος στο πλάι του δρόμου και του έδωσε το φως το αληθινό.
Είναι η δική μου φύση, η οποία γνώρισε την θεραπεία και ζει πλέον την καινότητα και το θαύμα. Δεν σταματά η Εκκλησία με τους συγκινητικούς της ύμνους, να μας θυμίζει αυτή την αλήθεια.

Το φως αυτό του Χριστού έρχεται στον κόσμο και δεν γίνεται αποδεκτό.
Είναι κριτήριο αποδοχής ή διωγμού στον κόσμο του σκότους.
Εις τα ίδια έρχεται και οι ίδιοι αυτού δεν το δέχονται.
Ωστόσο όμως ούτε το σκοτάδι το καταλαμβάνει , αλλά και μάλιστα όσοι το αναγνωρίζουν το δέχονται και γίνονται τέκνα φωτός και λαμβάνουν χάρη πάνω στην χάρη.

Η σημερινή Κυριακή σε εορτολογικό ημερολογιακό επίπεδο είναι η τελευταία πασχαλινή Κυριακή, αφού επίκειται η απόδοση του Πάσχα.
Το φως όμως το αναστάσιμο του Χριστού, πληρώνει αιώνια ουρανούς και γη και καταχθόνια και δεν δεσμεύεται από τον χρόνο και τον τόπο και το σκοτάδι του κόσμου τούτου.
Όλα αυτά γίνονται αισθητά στο μυστήριο της Εκκλησίας, η οποία έχει πασχαλινή καταβολή και πασχαλινή αιώνια διάσταση.



fb - Panteleimon Krouskos

[2fA]

                                           


Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

"Για τον Ιγνάτιο Φόβο.. "





π. Παντελεήμων Κρούσκος
-  Από το ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΛΗΣΤΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΦΟΒΟΣ
του Φώτη Κόντογλου


....   Ο δεσμοφύλακας, δίχως να δώσει σημασία σ’ αυτές τις φασαρίες, ορδινάρισε να ξεκινήσουν.
Σε λίγο φάνηκε κ’ ένας παπάς και κόλλησε δίπλα στον Ιγνάτιο, για να τον ξαγορέψει στις τελευταίες στιγμές του. Κράταγε ένα χρυσό σταυρό κ’ έλεγε, έλεγε:
«Τέκνον μου, είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος, επειδή, χάρη στη συχώρεση που θα σου δώσω, είναι σίγουρο πως θα δειπνήσεις μέσα στην αγκαλιά του Αβραάμ!»
«Ευχαριστώ, γέροντα», του είπε γλυκά-γλυκά ο Ιγνάτιος.
«Εγώ όμως δεν είμαι εγωιστής· και επειδή μαθές, είσαι έτσι σίγουρος για την καλή τύχη που με προσμένει, πάρε τη θέση μου…
Και να σου πω κιόλας; Σου τη δίνω με την καρδιά μου!»

«Μα αυτό δε γίνεται, παιδί μου! Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις!
Έτσι λέει το Βαγγέλιο και αυτό ζητάει η κοινωνία!»
«Η κοινωνία δεν ξέρει τι της γίνεται, είναι κουτή!»
«Είναι δίκαια!»
«Είναι για το διάολο!»
«Κάνει σωστά!»
«Είναι παλαβή, σου λέω!»
«Δίνει το καλό παράδειγμα!»

«Δεν ξέρει τι Θεό λατρεύει!» φώναξε θυμωμένος ο Ιγνάτιος.
«Επειδή, αποκρίσου μου, παρακαλώ. Ένας άνθρωπος κλέβει ένα άλογο. Τι είναι;»
«Κλέφτης!»
«Καλά!. Έρχεται ένας άλλος και το κλέβει κι αυτουνού. Τι είναι αυτός ο άλλος;»
«Κλέφτης κι αυτός!»
«Περίφημα, παπούλη μου! Σύμφωνος!
Τώρα, λοιπόν, πώς τον λέτε κείνον που σκότωσε;»
«Φονιά!»
«Ακόμα πιο λαμπρά!
Και κείνους που σκοτώνουν αυτόν τον φονιά, πώς του λέτε, αι, παπαδάκι μου;»

Ο παπάς κοκκάλωσε. Έκανε πως έπεσε σε βαθειά συλλογή, κ’ είπε:
«Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω τι μου ήρτε και χάνω τον καιρό μου μαζί σου.
Καταδικάστηκες δίκια. 
Αυτό φτάνει. Είμαι βέβαιος πως είναι με τη γνώμη μου
κι ο άγιος Αυγουστίνος που ’χω στη βιβλιοθήκη μου!»
«Τι έχει να κάνει; Κι ο άγιος Αυγουστίνος ατός του ήθελε χάσει τα λόγια του,
αν μου ’λεγε πως είναι δίκιο να με σκοτώσουνε…»
Στο μεταξύ σίμωσαν στο μέρος που έπρεπε.
Ο παπάς κι ο ληστής περπάταγαν δίχως μιλιά.
Άξαφνα ο Ιγνάτιος έστρεψε κι είπε του παπά:
«Σε παρακαλώ να με συμπαθήσεις, γέροντα, για τις ανοησίες μου…
Φαίνεται πως είχα άδικο… Είμαι ένας αγράμματος σκύλος, ένα σκουπίδι….»
….  …. "

