Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

"Ἀληθινά λογικοί ἄνθρωποι "





Μέγας Ἀντώνιος
-  
Προοίμιον  ὑπό τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου 

πό τάς "Παραινέσεις, περί Ἤθους καί Χρηστῆς Πολιτείας"


ντώνιος ὁ μέγας πατὴρ (τῆς ὀρθοδοξίας), ὁ κορυφαῖος στὸν χορὸ τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου, ἤκμασε ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, γύρω στὰ 330 ἀπὸ τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.
Ἦταν σύγχρονος τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος ἔγραψε κατὰ πλάτος καὶ βάθος τὸν βίον του.
Εἶχε ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἔφθασε σὲ ἀκρότατα ὕψη ἀρετῆς καὶ ἀπαθείας.

Ὀνομάζει τὸν ἑαυτόν του «ἰδιώτην» καὶ ἦταν ἀγράμματος, εἶχε ὅμως διδάσκαλο ἄνωθεν τὴν σοφία τοῦ Πνεύματος, ποὺ συνετίζει, σωφρονίζει καὶ φωτίζει ψαράδες καὶ «νηπίους» (ἁπλοὺς) ἀνθρώπους.
Ἀπὸ τὴν σοφία αὐτὴ φωτισμένος καὶ ἐμπνευσμένος, ἔδωκε καὶ ἄλλες πολλὲς ἱερὲς καὶ πνευματικὲς ὑποθῆκες ποὺ ἀφοροῦσαν διάφορες ὑποθέσεις, καθὼς καὶ σοφότατες ἀποκρίσεις (γεμάτες πνευματικότητα) σὲ διαφόρους χριστιανούς, ποὺ ζητοῦσαν νὰ ὠφεληθοῦν ψυχικά, ὅπως φαίνεται σὲ πολλὰ μέρη τῶν «Γεροντικῶν» βιβλίων.

Ἄλλά ἐκτὸς ἀπ᾿ αὐτὲς, ἄφησε ὁ ἀοίδιμος καὶ τὰ ἑκατὸν ἑβδομήκοντα «κεφάλαια» ποὺ περιλαμβάνονται στὸ βιβλίο αὐτό.
Ὅτι τὰ κεφάλαια αὐτὰ εἶναι καθαρὸ γέννημα τῆς«θεοειδοῦς» διανοίας του, τὸ ἐπιβεβαιώνει, ἐκτὸς των ἄλλων, καὶ ὁ ὁσιομάρτυς Πέτρος ἀπὸ τὴν Δαμασκό.
Ἀλλὰ καὶ τὸ ὕφος τῆς φρασεολογίας ὄχι μόνον ἀφαιρεῖ κάθε ἀμφιβολία, ἀλλὰ καὶ κραυγάζει σ᾿ ὅσους τὰ μελετοῦν ἀπὸ περιέργεια, πὼς εἶναι σύγχρονα τῆς ἱερᾶς ἐκείνης ἀρχαίας ἐποχῆς (τοῦ ἁγίου Πατρός).
Δὲν πρέπει συνεπῶς ν᾿ ἀπορῇ κανεὶς ἂν χάριν τῆς ἁπλότητας ξέφυγε τὸ φραστικὸ ὕφος καὶ εἶναι κάπως παραμελημένο καὶ ἀρχαϊκό.

Τὸ θαυμαστὸν εἶναι ὅτι μὲ τὴν τόση ἁπλότητα τῆς φράσεως προσφέρεται τόσο μεγάλη σωτηρία καὶ ὠφέλεια σ᾿ ὅσους τὰ διαβάζουν.
Πόσο ζωηρὴ πειστικότητα ἔχουν πραγματικὰ οἱ παραινέσεις αὐτές!
Πόση γλύκα στάζουν καὶ γενικὰ πῶς ἀναβρύζουν τὸ χρηστὸ ἦθος καὶ τὴν σωστὴ εὐαγγελικὴ πολιτεία!
Πάντως θὰ τὴν γνωρίσουν τὴν ἡδονή τους, ὅσοι θὰ γευθοῦν τὸ πνευματικὸ αὐτὸ μέλι στὸ «νοητὸ φάρυγγα» τῆς διανοίας τους.


1. Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ ΘΕΟΣΕΒΕΙΑΣ
Οἱ ἄνθρωποι καταχρηστικὰ λέγονται λογικοί.
Δὲν εἶναι λογικοὶ ὅσοι ἔμαθαν ἁπλῶς τὰ λόγια καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλ᾿ ὅσοι ἔχουν τὴ λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νὰ διακρίνουν ποιὸ εἶναι τὸ καλὸ καὶ ποιὸ τὸ κακὸ καὶ ἀποφεύγουν τὰ πονηρὰ καὶ βλαβερὰ στὴν ψυχή, τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ ψυχωφελῆ, τὰ ἀποκτοῦν πρόθυμα μὲ τὴ μελέτη καὶ τὰ ἐφαρμόζουν μὲ πολλὴ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό.
Αὐτοὶ μόνοι πρέπει νὰ λέγονται ἀληθινὰ λογικοὶ ἄνθρωποι.


2. Ο ΑΛΗΘΙΝΑ ΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ὁ ἀληθινὰ λογικὸς ἄνθρωπος ἕνα μόνο ζῆλο ἔχει: νὰ πείθεται καὶ νὰ ἀρέσει στὸν Θεὸ τῶν ὅλων.
Σ᾿ αὐτὸ καὶ μόνον πρέπει νὰ ἐκπαιδεύει τὴν ψυχή του, ὥστε ν᾿ ἀρέσει στὸν Θεό, εὐχαριστώντας γιὰ τὴν τόσο μεγάλη Του πρόνοια καὶ ρύθμιση τῶν ὅλων, ὁτιδήποτε κι᾿ ἂν τοῦ τύχη στὴ ζωή του.
Γιατὶ εἶναι ἄτοπο, τοὺς μὲν Ἰατρούς, ποὺ μᾶς δίδουν καὶ πικρὰ καὶ δυσάρεστα φάρμακα, νὰ τοὺς εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ σώματός μας, πρὸς τὸν Θεὸν δὲ νὰ εἴμαστε ἀχάριστοι, γιὰ τὰ πράγματα ποὺ μᾶς φαίνονται δυσάρεστα καὶ δύσκολα καὶ νὰ μὴν γνωρίζομε, ὅτι ὅλα γίνονται ὅπως πρέπει καὶ πρὸς τὸ συμφέρον μας κατὰ τὴν Πρόνοιά Του.
Ἡ γνώσις (τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ) καὶ ἡ πίστη στὸν Θεό, εἶναι ἡ σωτηρία καὶ ἡ τελειότης τῆς ψυχῆς.

….


nektar – [2fA]




Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

"Η Αγάπη, καλέ μου.. "










-  Αλκυόνη Παπαδάκη


"Η Αγάπη καλέ μου,
δεν δέχεται παρακάλια...
γιατί φτάνει πάντα απρόσκλητη
όπως ένα χαμόγελο... σαν ένα χάδι....
όπως του Ήλιου η αυγή,
μετά από μια νύχτα προσμονής

Ουράνιο χάρισμα..
που αντάλλαγμα δεν προσδοκά.
ούτε κλειδώνεται στο χρονοντούλαπο της μνήμης

Δεν αρέσκεται στη πεζότητα
των ψεύτικων υποσχέσεων
αντανακλά το όνειρο...
την ειλικρίνεια αναπνέει
όπως μια έναστρη νύχτα...
χωρίς σύννεφα αυταπάτης

Είναι ο στόχος μιας καρδιάς
που ελεύθερη πετάει."



fb - Nota

[2fA]



Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

"Μια σακούλα καραμέλες "




Mario de Andrade  -  MIA ΣΑΚΟΥΛΑ ΚΑΡΑΜΕΛΕΣ


«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται
λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε
μια σακούλα καραμέλες.
Τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε
ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται
καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί,
γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους
που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με φανατισμένους.
Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις, όπου παρελαύνουν
παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν  τους ικανότερους
για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους
και τα επιτεύγματα τους.
Αποστρέφομαι να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων, που γεννά η μάχη
για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας
για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τίτλους και ταμπέλες.
Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν μόνο λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν, είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια
και την ειλικρίνεια.
Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν
την καρδιά των ανθρώπων...
Από ανθρώπους, που τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν
πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η
ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου
απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες
έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη
με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου... »



db – [2fA]



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

"Εξομολόγηση δέους "




- Ο Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, αρχισυντάκτης του περιοδικού "Σύναξη",
νομικός, θεολόγος, συγγραφέας και καθηγητής στο μεταπτυχιακό τμήμα
του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου και επί σειρά ετών της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Σχολής & Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας, 

αποχαιρέτησε το Λύκειο Ζαφειρίου, όπου δίδασκε από το 1992 -


ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΤΗ ΧΑΡΑ, ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΩ ΤΟ ΔΕΟΣ…
-  Το κείμενο αποχαιρετισμού του Θανάση Παπαθανασίου
στο Λύκειο  Ζεφυρίου.


