Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2012

"Συγχωρείς τους άλλους;"


















Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
: "Συγχωρείς τους άλλους;"



Αν σου πω, νήστεψε
πολλές φορές μου προβάλλεις σαν δικαιολογία
την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς
μου λες ότι είσαι φτωχός
και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Αν σου πω, να έρχεσαι στις συνάξεις της Εκκλησίας
μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία
και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού,
μου προβάλλεις σαν δικαιολογία την έλλειψη μόρφωσης.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου,
μου λες πως δεν σε υπακούει όταν τον συμβουλεύεις,
αφού πολλές φορές του μίλησες και περιφρόνησε τα λόγια σου.

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές
και όλα αυτά είναι λόγια χλιαρά,
αλλά παρά όλ’ αυτά, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή σου
και συγχώρεσε τον αδελφό σου
ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Γιατί νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις σαν πρόφαση
ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια,
ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.

Γι’ αυτό, απ’ όλες σου τις αμαρτίες,
αυτή η αμαρτία
θα σου είναι ασυγχώρητη.

Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό;
Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;
Πως θα ζητήσεις συγγνώμη;

Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρέσει τις αμαρτίες
δεν Του το επιτρέπεις εσύ,
αφού δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.

Γιατί, αν εσύ ο ίδιος τον εκδικείσαι και επιτίθεσαι εναντίον του
είτε με λόγια, είτε με κατάρες,
είτε με ανάλογες συμπεριφορές
ο Θεός δεν θα επέμβει πια, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία του.

Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει τον λόγο,
γιατί φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.


*  Από:  http://paterikakeimena.blogspot.gr/




                                                       





"Τι μπορούμε να λέμε.."










Τί μποροῦμε νὰ λέμε
τοῦ Γέροντα Παϊσίου

Ρωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μᾶς λέτε συνέχεια νὰ ἔχουμε καλὸ λογισμό, θὰ σᾶς ποῦμε ὅμως, μία περίπτωση, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς συμβουλεύετε νὰ ἀπαντοῦμε.
Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε:
τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ μυστήρια, δεῖνα καπνίζει πολλλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, τί μποροῦμε νὰ λέμε;»
Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει: «Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη. Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει.
Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ.
Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ, μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές. Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων, μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.
Ἂς ποῦμε τώρα γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθίσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ. Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας, εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει.
Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων, ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά.
Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας:
«Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».
*  από το fb.







Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

"Φ΄΄φωτο: x5"





                                   






*  από το fb.





"Change for a Dollar"




Μια δεκάλεπτη ταινία σκηνοθετημένη απο την Sharon Wright,
με πολλά βραβεία, ενθουσιώδεις κριτικές και μεγάλη αποδοχή του κοινού.

Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς υπότιτλους.

Change? - ψιλά, κέρματα ή ΑΛΛΑΓΗ; 




*  Ήχος και Full Screen



      





Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

"Γέννηση στο νερό"




Γέννηση στο νερό - ένα δελφίνι γεννιέται στη Χαβάη!!







       



Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

"π. Βασ. Θερμός"

























Από συνέντευξη του ψυχιάτρου π. Βασίλειου Θερμού στην Καθημερινή, για το Συνέδριο Ορθόδοξων Ψυχοθεραπευτών



-  Οι εποχές σταθερότητας έχουν πολλά καλά, αλλά έχουν και ένα ελάττωμα: ότι μπορεί να αποκοιμίσουν τον υπαρξιακό προβληματισμό. Ο άνθρωπος ναρκώνεται μέσα στην ευμάρεια.

-  Η απελπισία είναι αφάνταστα γόνιμη, όταν απελπιζόμαστε από τον ναρκισσιστικό εαυτό μας. Διότι έτσι παραιτούμαστε απ' αυτόν. Παύουμε να ποντάρουμε τόσο πολύ σε εμάς και στις ναρκισσιστικές μας επιδιώξεις. Εάν όμως απελπιστούμε από τους ανθρώπους γενικά, από τη ζωή γενικά, τότε η απελπισία αυτή είναι καταστροφική,

-  Πάντα η θεολογική πρόταση για τον άνθρωπο είναι: όλες οι ανθρώπινες δυνατότητες συν κάτι παραπάνω, που έρχεται από πάνω...

-  Είμαστε σε πόλεμο με αυτή την όψη του εαυτού μας, που ενώ είναι σκοτεινή και καταστροφική, την παραχαϊδέψαμε, την ανεβάσαμε στην επιφάνεια, της δώσαμε τα ηνία της ζωής μας.

-  O απελπισμένος γονέας που στερείται τόσα πράγματα, είναι απαραίτητο να συνειδητοποιήσει ότι ο πραγματικός πόλεμος είναι με εκείνη την πλευρά του εαυτού του, που του λέει «το παιδί σου έχει απόλυτη ανάγκη να του πάρεις αυτό το πράγμα», ενώ το παιδί έχει απόλυτη ανάγκη το χαμόγελο του πατέρα και της μάνας και να παίξουν μαζί και να δει στα μάτια τους την ελπίδα και στις πράξεις τους την τιμιότητα. Τα παιδιά, τα τρέφει η ωραία σχέση με τους γονείς τους.

-  Υπάρχουν καλές και κακές ενοχές. Οι κακές ενοχές είναι όταν γίνονται μοχλός να μας χειριστεί ο άλλος. Αλλά οι καλές, μας βοηθάνε να αλλάξουμε και αυτές τις χρειαζόμαστε.

-  Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κάπου γράφει, ότι αυτόν που δεν αδικεί ο ίδιος τον εαυτό του, δεν μπορεί να τον βλάψει κανείς.

-  Αν υπάρχει μια κρυμμένη τελεολογία μέσα στον ψυχισμό είναι αυτό: Ότι κρίσεις αποσταθεροποιητικές, σπρώχνονται από κάτω για να γίνουν οι κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις και τα πράγματα να οικοδομηθούν σε άλλη βάση. Και αυτή μπορεί να είναι η ευλογία της κρίσης.


*  Το 5ο συνέδριο ορθόδοξων ψυχοθεραπευτών με τίτλο «Ψυχοθεραπεία και Ποιμαντική - Αποκαλύψεις της ύπαρξης» θα πραγματοποιηθεί στις 27-30 Σεπτεμβρίου στον Βόλο, στο συνεδριακό κέντρο Θεσσαλίας, με τη συμπαράσταση της Μητρόπολης Δημητριάδος. Υπάρχουν συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ κάποιες ενότητες που θα απασχολήσουν το συνέδριο είναι: «Η ψυχοθεραπεία σαν υπαρξιακή διεργασία», «Στον στίβο των διαπροσωπικών σχέσεων», «Η πάλη ενάντια στην αυτοκαταστροφικότητα», «Η γονιμότητα της απελπισίας», «Όταν η εξουσία εισχωρεί στην ποιμαντική τέχνη», «Υπαρξιακά ερωτήματα παιδιών και εφήβων».