-------

Γράφει στους "Μπουκανιέρους" του ο κυρ Φώτης, για κάτι κακούργους πειρατές
και κουρσάρους, που ζούσαν μέσα στις κλεψιές και τα αίματα:
"Δεν ήταν κακοί άνθρωποι, μα κατατρεγμένοι και κακομαθημένοι".
Αυτό είναι το μεγαλείο της ορθόδοξης ρωμαίικης καρδιάς βρε παιδάκι μου.
Ούτε ιερά εξέταση, ούτε απόσπασμα και στον τοίχο, ούτε καν δαχτυλοδείξιμο.

Σε αυτούς τους αθλίους της ζωής δεν καταλόγισε φυσική κακότητα,
αλλά κακοπέραση και κακοσυνήθεια.
Χωρίς να αμνηστεύει την πράξη, σε κάνει και βλέπεις μέσα στην μαυρίλα
του κόσμου, κρυφό το όποιο χρυσάφι.
Τα ίδια γράφει και για κάποιους ορεινούς ληστές του παλιού καιρού,
που ζούσαν στην παρανομία, αλλά είχαν καρδιά μικρού παιδιού.

Τέτοιος ο ληστής του σταυρού, τέτοιος ο ληστής που διάβαζε τους Χαιρετισμούς
και η ιστορία του γράφτηκε στο "Αμαρτωλών Σωτηρία", τέτοιος και ο αβάς Μωσής
ο Αιθίοπας, που από λήσταρχος έγινε άγγελος.
Το "είχαν" όλοι αυτοί από τα πρότερα.

Απεταξάμεθα την δικανικού τύπου ηθικολογία.
Αυτή που βρίσκεται σε ενάρετους του βίου, με ψυχές πιο σάπιες από τον Άδη.
Από αυτή που θέλει το σκληρό φάρμακο της κακοπέρασης για να γίνει ανθρωπιά
και μετά, πολύ μετά, Χριστός...




[2fA]

                                               


Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018

"Σ' ευχαριστώ Θεέ μου! "





Murray Salem
[Αμερικανός ηθοποιός και σεναριογράφος
 Birthday - 12 January, 1950   Cleveland, Ohio
 Died        -   6 January, 1998   Los Angeles ]


Η γιαγιά μου, από την πλευρά του πατέρα μου, σε όλη της τη ζωή ήταν μια απλή χωρική από τη Συρία, που δεν ήξερε ούτε να γράφει, ούτε να διαβάζει.
'Ήταν όμως ειλικρινά θρήσκα.
Ότι έκανε είχε πάντοτε το όνομα του Θεού στα χείλη της.
Αλλά δεν ανέφερε μόνο το 'Όνομα Του.
Έλεγε τουλάχιστον εκατό φορές την ημέρα: «Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»!...
Και όχι μόνο όταν της συνέβαινε κάτι καλό.

Αν η σούπα χυνόταν καθώς έβραζε, και πάλι έλεγε:
«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου. Σ' ευχαριστώ. Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»!
Τη ρώτησα κάποτε, γιατί ευχαριστούσε τον Θεό για κάτι κακό.
Γέλασε και μου είπε ότι αν κάτι κακό συμβαίνει, είναι γιατί έχουμε ξεχάσει τη σύνδεσή μας με τον Θεό.
Εκείνη την εποχή το βρήκα αυτό πολύ παράξενο, έστω κι αν εκείνη επέμενε να κάνω κι εγώ το ίδιο.

Κάποτε, έγδαρα το γόνατό μου κι εκείνη μου είπε να πω:
«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου!»
Κατά περίεργο τρόπο αυτές οι λέξεις είχαν αποτέλεσμα και ένοιωσα καλύτερα το γόνατό μου.
'Όταν έγινα πέντε χρονών πήγα στο σχολείο.
Προερχόμουν από έγχρωμη φυλή και τα γαλανομάτικα και ξανθόμαλλα παιδιά με κορόιδευαν συνήθως.
Επειδή το χρώμα μου ήταν σκούρο, το παρατσούκλι μου ήταν «ο Αράπης».
Μισούσα το σχολείο και παρακαλούσα τους γονείς μου να μην με αναγκάζουν να πηγαίνω.