Έφτανα στο Ζεφύρι όταν ξεκινούσαν τα τριάντα μου. 
Έφτανα, για την ακρίβεια, στο Λύκειο Ζεφυρίου, το οποίο τώρα αποχαιρετώ καθώς τελειώνουν τα πενήντα μου. 
Αποχαιρετώ τις παρυφές της Πάρνηθας, απ’ όπου την έβλεπα κάθε πρωί να μιλά σιωπηρά για τους ανοιχτούς ορίζοντες του Θεού. 
Θα πω παρακάτω γιατί αποχαιρετώ. Κάνε τε, παρακαλώ, λίγη υπομονή. 
Έχω να κάνω εξομολόγηση…

Από την Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 1992, ώρα 09:00, που πρωτομπήκα σε Ζεφυριώτικη τάξη (στο Β2), αυτό προσπάθησα να ανεμίσω μπροστά απ’ τους μαυροπίνακες του Λυκείου μας: την υποψία γι’ αυτούς τους αδούλωτους ορίζοντες, την εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν που κρατά άφραχτους αυτούς τους ορίζοντες. 
Στις αίθουσες και στους διαδρόμους και στην αυλή κεντήθηκε η περίεργη βιολογία, η γνωστή στους μεθυσμένους με το δασκαλίκι: οι φωνητικές χορδές και τα ακουστικά τύμπανα να βρίσκονται στην καρδιά!

Την ακριβολογία που προανέφερα, δηλαδή το πότε πρωτομπήκα σε τάξη του Λυκείου Ζεφυρίου, την έχω σημειωμένη στην τελευταία λευκή σελίδα του βιβλίου που διάβαζα τις μέρες εκείνες και το έπαιρνα μαζί μου για τα κενά: Being as Communion, του λόγιου μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα, που το ΄χα αγοράσει από την Οξφόρδη τον Αύγουστο του 1990. 
Τα περιθώρια και οι κενές σελίδες των βιβλίων που έχω διαβάσει, είναι γεμάτα από σπαράγματα προσωπικού μου ημερολογίου, χνάρια από πολλές και πολύ διαφορετικές φάσεις της ζωής μου – της ζωής μας. 
Μέσα στη τσάντα μου, ο συμφυρμός του βιβλίου αυτού με τα σχολικά εγχειρίδια σωματοποιούσε ίσως, το τάνυσμά μου μεταξύ της σχολικής πράξης και του ερευνητικού μόχθου.

Κράτησα την οργανική θέση στο Λύκειο Ζεφυρίου ως τα τώρα, δηλαδή εικοσιπέντε χρόνια κι ενάμιση μήνα. Κάποια ενδιάμεσα χρόνια έλειψα με απόσπαση στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, πάντα για διδακτικό έργο. 
Μα ποτέ δεν ζήτησα μετάθεση σε άλλη οργανική θέση της Δευτεροβάθμιας, ας πούμε πιο κοντά στον Βύρωνα της κατοικίας μου. 
Και στα χρόνια αυτά έγιναν πάρα πολλά. 
Πολλά και καταλυτικά για τη ζωή μου ευρύτερα: χαρές κατακλυσμιαίες, μάχες ανελέητες, κόστος πανάκριβο για την αξιοπρέπεια, συγκρούσεις για να μη γίνει η θεολογία ένα σκυθρωπό πράγμα, πόρτες που άνοιγαν στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση… 

Όμως πόρτες που δεν άνοιγαν στο πλάι, αλλά από πάνω - σαν μερικές γκαραζόπορτες. 
Και άνοιγαν μόνο λίγες σπιθαμές. 
Θα έπρεπε να σκύψεις ή να συρθείς, για να περάσεις. 
Κι αν είσαι αποφασισμένος ότι τα γόνατα, σού τα έδωσε ο Θεός για άλλη δουλειά (για να προσεύχεσαι μυστικά και για να ζυγώνεις τους πεσμένους), τότε ούτε θα σκύψεις, ούτε θα συρθείς για να περάσεις. 
Είναι κάμποσες οι σκληρές χρονολογίες…  Τα λέμε άλλη φορά...

Τώρα, είναι η ώρα μιας χαράς κι ενός δέους μαζί, που μοιράζομαι μαζί σας.

Αποχαιρετώ το Ζεφύρι και μαζί του, αποχαιρετώ ολότελα τη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Διότι προχθές, Παρασκευή 4 Νοεμβρίου, μόλις σχόλασα από το επτάωρο του Σχολείου, πληροφορήθηκα ότι εκδόθηκε το ΦΕΚ με το οποίο μετατάσσομαι στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. 
Την περασμένη άνοιξη, μετά από πολλά διλήμματα (και γι’ αυτό, στο ‘τσακ’ πριν εκπνεύσει η προθεσμία), είχα καταθέσει αίτηση για μετάταξη σε θέση ΕΔΙΠ (Εργαστηριακού Διδακτικού Προσωπικού), η οποία και έγινε δεκτή από την (νέα) Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας.

Χαίρομαι που η αποβάθρα αποχαιρετισμού μου της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είναι το Ζεφύρι, κι όχι κάτι άλλο. 
Χαίρομαι που περνώ σε μια διαφορετική φάση, με έμφαση στην ετοιμασία θεολόγων και στην έρευνα. Και ταυτόχρονα σφίγγεται η καρδιά μου που αφήνω το Λύκειό μου. 
Χαρά σαν κάτι να ολοκληρώθηκε, χαρά σαν τους πόνους γέννας… 
Κάπως έτσι.

Κάθομαι και ξανακοιτώ το Βιογραφικό που υπέβαλα. 
Το έχω φτιάξει όσο πιο λακωνικό γίνεται. Δεν χρησιμοποιώ αξιολογικές εκφράσεις, ούτε δίνω περίληψη των δημοσιευμάτων μου. Στεγνές αναφορές. 
Η καμπούρα μου λοιπόν, και τα γονατάκια μου ακτινογραφούνται σε 30 σελίδες, από τις οποίες οι 25 είναι τα δημοσιεύματά μου στα Ελληνικά και στα Αγγλικά, σε συνέδρια, σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά (μερικά από τα οποία, peer-reviewed).

Γέγονα άφρων, καυχώμενος; Δεν το θέλω. Είναι κομματάκι της εξομολόγησης… 
Αλλά πάντως το Βιογραφικό δεν περιλαμβάνει, δεν μπορεί να περιλάβει το τραγούδι των καρδιακών φωνητικών χορδών. 
Σαν το τραγούδι που πολλοί ακούν, μα δεν καταλαβαίνουν όλοι. 
Όπως το λέει ο στίχος στο τραγούδι Summer Wine, που το αναλύαμε σε κάποιες τάξεις, για να συζητήσουμε την ευθύνη: πώς τα ακριβά θα μείνουν ακριβά, και πώς τα ακριβά μπορεί να φτηνύνουν και να ξεφτιλιστούν.

Παιδιά μου του Ζεφυρίου, ζω επί έτη την αγάπη σας, και μάλιστα σε στρώματα επάλληλα, έχοντας στα τελευταία χρόνια, μαθητές και μαθήτριες – τέκνα παλιών μαθητών και μαθητριών μου από τη δεκαετία του 1990. 
Και καμαρώνοντας την πορεία παλιών μαθητών, νυν συναδέλφων! 
Χαρά ανείπωτη η αγάπη σας, και τη ζω χωρίς να δημοσιοποιώ στιγμές παντοδύναμες και κείμενα που κρατώ σαν φυλαχτό.

Συνάδελφοί μου του Ζεφυρίου, επιλείψει με ο χρόνος διηγούμενον τις λιακάδες και τις μπόρες που έχουμε περάσει, το στοίχημα της εμπιστοσύνης και της εκτίμησης, τις πολλές χαρές και τις δυσβάστακτες ώρες αγώνων. 
Μέγιστο δώρο σας (για να πω μόνο ένα), η χαρά σας στη χαρά μου για το δώρο του ουρανού το 2011 τέτοια εποχή. Και άλλα πολλά… 
Και βέβαια, οι στιγμές των συζητήσεων για το νόημα και τα νοήματα.

Αλλάζει θέση η βίγλα μου. Αλλά πάντα από παρυφή σε παρυφή.