                                                   




Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

"Το άπειρο"








Giacomo Leopardi


Το άπειρο



Αγαπημένος μου ήταν πάντα αυτός ο λόφος

ο έρημος, κι αυτά τα δέντρα που μας κρύβουν
τον μακρινό ορίζοντα. Μα εδώ που στέκω
οραματίζομαι τις αχανείς εκτάσεις
τ’ ουρανού και την υπερκόσμια γαλήνη
κι ανατριχιάζω. Και καθώς ακούω
μέσα απ’ το φύλλωμα το θρόισμα του αέρα
συγκρίνω την αμόλυντη σιωπή του απείρου
μ’ αυτόν τον ήχο. Κι αισθάνομαι το αιώνιο,
και τις σβησμένες εποχές, και τη δική μας
που ζει και πάλλεται. Κι ο στοχασμός μου
πνίγεται στη βαθιά απεραντοσύνη.
Σ’ αυτή τη θάλασσα γλυκό είναι το ναυάγιο.

[Μετάφραση :  Νάσος Βαγενάς] 


*  http://logocafe.blogspot.gr


Ο Τζιάκομο Λεοπάρντι γεννήθηκε στο Ρεκανάτι το 1798 σε αριστοκρατική οικογένεια και έλαβε ευρύτατη μόρφωση. Θεωρείται ο σπουδαιότερος ποιητής της Ιταλίας μετά τον Δάντη και ο σπουδαιότερος λυρικός, μαζί με τον Πετράρχη.
Η ποίηση του επηρέασε τους Pirandello, Quasimodo, Nietzsche και Schopenhauer.
Πέθανε στη Νεάπολη το 1837, σε ηλικία 39 ετών.







Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

"Σύγκριση μεγεθών"



Η σύγκριση των φυσικών μεγεθών, μπορεί να οδηγήσει σε πολλά οφέλιμα συμπεράματα για τη δική μας παρουσία στο σύμπαν..




*  Ρύθμιση ήχου, full screen και τοποθετηθείτε στον χώρο..







Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

"Ένα καλάθι φρούτα"






"Ένα καλάθι φρούτα

Ένας ανθρωπολόγος, πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης φυλής, για να μελετήσει τη συμπεριφορά τους: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σε ένα δένδρο και είπε στα παιδιά, πως όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι, θα πάρει σαν βραβείο όλα τα φρούτα.

Μόλις τους έδωσε το σύνθημα για να τρέξουν, κανένα παιδί δεν έφυγε, αλλά πρώτα πιάστηκαν χέρι-χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ ένα κύκλο γύρω από το δέντρο, για να φάνε τα φρούτα.

Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό, αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να έχει να έχει όλα τα φρούτα δικά του, τα παιδιά απάντησαν “Ubuntu”, δηλαδή «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, αν έστω και ένας από εμάς είναι στενοχωρημένος!»

Η λέξη “Ubuntu” στη γλώσσα τους, σημαίνει ακριβώς: «Υπάρχω, γιατί υπάρχουμε!»


*  από e-mail φίλου.








Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

"Η ύψωσις του Τιμίου Σταυρού"







Το 326 αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους η ευσεβής χριστιανή μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η αγία Ελένη. Με τη γενναία επιχορήγηση του υιού της, άρχισε το κτίσιμο λαμπρών ναών επί των ιερών προσκυνημάτων. Επίκεντρο ήταν ο Πανάγιος Τάφος του Κυρίου. Στο σημείο εκείνο ο αυτοκράτορας Αδριανός είχε κτίσει το 135, κατά τη δεύτερη καταστροφή της Ιερουσαλήμ, ναό της Αφροδίτης.

Πρώτη ενέργεια της αγίας Ελένης ήταν η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού, ο οποίος είχε ριχτεί από τους ρωμαίους σε παρακείμενη χαράδρα. Σύμφωνα με την παράδοση οδηγήθηκε εκεί από ένα αρωματικό φυτό που φύτρωνε στο μέρος εκείνο, τον γνωστό μας βασιλικό. Ύστερα από επίπονες ανασκαφές τελικά βρέθηκαν οι τρεις σταυροί, του Κυρίου και των δύο ληστών. Οι εκκλησιαστικοί ιστορικοί Φιλοστόργιος και Νικηφόρος, αναφέρουν ότι ο Σταυρός του Κυρίου εντοπίσθηκε ύστερα από θαύμα, όταν τοποθετήθηκε πάνω σε νεκρή γυναίκα και αυτή αναστήθηκε!

Η πιστή βασιλομήτωρ, με δάκρυα στα μάτια παρέδωσε τον Τίμιο Σταυρό στον Πατριάρχη Μακάριο, ο οποίος στις 14 Σεπτεμβρίου του έτους 335 τον ύψωσε στον φρικτό Γολγοθά και τον τοποθέτησε στον πανίερο και περικαλλή ναό της Αναστάσεως, τον οποίο είχε ανεγείρει η αγία πάνω από τον Πανάγιο Τάφο και ο οποίος σώζεται ως σήμερα.


*  από apostoliki-diakonia.gr






Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

"Δεν συγκρίνεται.."



Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, αντί Εγκυκλίου Επιστολής, κατηύθυνε τους μαθητές σε μια πρόσφατη συνέντευξη του σε μαθητές επίσης, από την οποία σταχυολογήσαμε τα παρακάτω σημεία, για όσους φίλους μας δεν θα ευτυχήσουν να ανατρέξουν στο πλήρες κείμενο [http://www.imml.gr].




Δεν συγκρίνεται
ο κόσμος του Θεού, ούτε με το σύμπαν, ούτε με τον άνθρωπο, ούτε με τα εντυπωσιακότερα τεχνολογικά επιτεύγματα. Η επιστήμη και η έρευνα, είναι απόλαυση. Η αφιερωμένη ζωή της Εκκλησίας, είναι μαγεία και έκσταση.

