Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

"Γεννήθηκα με το προνόμιο "





Μαλβίνα
-  από το "Σαββατογεννημένη"



….   Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη. Ευτυχώς.
Και μήπως κοιμήθηκα έξυπνη;

Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας. Είναι που νιώθω προστατευμένη.
Ήσυχη, ασφαλής.
Αν ισχύει η παρατήρησή μου, έξυπνος γίνεσαι όταν είσαι θυμωμένος.
Μπορεί, για όσα έπαθες εξαιτίας της βλακείας σου.
Όταν είσαι προδομένος. Απαρηγόρητος. Τότε βλέπεις φως.
Επιτέλους, έξυπνος ξανά.

Όταν η ψυχική εξάντληση σε εκμηδενίζει τόσο,
ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι με το καλύτερο μυαλό σου.
Αυτό που αρνείται τις αυταπάτες.
Άρνηση της αυταπάτης, λένε οι έξυπνοι, σημαίνει ευφυΐα.
Πλήρης άρση της αυταπάτης, γράφει ο Ντιούραντ, είναι ο κυνισμός.
Άρα ο κυνισμός είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ευφυΐας.

Για μένα πάλι, ο κυνικός,  ένας κακοπαθημένος.
Που τίποτα δεν του επέτρεψε να ξεχάσει.
Κανείς δεν τον χάιδεψε, δεν τον βοήθησε ώστε να αναλάβει.

Ούτε και σήμερα ξύπνησα κυνική.
(Σε ευχαριστώ. Δικό σου όλο, φίλε.
Σταθερή μου, κατατεθειμένη αξία μου. Πρώτη σημασία μου.
Τίποτα δεν φτάνει για να στο ξεπληρώσω.)

Σάββατο με Μπαχ τζούνιορ και σκύλο.
Έξυπνη φίλη έρχεται και μου ανακοινώνει πως χωρίζει.
Βρήκε την πρώτη αντένδειξη. «Δεν θα με πιάσει εμένα κορόιδο», λέει.
«Μέχρι στιγμής τηρώ τους κανόνες και τις αρχές μου.
Γι’ αυτό δεν έχω χάσει από άντρα. Γιατί στην πρώτη αντένδειξη φεύγω».

Απαλή φίλη, λεπτεπίλεπτη και ήδη δυσκολεύεται.
Ήδη ψάχνει με αγωνία τον επόμενο.
Αυτού του είδους η επιβιωτική ευφυΐα, σκέφτομαι.
Είναι για τη γυναίκα ό,τι το αγκάθι για τον σκαντζόχοιρο.
Δεν έχω από πού να την πιάσω. Μεταξωτή γυναίκα, γεμάτη αγκάθια.
Τα έχει χάσει όλα, νομίζω, γιατί τρέμει μην τυχόν και χάσει.
Πολλές φορές απορριμμένη, υποψιάζομαι.

Αυτή είναι η μοίρα όσων δεν χάνουν. Η λυπημένη φάρσα.
Του να παρατάνε πρώτοι αυτούς που πρώτοι τους απέρριψαν.
Λίγα πράγματα χωρίζουν το φρικαλέο από το κωμικό. Την ξέρω τη μάρκα.
Άνθρωποι που φεύγουν όχι για την αντένδειξη. Όχι επειδή το θέλουν.
Αλλά επειδή οσμίζονται την απόρριψη που έρχεται.
Το επιβιωτικό «ποιος αφήνει ποιον» πάνω από το
«ποιος θέλει ποιον και πώς τον διεκδικεί».

Ξύπνιοι και επουσιώδεις. Φίλοι και τους αγαπάμε.
Στα ερωτικά τους, ράτσα δεύτερη, χαμηλή.

Σάββατο πρωί, Ερωτευμένοι λένε, κι όμως. Ξυπνάνε έξυπνοι.
Επιτίθενται για να αποτρέψουν επιθέσεις.
Τρομοκρατούν για να μη γίνει διάφανος ο φόβος τους.
Χωρίζουν για να μην τους χωρίσουν.
Διαλύονται για να μην τους πιάσουν κορόιδο.

Άκυρη εξυπνάδα, το νιώθεις ότι οι διαλυμένοι μέντορες δίνουν χρηστικές
οδηγίες. Για να πάθεις τα ίδια με αυτούς.
«Να μην ξέρει την αδυναμία που του έχεις, θα την εκμεταλλευτεί».
Ή «μη δίνεις τίποτα από τον εαυτό σου. Τότε σε εκτιμούν οι άντρες».
Ή «να μη σε βρίσκει πάντα στο τηλέφωνο. Γιατί σε θεωρεί δεδομένη».
Και τη χαρά του να τιμήσεις, να φωταγωγήσεις, να προσφέρεις,
να τον ακούσεις, πού την πας;
Η οξυδέρκειά τους. Σιδερένια μπάλα σε κομψά σφυρά -και πάνε σέρνοντας.

Φαίνεται λέω Κέικ, πως η αγάπη δεν είναι αρκετή, για όσους δεν αγαπάνε
αρκετά, θέλει στρατηγική.
Πρέπει να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα:
Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον: το αγαπημένο ερωτικό άθλημα.
Ποιος θα ντρεσάρει γρηγορότερα τον άλλο. Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος. 
(Δηλαδή πιο φοβισμένος).
Ποιος θα επιβληθεί. Να επιβληθεί η γυναίκα;
Τι να τον κάνει όμως έναν άντρα που του επιβάλλεται;

Να επιβληθεί ο άντρας;
Ποιος άντρας που τιμά το φύλο του έχει πρόβλημα με την επιβολή;
Μόνο αυτός που δεν μπορεί να προστατέψει.
Σώσον ημάς από τέτοιες αγάπες.

Δεν θέλω να πάρω ποτέ μέρος, ποτέ πια, σε τέτοια εκπαιδευτικά προγράμματα. 
Μεγάλωσα, αποφάσισα. Δεν συμπλέω.
Ένοχη ανομοιότητας, όπως πάντα μου άρεσε να είμαι.
Ανεπίδεκτη στρατηγικών. Αλλά δεν το κάνω επίτηδες. Αλήθεια.
Νομίζω ότι γεννήθηκα με το προνόμιο.
Του να μπορώ να διορθώσω τα πράγματα, κάθε φορά που τα μολύνω
με τρέχουσα ψιλικατζίδικη ευφυΐα.

Εδώ και πολύ μικρό διάστημα έχω βεβαιωθεί.
Το εκπαιδευτικό σύστημα της αγάπης δεν με αφορά.
Χρειάζεται μεταρρύθμιση. Δεν καταλαβαίνω τη διδακτέα ύλη.
Δεν με ελκύει η ξεδιαντροπιά της εξίσωσης:
«Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου».
Εγώ αυτή την τάξη ποτέ δεν πρόκειται να την περάσω.
Γι’ αυτό σκασιαρχείο καλύτερα. Το σκυλί και βόλτα.