Από τους φίλους, ζητώ να προσεύχονται για το ταξίδι μου. 
Και αυτοί που δηλώνουν πιστοί, και αυτοί που δηλώνουν άπιστοι. 
Καθόσον το πόμολο από τη μέσα μεριά της πόρτας μας, για να ανοίξουμε στον αεί ξεροσταλιάζοντα και κρούοντα Θεό, δεν είναι καμωμένο από δηλώσεις…


ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ / 5-11-2017


db – [2fA]

                                                   


Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

"Με τα χρυσά τα χτένια "











Λουδοβίκος των Ανωγείων  -  ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΤΑ ΧΤΕΝΙΑ

Στίχοι: Κωστής Παλαμάς
-  Από την ποιητική συλλογή του "Ο Τάφος", 1898
Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων










Άφτιαστο και αστόλιστο
του χάρου δε σε δίνω
στάσου με το ροδόνερο
την όψη να σου πλύνω

Αχ,  μήπως και του χάροντα
καθώς θα σε κοιτάξει
μην του φανείς αχάιδευτο
και σε παραπετάξει

Το τελευταίο χτένισμα
με τα χρυσά τα χτένια
πάρτε απ’ τη μανούλα σας
μαλλάκια μεταξένια


fb – Μιχάλης Μουσελής

[2fA]



"Μνήμη Αικατερίνας Βουβάλη"





Μνήμη Αικατερίνας Νικολάου Βουβάλη
-  Κάλυμνος, 13 Ιανουαρίου


Σ. Θ. Ψ  -  Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΟΥ
- "ΩΔΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΩΝ" -



«….  Κι ακούσθηκε σαν Σάλπιγγα
Αρχαγγελική ιερού συναγερμού,
που δεν ακούσθηκε ποτέ
στα περασμένα χρόνια.
και ξύπνησαν όλα τα Βουνά
και του Νησιού μας οι κορφές
κι αντήχησαν οι ρούγες όλες
και του Χωριού τα σπίτια   ….

Κι ήταν το σπίτι της,
σαν Κιβωτός του Νώε
και σαν Σκηνή του Αβραάμ,
Σκήνωμα ουράνιο, φωτεινό,
σαν τα Σκηνώματα τα αγαπητά  ….

που έστησε Αναστάσιμο φιλόξενο Τραπέζι  ….

για το δικό μας το Νησί
και για τον κόσμον όλο  ….

Ευλογημένη η ώρα τούτη
και ιερή η στιγμή!  …. »  


Πίνακας: Έργο Νικολάου Μάγκου

[2φΑ]



Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

"Καύτρες στη νύχτα.. "




ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ  -  Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε
("Νέα χάραξη", 2008)


Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες
ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες
τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –
το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα
απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε
κι η πύρινη τροχιά τους μόλις που πρόφταινε
να λάμψει.

Αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας
κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο
με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα.



[2φΑ]




Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

"Ὁ πλοῦτος τοῦ νοήματος "




Γιώργος Πανταζόπουλος  -  Γιά τόν πλοῦτο τοῦ νοήματος


Κάθε θεωρητικὴ προσπάθεια νὰ ἀρθρώσουμε λόγο γιὰ τὴν ἔννοια τοῦ μηδενὸς, προσκρούει στὸ φαινομενικῶς λογικὸ ἐμπόδιο τῆς ἀνυπαρξίας τοῦ σημαινόμενου, στὸ ὁποῖο παραπέμπει τὸ συγκεκιμένο σημαῖνον. 
Εἶναι ὅμως μονάχα μιὰ ἀφηρημένη ἔννοια τὸ μηδέν;

Ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ αὐτὸ δὲν μιλοῦμε γιὰ τὸ τίποτε, ἀλλὰ ἀντίθετα γιὰ μιὰ ὁρισμένη κατάσταση, γιὰ μιὰ συνθήκη μηδενισμοῦ τῶν διαφορῶν. 
Ἐντὸς αὐτῆς τίποτε δὲν ἔχει νόημα. Ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει ἢ ἔχει πλέον πεθάνει. 
Ὁ κόσμος εἶναι τὸ προϊὸν μιᾶς ἀσύλληπτης τυχαιότητας, ἐνῷ ταυτοχρόνως διέπεται ἀπὸ ἀδήριτους φυσικοὺς νόμους. Ὁ πλησίον εἶναι ἀφετηριακὰ ἐχθρός μου.

Ὡστόσο, τὸ μηδὲν ἔχει καὶ μιὰ δεύτερη ὄψη. 
Ἐμφανίζεται δηλαδὴ ὡς ἀτελεύτητη ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, ὡς ἄκαρπη προσπάθεια καὶ ἀδυναμία τοῦ ἐγκοσμίου νὰ σταθεῖ ὄρθιο ὡς τέτοιο. 
Καμμιὰ ἀνάπαυση δὲν ὑπάρχει ἐδῶ, καμμία ἀργία, ἀφοῦ ἡ ἀδυναμία ὀντολογικῶν διακρίσεων παραδίδει τὰ πάντα στὸν θάνατο.

Ἄν λοιπόν, ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ δὲν ἐκπίπτει ποτὲ σὲ ἁπλὴ ἐπιβίωση –καὶ παρ’ ὅλον ὅτι μπορεῖ νὰ γίνει τερατώδης– τότε ἡ μεταφυσικὴ ἀνάγκη (ἡ ἀνάγκη γιὰ τὸν Θεό) ἀναδεικνύεται σὲ ἀπαράγραπτο ἀνθρωπολογικὸ χαρακτηριστικό. Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ διάσταση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης δὲν ἀποκαλύπτεται μόνον στὴν ἁγιότητα καὶ τὴν θρησκευτικὴ δημιουργία, ἀλλὰ καὶ στὴ δαιμονικότητα καὶ τὴν καταστροφικότητα, φανερώσεις τοῦ Κακοῦ, οἱ ὁποῖες δὲν συναντῶνται στὴ φυσικὴ πραγματικότητα.

Δὲν πρέπει ἐπ’ οὐδενὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ πνευματικὸ ὡς μὴ ὑλικό, ὡς τὸ ἀντίθετο τῆς ὑλικῆς πραγματικότητας, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ τὸ ἐκδεχθοῦμε ὡς τὸ ὑλικὸ ποὺ δὲν ἐξαντλεῖται στὸν ἑαυτό του. 
Ἑπομένως μιλοῦμε γιὰ τὸ κατ’ ἐξοχὴν ἀνθρώπινο, ἐφ’ ὅσον ἡ ἀνθρώπινη φύση ἔχει τὴν ἰδιαιτερότητα νὰ εἶναι αὐθυπερβατική καί ἐκστατική, νὰ ὑφίσταται δηλαδὴ πάντοτε ὡς προσωπικὴ παρουσία καὶ ἑτερότητα. 
Τὸ ὀντολογικὸ κενὸ (ἡ ἀδυναμία εὕρεσης νοήματος καὶ σκοποῦ γιὰ τὴν ὕπαρξη, τὸν κόσμο καὶ τὴν Ἱστορία) συνδέεται ὅπως εἴπαμε μὲ τὴν ἐξάπλωση τῆς βίας καὶ τοῦ αὐθαίρετου φυσικοῦ καταναγκασμοῦ.

Τὸ ὑποκείμενο χάνει τὴ δυνατότητά του νὰ ἱκανοποιεῖται ἀπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ νὰ εἰρηνεύει μὲ τὸν διπλανό του. 
Τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου εἶναι καλά, χωρὶς καμμία ἀμφιβολία. Παρ’ ὅλα ταῦτα, οὔτε νὰ ἱκανοποιήσουν τὸν ἄνθρωπο μποροῦν οὔτε νὰ μὴν τὸν ἱκανοποιήσουν. 
Ὁ ἄνθρωπος πεινᾶ καὶ διψᾶ γι’ αὐτὸ ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμὴ μόνο μέσα στὸν κόσμο δύναται νὰ καλύψει τὴν ἀνάγκη του αὐτή.

Θέλω κατὰ βάθος αὐτὸ ποὺ εἶναι μοναδικό, ἀνόμοιο καὶ ἀνεπανάληπτο. 
Δὲν ἀναπαύομαι, παρὰ μονάχα στὸ ξεχωριστὸ καὶ ἐξαιρετικό, ἀφοῦ ἡ ὀντολογικὴ πληρότητα μοῦ χαρίζεται μέσῳ τῆς συγκρότησης προσωπικῆς σχέσης μὲ τὸν Δημιουργό. 