Αν ο Θεός υπάρχει –και φυσικά υπάρχει-, τότε τι είναι ανώτερο, η κοινωνία με το πρόσωπό Του ή η μελέτη των έργων Του;

Αν η επιστήμη βασίζεται στην ανακάλυψη της αλήθειας του κτιστού κόσμου και η αληθινή και υγιής θρησκεία στην αποκάλυψη της αλήθειας του Θεού, τότε πού βρίσκεται το πρόβλημα;

Τα προβλήματα ανακύπτουν όταν η επιστήμη κυριαρχείται από αλαζονεία και η θρησκευτική αντίληψη από στενότητα. Η επιστήμη δεν συμπληρώνει τη θρησκεία, δηλαδή την αλήθεια του Θεού∙ ο Θεός δεν χρειάζεται συμπληρώματα.

Η πίστη στον Θεό, ολοκληρώνει την επιστημονική γνώση. Σκοπός της επιστήμης είναι η ερμηνεία του κόσμου, ενώ της πίστης η υπέρβασή του.

Η επιστήμη μοιάζει με ένα αεροπλάνο που ταξιδεύει στην ατμόσφαιρα, χαμηλά, ενώ η πίστη είναι ταξίδι με πύραυλο στο άπειρο. Δεν συγκρίνεται το δεύτερο με το πρώτο.

Εμένα πραγματικά με ωφέλησε η ερευνητική εμπειρία μου. Δεν μου απέδειξε τον Θεό, αλλά μου Τον επιβεβαίωσε. Καταλαβαίνω τις εξισώσεις, σαν μαθηματική περιγραφή των δημιουργικών κινήσεων του Θεού. Θα έλεγα ότι στην επιστήμη βρήκα τα όριά μου, ενώ στην Εκκλησία ζω την ελευθερία μου.

Η αίσθηση των ανθρώπινων ή των κοσμικών ορίων, είναι μαγευτική εμπειρία. Αλλά η υπέρβασή τους, είναι θεϊκή γεύση.

Όσο και αν η κατανόηση του κόσμου κρύβει κάποιο μεγαλείο, η κοινωνία του Θεού δεν συγκρίνεται με τίποτα. Αυτό ψάχνουμε στην Εκκλησία. Η δυσκολία να τα καταλάβει κανείς αυτά, οφείλεται σε αυθαίρετη υπερεκτίμηση της επιστήμης και αδικαιολόγητη παρεξήγηση της πίστης και φυσικά της Εκκλησίας.

Αν κάποιος δεν θέλει να πιστέψει στον Θεό, δεν μπορώ να του το επιβάλλω. Αν πάλι θέλει και δεν γνωρίζει τον δρόμο, του λέω: «έρχου και ίδε». Ο Θεός είναι τόσο αληθινός που σκοντάφτουμε επάνω του. Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια και την καρδιά μας.

Η Εκκλησία είναι τόσο υπέροχος δρόμος για να γνωρίσουμε τον Θεό, που είναι ανεπίτρεπτα άδικο για τον εαυτό μας να την αγνοούμε ή να επιμένουμε σε παρεξηγημένη εικόνα γι’ αυτήν. Πρέπει να αποβάλουμε τις προκαταλήψεις μας.

Η Εκκλησία υπάρχει για να με αλλάξει, όχι για να την αλλάξω. Εμείς έχουμε το πρόβλημα, όχι αυτή. Εκκλησία που πρέπει να την αλλάξουμε, δεν αξίζει καθόλου να την πιστέψουμε. Αυτό που κάνει μια υγιής Εκκλησία, είναι να δείξει την κατανόησή της, τον σεβασμό της στη ζωή, αλλά και στο κάθε πρόσωπο, να ξεχύσει το έλεός της.

Λέγει ένα ψαλμός: «έλεος και αλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη και ειρήνη κατεφίλησαν». Τι ωραίο που είναι! Η αλήθεια, πρέπει να λέγεται με έλεος. Χωρίς αυτό δεν είναι αυθεντική, αλλά πάσχει. Αυτό λείπει από την εποχή μας.

Σκοπός της Εκκλησίας, δεν είναι να αυξήσει τους οπαδούς της. Σκοπός και αποστολή της, είναι να διατηρεί ακέραια την αλήθεια για να έχουμε όλοι μια αναφορά.

Η Αγία Γραφή είναι μεταφρασμένη σε χιλιάδες γλώσσες και στη νέα ελληνική, κυκλοφορεί και ερμηνευμένη για να μπορεί κανείς να διεισδύσει στα νοήματά της. Η Εκκλησία, το μήνυμα της πίστεως δεν το μεταφέρει με την ανάγνωση και κατανόηση κειμένων, όσο με τη θεία λατρεία της. Και αυτή, έχει ως γλώσσα την αγάπη και τη λαχτάρα του Θεού.


Οι νέοι σήμερα φαντάζονται, ότι η Εκκλησία στην καλύτερη περίπτωση είναι μία φυλακή της σκέψης και στη χειρότερη ένας χώρος σκοταδισμού, υποκρισίας, ψεύδους, ίσως και διαστροφής. Πώς να πλησιάσουν; Ο μόνος τρόπος είναι, η ζωή των πιστών να διαψεύδει τις συκοφαντίες. Δίπλα σε έναν άγιο, διαλύεται κάθε αμφιβολία.

Πάντοτε θα υπάρχουν οι άνθρωποι, που και θαύμα να τους κάνεις, θα διατηρούν τις επιφυλάξεις ή και την άρνησή τους. Και τον Χριστό, «πλάνο» τον είπανε.

Η καθαρή επιστροφή στη ζωή της πίστης, όχι μόνο τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα θα βελτιώσει, αλλά ολόκληρο τον άνθρωπο θα μεταμορφώσει. Όταν ένα άγριο δέντρο μπολιάζεται, τότε βγάζει νόστιμους καρπούς. Και ο πιο αμαρτωλός αν δεχτεί το μπόλι της χάριτος του Θεού, γίνεται άλλος άνθρωπος. Από άγριος γίνεται άγιος. Ένα ρ κάνει όλη τη ζημιά. Καιρός να φύγει από τη μέση. Οι πιο ωραίοι άγιοι είναι οι ήρωες της μετανοίας: ο τελώνης, ο άσωτος, ο ληστής, η πόρνη.

Η πίστη δεν είναι μάθημα. Είναι έμπνευση.
Η αγάπη δεν συζητιέται, ούτε και η αλήθεια. Η πρώτη εκφράζεται και η δεύτερη ομολογείται.

Είμαι πολύ υπερήφανος που γεννήθηκα Έλληνας. Δοξάζω τον Θεό γι’ αυτό, κάθε στιγμή. Η ιστορία μας εναρμονίζει το ωραίο με το αληθινό, το λεπτό με το βαθύ, τη σοφία με τη σεμνότητα. Το ίδιο και οι συνήθειες και οι τρόποι μας.