Εμένα κάνε με κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια.
Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλά ομόκεντρο.
Αλλιώς ζηλεύω. Και όταν ζηλεύω, γίνομαι έξυπνη.
Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα.
Χάριν του κίβδηλου ενστίκτου που αφορά τους χαμηλούς.
Και που το λένε αυτοσυντήρηση. Και που δεν με αφορά.

Κύκλος ομόκεντρος : Πρώτη μου αρχή και τελευταία. Άλλες δεν έχω.
Κύκλος, ομόκεντρος.
Κάτι παρόμοιο - ίσως κάποτε να υπήρξε κάτι παρόμοιο.
Πιθανόν στην προϊστορική περίοδο της αγάπης των ανθρώπων.
Πρέπει να υπήρξε μια ανάλογη, αρχέγονη κατάσταση απειρίας.

Μια κατάσταση που προηγείται της θέλησης, για ερωτική δύναμη.
Μια κατάσταση πριν την πρώτη ερώτηση.
Πριν από το πρώτο σκέρτσο. Από τον πρώτο συλλογισμό.
Αγάπη δίχως σκέψη, ας την πούμε.
Απειρία, όχι βλακεία, ας την πούμε. Άχρηστη πείρα το Μετά.
Λίγο να σκεφτείς επάνω στο συναίσθημα και αμέσως το Εγώ.
Αμέσως η πιο γελοία εκδοχή της θέλησης για δύναμη.

Έλα τώρα Κέικ, γάβγισε να σε ακούσει στο τηλέφωνο.
Πες του πως χάρη σε αυτόν ο Θεός ανοίγει μαζί μας νέο γύρο.
Δοκιμάζει την αντοχή μας στο Καλό.
Μην το λέμε δυνατά και μας ματιάσουν, αλλά αντέχουμε.
Ονειρευόμαστε. Μπράβο, καλό σκυλί. Ακόμα ένα γάβγισμα.
Κάνε του αγάπες.
Πες πως όλα πια εδώ, χάρη σε αυτόν, ισορροπία και τάξη.  ….



klik – [2fA]


                                                                 


Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

"Και μια λουρίδα θάλασσα.. "





ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ "ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ"
-  Κρητικοί


Ποτέ δεν άκουσα από γραμματισμένο λόγια τόσο βαθιά όσο από χωριάτες κι από γέρους που τέλεψαν πια το πάλεμα, καταστάλαξαν μέσα τους τα πάθη και τώρα στέκουν ομπρός από το κατώφλι του θανάτου και ρίχνουν οπίσω τους τη στερνή γαληνεμένη τους ματιά, με τρυφεράδα.

Σ’ ένα βουνό ένα μεσημέρι συνάντησα ένα γέρο, στεγνό, λιγνό, με κάτασπρα μαλλιά, με μπαλωμένη βράκα, με τρυπημένα τα στιβάνια κι είχε περασμένη, καθώς το συνηθούν οι Κρητικοί τσομπάνηδες, τη βέργα του ανάμεσα στους ώμους. 
Ανηφόριζε αργά, πέτρα την πέτρα, και κάθε τόσο στεκόταν και κοίταζε ώρα πολύ τα βουνά γύρα, και κάτω χαμηλά τον κάμπο, και ίσα πέρα, ανάμεσα από μια χαράδρα, μια λουρίδα θάλασσα.

- Ώρα καλή παππού! Του φώναξα από μακριά. 
Τι γυρεύεις εδώ ολομόναχος;
- Αποχαιρετώ παιδί μου, αποχαιρετώ...
- Ποιόν αποχαιρετάς στην ερημιά; Δε βλέπω κανένα.

Ο γέρος θύμωσε, τίναξε το κεφάλι:
- Ποιάν ερημιά; Και δε θωράς τα βουνά, δε θωράς τη θάλασσα; 
Γιατί μας έδωκε ο Θεός τα μάτια; Δεν ακούς τα πουλιά από πάνω σου; 
Γιατί μας έδωκε ο Θεός τ’ αυτιά; Ερημιά το λες αυτό;

Αυτοί ’ναι εμένα οι φίλοι μου. 
Τους μιλώ και μου μιλούνε, ρίχνω φωνή και μου αποκρίνουνται. 
Δύο γενεές γύριζα με τη συντροφιά τους, βοσκός, και ήρθε η ώρα να χωρίσουμε... 
Βράδιασε πια...

Θάρρεψα πως είχαν θαμπώσει τα μάτια του από τα γεράματα:
- Μα ακόμα είναι μεσημέρι παππού, δε βράδιασε.
Κούνησε το κεφάλι του:
- Κατέχω εγώ τι λέω. Βράδιασε, σου λέω βράδιασε... Έχε γεια!

- Εσύ θα βάλεις και το χάρο κάτω, παππού, έκαμα για να τον γκαρδιώσω. Γέλασε.
- Μωρέ τον έβαλα κιόλα κάτω κι έγνοια σου, αποκρίθηκε, τον έβαλα κάτω, τον άτιμο, γιατί δεν τον φοβούμαι. 
Έχε γεια, να τον βάλεις κι εσύ κάτω, παλικάρι μου, να’ χεις την ευχή μου.

Δε μου ’κάνε καρδιά να τον αφήσω να φύγει.



[2fA]


                                                             


"Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη.. "




ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
[
Ε΄ 38-48]


38 κούσατε ὅτι ἐρρέθη,
ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος·
39
Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ·
ἀλλ’ ὅστις σε ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα,
στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην·
40
καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν,
ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον·
41
καὶ ὅστις σε ἀγγαρεύσει μίλιον ἕν, ὕπαγε μετ’ αὐτοῦ δύο·
42 τῷ αἰτοῦντί σε δίδου καὶ τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι
μὴ ἀποστραφῇς.

43 Ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη,
ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου.
44 Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν,
εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς
καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς.
45 ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς,
ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς
καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.

46
ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε;
οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι τὸ αὐτὸ ποιοῦσι;
47 καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε;
οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι οὕτω ποιοῦσιν;
48
Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς
τέλειός ἐστιν.



[2φΑ]



Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

"Ο πραγματικός πλούτος "











Λουκρήτιος, Για τη φύση των πραγμάτων
ERIC ANDERSON  -  ο ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ στον 21ο ΑΙΩΝΑ


….   «Αν θέλεις να κάνεις πλούσιο τον Πυθοκλή», συμβούλευε κάποτε ο Επίκουρος, «μην του δίνεις περισσότερα χρήματα, μείωσε τις επιθυμίες του». 
Γιατί η ευδαιμονία είναι μια εσωτερική νίκη που υπερβαίνει τις εξωτερικές περιστάσεις. 
Επομένως, το θέμα δεν είναι να ξεπερνά κανείς τις νίκες των άλλων, αλλά να διατηρεί την αίσθηση νίκης μέσα του:

Αν θέλεις να κυβερνάς την ζωή σου σύμφωνα πάντα με την ανθρώπινη λογική, μάθε πως πραγματικός πλούτος σημαίνει το να αρκούμαστε στα λίγα. 
Το λίγο ποτέ δε λείπει. 
Οι άνθρωποι επιθύμησαν την δύναμη και τη δόξα για να στηρίξουν το είναι τους σε στέρεα θεμέλια και να μπορούν να ζουν την ζωή τους ήσυχα μες στα πλούτη. 
Μάταιος κόπος, όμως. Στον αγώνα τους να φτάσουν ψηλά, σπέρνουν τον δρόμο της ζωής με δυσκολίες και κινδύνους.