Ἡ ἀποτυχία στὴν ἐπίτευξη τούτης τῆς σχέσης μετατρέπει τὰ πάντα σὲ πιθανὰ ἀντικείμενα τῆς επιθυμίας μου. 
Ὅσο αὐτή ἡ ρευστότητα καὶ ἀστάθεια ἰσχύει γιὰ ἐμένα τὸν ἴδιο, ἄλλο τόσο ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν γείτονά μου. Παύει ἔτσι νὰ μᾶς προστατεύει ἡ διαφορὰ τῶν ἐπιλογῶν μας, ὁπότε ξεμυτίζει ἡ ἀπροσωπία, ἡ ἀναγκαιότητα, ἡ ἀντιπαλότητα. 
Τότε τὰ διαβλητὰ πάθη κινδυνεύουν νὰ ἀποχαλινωθοῦν καὶ ὁ Ἄλλος νὰ γίνει ἀντιληπτὸς μόνο ὡς ἐμπόδιο τῶν κίβδηλων ἐπιθυμιῶν μου.

Πλούσιος, λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀρκεῖται στὰ λίγα καὶ οὐσιώδη, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐπιβίωσή του. Ἀντιστοίχως, φτωχὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος δὲν χορταίνει μὲ κανέναν τρόπο καὶ ἀγνοεῖ τὰ οὐσιώδη. 
Τὰ οὐσιώδη εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του.

Ὅταν ὅμως κάποιος, παραπέμπει στὴν Κοινωνία του μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, παραπέμπει σὲ ἕναν τρόπο ὕπαρξης ποὺ μόνον ἐμπειρικὰ μπορεῖ νὰ ἐπαληθευτεῖ, ἄρα κάθε ὑπέρβαση τοῦ μηδενὸς θὰ εἶναι πάντοτε ἀπρογραμμάτιστη καὶ ἀπροσδόκητη. 
Ὥστε ὁ βίος νὰ διανύεται, ὡς διαρκῶς ἀναγεννούμενη ἔκπληξη.



antifono - [2fA]



Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

"Άπω Ανατολικά.. "






Ο Κομφούκιος συναντά τον Λάο Τσε
-  Από το "Έθνος της Κυριακής", 23/09/2001


Λάο Τσε θα πει «ο Γέρο Δάσκαλος», το πραγματικό του όνομα όμως, ήταν Λι, που σημαίνει «σταφύλι».
Ο ιστορικός Σούμα Τσιέν διηγείται, ότι ο Λάο Τσε υπήρξε ο συντηρητής της βασιλικής βιβλιοθήκης κι από το καθόλου ευκαταφρόνητο αυτό πόστο, μπορούσε να γνωρίσει όλη τη χυδαιότητα της πολιτικής. 
Ένιωσε αηδία λοιπόν, παραιτήθηκε και πήγε να ζήσει στην πέρα από τα σύνορα έρημο. 

Στο συνοριακό φυλάκιο, ο φύλακας Γιν Χσι του είπε:
«Αφού αποτραβήχτηκες από τη ζωή, κάτσε και γράψε ένα βιβλίο για μένα».
Ο Γέρο Δάσκαλος έγραψε ένα τεράστιο έργο για το Τάο και το Τε. 
Προέκυψε έτσι το «Τάο Τε Τσινγκ», το «Βιβλίο της Οδού και της Αρετής», από το οποίο προήλθε ο ταοϊσμός, καθώς Τάο σημαίνει «Οδός»: 
Οδός της φύσης, οδός της σοφίας.

Μετά, ο Λάο Τσε εξαφανίστηκε και κανένας δεν έμαθε πού και πότε πέθανε.
Αν ο ιστορικός δηλώνει άγνοια για το τι απέγινε ο Λάο Τσε όταν έφυγε, η παράδοση έρχεται να καλύψει το κενό: 
Στα 87 του ήταν στην πόλη Λο Γιανγκ, πρωτεύουσα του Τσου, και κει πήγε και τον βρήκε ο Κομφούκιος για να τον ρωτήσει για κάποια ζητήματα ιστορίας.

Ο Λάο Τσε, είπε στον Κομφούκιο: 
«Τα κόκαλα εκείνων με τους οποίους θέλεις να ασχοληθείς, έχουν πια γίνει σκόνη. 
Από αυτούς δεν μένουν παρά μόνο λέξεις. 
Όταν έρθει η ώρα, ο μεγάλος άνθρωπος κερδίζει την εξουσία. 
Ως τότε όμως, μόνο εμπόδια συναντά. 
Είναι σαν τον έμπορο που κρύβει την περιουσία του και ζει σαν να μην έχει τίποτα.
Ο μεγάλος άνθρωπος, παρ’ όλα τα πλούτη και τη δύναμή του, είναι απλός στους τρόπους και την εμφάνισή του. 
Απαλλάξου από την υπερηφάνεια, τις φιλοδοξίες και τους παράλογους σκοπούς σου. 
Δεν πρόκειται να σε βοηθήσουν να γίνεις καλύτερος».

Ο Κομφούκιος, αργότερα, είπε:
«Ένα ζώο μπορεί να πέσει σε παγίδα. Ένα ψάρι να καταπιεί δόλωμα. 
Ένα πουλί να χτυπηθεί από βέλος. Μόνο ο δράκοντας δεν κινδυνεύει να πιαστεί. 
Είδα σήμερα τον Λάο Τσε και μόνο με δράκοντα μπορώ να τον συγκρίνω».

Από τότε, κατά την παράδοση, ο Κομφούκιος αφιερώθηκε στην αποστολή του κι έγινε ο μεγαλύτερος Κινέζος φιλόσοφος.


Πίνακας: «Ο Λάο Τσε πάνω στο βόδι του», Τσάο Πο Τσε (1053-1110)



lecturesbureau[2φΑ]

                                    


Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

"Αν μ' αγαπούσες.. "




ΣΟΦΙΑ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ  -  ΑΝ Μ' ΑΓΑΠΟΥΣΕΣ

Μουσική: Σπύρος-Αύγουστος Ψυλλάκης
Στίχοι: Ερμιόνη Περδικάκη






fb – [2fA]




Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

"Ἡ καλύτερη ἱεραποστολή "




Όσιος Γέροντας Πορφύριος, «Βίος καί Λόγοι»


….  Οἱ ψυχὲς οἱ πεπονημένες, οἱ ταλαιπωρημένες, ποὺ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὰ πάθη τους, αὐτὲς κερδίζουν πολὺ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. 
Κάτι τέτοιοι γίνονται ἅγιοι καὶ πολλὲς φορὲς ἐμεῖς τοὺς κατηγοροῦμε. 
Θυμηθεῖτε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τί λέγει: 
«Οὗ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις».
Ὅταν τὸ θυμᾶστε αὐτό, θὰ αἰσθάνεσθε ὅτι αὐτοὶ εἶναι πιὸ ἄξιοι κι ἀπό σᾶς κι ἀπὸ μένα. 
Τοὺς βλέπομε ἀδύνατους, ἀλλὰ ὅταν ἀνοίξουνε στὸν Θεό, γίνονται πλέον ὅλο ἀγάπη κι ὅλο θεῖο ἔρωτα. 
Ἐνῶ εἴχανε συνηθίσει ἀλλιῶς, τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τους τὴ δίδουν μετὰ ὅλη στὸν Χριστὸ καὶ γίνονται φωτιὰ ἀπὸ ἀγάπη Χριστοῦ. 
Ἔτσι λειτουργεῖ τὸ θαῦμα τοῦ Θεοῦ μέσα σὲ τέτοιες ψυχές, ποὺ λέμε «πεταμένες».

Νὰ μὴν ἀποθαρρυνόμαστε, οὔτε νὰ βιαζόμαστε, οὔτε νὰ κρίνομε ἀπὸ πράγματα ἐπιφανειακὰ κι ἐξωτερικά. 
Ἄν γιὰ παράδειγμα, βλέπετε μία γυναίκα ἄσεμνα ντυμένη ἢ και γυμνὴ, νὰ μὴ μένετε στὸ ἐξωτερικό, ἀλλὰ νὰ μπαίνετε στὸ βάθος, στὴν ψυχή της. 
Ἴσως εἶναι πολὺ καλὴ ψυχὴ και να ἔχει ὑπαρξιακὲς ἀναζητήσεις, ποὺ τὶς ἐκδηλώνει μὲ τὴν ἔξαλλη ἐμφάνιση.