Τα ψηλά βουνά έχουν και βαθιές χαράδρες. Έτσι είναι και ο λαός μας. Σπάνιες αρετές και μεγάλα ελαττώματα. Καιρός να ανανήψουμε. Καιρός να λειτουργήσουμε με βάση τα χαρίσματά μας. Πρέπει να ξεκινήσουμε ζωντανεύοντας την εθνική μας υπερηφάνεια. Και παντρεύοντάς την, με την ελευθερία και την εξυπνάδα μας. Δεν επιτρέπεται να μην είμαστε η καλύτερη χώρα στον κόσμο.

Η Εκκλησία αυτό που οφείλει να κάνει, είναι να μας δείξει τον δρόμο της επιστροφής στις αξίες και κυρίως στην πίστη μας.

Αποστολή της Εκκλησίας είναι να εμπνεύσει εσάς τα νέα παιδιά, να ενεργοποιήσει τον ηρωισμό και την πίστη σας. Και αυτή πρέπει να το κάνει κι εσείς να ανταποκριθείτε.

Είναι πολύ καλύτερο να διεκδικείς τη ζωή σου, παρά να την κληρονομείς.









Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

"Φωτο- 11 Σεπτεμβρίου"




Η καταστροφή των Δίδυμων Πύργων της Νέας Υόρκης, όπως φωτογραφήθηκε από τον Διαστημικό Σταθμό, σε απόσταση από τη Γη την ώρα εκείνη, 402 χιλιομέτρων.









Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

"Σοκ στο Άγιο Όρος"








Το σοκ ενός άθεου φοιτητή στο Άγιο Όρος

Του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου


Πριν από αρκετά χρόνια με πλησίασε κάποιος νεαρός φοιτητής. Με πολλή διστακτικότητα, αλλά και με την ένταση του απαιτητικού αναζητητή, μου δήλωσε ότι είναι άθεος, που όμως θα ήθελε πολύ να πιστέψει, αλλά δεν μπορούσε. Χρόνια προσπαθούσε και αναζητούσε, χωρίς όμως αποτέλεσμα..

Συνομίλησε με καθηγητές και μορφωμένους. Άλλα δεν ικανοποιήθηκε η δίψα του για κάτι σοβαρό. Άκουσε για μένα και αποφάσισε να μοιρασθεί μαζί μου την υπαρξιακή ανάγκη του. Μου ζήτησε μια επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως Θεού.

-Ξέρεις ολοκληρώματα ή διαφορικές εξισώσεις; τον ρώτησα.
-Δυστυχώς όχι, μου απαντά. Είμαι της Φιλοσοφικής.
-Κρίμα! διότι ήξερα μια τέτοια απόδειξη, είπα εμφανώς αστειευόμενος.
Ένιωσε αμήχανα και κάπου σιώπησε για λίγο.
-Κοίταξε, του λέω. Συγγνώμη που σε πείραξα λιγάκι. Άλλα ο Θεός δεν είναι εξίσωση, ούτε μαθηματική απόδειξη. Αν ήταν κάτι τέτοιο, τότε όλοι οι μορφωμένοι θα τον πίστευαν. Να ξέρεις, αλλιώς προσεγγίζεται ο Θεός. Έχεις πάει ποτέ στο Άγιο Όρος; Έχεις ποτέ συναντήσει κανέναν ασκητή;
-Όχι, πάτερ, αλλά σκέπτομαι να πάω, έχω ακούσει τόσα πολλά.. Αν μου πείτε, μπορώ να πάω και αύριο.

Ξέρετε κανέναν μορφωμένο, να πάω να τον συναντήσω;
-Τι προτιμάς; Μορφωμένο που μπορεί να σε ζαλίσει ή άγιο που μπορεί να σε ξυπνήσει;
-Προτιμώ τον μορφωμένο. Τους φοβάμαι τους αγίους.
-Η πίστη είναι υπόθεση της καρδιάς. Για δοκίμασε με κανέναν άγιο. Πώς σε λένε; ρωτώ.
-Γαβριήλ, μου απαντά.

Τον έστειλα σε έναν ασκητή. Του περιέγραψα τον τρόπο προσβάσεως και του έδωσα τις δέουσες οδηγίες. Κάναμε κι ένα σχεδιάγραμμα. Θα πας, του είπα και θα ρωτήσεις το ίδιο πράγμα. Είμαι άθεος, θα του πεις και θέλω να πιστεύσω.
Θέλω μια απόδειξη περί υπάρξεως του Θεού.
-Φοβάμαι, ντρέπομαι, μου απαντά.
-Γιατί ντρέπεσαι και φοβάσαι τον άγιο και δεν ντρέπεσαι και φοβάσαι έμενα; ρωτώ. Πήγαινε απλά και ζήτα το ίδιο πράγμα.

Σε λίγες μέρες, πήγε και βρήκε τον ασκητή να συζητάει με κάποιον νέο στην αυλή του. Στην απέναντι μεριά περίμεναν άλλοι τέσσερις καθισμένοι σε κάτι κούτσουρα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο Γαβριήλ βρήκε δειλά τη θέση του. Δεν πέρασαν περισσότερα από δέκα λεπτά και η συνομιλία του Γέροντα με τον νεαρό τελείωσε.

-Τι γίνεστε παιδιά; ρωτάει. Έχετε πάρει κανένα λουκουμάκι; Έχετε πιει λίγο νεράκι;
-Ευχαριστούμε, Γέροντα, απήντησαν, με συμβατική κοσμική ευγένεια.
-Έλα εδώ, λέει απευθυνόμενος στον Γαβριήλ, ξεχωρίζοντας τον από τους υπόλοιπους. Θα φέρω εγώ το νερό, πάρε εσύ το κουτί αυτό με τα λουκούμια και έλα πιο κοντά να σου πω ένα μυστικό: Καλά να είναι κανείς άθεος, αλλά να έχει όνομα αγγέλου και να είναι άθεος; Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει.