Και από την κορυφή, σαν κεραυνός ο φθόνος τους χτυπά, και τους γκρεμίζει με καταφρόνια μες σε τρομερά Τάρταρα. 
Γιατί από τον φθόνο, όπως κι από τον κεραυνό, καίγονται οι ψηλές κορφές και κάθε τι που ξεχωρίζει πάνω από τ’ άλλα. 

Περισσότερο αξίζει να προσαρμόζεται κανείς ήσυχα, παρά να θέλει να υποτάξει τον κόσμο στην εξουσία του και να κυβερνά βασίλεια. 
Άσε τους άφρονες να χύνουν άσκοπα ματωμένο ιδρώτα εξουθενωμένοι, καθώς παλεύουν στο στενό μονοπάτι της φιλοδοξίας, αφού οι γνώσεις τους υπαγορεύονται από ξένα χείλη, κι οι επιθυμίες τους καθορίζονται από αυτά που ακούν από άλλους και όχι από τα δικά τους αισθήματα.  ….



 lecturesbureau – [2fA]




Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

"Μνήμη Παύλου Μελά "





ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

"Στις 13 Οκτωβρίου 1904 σκοτώθηκε στο χωριό Σιάτιστα Καστοριάς
ο ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα Παύλος Μελάς (καπετάν Μίκης Ζέζας)
από τουρκικό απόσπασμα 150 ανδρών, ύστερα από προδοσία
από Βούλγαρους κομιτατζήδες και μετά από δίωρη λυσσαλέα μάχη.
-  Η είδηση του θανάτου του, που συνετάραξε το Πανελλήνιο, έγινε γνωστή
στην Αθήνα πέντε μέρες μετά, από πληροφορίες που έφθασαν
στην πρωτεύουσα με επιστολές από την Μακεδονία.
-  Συγκλονιστικές οι περιγραφές στις τότε αθηναϊκές εφημερίδες, με κείμενα
που συναρπάζουν και για το μεγαλείο της αρχαΐζουσας γλώσσας
και για το υψηλό εθνικό φρόνημα των λόγων."


Ζαχαρίας Παπαντωνίου - Παύλος Μελάς
Eφημερίδα ΣΚΡΙΠ, 22 Οκτωβρίου 1904

Παρθενικέ, που χαίρεσαι την υψηλή γαλήνη
και πλάγιασες κρυφός,
δε θα μπορέση η σκέψι μας να ᾿ρθη να σε κυττάξη
καθώς κοιμάσαι γελαστός μέσα σε τόσο φως.

Φέγγει τη νύχτα η ξαστεριά στους δρόμους τους μεγάλους,
μήπως ο πλάνος, ποὔρχεται, διαβάτης τους ευρή,
αλλά καλλίτερα οδηγεί ένα καντήλι τάφου,
που ο σκοτωμένος τἄναψε και μας ακαρτερεί.

Θα ᾿ρθη ο Αϊτός οπού γυρνά κατά το μεσονύχτι
λαβωμένα απλώνοντας απάνω σου φτερά
και θα γυρέψη ανασασμό και θα γυρέψη μίσος
απ᾿ το κορμί σου για να βγουν σαν άνθη αιματηρά.

Την ώρα που στο χώμα σου φέρνουν το «Χαίρε» οι σκλάβοι
και μπήγουν όρκους τα σπαθιά στη γης, ας σταλαχτή
σε λήκυθον το δάκρυ των να πιη η Ψυχή του Γένους,
Χάρου φαρμάκι να γενή και να σ᾿ εγδικηθή.

Δεν είσαι ηχώ του κόσμου αυτού, είσαι η καθάρια στάλα
των μακαρίων, που στης σκλαβιάς το απόκρυφο σκολειό
με το Ψαλτήρι εθέριεψαν και το χρυσό στεφάνι
της Υπερμάχου εφίλησαν, και παν στο μακελειό.

Καλό ταξείδι. Έσπειρες το μίσος και προσμένεις.
Κι᾿ ενώ βουβή σε μύρεται, σε χαίρεται η φυλή,
εσύ ανεβαίνεις Ώμορφε μεσ᾿ το χορό των ίσκιων,
που κάνουν τόπο να διαβής οι γέροι Αρματωλοί…


Κωστής Παλαμάς  -  Δέκα στίχοι
-  Εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ, 25 Οκτωβρίου 1904

Σε κλαίει ο λαός.
Πάντα χλωρό να σειέται το χορτάρι
στον τόπο, που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλληκάρι.
Πανάλαφρος ο ύπνος σου· του Απρίλη τα πουλιά
σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά,
και να σου φτάνουν του χειμώνα οι καταρράχτες,
σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες
πλατειά του ονείρου μας η γη και απόμακρη.
Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά.
Ιερή στιγμή.
Σαν πιο πλατειά τη δείχνεις,
και τη φέρνεις σαν πιο κοντά.




[2fA]




Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

"Κοιμήσου νιο φεγγάρι.. "





Ντίνα Χατζηνικολάου
-  Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ


Μέσα στον πολύχρωμο τόπο που λέγεται «παιδική λογοτεχνία», η παιδική ποίηση είναι ένα κρινάκι… Ένα εύθραυστο, δροσερό κρινάκι που πρέπει να το αγγίξεις με ιδιαίτερη προσοχή για να μη χάσει το άρωμά του. 
Αυτό το λεπτό άρωμα που τόσο μαγεύει την παιδική ψυχή!

Άραγε πόσες ευκαιρίες έχουν σήμερα τα παιδιά μας να καλπάζουν με το φτερωτό αλογάκι στον ονειρικό τους κόσμο; 
Ο Γιάννης Ιωαννίδης αναφέρεται στην «ενός λεπτού ποίηση», που εισήγαγε μια νεαρή δασκάλα από το Ισραήλ. 
«Όταν τα παιδιά μπαίνουν στην τάξη μας και ησυχάσουν, η δασκάλα αρχίζει τη μέρα τους απαγγέλλοντας ένα μικρό ποίημα, που έχει πάρει από συλλογή ποιημάτων για παιδιά. 
Όλα τα παιδιά αγαπούν αυτή την ώρα της ποίησης και σίγουρα αυτή η εμπειρία θα προκαλούσε πολλά από αυτά το ενδιαφέρον να διαβάσουν ή να ακούσουν ένα ολόκληρο βιβλίο με ποιήματα».