Ἔχει μέσα της δυναμισμό, ἔχει τὴ δύναμη τῆς προβολῆς, θέλει νὰ ἑλκύσει τὰ βλέμματα τῶν ἄλλων. Ἀπό ἄγνοια, ὅμως, ἔχει διαστρέψει τὰ πράγματα. 
Σκεφθεῖτε αὐτὴ, νὰ γνωρίσει τὸν Χριστό. 
Θὰ πιστέψει, κι ὅλη αὐτὴ τὴν ὁρμὴ θὰ τὴ στρέψει στὸν Χριστό. 
Θὰ κάνει τὸ πᾶν, γιὰ νὰ ἑλκύσει τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ. Θὰ γίνει ἁγία.
Εἶναι ἕνα εἶδος προβολῆς τοῦ ἑαυτοῦ μας, νὰ ἐπιμένομε νὰ γίνουν οἱ ἄλλοι καλοί. 
Στὴν πραγματικότητα, θέλομε ἐμεῖς νὰ γίνομε καλοὶ κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦμε, τὸ ἀπαιτοῦμε ἀπ' τοὺς ἄλλους κι ἐπιμένομε σ' αὐτό. Κι ἐνῶ ὅλα διορθώνονται μὲ τὴν προσευχή, ἐμεῖς πολλὲς φορὲς στενοχωρούμεθα κι ἀγανακτοῦμε καὶ κατακρίνομε.

Πολλὲς φορὲς μὲ τὴν ἀγωνία μας καὶ τοὺς φόβους μας καὶ τὴν ἄσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρὶς νὰ τὸ θέλομε καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνομε, κάνομε κακὸ στὸν ἄλλον, ἔστω κι ἂν τὸν ἀγαπᾶμε πάρα πολύ, ὅπως, παραδείγματος χάριν, ἡ μάνα τὸ παιδί της. 
Ἡ μάνα μεταδίδει στὸ παιδὶ ὅλο τὸ ἄγχος της γιὰ τὴ ζωή του, γιὰ τὴν ὑγεία του, γιὰ τὴν πρόοδό του, ἔστω κι ἂν δὲν τοῦ μιλάει, ἔστω κι ἂν δὲν ἐκδηλώνει αὐτὸ ποὺ ἔχει μέσα της. 
Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ἡ φυσικὴ ἀγάπη δηλαδή, μπορεῖ κάποτε νὰ βλάψει. 
Δὲν συμβαίνει, ὅμως, τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ποὺ συνδυάζεται μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου. 
Ἡ ἀγάπη αὐτὴ κάνει ἅγιο τὸν ἄνθρωπο, τὸν εἰρηνεύει, διότι ἀγάπη εἶναι ὁ Θεός.

Ἡ ἀγάπη νὰ εἶναι μόνον ἐν Χριστῷ. 
Γιὰ νὰ ὠφελήσεις τοὺς ἄλλους, πρέπει νὰ ζεῖς μέσα στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλιῶς δὲν μπορεῖς νὰ ὠφελήσεις τὸν συνάνθρωπό σου. 
Δὲν πρέπει νὰ βιάζεις τὸν ἄλλο. 
Θὰ ἔλθει ἡ ὥρα του, θὰ ἔλθει ἡ στιγμή, ἀρκεῖ νὰ προσεύχεσαι γι' αὐτόν. 
Μὲ τὴν σιωπή, τὴν ἀνοχὴ καὶ κυρίως μὲ τὴν προσευχὴ, ὠφελοῦμε τὸν ἄλλον μυστικά. 
Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καθαρίζει τὸν ὁρίζοντα τοῦ νοῦ του καὶ τὸν βεβαιώνει γιὰ τὴν ἀγάπη Του. 

Ἐδῶ εἶναι τὸ λεπτὸσημεῖο. Ἅμα δεχθεῖ ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη, τότε ἕνα ἄπλετο φῶς θὰ ἔλθει πάνω του, ποὺ δὲν τὸ ἔχει δεῖ ποτέ. 
Θὰ βρεῖ ἔτσι τὴ σωτηρία.
Ἡ καλύτερη ἱεραποστολὴ γίνεται μὲ τὸ καλὸ παράδειγμα, τὴν ἀγάπη μας, τὴν πραότητά μας.



orthodoxia – [2fA]

                                          


"Ο κορυφαίος "




Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος

Ο κορυφαίος Προφήτης και Bαπτιστής του Χριστού.
Η προσωποποίηση της ταπεινότητας, του ασκητισμού,
αλλά και της επαναστατικότητας



Πυρωμένος από θείο ζήλο, μύδρους εκτόξευε κατά των δυναστών του λαού.
Ήταν ασυμβίβαστος και ασκούσε κριτική προς κάθε κατεύθυνση, χωρίς να λογαριάζει 
τις συνέπειες.

Αξιοσημείωτο στη βάπτιση του Κυρίου είναι η αρχική άρνηση του Προδρόμου
να βαπτίσει τον Χριστό, διότι ο θεοφόρος άνδρας διέγνωσε την απόλυτη αναμαρτησία Του.

Επί έτη παρότρυνε τα πλήθη να μετανοήσουν και προετοίμασε τον δρόμο
για το σωτήριο έργο του Χριστού.
-  Υπήρξε ο σηματοδότης μεταβάσεως από την εποχή της Παλαιάς στην εποχή 
της Καινής Διαθήκης, από το Δίκαιο του Νόμου στη Δικαιοσύνη της Αγάπης.


Nota Nicolopoulou Katras


fb – [2fA]




Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

"Το χρώμα του φεγγαριού "





Αλκυόνη Παπαδάκη  -  ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ 


 – Τι χρώμα έχει η λύπη;
Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά.
Δεν άκουσες; Σε ρώτησα, τι χρώμα έχει η λύπη;
– Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στη αγκαλιά της. 
Ένα βαθύ άγριο μπλε.

– Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;
– Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.
– Τι χρώμα έχει η χαρά;
– Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.
– Και η μοναξιά;
– Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

– Τι όμορφα που είναι τα χρώματα!
Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.
– Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράκτη.
Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.
– Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;
– … Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

– Τι χρώμα έχει ο έρωτας;
– Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.
– Έτσι ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τo αστέρι…
Κοίταξε μακριά στο κενό… Και δάκρυσε …

Ζω…
– Δε φοβάσαι που θα πεθάνεις;
– Σήμερα πάντως ζω! Σου σφίγγω τα χέρια, σε κοιτάζω στα μάτια.
Μην αφήνεις ποτέ σου το σήμερα να μαραίνεται.
Μην αφήνεις τη ζωή να χάνεται σαν την άμμο μέσα από τα δάκτυλά σου.
Ζήσε. Κατάλαβες; Ζήσε! 
Μη βάζεις το σήμερα ενέχυρο σ” αυτό που εννοούνε μερικοί μουχλιασμένο Αύριο. 
Το Σήμερα είναι δικό σου, φίλε. Αγάπησέ το!

Συγχωρώ!
 – Δίνε το χέρι σου στον άλλο χωρίς να κρίνεις.
Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει. Να πιει μια γουλιά νερό.
Σ’ αυτό τον κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα.
Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση.
Κι εσύ, θα ’ρθουν φορές που θα τα κάνεις θάλασσα στη ζωή σου.
Ε! Δε θα σημάνει ποτέ γι’ αυτό το τέλος του κόσμου!
Εγώ είμαι γέρος, κι ακόμα κάποιες φορές τα κάνω θάλασσα.
Δε βγαίνει με συνταγές η ζωή. Άντε, στην υγειά σου!

Ελπίζω!
– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε. Είναι όμορφη η ζωή. Πίστεψε με.
Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές.
Σε νιώθω. Λες να μην τα ξέρω όλα αυτά; Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο, πως αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα. Δε σταματάει πουθενά η ζωή.
Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες, που σφίγγουν σαν το παραδοσάκουλο της ψυχής τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι. 
Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει, και πάλι από την αρχή. 
Τώρα έχεις φουρτούνα εσύ, και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 
Φύλαξέ τα όμως στο μυαλό σου αυτά που ακούς.

Δεν σου κάνω το δάσκαλο. Ένας γερο-ξεκούτης είμαι.
Μα αυτά τα πράγματα έτσι γίνονται. Το ξέρω καλά.
Αν θέλεις να φύγεις, φύγε. Κανείς δεν μπορεί να σε κρατήσει.
Προχώρα όρθιος όμως…     ……

– Αύριο θα ’ναι μια καινούρια μέρα, αγόρι μου.
Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα.
Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω, Έζησα τόσα χρόνια σ’ αυτή τη γη.
Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου.

Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι.
Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα.
Κι όταν τσακίζεσαι, να ’χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου με χαρά μου.

Φτου κι από την αρχή τώρα. Όχι κακομοιριές και κλαψούρες.
Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις. Όταν κυλιέσαι μαζί της.
Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα.
Κράτα της αναμνήσεις σου και προχώρα… 
Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ” αυτό το κόσμο. 
Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης.