'Ένοιωθαν άσχημα για μένα, αλλά δεν μπορούσαν και να με προστατέψουν για πάντα.
Τότε, η Σίτου μου (η Συριακή λέξη για τη γιαγιά) άκουσε τι μου συνέβαινε και μου είπε ότι έπρεπε να λέω: «Σ' ευχαριστώ Θεέ μου», κάθε φορά που τα παιδιά με έβριζαν.
Εκείνη τη στιγμή θεώρησα ότι επρόκειτο για την πιο ανόητη ιδέα που είχα ακούσει ποτέ μου.
Λίγες μέρες όμως αργότερα, όταν ένα ολόκληρο τσούρμο παιδιών άρχισε να φωνάζει: «Αράπη, Αράπη, Αράπη», συνέβη κάτι: Συγκρατούσα τα δάκρυά μου, προσπαθώντας με όλες τις δυνάμεις του κορμιού μου, να μη φανώ μυξιάρικο και να μην τους επιτρέψω να με δουν να κλαίω.
Αλλά δεν μπορούσα να συγκρατηθώ.

Τα δάκρυα θα ξεσπούσαν οπωσδήποτε.
Τότε θυμήθηκα τα λόγια της Σίτου μου: «Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»!
Άρχισα να τα επαναλαμβάνω σιωπηλά μέσα μου:
«Σ' ευχαριστώ Θεέ μου. Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»! Κι αυτό βοήθησε.
Δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη, αλλά τα δάκρυα εξαφανίστηκαν.
Ξαφνικά έπαψα να νοιάζομαι τόσο πολύ για το τι σκέφτονταν για μένα.
'Ίσως αυτό συνέβη γιατί ένοιωσα, ότι είχα κι εγώ τώρα ένα φίλο: τον Θεό.

Όλα αυτά έγιναν εδώ και πολλά χρόνια.
Από τότε, έχω γίνει ένας επιτυχημένος σεναριογράφος.
Έχω ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο κι έχω συναντήσει εκατοντάδες θαυμάσιους ανθρώπους.
Η ζωή μου είναι ωραιότερη από ότι θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.
Και σε όλη μου τη ζωή συνεχίζω πάντα να λέω: «Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»!

Ορισμένες φορές το λέω εκατό φορές τη μέρα, ακριβώς όπως έκανε η αγαπημένη μου γιαγιά.
Νιώθω και τώρα την ανάγκη να το πω: «Σ' ευχαριστώ Θεέ μου. Σ' ευχαριστώ Θεέ μου. 
Σ' ευχαριστώ Θεέ μου»!



proskynitis – [2fA]

                                             


Πέμπτη, 10 Μαΐου 2018

"Του Μαυρογένη η βρύση "





Οδυσσέας Ελύτης  -  απόσπασμα από το "Άξιον εστί"

ΙΑ΄
Όπου, φωνάζω, και να βρίσκεστε, αδελφοί
όπου και να πατεί το πόδι σας
ανοίξετε μια βρύση
τη δική σας βρύση του Μαυρογένη.
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.
Δροσερός ο κρουνός θ' αγαλλιάσω.
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα
μεγαλόφωνα το νου μου ν' απαγγείλει
ευανάγνωστα να γίνουν τα σωθικά μου.
Δεν μπορώ
η αγχόνη τα δέντρα μου εξουθένωσε
και τα μάτια μαυρίζουν.
Δεν αντέχω
και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.
Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.
Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.
Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
κοπροκρατούν το μέλλον.
Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί
όπου και να θολώνει ο νους σας
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα
θ' αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου
με το λίγο βάμμα του γλαυκού στα χείλη.
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.
Όπου και να πατεί το πόδι σας, φωνάζω
ανοίξετε, αδελφοί
μια βρύση ανοίξετε
τη δική σας βρύση του Μαυρογένη!


fb – [2fA]

                                                    


Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

"Ψύχραιμες αντιδράσεις "






Sundar Pichai  – Διευθύνων σύμβουλος της Google


(Δεν είναι αυτό καθεαυτό το πρόβλημα… )
…. αλλά η αδυναμία των ανθρώπων, να αντιδράσουν με ψυχραιμία σ’ ένα ανεπιθύμητο συμβάν, που τους προκαλεί δυσφορία. 
Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τόσο τα λόγια του πατέρα μου ή του αφεντικού μου ή της συζύγου μου αυτά που με ενοχλούν, αλλά είναι η αδυναμία μου να τους αντιμετωπίσω με ψυχραιμία. 

Δεν είναι το συχνό μποτιλιάρισμα στον δρόμο που με ενοχλεί, αλλά η αδυναμία μου να καταλαγιάσω τη δυσφορία που μου προκαλεί. 
Περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα, είναι η αντίδρασή μας στο πρόβλημα που δημιουργεί το χάος στη ζωή μας.

Κατανόησα ότι δεν πρέπει να αντιδρώ σπασμωδικά στη ζωή. 
Πρέπει να απαντώ με σύνεση. 
Οι άμεσες αντιδράσεις είναι πάντα ενστικτώδεις, ενώ οι ψύχραιμες απαντήσεις είναι πάντοτε καλά μελετημένες.

Κάποιος που είναι ευτυχισμένος, δεν είναι επειδή λειτουργεί στην εντέλεια στη ζωή του. 
Είναι ευτυχισμένος επειδή κρατά την σωστή αντιμετώπιση και στάση απέναντι σε όσα του συμβαίνουν στη ζωή…  



tilestwra – [2fA]