Και αυτό, γιατί ο άνθρωπος κλείνει μέσα του τον ρυθμό και την αρμονία τη στιγμή που θα γεννηθεί. Η ανάγκη αυτή άλλωστε αποτέλεσε το κίνητρο για τη δημιουργία μιας κατηγορίας δημοτικών τραγουδιών. 
Είναι τα αυτοσχέδια τραγούδια που λέγονται από γυναίκες του λαού μας την ώρα που χορεύουν στην αγκαλιά τους τα μικρά τους παιδιά ή όταν τα νανουρίζουν. 
«Κοιμήσου αστρί, κοιμήσου αυγή, κοιμήσου νιο φεγγάρι…»

Με την βοήθεια της ποίησης μπορούμε να μεταδώσουμε στο παιδί μας μηνύματα αγάπης, καλοσύνης και τρυφερότητας, με την προϋπόθεση ο ποιητικός λόγος να έχει αμεσότητα, ευαισθησία και χιούμορ και να δίνει φτερά στη φαντασία. 
Να αναβλύζει αβίαστα από την καρδιά σημαδεύοντας εύστοχα τις παιδικές ψυχές μέσα στο μέτρο της απλότητας και της αρμονίας.

Η ποίηση ασκεί μαγική επίδραση στον ψυχικό και πνευματικό κόσμο του παιδιού. 
Έρχεται απαλά κι αθόρυβα ν’ αγγίξει την καρδιά του και να φωτίσει τα πρώτα δειλά του βήματα, αφού είναι το πρώτο λογοτεχνικό είδος που αισθάνεται και το αγκαλιάζει από την νηπιακή του ηλικία.





                                                                       


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

"Γράμματα σε φίλους [-01] "




Καλησπέρα!

Αν νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις, χρειάζεσαι έναν φίλο πρόθυμο να σ’ ακούσει. 
Δεν υπάρχουν πολλοί.
Αν δεν θέλεις να μιλήσεις, χρειάζεσαι έναν φίλο που θα σεβαστεί τη σιωπή σου. 
Αυτοί είναι ακόμα λιγότεροι.
Το να μπορείς να είσαι φίλος, είναι ένστικτο, ταλέντο και τέχνη.

Η φιλία δεν έχει σκοπό, όρους, βλέψεις και παρεξηγήσεις.
Έχει συντροφικότητα, ειλικρίνεια, αμεσότητα και μοίρασμα.
Είναι αγάπη, που η διαύγεια της δεν επιδέχεται παρερμηνεία.

Θα μου πεις, πέρασες μια ζωή να ακούς τους άλλους ή να συμμετέχεις στη σιωπή τους, μάζευες ακούσματα, αισθήματα και αντιδράσεις κι αναζητάς τώρα τον «άγνωστο» φίλο, να αποθέσεις λίγο από το φορτίο που σε βαραίνει;
Μα δεν θέλω να μιλήσω. Δεν εκφράζονται τα βιώματα με λόγια.
Μόνο με σιωπή.

Δεν αναζητώ φίλους. Απευθύνομαι σε φίλους, που θα ακούσουν τη σιωπή που αφήνουν τα λόγια μου και θα μοιραστούν τη μουσικότητα της μαζί μου.
Όποιος είναι φίλος, το μπορεί αυτό. 
Όποιος το μπορεί αυτό, είναι φίλος.

Θα συναντηθώ μέσα από τα γράμματα αυτά, με αγαπημένους φίλους παλιούς και νέους, συγκεκριμένους και μη, θα ανταλλάξουμε μνήμες και προθέσεις, χωρίς προγραμματισμό και στόχους, μόνο για τη χαρά της κοινωνίας.

Η πρώτη επίσκεψη μετά από πολύ καιρό, λέει μια σοφή Κινέζικη  παροιμία, πρέπει να είναι σύντομη. Ας συνεχίσουμε λοιπόν με τον καθένα, από κει που είχαμε μείνει.
Τα μονοπάτια είναι κι αυτά γνωστά κι αγαπημένα.


Μ.

                                                                                                    


Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

"Kallistos Ware και Ελλάδα "





Από συνέντευξη του π. Κάλλιστου Γουέαρ για την Ελλάδα
-  Δημοσθένης Γκαβέας [HUFFINGTON POST]



Ήμουν φοιτητής κλασικών σπουδών και λατινικών στην Οξφόρδη, όταν το 1954 ήρθα στην Ελλάδα με ορισμένους φίλους μου για να δω τα αρχαία μνημεία. 
Κάποια στιγμή οι φίλοι αυτοί μου πρότειναν να πάμε στη Σπάρτη και αρχικά εγώ αντέδρασα λέγοντας: «Τί να κάνουμε εκεί; Δεν έχουν κανένα σοβαρό μνημείο, οι αρχαίοι Σπαρτιάτες ασχολούνταν μόνο με τη γυμναστική». 
Όμως, αυτοί ήθελαν να με πάνε στο Μυστρά. 
Τελικά, επισκεφθήκαμε το Μυστρά και το μέρος μου έκανε φοβερή εντύπωση. 

Επρόκειτο για μια ολόκληρη βυζαντινή πόλη εγκαταλελειμμένη, αλλά με τόσες εκκλησίες και αγιογραφίες! 
Όλα αυτά με ενθουσίασαν και μου διεύρυναν την αντίληψη που είχα για την Ελλάδα.
Τότε κατάλαβα πως δεν υπήρχε μόνο η κλασική Ελλάδα, αλλά και το Βυζάντιο.
Εκείνα ήταν από τα καθοριστικά βήματα που διαμόρφωσαν τη ζωή μου.

Βέβαια, όσον αφορά την Ορθοδοξία, είχε προηγηθεί η επαφή μου με τη ρώσικη ορθόδοξη εκκλησία στο Λονδίνο. 
Όμως, η επίσκεψή μου στον Μυστρά με έφερε σε επαφή με τη συνέχεια της ελληνικής παράδοσης και της χριστιανικής Ελλάδας. 
Από εκεί και έπειτα το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε στη συνέχιση του Βυζαντίου, στο Βυζάντιο, μετά το Βυζάντιο, δηλαδή τη συνέχισή του κατά την οθωμανική περίοδο και φυσικά άρχισα να μελετώ τη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας.

Για να συνοψίσω, ξεκίνησα με κλασικές σπουδές και προχώρησα στο Βυζάντιο.
Έκτοτε αυτό που πάντα με εκπλήσσει είναι η συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας.

Αρχικά ήμουν Αγγλικανός και πρέπει να σας πω ότι κατά την επαφή μου με την ορθοδοξία δεν ένιωθα ότι άλλαζα θρήσκευμα, 
Τα δύο δόγματα θα έλεγα, είναι αρκετά κοντά το ένα με το άλλο, καθώς και η Αγγλικανική εκκλησία τιμά τους πατέρες και τις οικουμενικές συνόδους. 
Έτσι με την ορθοδοξία ένιωσα ότι βρήκα πιο στέρεη βάση για την πίστη μου, δεν ήταν κάτι που επέλεξα, αλλά κάτι στο οποίο εισήλθα, στο οποίο εισχώρησα .