Άντε να πιούμε και το τελευταίο. Έχω να σηκωθώ νωρίς αύριο.
Πρέπει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές. 
Αλλιώς, πώς θα θυμάμαι το χαμόγελο αυτηνής της κακούργας της Μελπομένης;

Ποιος είναι ο δυνατός;
– Ποιος είναι ο δυνατός; Ρώτησε ξαφνικά το δέντρο.
– Αυτός που περπατά μέσα στη νύχτα μόνος του. Κι όμως, φοβάται τόσο το σκοτάδι. 
Αυτός που περιμένει στην πλαγιά τους λύκους. 
Κι ας τρέμει σαν το λαγό ακούγοντας τα ουρλιαχτά τους. 
Αυτός που γλιστράει, που γονατίζει, που γεμίζει λάσπες. 
Που χώνεται στο θολό ποτάμι ως το λαιμό.
Και μια στιγμή, μέσα στο χαλασμό, απλώνει τα παγωμένα χέρια του, κόβει κίτρινες μαργαρίτες και στολίζει τα μαλλιά του. Αυτός είναι ο δυνατός. 

Ένα κουκούλι έπεσε κείνη την ώρα στο χώμα κι έσπασε.
Μια πολύχρωμη πεταλούδα πήδηξε από μέσα. 
Ξεδίπλωσε τα φτερά της και πέταξε γύρω από τις μυρτιές.
Ύστερα κοντοστάθηκε, κοίταξε μια στιγμή στα μάτια το Θεό, και ψιθύρισε:
– Γεια σου! Τι όμορφος που είναι ο κόσμος σου!     ……

«Πρόσεξε μην ξεχάσεις ποτέ πως η ζωή αγαπά αυτούς που την περιμένουν στη γωνία του δρόμου, μ’ ένα λουλούδι στο χέρι.
Μπορεί να γονατίζεις, να σέρνεσαι, να ματώνεις. Ωραία! Δε χάλασε ο κόσμος.
Έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους. Έχεις πάντα το καιρό να σηκωθείς.
Τ’ αγάλματα μόνο δε λυγάνε». Ονειρεύονται… και ελπίζουν…

– Πες μου ένα χαρούμενο τραγούδι για την ζωή, είπε το δέντρο στ’ αστέρι του.
– Το τραγούδι που λέει η καγκελόπορτα, όταν ανοίγει και μπαίνει κάποιος που αγαπάς.
– Δείξε μου ένα ακριβό στολίδι.
– Τα καράβια και τους Ινδιάνους με τα βέλη και τα πολύχρωμα φτερά, που είναι ζωγραφισμένα στους άσπρους τοίχους μιας καμαρούλας.
– Όμορφη βραδιά απόψε. Άκου, πως τραγουδάει το τριζόνι!

Σε λίγο θα βγει ο Αυγερινός. Σε λίγο θα ξημερώσει.
Κοίτα που ξεχάστηκε μια ξελογιασμένη καρδερίνα. Και ξαγρυπνά.
Κοιτάζει το φεγγάρι. Και ονειρεύεται…
– Σε λίγο θα ξημερώσει…
Κοίτα που ξεχάστηκαν κάποιοι ξελογιασμένοι άνθρωποι. Και ξαγρυπνούν.
Κοιτάζουν το φεγγάρι. Κι ονειρεύονται… Ονειρεύονται και ελπίζουν.
   


ithaque – [2fA]

                                                    


"Σήμερα η μέρα έχει φως! "





Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος Χατζηνικολάου
-  από συνέντευξη του στην Άννα Παναγιωταρέα
[«Ουδείς Αναμάρτητος», ΕΤ1, 6/1/2006]


- Η σημερινή γιορτή είναι μια πραγματικά λαμπρή και όμορφη γιορτή, και λαϊκή και πνευματική. Τιμούμε το γεγονός της βαπτίσεως του Ιησού Χρηστού, λίγο πριν αρχίσει τη δημόσια διδασκαλία του.
Έρχεται ο Χριστός και ύστερα από την ταπείνωση, την κένωση όπως λέμε στην εκκλησιαστική γλώσσα, δηλαδή το γεγονός ότι γίνεται άνθρωπος, έρχεται σαν ένας «κοινός» θα λέγαμε άνθρωπος, δέχεται το βάπτισμα του Τιμίου Προδρόμου για να πληρώσει τον Νόμο, για να εφαρμόσει τη διδασκαλία της τότε θρησκευτικής παραδόσεως.

- Το βάπτισμα του Προδρόμου ήταν βάπτισμα μετανοίας.
Βαπτίζεται για να καθαρθεί. Η κάθαρση είναι το πρώτο στοιχείο.
Βέβαια ο Χριστός δεν χρειαζόταν να καθαρθεί.
Γι’ αυτό όπως λένε οι ευαγγελιστές, μόλις μπήκε αμέσως βγήκε.
Δηλαδή τήρησε μεν τον Νόμο, αλλά δεν λούστηκε κατά κάποιον τρόπο.
Ανοίγουν οι ουρανοί, κατεβαίνει ο Χριστός, δεν αντέχει η φύση την ταπείνωση του Θεού, ο οποίος την κάνει για την σωτηρία του ανθρώπου, σχίζονται οι ουρανοί εμφανίζεται το Άγιο Πνεύμα, ακούγεται η φωνή του Θεού πατρός, φανερώνεται δηλαδή η Αγία Τριάδα και ταυτόχρονα δεν αντέχουν τα νερά του ποταμού και γι’ αυτό υποχωρούν...

- Βέβαια η γιορτή μοιάζει πιο πολύ με το Πάσχα, λαμπρή γιορτή είναι το Πάσχα. 
Μιλάμε πάλι για φως. Θα σας πω κάτι που ίσως δεν το ξέρετε.
Τα Ευαγγελικά αναγνώσματα που διαβάζονται τις μέρες που προηγήθηκαν, δηλαδή από 2 Ιανουαρίου μέχρι και σήμερα, είναι ίδια με αυτά που διαβάζονται την εβδομάδα της Διακαινησίμου.
Μιλάει για ανακαίνιση αυτή η γιορτή. Όπως και το Πάσχα, για ανακαίνιση, για κάθαρση, για έναν νέο κόσμο, για μια καινούρια κατάσταση.
Αυτό είναι πολύ μεγάλο, δεν είναι μόνο να πηγαίνουμε με τα καραβάκια και να πέφτουν οι κολυμβητές και όλο αυτό το γραφικό και φολκλορικό στοιχείο.

- Έχει και αυτό τη χάρη του και είναι και πάρα πολύ όμορφο.
Είχα διαβάσει στους Ν.Υ. Times ότι ήταν στην αρχή της δεκαετίας του 70 όπου περιγράφεται, ότι στα δύσκολα χρόνια της Ρωσικής εκκλησίας στη Σοβιετική Ένωση δόθηκε άδεια στην περίοδο του βαρύτατου χειμώνα στη Σιβηρία να γίνει ο αγιασμός των υδάτων.
Τρεις μέρες προσπαθούσαν να ανοίξουν τρύπα στον πάγο, διότι ο πάγος στις λίμνες φτάνει μέχρι και 3 μέτρα πάχος, περνούν φορτηγά από πάνω.
Εγώ το έχω ζήσει αυτό στην Αμερική, όπου κάνανε εκεί τον Αγιασμό μαζευόταν πλήθη ανθρώπων. Δημοσιογράφοι αναφέρουν ότι πήγαν την επομένη μέρα και είδαν τον ιερέα να αγιάζει ακόμη τον κόσμο.
Αυτό σημαίνει ότι η γιορτή αυτή είναι βαθιά χαραγμένη στη συνείδηση του χριστιανικού κόσμου και ευρύτερα του Ορθόδοξου κόσμου.

- Ο Θεός προσφέρεται στους ανθρώπους και η ευκαιρία του ανθρώπου να τον πλησιάσει και να τον ζήσει είναι χρόνια- μόνιμη και μοναδική ταυτόχρονα..
Βλέπει τον ποταμό της λογικής μας να αναστρέφεται, δεν το χωράει το ανθρώπινο μυαλό όλο αυτό, είναι τόσο μεγαλειώδες το κήρυγμα της εκκλησίας που η καθημερινότητα της σύγχρονης λογικής είναι πολύ φτωχή και στενή να το χωρέσει.

- Δεν με τρομάζει η αμφισβήτηση. Ήμουν σε ένα σχολείο και με ρώτησαν «εσύ τον αμφισβητείς τον Θεό»; και τους απάντησα, ότι ναι, τον αμφισβητώ.
Ακόμη και αυτή την στιγμή τον αμφισβητώ...
Αφιερωμένος δε σημαίνει πωρωμένος, σημαίνει ελεύθερος και αναγεννημένος. 
Αμφισβητώ τον Θεό σημαίνει, ότι δεν αρκούμαι σ’ αυτό που έχω τώρα και περιμένω κάτι άλλο να μου φανερώσει.
Αναιρώ το καλό ακόμη και της αυτής στιγμής... και ο Θεός επαληθεύεται!
εγώ μια ζωή αυτό κάνω, χαίρομαι να τον αμφισβητώ, γιατί κάθε φορά επανέρχεται εν Δυνάμει! - είναι πολύ ωραίο πράγμα, δεν είναι κακό.