Ο φίλος μας κόντεψε να πάθει έμφραγμα από τον αποκαλυπτικό αιφνιδιασμό.
Πού γνώριζε το όνομα του; Ποιος του αποκάλυψε το πρόβλημα του; Τι τελικά, ήθελε να του πει ο γέροντας;
-Πάτερ, μπορώ να σας μιλήσω λίγο; Μόλις που μπόρεσε να ψελλίσει.
-Κοίταξε, τώρα σουρουπώνει, πάρε το λουκούμι, πιες και λίγο νεράκι και πήγαινε στο πιο κοντινό μοναστήρι να διανυκτερεύσεις.
-Πάτερ μου, θέλω να μιλήσουμε, δεν γίνεται;
-Τι να πούμε, ρε παλικάρι; Για ποιον λόγο ήλθες;

-Στο ερώτημα αυτό ένιωσα αμέσως να ανοίγει η αναπνοή μου, μου αφηγήθηκε με την επιστροφή του. Η καρδιά μου να πλημμυρίζει από πίστη. Ο μέσα μου κόσμος να θερμαίνεται. Οι απορίες να λύνονται χωρίς κανένα λογικό επιχείρημα, δίχως καμία συζήτηση, χωρίς την ύπαρξη μιας ξεκάθαρης απάντησης. Γκρεμίσθηκαν μέσα μου αυτομάτως όλα τα αν, τα γιατί, τα μήπως και έμεινε μόνον το πώς και το τι από δω κι εμπρός.

Ότι δεν του έδωσε η σκέψη των μορφωμένων, του το χάρισε ο ευγενικός υπαινιγμός ενός άγιου, αποφοίτου μόλις της τέταρτης τάξης του δημοτικού. Οι άγιοι είναι πολύ διακριτικοί. Σου κάνουν την εγχείρηση χωρίς αναισθησία και δεν πονάς. Σου κάνουν τη μεταμόσχευση χωρίς να σου ανοίξουν την κοιλιά. Σε ανεβάζουν σε δυσπρόσιτες κορυφές, δίχως τις σκάλες της κοσμικής λογικής. Σου φυτεύουν την πίστη στην καρδιά, χωρίς να σου κουράσουν το μυαλό.


*  http://www.agioritikovima.gr








Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2012

"Η γέννηση της Παναγίας"








Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν  (από το βιβλίο του, “Η Παναγία”)


Η ευλάβεια που δείχνει η Εκκλησία στην Παναγία, ριζώνει στην υπακοή της στον Θεό, στην εκούσια επιλογή της να δεχθεί μια πρόσκληση αδύνατη στα ανθρώπινα μέτρα.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανέκαθεν τόνιζε τη σύνδεση της Παναγίας με τον άνθρωπο και χαίρεται γι’ αυτήν και τη θεωρεί ως τον καλύτερο, καθαρότερο και πιο υπέροχο καρπό της ανθρώπινης ιστορίας και της αναζητήσεως του Θεού από τον άνθρωπο, της αναζητήσεως του εσχάτου νοήματος, του εσχάτου περιεχομένου της ζωής του ανθρώπου.

Αν στη Δυτική Χριστιανοσύνη, η ευλάβεια προς την Παναγία περιστράφηκε γύρω από την αειπαρθενία της, η καρδιά της ευλάβειας, της σκέψεως και της αγάπης της Ορθόδοξης Ανατολής προς την Παναγία, υπήρξε πάντοτε η Μητρότητα της, η σχέση σαρκός και αίματος που είχε με τον Ιησού Χριστό.

Η Ανατολή χαίρεται που ο ρόλος του Ανθρώπου είναι βασικός στο θείο σχέδιο. Ο Υιός του Θεού έρχεται στη γη, ο Θεός εμφανίζεται για να λυτρώσει τον κόσμο, γίνεται άνθρωπος για να ενσωματώσει τον άνθρωπο στη θεϊκή του κλήση και σ’ αυτό συμμετέχει ολόκληρη η ανθρωπότητα.

Αν αντιληφθούμε πως η κοινή φύση του Χριστού με τη δική μας, είναι η μεγαλύτερη χαρά και το μεγαλύτερο βάθος του Χριστιανισμού, ότι ο Χριστός είναι γνήσιος άνθρωπος και όχι κάποιο φάντασμα ή κάποιο ασώματο φαινόμενο, ότι είναι κάποιος από μας και παραμένει αιωνίως ενωμένος μαζί μας, μέσω της ανθρώπινης φύσεως Του, τότε η ευλάβεια προς την Παναγία γίνεται κατανοητή, επειδή αυτή του πρόσφερε την ανθρώπινη φύση, τη σάρκα και το αίμα Του. Αυτή δίνει τη δυνατότητα στον Χριστό, να ονομάζεται πάντοτε “Υιός του Ανθρώπου”. 

Υιός του Θεού, Υιός του Ανθρώπου... ο Θεός που κατήλθε κι έγινε άνθρωπος, ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να εξαγιαστεί, να μπορέσει να γίνει κοινωνός “θείας φύσεως” (Β΄ Πέτρου 1, 4) ή σύμφωνα με την έκφραση των διδασκάλων της Εκκλησίας να “θεωθεί”.

Ακριβώς εδώ, σ’ αυτή την εξαιρετική αποκάλυψη της αυθεντικής φύσεως και κλήσεως του ανθρώπου, βρίσκεται η πηγή αυτής της ευγνωμοσύνης και τρυφεράδας που περιβάλλει τη Θεοτόκο, ως σύνδεσμο μας με τον Χριστό και μέσω Αυτού με τον Θεό. Πουθενά δε αλλού δεν αντικατοπτρίζεται αυτό καλύτερα, απ’ o, τι στη γέννηση της Θεοτόκου.








Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

"Μπλε φεγγαρό-φωτο"




                                      








Η δεύτερη πανσέληνος του Αυγούστου στις 31 του μήνα, έκλεισε το φετινό Καλοκαίρι.
Το μπλε φεγγαρό-φωτο, θα αργίσει να φωτίσει ξανά κάποιο Αυγουστιάτικο βράδυ.

Φωτογραφίες με τη σειρά από πάνω, απο το Διάστημα, το Αμμάν, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σαν Ντιέγκο, Σκόπια και Πίτσμπουργκ











Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

"Το εν Χώναις θαύμα.."







Το εν Χώναις θαύμα του Άρχοντος Μιχαήλ


+ Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Δ. Βασιλοπούλου


Κάθε χρόνο στις 6 Σεπτεμβρίου, γιορτάζεται το μεγαλειώδεις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, γνωστό ως το «Εν Χώναις θαύμα», απόδειξη ότι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ είναι ο φύλακας των δικαίων και τιμωρός των αδίκων.

Λένε πως, όταν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης κήρυττε το Ευαγγέλιο στα μέρη της Φρυγίας, είπε προφητικώς ότι ύστερα απ’ ολίγον καιρό, ο τόπος αυτός θα βρίσκεται κάτω από τη σκέπη και τη μέριμνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. 