Η ρωσική διασπορά ανακάλυψε και πάλι το βάθος της ορθοδοξίας. 
Καμιά φορά για να ανακαλύψεις κάτι, για να καταλάβεις ποιος είσαι, πρέπει να πάρεις μια απόσταση. 
Όσον αφορά εμένα, όσο πιο βαθιά έμπαινα, τόσο κατανοούσα αυτά που πάντα πίστευα.
Ο τρόπος που αυτά εκφράζονταν μέσω της ορθόδοξης εκκλησίας ήταν και μοναδικός και ξεκάθαρος.

Άλλωστε, όπως σας είπα, ένιωθα ουσιαστικά κοντά στην Ορθοδοξία, δεδομένου ότι η Αγγλικανική μεταρρύθμιση τον 15ο αιώνα απείχε από τον ρωμαιοκαθολικισμό και από τους προτεστάντες, αν και είχε κάποια επιρροή από αυτούς. 
Ωστόσο κοίταζαν προς την ορθοδοξία.
Αλλά στο ιστορικό πλαίσιο του 16ου αιώνα δεν ήταν εφικτή μια ζωντανή επαφή με την ορθόδοξη εκκλησία, καθώς η Ρωσία ήταν απομονωμένη και οι Έλληνες βρίσκονταν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό.

Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν το ενδιαφέρον της Δύσης όσον αφορά στην Ελλάδα, επικεντρωνόταν στην αρχαιότητα και όχι στο Βυζάντιο. 
Το θεωρούσαν οπισθοδρομικό, ως μεσαίωνα, παρουσίαζαν μια εικόνα παρακμής, σαν αυτή που περιέγραφε ο Έντουαρντ Γκίμπον και ήταν γενικά αποδεκτή από τους μορφωμένους της εποχής.

Όσον αφορά στο θέμα της ταυτότητας, που σαφώς περικλείει τα πάντα, διαπιστώνω ότι στη σύγχρονη Ελλάδα υπάρχει μια σύγκρουση μεταξύ εκείνων που δίνουν έμφαση στην κλασική Ελλάδα και εκείνων που δίνουν έμφαση στο Βυζάντιο. 
Κατά τη γνώμη μου το Βυζάντιο δεν τελείωσε το 1453, αλλά συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα.

Η δυτική επιρροή ήταν βαριά και στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρξε η σύγκρουση μεταξύ αυτών που επέμεναν στην κλασική Ελλάδα, όπως ο Αδαμάντιος Κοραής, και σε εκείνους που έδιναν έμφαση στη συνέχεια με το Βυζάντιο, όπως οι κολλυβάδες ή ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Όμως, οι άνθρωποι εξακολουθούν να κοιτούν πίσω στο χριστιανικό βυζαντινό παρελθόν τους.

Εγώ αντιλαμβάνομαι τη σύγχρονη Ελλάδα ως έναν συνδυασμό κλασικής Ελλάδας με τη ρωμιοσύνη. Θυμάμαι επίσης ένα άρθρο του Πάτρικ Λη Φέρμορ, ο οποίος περιγράφει με αριστουργηματικό τρόπο τη σύνδεση αυτών, τη συνέχεια δηλαδή αρχαίας, βυζαντινής και σύγχρονης Ελλάδας. 
Ο Έλληνας έλεγε, θαυμάζει την Ακρόπολη, ο Ρωμιός την Αγία Σοφία, ο ένας τους αρχαίους φιλοσόφους, ο άλλος τους Καπαδόκες πατέρες και τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο για παράδειγμα και στη συνέχεια εκθέτει τα κοινά σημεία των δύο και καταλήγει στη χαρά που ένιωθαν να μοιράζονται τα νέα, να διαβάζουν την εφημερίδα και να σχολιάζουν. 
Ωστόσο αυτή η σύγκρουση εξακολουθεί να διαπερνά την ψυχή του Έλληνα.

Δεν ξέρω εάν μπορούμε να ξεφύγουμε από τη δυτικοποίηση, αλλά πρέπει να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας πώς μπορούμε να μην ζήσουμε με αυτόν τον τρόπο, και εάν πρέπει να ζήσουμε με αυτή την παγκόσμια κουλτούρα, τότε πρέπει να δούμε πώς θα πάρουμε ότι είναι καλό και παράλληλα να διαφυλάξουμε την ταυτότητά μας. 
Από τη θέση που μιλώ, αναφέρομαι και στην ορθόδοξη ταυτότητα μας, γιατί είναι μια διαδικασία, ένα έργο, που δεν τελειώνει ποτέ.

Αυτό που έχει σημασία στην θρησκευτική και εκκλησιαστική ζωή είναι η λειτουργία και η κοινωνία. 
Κατ’ επέκταση ασφαλώς, να ζήσουμε το νόημα της ευχαριστηριακής λειτουργίας, του ευχαριστηριακού αισθήματος, όχι μόνο μέσα στην κοινότητα της εκκλησίας, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή, να μεταφέρουμε αυτό το αίσθημα στην κοινωνία που ζούμε.



huffingtonpost – [2fA]

                                          


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

"Το τραγούδι της θάλασσας "





Amalia Rodrigues
-  "Canção
do Mar" (Το τραγούδι της θάλασσας) 
 [1955]



                                    


Βγήκα να χορέψω με τη βάρκα μου
έξω, στην άσπλαχνη θάλασσα
κι η θάλασσα με βρυχηθμό
λέει ότι πήγα να κλέψω
το δίχως ταίρι
φως των τόσο όμορφων ματιών σου

Έλα, να μάθεις αν έχει δίκιο η θάλασσα
Έλα, να δεις την καρδιά μου να χορεύει

Αν χορέψω στη βάρκα μου
Δε θα βγω στην άσπλαχνη θάλασσα
κι ούτε θα της πω πού πήγα να τραγουδήσω,
να χαμογελάσω, να χορέψω,
να ονειρευτώ μαζί σου.



fb - [2fA]


                                                                       


Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

"Mονόκλινο σύμπτωμα "





Κική Δημουλά  -  Mονόκλινο σύμπτωμα   
[από την "Εφηβεία της λήθης", Στιγμή 1994]



Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι
που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη.
Mε κοιτάζουν σαν ν' απαιτώ θάνατο με θέα.

Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα
κι είπα να κάνω φέτος διακοπές σε βουνό
μη και ξορκίσουν τα θροΐσματα τους δάσους
εκείνο το δαιμονισμένο σύνδρομο επιστροφής
που κυριεύει αυτοστιγμεί κάθε διαφυγή μου.
Aν μ' αγκαλιάσει σκέφτηκα ενός δέντρου
ο σάτυρος κορμός μπορεί και να ριζώσω.

Kαι στο βουνό τα ίδια.
Σαν να 'ταν σιδερένιο το δωμάτιο
κι ο καθαρός ανάλαφρος αέρας απέπνεε κλειδαριά.
Nα ξεκλειδώσω πάλευα με τα ηρεμιστικά μου
αλλά εκείνα ήτανε πιο άρρωστα από μένα.
Tα ίδια που έγιναν στην Πύλο
η ίδια άτακτος φυγή πρόπερσι από τη Σύρο
στην Kαλαμάτα πέρσι τρισχειρότερα
γεμάτο το τραίνο και θέλανε τα κλάματα
να πάμε πίσω στην Aθήνα με τα πόδια.
Tέτοια μανία καταδιώξεως μου κυριεύει τους τόπους.