- Ο Θεός δεν αρέσκεται να μας κρύβεται για να μας βασανίζει, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλος και δεν χωράει σε εμάς χρειάζεται το δικό μας ψάξιμο για να χωρέσουμε εμείς σ’ αυτόν.
Ο Θεός προσφέρεται σε όλους μας.
Είναι πολύ ωραίο ο καθένας να ζει την γλύκα, την ομορφιά, την αλήθεια του Θεού.
Ο Θεός δεν χωρείται, αλλά ψηλαφήται. Το μυστήριο του Θεού είναι το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να υπάρξει στον άνθρωπο.
Οι χαρές της αναζήτησης του Θεού και της διακριτικής αποκάλυψης του, ανάλογα με το μέτρο των δυνατοτήτων μας, είναι οι μεγαλύτερες χαρές.
Ο Θεός ψηλαφήται από τα αποτελέσματα των ενεργειών του.
Αυτό κάνει η επιστήμη. Το μυστήριο της ζωής, η δημιουργία του κόσμου, είναι παραδείγματα της δημιουργικής έκφρασης του Θεού.

- Ένας ταπεινός άνθρωπος, είναι αυτός που μπορεί να συστέλλεται για να μπει μέσα του και ο Θεός και ο διπλανός του και να χαίρεται.
Δέχεται να είναι στην τελευταία θέση και καμαρώνει που οι συνάνθρωποι του είναι μπροστά απ’ αυτόν.
Είναι πολύ ωραίο να καμαρώνεις για την επιτυχία του διπλανού σου.
Εγώ είμαι άνθρωπος υπερήφανος, παλεύω όμως γι’ αυτό.
Θέλω να αντικαταστήσω την περηφάνια μου και τον εγωισμό μου με μια ταπείνωση.

- Κάθαρση για τα Φώτα σημαίνει ότι καθαριζόμαστε και οι ίδιοι, για να καθάρουμε και το φρόνημα και το πνεύμα μας.
Δεν σημαίνει να «καθαρίσουμε» κάποιους.
Το πρόβλημα δεν είναι για το αν θα έχουμε μια εκκλησία καθαρή, αλλά μια εκκλησία που θα εμπνέει.
Ο Χριστός είχε τον Ιούδα μέσα στους μαθητές του.
Σταυρώθηκε ανάμεσα σε δυο ληστές, όχι ανάμεσα σε δυο μαθητές, σε δυο μάρτυρες. 
Λέει κάπου στην Αγία Γραφή αφήστε τα ζιζάνια να αυξάνονται με το σίτο.
Υπάρχει ένα επικίνδυνο όριο και μια κόκκινη γραμμή που αν την περάσουμε θα προκληθεί καταστροφή στο πνεύμα της εκκλησίας.
Η εκκλησία ξέρει να συγχωρεί, να σκεπάζει, να είναι επιεικής, όλοι αμαρτωλοί είμαστε, ακόμη και οι Άγιοι, αυτοί είναι που ομολογούν την αμαρτία τους.
Αν διαβάσετε τις προσευχές του οσίου Ευφραίμ. θα έπρεπε να τον βγάλετε από την μέση, γιατί λέει ότι τα έχει κάνει όλα.
Ο Απόστολος Παύλος, δεν λέει ότι είναι ο πρώτος των αμαρτωλών;

- Ο μοναχός είναι κοντά στο λαό.
Είναι ο πάντων χωριστής και πάσει συνηρμοσμένος.
Δεν παρηγορώ κανέναν. Νομίζω η προσπάθεια να παρηγορήσω, να κάνω την καλή μου πράξη είναι το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω.
Αλλά η ανάγκη μου να συμμετάσχω σ’ αυτόν τον πόνο, ώστε να τον μεταμορφώσω σε προσευχή, ώστε ο Θεός να τους παρηγορήσει εσωτερικά. αυτό είναι πολύ σημαντικό είναι το πρώτο που έχω να κάνω, ίσως το μόνο που μπορώ να κάνω και σας λέω ότι τις απαντήσεις τις δίνει ο Θεός στις ταπεινές και μαλακές ψυχές.
Χρόνια τώρα, εγώ από αυτούς τους ανθρώπους αντλώ τη δική μου πίστη.
Ούτε από την επιστήμη, ούτε από την καλοπέραση μου, ούτε από τις απαντήσεις μου στα φοβερά ερωτήματα.

- Δεν υπάρχει άλλος χώρος από την εκκλησία, που να είναι πιο ελεύθερος.
Δεσμά έχει η επιστήμη. Στη Φυσική υπάρχουν, δεσμοί κινήσεως λέγονται.
Οι ορισμοί και οι εξισώσεις είναι νομοτέλειες.
Η εκκλησία δεν έχει δεσμούς, δεν έχει περιορισμούς.
Στην εκκλησία, αμαρτία είναι η δική σου στέρηση του Θεού.
Δηλαδή την ελευθερία σου την κερδίζεις, όταν δεν κλέβεις.
Αν κλέψεις θα την χάσεις. Είναι όλο το πνεύμα διαφορετικό.
Δώσε για να πάρεις, ταπεινώσου για να υψωθείς, συγχώρεσε για να συγχωρηθείς...

- Είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που ζει τις γεύσεις των θείων εντολών, να μην εισπράττει τη χαρά του Θεού ως βίωμα; Την ευλογία του;
Φανταστείτε έναν άγιο ασκητή, ο οποίος από μόνος του στερείτε, νηστεύει όταν εμείς τρώμε, έναν άγιο ασκητή, ο οποίος αφήνει αυτά τα οποία εμείς κυνηγάμε, αυτός ξέρετε πως ζει; 
Αναπνέοντας αέρα και Θεό.

- Τις προάλλες ήμουν στο Άγιο Όρος και δίπλα μας ήταν ένα παιδί που για πρώτη φορά είχε επισκεφτεί το Άγιο Όρος, ήταν συγκλονισμένος είχε πάθει αλλοίωση...
Στο καραβάκι δίπλα μου καθώς φεύγαμε ήταν κάτι παιδιά, φοιτητές μάλλον, και λέει ο ένας στον άλλο: είχε μια φασολάδα χωρίς λάδι, που δεν θα την ξεχάσω ποτέ!
Η εκκλησία και οι γεύσεις της, είναι φασολάδα χωρίς λάδι, που δεν την ξεχνάς όμως ποτέ.
Είναι δηλαδή ένα εξωτερικά χωρίς προϋποθέσεις πράγμα, που όταν το ζεις σου μένει άλλη γεύση.
Οι εντολές δεν υπάρχουν «για να τις τηρούμε», σε εισαγωγικά το βάζω αυτό, υπάρχουν για να μας ελευθερώνουν, είναι πόρτες που μας εισάγουν στην αλήθεια. 
Αυτό είναι μεγάλη ευλογία.

- Όταν έρθει ο χριστιανός στον πνευματικό του και βάλει μετάνοια και κάνει εξομολόγηση, ξέροντας ότι δύσκολα εξομολογούνται οι άνθρωποι, γιατί έχουν μια δυσκολία να εκμυστηρευτούν τα εσώτερα τους, έχουν μια δυσπιστία σ’ αυτό, παρόλο που είναι από τα πιο σημαντικά μυστήρια, και πει στον πνευματικό του ότι έγιναν αυτά κι αυτά, ότι νομίζει, ότι μπορεί να πει, έρχεται με την αίσθηση ότι θα πάρει άφεση και εκείνος του λέει όχι, θα κάνεις αυτό κι αυτό, σαν ένα είδος τιμωρίας...
Δεν πιστεύω εγώ σε τέτοιο Θεό. Δεν υπάρχει τέτοιος Θεός.
Προσπαθούμε τόση ώρα να μιλήσουμε για το άλλο πράγμα.
Για φανταστείτε να πηγαίνει με ζόρι και σφιγμένη καρδιά κάποιος, να κάνει αυτά τα μίζερα πράγματα που λέμε. Τον καημένο.
Θα προσπαθούσα να του πω αδερφέ μου μην είσαι φυλακισμένος, ο σκοπός μου είναι να σε ελευθερώσω, να σε βοηθήσω να κατανοήσεις τι κρατάς στα χέρια σου.
Ο Θεός δεν είναι απειλή, είναι ελευθερία, ευκαιρία!