Ύστερα πράγματι από λίγον καιρό μετά από την πρόρρηση αυτή, άρχισε να βγαίνει από τη γη αγίασμα, το οποίο με τη δύναμη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ θεράπευε τα πλήθη των ασθενών. Ένας Χριστιανός, επειδή θεραπεύθηκε η κόρη του, έκτισε έναν ναό ωραιότατον εις το όνομα του Αρχιστρατήγου. Ομοίως έφτιαξε επάνω από το αγίασμα μια σκεπή πολύ ωραία και πολυδάπανη.

Μετά από 99 έτη εγκαταστάθηκε στο ναό του Αρχαγγέλου, κάποιος θεοφιλής και ευλαβής νέος, ο Άρχιππος και φρόντιζε γι’ αυτόν. Ζούσε δε εκεί μια ζωή αρκετά εγκρατή και ασκητική. Οι ειδωλολάτρες όμως κινήθηκαν εναντίον του από φθόνο και μοχθηρία και τον καταδίωκαν συνεχώς. 

Και τέτοιο ήταν το μίσος τους, που μια μέρα τον άρπαξαν από τα μαλλιά και τον χτυπούσαν με ραβδιά στο σώμα του. Εκεί δε που έδειξαν όλη την κακία τους, ήταν το Αγίασμα. Όταν κάποτε πήγαν να το χαλάσουν και να το εξαφανίσουν , ω του θαύματος! Άλλοι έμειναν με τα χέρια παράλυτα, άλλους δε μια φλόγα πυρός τους εμπόδιζε από κάθε δυσσεβή πράξη και τους ανάγκαζε να επιστρέφουν πίσω. 

Μη μπορώντας λοιπόν τότε να πλησιάσουν, σκέφτηκαν άλλο τρόπο. Να γυρίσουν το νερό από το ποτάμι, που έτρεχε εκεί κοντά, κατά το Αγίασμα και έτσι να πνίξουν και τους πιστούς που πήγαιναν να βρουν την υγείαν τους και τον Άρχιππον και να εξαφανίσουν το Αγίασμα, να το καταστρέψουν.

Και τότε το ποτάμι σαν λογικό ον, σαν να είχε μέσα του ψυχή, στράφηκε προς το άλλο μέρος. Γεμάτοι οργή οι άπιστοι, σαν είδαν ότι απέτυχε και αυτή τους η προσπάθεια σκέφτονται κάτι άλλο. Να ενώσουν τα δύο ποτάμια, τον Λυκόστρατον και τον Κούφον και να τα στρέψουν μαζί καταπάνω στην Εκκλησία. Και ήταν τόσο ορμητικό το νερό τους και ήταν τόσο πολύ κατηφορικό το μέρος, που αν το κατόρθωναν δεν θα έμενε ούτε σταγόνα από το Αγίασμα και ούτε μια πέτρα από τον Ναό. 

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν αυτοί οι καταραμένοι, έσκαψαν ένα βαθύ χανδάκι και γύρισαν μέσα και τα δύο ποτάμια με κατεύθυνση προς το Αγίασμα. Τότε ο Άρχιππος που κατάλαβε το σχέδιό τους, με θερμά δάκρυα παρακαλούσε τον Αρχάγγελο να σώσει τον ναό και το Αγίασμα και να ντροπιάσει τα σχέδια των ασεβών.

Ο Αρχάγγελος άκουσε την θερμή δέηση του. Παρουσιάζεται λοιπόν και τον φωνάζει με το όνομα του! Ο Άρχιππος κατάπληκτος από την όψη του Αρχαγγέλου, βγήκε από τον ναό και πέφτει μπρούμυτα στη γη. «Σήκω πάνω, του λέγει ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ και μη φοβάσαι. Έλα μαζί μου και θα ιδείς με τα μάτια σου τη δύναμη του Θεού, την ακαταμάχητη!» 

Μόλις λοιπόν σημείωσε ο Αρχάγγελος τον τύπον του Σταυρού, αμέσως τα δύο ποτάμια που κατηφόριζαν ορμητικά και απειλούσαν με αφανισμό το ναό, σταμάτησαν ακίνητα σαν ένα τείχος!! Η σκηνή αυτή θυμίζει το ψαλμικόν: «Είδοσαν Σε ο Θεός, είδοσαν σε ύδατα και εφοβήθησαν». 

Έπειτα, χάραξε ο Αρχάγγελος το σημείο του Σταυρού επάνω σε μία πέτρα πάρα πολύ υψηλή, που ήταν κοντά στο ναό και ω του θαύματος! Αμέσως έγινε μεγάλη και φοβερή βροντή. Η γη σείσθηκε και η πέτρα σχίσθηκε και δημιουργήθηκε ένα βαθύ φαράγγι, ένα χωνευτήρι. Ο Αρχάγγελος έπειτα σημειώνει και πάλιν τον τύπον του Σταυρού και λέγει:
- Ας συντριβεί η δύναμις του διαβόλου και ας γίνεται κάθε καλό σ’ αυτούς που πλησιάζουν με πίστη στον τόπον αυτόν.

Έπειτα δε με φωνή μεγάλη και λαμπρή, πρόσταξε στα ποτάμια με τούτα τα λόγια:
- Εις την χώνην ταύτην χωνευθήτε, ω ποταμοί!

Και αμέσως το νερό των ποταμών καταχωνεύθηκε μέσα σε εκείνη την καταβόθρα. Και μέχρι σήμερα οι ποταμοί εκείνοι φαίνονται χωνευμένοι στην πέτρα, προς το επάνω μέρος της Εκκλησίας, λίγο ανατολικότερα από το Ιερό βήμα. Εκεί χάνονται. 

Από τότε ο τόπος εκείνος, από Κολοσσαί που λεγόταν πριν, μετονομάσθηκε και λέγεται Χώναι. Ο Άρχιππος με δάκρυα χαράς δόξαζε τον Θεό για τη σωτηρία του Αγιάσματος, της Εκκλησίας και του ιδίου από τον βέβαιο θάνατο. Έζησε εκεί στην Εκκλησία 70 ολόκληρα χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του, με τρόπον καλό και θεάρεστο.



http://arxontariki.forumup.gr/about1158-arxontariki.html








Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

"Προτεραιότητες..."










Ένας καθηγητής φιλοσοφίας, εμφανίστηκε μια μέρα στην τάξη του κρατώντας ένα μεγάλο χάρτινο κουτί.