Nα μου λείπει η απουσία σου;
Δεν έρχεται μαζί μου την αφήνω σπίτι.
Όρος ρητός της αλλαγής να μην ακολουθήσει.

Άπληστο που είσαι Aνεξήγητο.
Tόση διαφάνεια καταπάτησες για τη διασφάλισή σου
κι έκανες θέρετρό σου τώρα
αυτό το ανεξήγητο σύμπτωμα εχθρικό μου.
Nα επιστρέφω αμέσως. Mε λεωφορείο ταξί
αν πετύχω κανένα φεγγάρι που επιστρέφει κι εκείνο
στην πιάτσα του αδειανό.

Oλέθρια συνήθεια. Όχι τίποτ' άλλο
μα αν δεν μ' αρέσει να δούμε πώς θα επιστρέψω
από τον κάτω κόσμο σου Aνεξήγητο.



snhll – [2fA]

                                                                


Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2017

"Επιλογή και ανάγκη.. "




Οι φακές του Διογένη


Μια μέρα ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές.
Δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα πιο φθηνό φαγητό από μια σούπα με φακές.
Αν έτρωγες φακές, σήμαινε ότι βρισκόσουν σε απόλυτη ανέχεια.

Πέρασε τότε ένας πλούσιος φίλος του άρχοντα και του είπε:
«Αχ καημένε Διογένη!
Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος και κολάκευες λιγάκι τον άρχοντα,
δεν θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές».

Ο Διογένης σήκωσε με περιφρόνηση το βλέμμα και του αποκρίθηκε:
«Αχ, καημένε φίλε μου!
Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν αναγκασμένος να υπακούς
και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα… »



[2fA]

                                               


Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

"Λες πως αγαπάς.. "





-  Μπομπ Μάρλεϊ


Λες πως αγαπάς τη βροχή,
αλλά κρύβεσαι κάτω από την ομπρέλα όταν βρέχει.

Λες ότι αγαπάς τον ήλιο,
αλλά αναζητάς τη σκιά όταν είναι λιακάδα.

Λες ότι αγαπάς τον άνεμο,
αλλά κλείνεις το παράθυρο σου όταν φυσά.


Γι' αυτό κι εγώ φοβάμαι πως σε χάνω,
κάθε φορά που λες πως μ’ αγαπάς!...



fb – [2fA]

                                                                  


Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

"Θα το περάσω Χιώτικα!.. "





Nick Zygomalas‎  [ΚΑΡΑΒΟΛΑΤΡΕΣ - Άλον σέβου]


Το 1981 η εταιρεία σκόπευε να αγοράσει μεγάλα πλοία. 
Μέχρι τότε είχε μικρά bulk carriers lakerssize 35.000 DWT, μας έστειλε (4 πλοίαρχους και έναν αρχιπλοίαρχο) στο Southampton (στη σχολή Warsaw Southampton Academy) για να περάσουμε ένα simulator course
Το simulator ήταν σαν container (σαν δύο συνεχόμενα containers των 20 TEU, έτσι έμοιαζε απ’ έξω), ενώ τα μαθήματα γίνονταν στο κτήριο της σχολής, όπου ήσαν και τα υπνοδωμάτια και το εστιατόριο. 

Η σχολή ήταν μέσα στο πράσινο.
Είχα δει και αλεπούδες όταν πηγαίναμε από το κτήριο της σχολής στο container.
Το «container» είχε μέσα τη γέφυρα (τέλεια γέφυρα, σαν πραγματική, μέχρι τον ήχο της μηχανής άκουγες και αισθανόσουν το vibration, είχε ένα chartroom και το δωμάτιο με τα χειριστήρια (control room ας το πούμε) που τα χειριζόταν ο Εγγλέζος και ήταν μέσα και ο αρχιπλοίαρχος για διερμηνέας, διότι ότι λέγαμε στην γέφυρα τα άκουγαν μέσα στο control room.

Σε μια αίθουσα διδασκαλίας της σχολής γινόταν το απόγευμα το θεωρητικό μέρος της εκπαίδευσης (το μάθημα) και την επομένη το πρωί πηγαίναμε στο «container» μπαίναμε στο chartroom που είχε όλα τα βιβλία και διάβαζε αυτός που θα έκανε το καπετάνιο και στη συνέχεια μπαίναμε στην γέφυρα.
Ένας καπετάνιος από τους τέσσερις μας έκανε τον πλοίαρχο, ο άλλος τον τιμονιέρη και οι άλλοι δύο τον ανθυποπλοίαρχο και τον δόκιμο. 
Αυτό ήταν το bridge team. Οι τρεις είμαστε πιο νέοι ο τρίτος ήταν ο καπετάν Μιχάλης, ένας Χιώτης παλιός καπετάνιος μεγαλύτερός μας. Την μέρα εκείνη θα έκανε αυτός τον πλοίαρχο και έπρεπε να περάσει ένα caper σε ποτάμι που είχε δύο κούρμπες.

Φυσικά νύχτα, όλες οι ασκήσεις γινόντουσαν νύχτα. 
Εμείς τη συγκεκριμένη άσκηση τη λέγαμε «σαλίγκαρο» και δεν την ήθελε κανένας. 
Έτυχε όμως να την κάνει ο καπετάν Μιχάλης. 
Εμείς είχαμε τελειώσει με τις δικές μας ασκήσεις.

Όταν μπήκαμε στη γέφυρα, είπαμε, είμαστε έτοιμοι μπορείτε να αρχίσετε. 
Κάποιος είπε «ωραία είναι, έχει καλή ορατότητα». 
Αυτός που καθόταν στο radar, όπου είχαμε σχεδιάσει το parallel indexing (τότε ακόμα δεν υπήρχαν ηλεκτρονικοί χάρτες), έλεγε στον καπετάν Μιχάλη τις αποστάσεις.
Σε μια στιγμή που ο Εγγλέζος μείωσε την ορατότητα, ο καπετάν Μιχάλης λέει: 
«Μη μου λέτε τίποτα, θα το περάσω Χιώτικα». 
Και τον πέρασε το σαλίγκαρο!!!

Η άσκηση τελείωσε. Άναψαν τα φώτα μπήκε μέσα ο Εγγλέζος και είπε: 
«Συγχαρητήρια, είστε οι πρώτοι που περάσατε επιτυχώς αυτήν την άσκηση, όπως και τις άλλες βεβαίως, φαίνεται πως ήσαστε διαβασμένοι και εφαρμόσατε αυτά που είπαμε. 
Εδώ έρχονται από όλον τον κόσμο, Αυστραλοί, Φιλιππινέζοι, Αμερικάνοι κ.ά. και δεν την έχει περάσει ποτέ κανένας αυτήν την άσκηση». 