- Τα γεγονότα και οι δοκιμασίες είναι πόρτες σε έναν άλλο κόσμο.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Αυτός ο κόσμος που βλέπουμε, μας λένε οι σύγχρονοι αστροφυσικοί, είναι μόνο το 4%, το 23% είναι σκοτεινή ύλη και το 73% σκοτεινή ενέργεια, και ο κόσμος του Θεού, αυτό που εισπράττουμε είναι το 4%, για να μας υποψιάσει στο μυστικό, στον πλούτο του υπολοίπου 96%.
Αυτό πάμε να ζήσουμε ως εκκλησία, αυτό θέλουμε.

- Σήμερα είναι η ημέρα των Θεοφανίων και των Φώτων, η μέρα έχει φως, έχει ελπίδα, έχει κάθαρση, έχει αγιασμό, έχει ανακαίνιση…



sophia-ntrekou – [2fA]

                                                           


Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

"Ἐν Ἰορδάνη.. "





Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  Ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου
-  από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»


Ἰωάννης, ὁ μεγάλος αὐτός Προφήτης, εἶχε τήν θεία δωρεά νά βαπτίσει καί τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό στόν Ἰορδάνη ποταμό.
Κατά τήν βάπτιση τοῦ Κυρίου ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί, καί εἶδε ὁ Ἰωάννης τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ὑπό μορφή Περιστερᾶς νά κατεβαίνει ἐπάνω στόν Ἰησοῦ, ἐνῶ Φωνή ἀπό τούς οὐρανούς ἔλεγε: «Ἴδε ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα».
Ἔγινε δηλαδή ὁ Ἰωάννης, μάρτυρας τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀποκαλύψεως της Ἁγίας Τριάδος καί ἄκουσε ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Υἱός του, ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός. 
Αὐτός πού διά τῆς βαπτίσεώς Του ἁγίασε στόν μέγιστο βαθμό καί τά νερά τοῦ εὐλογημένου αὐτοῦ ποταμοῦ, τοῦ Ἰορδάνη.

Χίλια πεντακόσια περίπου χρόνια πρίν ἕνας ἄλλος Ἰησοῦς ἔκανε τήν παρουσία του, ἐκεῖ σέ αὐτόν τόν καθαγιασμένο ποταμό, συνοδεύοντας τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ, πού ἄνοιξαν τά νερά του, οὕτως ὥστε ὁ λαός ἀκολουθώντας τήν Κιβωτό νά περάσει ἀνεμπόδιστα στήν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.
Ἡ πολυτιμοτάτη αὐτή Κιβωτός τῆς Διαθήκης περιεῖχε τίς πλάκες μέ τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ,τό ἐξ Οὐρανοῦ Μάννα καί τήν βλαστήσασα ράβδο τοῦ ἀρχιερέα Ἀαρών.

Ὀχτακόσια χρόνια περίπου πιό πρίν, ὁ προφήτης Ἠλίας ἄνοιξε μέ τή μηλωτή του δίοδο στόν Ἰορδάνη καί πέρασε μαζί μέ τόν μαθητή του Ἐλισσαῖο χωρίς νά βραχεῖ, στήν ἀπέραντη ὄχθη, στή Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ὅπου ἔγινε καί ἡ ἁρπαγή του στόν Οὐρανό.
Πόση ἀλληγορική σημασία ἔχουν τά θαυμαστά αὐτά γεγονότα!

Ὁ Ἰησοῦς, πού σημαίνει Σωτήρ καί βαπτίστηκε στόν Ἰορδάνη ἀπό τόν Ἰωάννη, πού τό ὄνομά του σημαίνει ὁ Θεός εἶναι ἔλεος, εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Αὐτός ὁ Ἰησοῦς φέρει, ἐπίσης, τήν ἐπωνυμία Χριστός πού τόν καθιστᾶ μοναδικό.
Τό ὄνομα Χριστός ἀποδίδεται στήν ἑβραϊκή γλώσσα μέ τήν λέξη Μεσσίας, πού σημαίνει κεχρισμένος. Ὁ Κύριος, ὁ Υἱός καί προαιώνιος Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔφερε ἤδη τό ὄνομα Χριστός, διότι ἦταν κεχρισμένος Βασιλιάς, ὅπως ἀνήγγειλε ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ στούς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ.

Κατά τήν βάπτισή Του στόν Ἰορδάνη, ὁ Ἰησοῦς χρίζεται ὑπό τοῦ Πατρός Του καί διά τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐν εἴδει Περιστερᾶς, Ἀρχιερέας, μία ἀπό τίς ἰδιότητες πού ὑποδηλώνει τό περιεχόμενο τῆς Κιβωτοῦ τῆς Διαθήκης.
Αὐτός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἶναι ὁ Μέγας Ἀρχιερέας πού συμβολίζει ἡ βλαστήσασα ράβδος τοῦ ἀρχιερέα Ἀαρών, εἶναι ὁ Νομοθέτης πού συμβολίζουν οἱ δέκα ἐντολές, εἶναι τό Οὐράνιο Μάννα, πού γεννήθηκε στήν Βηθλεέμ, πού τό ὄνομα της σημαίνει Οἶκος τοῦ Ἄρτου.
Τήν Κιβωτό ἐκφράζει ἡ Παναγία Μητέρα Του, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος.

Σέ αὐτόν τόν Ἁγιώτατο Ποταμό ἔχουμε τήν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἀποκαλύπτεται ὁ Θεός, ἐπιφαίνεται. Δηλαδή ὁ ἀόρατος Θεός-Πατήρ φανερώνεται στούς ἀνθρώπους διά τῆς Φωνῆς Του, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος πού ἐκφράζει τήν Ἀγάπη, τό Μέγα Φῶς τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου βαπτίζεται, καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἐνεργεῖ καί παρίσταται ἐν εἴδει Περιστερᾶς.

Ὁ προφητάναξ Δαυίδ διακηρύττει «Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
Ὁ προφήτης Ζαχαρίας προσφωνώντας τόν μικρό Ἰωάννη, ἀναφέρει γιά τόν Κύριο, ὅτι
«Ἐπεσκέψατο ἡμᾶς ἀνατολή ἐξ ὕψους ἐπιφάναι
τούς ἐν σκότει καί σκιᾷ θανάτου καθημένους».
Καί ὁ προφήτης Συμεών ἀποκαλεῖ τόν Κύριο «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν».

Ἡ Ἐκκλησία μας ἐξυμνεῖ αὐτό τό μεγαλειῶδες γεγονός, μέ τό θεόπνευστο ἀπολυτίκιο: 
«Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις. 
Τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα. 
Καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. 
Ὁ ἐπιφανείς, Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.»

Στόν Ἰορδάνη ποταμό ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀποκαλυφθείς στούς ἀνθρώπους Ἐμμανουήλ, λαμβάνει τό Χρίσμα, τό μέγα ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιερέως, στό ὁποῖο ἀνῆκαν οἱ ἐπί μέρους ἐξουσίες πού ἀσκοῦσαν οἱ Ἱερεῖς τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ Νομοδιδασκάλου, τοῦ Ἰατροῦ καί τοῦ Κριτοῦ.
Ἀπό αὐτήν τήν περιοχή, τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, ἀρχίζει τήν ἀποστολή του ὁ ἀποκαλυφθείς Υἱός τοῦ Θεοῦ καί Υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ὁ Ἴδιος αὐτοαποκαλεῖτο.
Ἐκεῖ ἐπιλέγει τούς μαθητές Του, οἱ ὁποῖοι εἶχαν συγκεντρωθεῖ γιά νά ἀκούσουν τό κήρυγμα τοῦ Ἰωάννη.

Ἀπό ἐκεῖ ὁ Κύριος ἀρχίζει τό ἔργο του, θεραπεύοντας αὐτούς πού ἔπασχαν ἀπό διάφορα νοσήματα καί εἶχαν κυριευθεῖ ἀπό πονηρά πνεύματα.
Ἐκεῖ ἀρχίζει τήν διδασκαλία Του στηλιτεύοντας τούς Φαρισαίους, πού ἀρνήθηκαν τό ἀγγελιοφόρο μήνυμα τοῦ Βαπτιστοῦ.
Ἐκεῖ ἐγκωμιάζει τόν μεγάλο ἀσκητή καί Προφήτη, τόν ἀπεσταλμένο νά προετοιμάσει τόν δρόμο Του, τόν Ἰωάννη, τόν κήρυκα τῆς Μετανοίας πού δέν ἐδίστασε νά στηλιτεύσει ἀκόμη καί τόν Ἡρώδη τόν τετράρχη, γιά τήν ἀνάρμοστη διαγωγή του.



["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]