Χωρίς να μιλήσει, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλες, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε μόνο και πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με μικρά βότσαλα και άρχισε να τα προσθέτει στο βάζο, το κούνησε λίγο και τα βότσαλα κύλησαν και γέμισαν τα κενά ανάμεσα στις πέτρες.
Όταν το βάζο δεν χωρούσε πια άλλα, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε πάλι και χωρίς να πει τίποτα άλλο, πήρε από τη χάρτινη κούτα ένα σακουλάκι με άμμο και άρχισε να την αδειάζει μέσα στο βάζο. Η άμμος χύθηκε και γέμισε όλα τα κενά ανάμεσα στις πέτρες και τα βότσαλα. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλη άμμο, ρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές δίστασαν για λίγο, αλλά απάντησαν:
- Ναι, είναι γεμάτο.

Πάλι χαμογέλασε ο καθηγητής και χωρίς άλλη κουβέντα, πήρε από την χάρτινη κούτα δύο μπουκάλια μπύρες και άρχισε να τα αδειάζει μέσα στο βάζο. Το υγρό μούσκεψε την άμμο και γέμισε όλο το υπόλοιπο κενό του βάζου. Όταν το βάζο δεν χωρούσε τίποτα άλλο, ξαναρώτησε:
- Είναι γεμάτο το βάζο;

Οι μαθητές αυτή τη φορά γέλασαν και είπαν:
- Ε ναι, είναι γεμάτο.


- Τώρα, λέει ο καθηγητής, να θεωρήσετε ότι το βάζο αυτό αντιπροσωπεύει τη ζωή σας.


1. Οι πέτρες είναι τα πιο σημαντικά στη ζωή σας, η οικογένεια, ο σύντροφός σας, τα παιδιά σας, η υγεία σας, οι καλοί σας φίλοι. Ό, τι είναι τόσο σημαντικό, που ακόμα κι αν όλα τα υπόλοιπα λείψουν, η ζωή σας θα εξακολουθήσει να είναι γεμάτη.

2. Τα βότσαλα είναι τα άλλα πράγματα που ακολουθούν στη ζωή μας, όπως οι σπουδές, η δουλειά μας, το σπίτι μας, το αυτοκίνητό μας. Προσοχή όμως! Αν βάλετε αυτά πρώτα στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος για τις πέτρες, τα σημαντικά της ζωής.

3. Η άμμος είναι όλα τα υπόλοιπα, τα πολύ μικρά της ζωής. Αλλά αν βάλεις πρώτα την άμμο στο βάζο, δεν θα υπάρχει χώρος ούτε για τις πέτρες, ούτε για τα βότσαλα.


Το βάζο λοιπόν, είναι η ζωή σας. Αν ξοδεύετε την ώρα και τη δύναμη σας για μικρά πράγματα, δεν θα βρείτε ποτέ χρόνο για τα πιο σημαντικά. Ξεχωρίστε ποια είναι τα πιο σημαντικά για την ευτυχία σας. Μιλήστε με τους γονείς σας, παίξτε με τα παιδιά σας και τη γυναίκα σας, προσέξτε την υγεία σας, χαρείτε με τους φίλους σας. Πάντα θα υπάρχει χρόνος για γνώση και σπουδές, πάντα θα υπάρχει χρόνος για εργασία, πάντα θα υπάρχει χρόνος για να ασχοληθείτε με το σπίτι σας, το αυτοκίνητό σας, τα χόμπυ σας. Όμως να φροντίσετε για τις πέτρες πρώτα. Ξεχωρίστε τις προτεραιότητες.

Οι μαθητές είχαν μείνει άφωνοι.

Ένας όμως ρώτησε:
- Καλά και η μπύρα τι αντιπροσωπεύει;

Ο καθηγητής χαμογελώντας και πάλι, του απαντά:
- Χαίρομαι που ρωτάς. Θα σας πω. Δεν έχει σημασία πόσο γεμάτη είναι η ζωή σας, δεν έχει σημασία πόσο στριμωγμένοι αισθάνεστε... Αν κρατάτε καλά τις προτεραιότητες, να θυμάστε πως στο τέλος, πάντα θα υπάρχει λίγος χώρος για δυο μπυρίτσες…




                                                 
                                                 




Δευτέρα, 3 Σεπτεμβρίου 2012

"Οι διαστάσεις της ζωής" [ενιαίο]















Οι διαστάσεις της ζωής. 

[Εισαγωγικό σημείωμα στην "Ψυχοθεραπεία Προσώπου"]


Α

Ο τόπος και ο χρόνος είναι τα περιοριστικά μεγέθη που πρέπει να υπερβεί το πνεύμα, για να βιώσει ο άνθρωπος την ψυχική υγεία.

Η έννοια της ψυχικής υγείας είναι πολύ βαθύτερη και ουσιαστικότερη, από την απλή έλλειψη αναγνωρίσιμης ψυχοπαθολογίας οποιασδήποτε μορφής.
Ψυχικά υγιής είναι εκείνος που τείνει να έχει ολοκληρωμένη προσωπικότητα, με φανερές στη συμπεριφορά του, τη δημιουργικότητα και την ευθυκρισία, τη χαρά και την αγάπη, τη σοφία και τη μετριοφροσύνη. Η απόλυτη ψυχική υγεία όμως, είναι μια κατάσταση ιδεατή. Στα μέτρα της κοινωνίας μας, η πρακτική των συμβιβασμών θεωρεί σαν υγιές και φυσιολογικό αυτό που υποδεικνύουν οι στατιστικές, δηλαδή o, τι επικροτεί η πλειοψηφία. 

Ωστόσο, αν κάποιος ενδιαφέρεται για την «ταυτότητα» της προσωπικότητας του και θέλει να ερευνήσει στη ζωή του τις πραγματικές δυνατότητες του στην προσέγγιση του πρότυπου της ψυχικής ισορροπίας, θα πρέπει να ξεκινήσει με την κατανόηση μερικών βασικών εννοιών, που θα αποτελέσουν και τα θεμέλια των όσων επιδιώκει.

Το «εδώ και τώρα», έχει χρησιμοποιηθεί κατ’ επανάληψη από ψυχιάτρους και ψυχολόγους στις ψυχοθεραπευτικές τους μεθόδους. Και δίκαια, γιατί πρόκειται για τις δυο έννοιες, του τόπου και του χρόνου, που όσο παραμένουν αδιευκρίνιστες και απροσδιόριστες, αποτελούν πρόσφορους στόχους ανάπτυξης παρερμηνειών, υποκειμενικών αδιεξόδων και αυθαίρετων συμπερασμάτων. Γι’ αυτό άλλωστε και λέμε για κάποιον που πελαγοδρομεί, πως βρίσκεται «εκτός τόπου και χρόνου».