Βάλαμε τα γέλια. «Και που να ξέρεις, ότι δεν εφαρμόσαμε τίποτα»!!!...



fb – [2fA]

                                                 


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

"Ὁ π. Φιλάρετος (β΄) "





π. Φιλάρετος:  – "Ἐγώ εἶμαι ὁ ἐλεεινός "

Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ
-  από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»


….   Κάποια ἡμέρα πέρασε ἀπό ἐκεῖ ἕνας ρασοφόρος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι ἦταν διάκονος. 
Βλέποντας τά παλαιά βιβλία τοῦ ἀσκητοῦ τά ἔβαλε στό μάτι καί μέ τρόπο τά ἀφαίρεσε. 
Ἔφυγε παίρνοντάς τα μαζί του. 
Κατευθύνθηκε στή Δάφνη μή γνωρίζοντας ὅτι στό τελωνεῖο της, γίνεται ἔλεγχος στούς ἐξερχόμενους. Ἐκεῖ, λοιπόν, τόν συνέλαβαν καί τόν ἐρώτησαν ποῦ τά βρῆκε. 
Ἐκεῖνος τότε τούς ἀπάντησε ὅτι τοῦ τά πούλησε ὁ πατήρ Φιλάρετος ἀπό τά Καρούλια.

Εἶπε ψέματα γιά νά δικαιολογηθεῖ καί συνέχισε τήν φρικτή συκοφαντία του. 
«Αὐτός εἶναι ἀρχαιοκάπηλος πουλάει παλαιά βιβλία». 
Οἱ ἀστυνομικοί πῆγαν στά Καρούλια, ἔκαναν τίς ἀνακρίσεις τους, καί ἔχοντας πεισθεῖ ἀπό τόν πανοῦργο αὐτόν ἄνθρωπο, ἐμήνυσαν τόν ἅγιο ἀσκητή.

Κάποια ἡμέρα, συνεχίζει τήν ἀφήγησή του ὁ Γέροντας Δανιήλ, ἔφθασαν στό ἀσκητήριό μας οἱ κλήσεις. 
Οἱ ἀσκητές δέν γνωρίζουν ἀπό αὐτά καί γενικότερα δέν ἀσχολοῦνται μέ βιοτικά πράγματα. 
Μέ τίς κλήσεις ἐκαλεῖτο λοιπόν νά δικαστεῖ. 
Τόν ἐνημερώσαμε σχετικά καί ἐκεῖνος μᾶς εἶπε: «Ἐγώ δέν γνωρίζω ποῦ νά πάω, ἐσεῖς νά μέ ὁδηγήσετε».

Ἐμεῖς κάναμε ὅ,τι ἔπρεπε. Τοῦ δώσαμε μερικά ρουχαλάκια, γιατί τά μοναδικά δικά του ἦταν ξεσχισμένα ἀπό τήν τραχιά ἀσκητική ζωή καί εἴπαμε σέ ἕναν γνωστό μας δικηγόρο νά τόν βοηθήσει.
Τοῦ δώσαμε καί λίγα χρήματα γιά νά πάει στή Θεσσαλονίκη νά δικαστεῖ. 
Ποιός;
ἐκεῖνος τόν ὁποῖο οὔτε ὁ Θεός νομίζουμε ταπεινά, δέν θά δικάσει «ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ». 
Ἕνας οὐράνιος ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος εὐωδίαζε ἄρωμα ἀσκήσεως.
Παρά ταῦτα ὁ ἅγιος Ἀσκητής μᾶς εἶπε:
«Ἐγώ θά κάνω ὑπακοή στήν πολιτεία καί θά πάω νά δικασθῶ».

Ἔφυγε γιά τή Θεσσαλονίκη αὐτός πού εἶχε νά βγεῖ ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος πενήντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια! Πενήντα ὀκτώ χρόνια ἐδῶ στό Καρούλι, τρώγοντας μόνο λίγα χορταράκια καί πίνοντας τό νεράκι τοῦ Θεοῦ!
Ὁ εὐλογημένος αὐτός ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε φθάσει σέ πολύ μεγάλα μέτρα ἀρετῆς, πῆγε καί κάθισε στό ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμένου. 
Πῶς γίνονται ἐκεῖ, οὔτε πού ξέρω. Δέν πῆγα ποτέ σέ αὐτές τίς πόρτες...

Τόν φώναξε, λοιπόν, ὁ Πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου. 
- Ὁ μοναχός Φιλάρετος... 
- Ἐγώ εἶμαι ὁ ἐλεεινός, ἀπήντησε ταπεινά σκύβοντας τό κεφάλι. 
- Γιατί πούλησες τά βιβλία αὐτά; συνέχισε ὁ δικαστής.
- Δέν τά πούλησα, ἀδελφέ! Νά, πέρασε ὁ ἀδελφός καί τά πῆρε νά τά διαβάσει καί ἀσφαλῶς θά τά ἐπέστρεφε. Ἐγώ αὐτό πίστευα. 
- Πρέπει νά ὁρκιστεῖς, πάτερ, γιά νά εἶσαι πιστευτός. 
Αὐτή εἶναι ἡ τάξη τοῦ δικαστηρίου, ἀπάντησε ὁ δικαστής. 
- Ἄ, δέν ὁρκίζομαι, γιατί στό ἅγιον Εὐαγγέλιο λέει «μή ὀμῶσαι ὅλως».
- Μά πρέπει, πάτερ, νά ὁρκιστεῖς συνέχισε ὁ πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου.
- Πῶς ὁρκίζονται; 
- Βάζοντας τήν παλάμη πάνω στό Εὐαγγέλιο.

Ὁ π. Φιλάρετος τότε, ἔβαλε τρεῖς στρωτές μετάνοιες μπροστά στό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί τό ἀσπάστηκε μέ εὐλάβεια λέγοντάς τους. 
- Ἀρκεῖσθε σέ αὐτό; 
- Ὄχι, Πάτερ, πρέπει νά βάλεις τό χέρι σου στό Εὐαγγέλιο καί νά πεῖς ὁρκίζομαι κ.λ.π. 
- Δέν μπορῶ νά ὁρκισθῶ, ἀπάντησε ὁ π. Φιλάρετος.
- Μά ἄν δέν ὁρκισθεῖς θά πᾶς ἐννέα μῆνες φυλακή.  
- Νά πάω φυλακή χίλιες φορές! Ἐγώ ἀναμένω τήν αἰώνια καταδίκη ἀπό τόν Θεό γιά τίς ἁμαρτίες μου καί θά σκεφθῶ τήν φυλάκιση τῶν ἐννέα μηνῶν;

Παρών ἦταν καί ὁ ψευτοδιάκονος, φουσκώνοντας καί ξεφουσκώνοντας ἀπό μεγαλοπρέπεια καί ὕφος, ἀτσαλάκωτος μέσα στά γυαλιστερά ράσα του. 
Εἶχε βάλει ἕναν δικηγόρο, ὁ ὁποῖος εἶπε ἕνα σωρό ψεύδη.
Μεταξύ ἄλλων ὁ δικηγόρος εἶπε: 
Πῶς εἶναι δυνατόν, κύριοι δικασταί νά κλέψει ὁ ἐκλεκτός αὐτός κληρικός τά βιβλία αὐτοῦ τοῦ ρακένδυτου; Μήπως τά εἶχε ἀνάγκη; Ἄν εἶναι δυνατόν.

Ἐν τέλει μέ αὐτές τίς ψευδομαρτυρίες καί τήν διαστρέβλωση τῆς ἀλήθειας, δικαιώθηκε ὁ ἀπαστράπτων κλέπτης καί καταδικάστηκε ὁ ἐνάρετος ἀσκητής, ὁ ὁποῖος παρουσιάστηκε μέ φτωχικά ράσα, χωρίς τήν τέχνη τοῦ ψεύδους καί φυσικά δίχως νά ὁρκισθεῖ. 
Βγῆκε, λοιπόν, ἡ καταδικαστική ἀπόφαση καί τόν πῆρε ὁ ἀστυνομικός νά τόν ὁδηγήσει στή φυλακή!
Οἱ ἰθύνοντες δέν συγκινήθηκαν καί συγκινήθηκε τό ἀκροατήριο. 
Ἔκαναν πρόχειρο ἔρανο μεταξύ τους καί μάζεψαν τό ποσό πού χρειαζόταν γιά νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἀσκητής ἀπό τή φυλάκιση.

Ὁ πατήρ Φιλάρετος μέ ἁπλότητα τούς εὐχαρίστησε καί ἔφυγε χαρούμενος ἐπιστρέφοντας στά Καρούλια, χῶρο τῆς μακροχρονίου ἀσκήσεώς του. 
Εὐχαριστοῦσε καί ἐμᾶς, συνεχίζει ὁ πατήρ Δανιήλ, πού τόν βοηθήσαμε μέ τίς λίγες πενιχρές δυνάμεις μας:
“Εὐχαριστῶ, πατέρες, εὔχεσθε νά λυτρωθῶ καί ἀπό τήν αἰώνιαφυλακή.”

Μεταξύ ἄλλων, ἦταν ἐνθουσιασμένος μέ τόν δικηγόρο του, πού τοῦ εἴχαμε στείλει γιά νά τόν ὑπερασπιστεῖ.
Ὁ ἀγαθός ἀσκητής κάνοντας πάντα καλούς λογισμούς τά ἔβλεπε ὅλα ὑπέροχα καί ἔλεγε καί ξανάλεγε ἐντυπωσιασμένος: 
- Αὐτός ὁ δικηγόρος ἔχει πνεῦμα Θεοῦ! Ὅπως ἀκριβῶς ἔγιναν τά πράγματα, ἔτσι τά ἔλεγε.
- Γέροντα, τοῦ εἴπαμε, ἡ τέχνη του εἶναι αὐτή. 
- Ὄχι, εὐλόγησον. Πνεῦμα Θεοῦ εἶναι!

Καί σέ ἄλλη ἐρώτηση, πῶς εἶδε τόν κόσμο, ὕστερα ἀπό πενήντα ὀκτώ χρόνια πού εἶχε νά βγεῖ ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, ὁ πατήρ Φιλάρετος ἔχοντας ἀγαθούς λογισμούς εἶπε.
- Τί νά σᾶς πῶ, πατέρες, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔξω εἶναι πολύ καλοί.

Ὅλοι τρέχουν πέρα δῶθε γιά τήν σωτηρία τους, ἐκτός ἀπό ἐμένα τόν ράθυμο καί ἁμαρτωλό πού κάθομαι σέ αὐτά ἐδῶ τά βράχια καί δέν ἐργάζομαι ὅπως εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Αὐτά εἶπε καί μπῆκε στό ἀσκηταριό του δοξάζοντας τόν Θεό πού στά τέλη τῆς ζωῆς του, τοῦ ἔδωσε αὐτή τήν δοκιμασία γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του, ὅπως ἔλεγε συνεχῶς. 

Ὅταν ἔφθασε σέ βαθύ γῆρας μᾶς ἐκάλεσε στό ἀσκηταριό του. 
Πήγαμε μέ τόν π. Ἀκάκιο καί μᾶς ὑποδέχθηκε μέ χαρά. 
-Καλῶς τά παιδιά μου! 
Καλά κάνατε πού ἤλθατε, διότι ἄλλη φορά δέν θά σᾶς δῶ! Ἐγώ ἀπόψε θά φύγω. 
Θέλω ὅμως πρίν συμβεῖ αὐτό νά μέ ἀναπαύσετε.
- Τί θέλεις Γέροντα;
- Νά μοῦ ψάλλετε! Πεῖτε κάτι νά εὐφρανθεῖ ἡ ψυχή μου.

Ψάλαμε διάφορα καί ὁ Γέροντας ἔκλαιγε ἀπό χαρά καί σταυροκοπιόταν κατανενυγμένος. 
Μόλις τελειώσαμε, μᾶς εἶπε:
- Τώρα κάτι τελευταῖο: Θέλω νά μοῦ ψάλετε τόν «ἐθνικό ὕμνο» τῆς Παναγίας τό «Ἄξιόν ἐστιν»! Αὐτό ὅμως θά τό ψάλουμε ὄρθιοι, ὅπως ψέλνουμε τόν ἐθνικό ὕμνο τῆς πατρίδος μας.
Σηκώθηκε μέ κόπο. Ἦτο σκελετωμένος, τό δέρμα του διάφανο. 
Ἀφοῦ συμψάλαμε, μέ δάκρυα χαρᾶς καί συγκινήσεως, μᾶς ἀγκάλιασε, μᾶς ἀσπάστηκε καί μᾶς εἶπε: 
- Παιδιά μου, ἄλλη φορά δέν σᾶς βλέπω! Συγχωρήσατε με, συγχωρήσατε με.
Δακρύσαμε ὅλοι. Ἐκεῖνος μέ κόπο μᾶς προέπεμψε. 
Φύγαμε κατασυγκινημένοι. Τό πρωί μᾶς εἰδοποίησαν ὅτι ἐκοιμήθη! 
Ὅπως ἀκριβῶς τό εἶχε πεῖ...



["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]



Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

"Μη μιλάτε, μη μιλάτε.. "





Ο παππούς   [παραδοσιακό]


Στην καρέκλα την παλιά,
με τα κάτασπρα μαλλιά
ο γερό-παππούς κοιμάται,
μη μιλάτε, μη μιλάτε.

Μουρμουρίζει σιγανά,
μες τον ύπνο και γελά,
μη μιλάτε και ξυπνήσει
γιατί το όνειρο θα σβήσει.

Κι είναι το όνειρο γλυκό,
κι είναι τόσο μαγικό.
ο παππούς βλέπει λιγάκι,
πως ξανάγινε παιδάκι.

Τι χαρά του που και που,
βλέπει ακόμη έναν παππού
όπου τον κρατά στα στήθια
και του λέει παραμύθια.

Στην καρέκλα την παλιά
με τα κάτασπρα μαλλιά,
ο γερό-παππούς κοιμάται
μη μιλάτε, μη μιλάτε.



fb – Captain Nick

[2fA]