Το «εδώ» κατ’ αρχήν, σαν έννοια με ψυχολογικές επιπτώσεις, δεν αναφέρεται μόνο στον τόπο και στη σχέση μας μ’ αυτόν και τους γύρω μας, αλλά και σε όλα τα δεδομένα, εσωτερικά και εξωτερικά, που ισχύουν και μας επηρεάζουν μια συγκεκριμένη στιγμή. Είναι απαραίτητο για την ψυχική μας σταθερότητα να έχουμε σαφή αντίληψη των γεγονότων, των καταστάσεων και των σχέσεων μας μ’ αυτά. Όχι απαραίτητα πλήρη γνώση, αλλά σαφή αίσθηση των ρόλων και των υποχρεώσεων μας (που πηγάζουν από τα γεγονότα και τις καταστάσεις), απέναντι στον εαυτό μας και στα πρόσωπα που επηρεάζουν οι ενέργειες μας.

Σαφής αντίληψη των δεδομένων ωστόσο, δεν σημαίνει το να έχουμε ξεκαθαρίσει ποια πράγματα και πόσο μας ενοχλούν. Αυτό είναι άρνηση του τόπου, άρνηση του να δούμε πού βρισκόμαστε. Αντίληψη του «τόπου», σημαίνει αποδοχή της πραγματικότητας των υφιστάμενων συνθηκών. Τα δεδομένα της κάθε στιγμής, θα είναι αποτελέσματα ή συνέπειες δικών μας ενεργειών, οπότε και η ελάχιστη υπευθυνότητα από μέρους μας, απαιτεί την άμεση αποδοχή και  αντιμετώπιση τους ή γεγονότα που μας επηρεάζουν, αλλά δεν εξαρτώνται από μας, οπότε ασφαλώς είναι παράλογο το να δυσανασχετούμε στην προοπτική της αποδοχής τους. Όσο κι αν τα δεδομένα συγκρούονται και στις δύο περιπτώσεις με τις δικές μας επιθυμίες, θα πρέπει για να διατηρήσουμε την εσωτερική μας ισορροπία, να έχουμε πρόσφορη την ωριμότητα ομαλής προσαρμογής μας στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Οι έννοια των "δεδομένων", είναι ακριβώς αυτή που εκφράζει η λέξη. Είναι τα "δοσμένα", με όποιον τρόπο κι αν είναι αυτός. Η ορθή αντιμετώπιση και βάση των μελλοντικών ενεργειών μας, είναι η κατ' αρχήν αποδοχή τους. Όχι απαραίτητα η έγκριση ή η υποταγή μας σ’ αυτά, αλλά «η αποδοχή της ύπαρξης τους». Τότε, μπορούμε να μεθοδεύσουμε χωρίς άγχος εκείνους τους τρόπους δράσεως που θα κρίνουμε πιο κατάλληλους (προσαρμοστικούς ή αντιδραστικούς), για να ανταποκριθούμε με συνέπεια στα πιστεύω μας.

Η συνειδητοποίηση της ύπαρξης των γεγονότων επομένως, χωρίς εγωκεντρικές αντιστάσεις, χωρίς δυσαρέσκεια, υστερικές αρνήσεις, μάταιη κριτική και επίρριψη ευθυνών σε τρίτους (που συνήθως μας κατακλύζουν όταν ματαιώνονται οι επιθυμίες μας και απειλούνται οι συνήθειες μας), είναι το πρώτο και βασικό βήμα για έναν ισορροπημένο ψυχισμό, χωρίς άγχος και ενοχές. Το να γνωρίζει και να αναγνωρίζει (δέχεται) κάποιος, το πού βρίσκεται, είναι το ίδιο σημαντικό με την τοποθέτηση του και τη σχέση του στον χρόνο, όπου επίσης είναι απαραίτητο να έχει ξεκαθαρισμένες τις έννοιες των σχετικών ορισμών, για να καθορίσει ανάλογα τη στάση του στη ζωή.


Β

Η ζωή στον φυσικό κόσμο είναι μια χρονική διαδρομή, αλληλοδιαδοχής γεγονότων.

Άλλοτε γεμίζουμε τον χρόνο μας συμμετέχοντας με δικές μας ενέργειες, άλλοτε η συμμετοχή μας περιορίζεται στην παρακολούθηση ενεργειών άλλων. Υπάρχουν και κάποιες φορές που η ψυχολογία μας της στιγμής, αποσυντονίζεται από τον χρόνο και  αφηνόμαστε να ξεφύγουμε συναισθηματικά προς το παρελθόν ή το μέλλον. Αποσύρουμε δηλαδή το συναίσθημα μας και απουσιάζομε από το παρόν. Αυτό μας συμβαίνει πολλές φορές απρογραμμάτιστα, σαν να κάνουμε ένα διάλειμμα στην αντιμετώπιση των ευθυνών μας, να παίρνουμε μια άτυπη άδεια από τις υποχρεώσεις μας, να βάζουμε για λίγο σε μια παρένθεση τη ζωή μας. Γιατί το συναίσθημα, όταν δεν αντλεί άμεση ικανοποίηση από το παρόν, την αναζητά με όχημα τη φαντασία, αλλού.

Όμως δεν μπορούμε να ζήσουμε το μέλλον, αφού δεν ήρθε ακόμα, αλλά ούτε και το παρελθόν αφού έχει περάσει. Έτσι τις ώρες εκείνες, «ζούμε» στη φαντασία μας το μέλλον και το παρελθόν, εντάσσοντας τα στο παρόν πλασματικά, με τις διαδικασίες μιας συνειρμικά αυτοματοποιημένης παθητικής απεικόνισης (όπως οι ονειροφαντασίες, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις).

Αντίθετα, η ενεργητική αξιολόγηση και αξιοποίηση στοιχείων του παρελθόντος (ανάμνηση και ιστορία) ή η ενεργητική επεξεργασία δεδομένων του παρόντος, που τα προβάλουμε στο μέλλον με τη δημιουργική φαντασία (σχεδιασμός και προοπτική)  είναι ενέργειες που συμβαίνουν στο παρόν και χαρακτηριστικές μιας υγιούς προσωπικότητας. 

Η δυνατότητα μας να «ζούμε», περιορίζεται μόνο στο παρόν, το «τώρα». «Παρόν», στη συνείδηση μας είναι μόνο η κάθε στιγμή, που ακολουθεί την προηγούμενη και την διαδέχεται η επόμενη, στη συνεχή ροή του χρόνου και συνειδητοποιούμε τη στιγμή αυτή, στο μέτρο που συμμετέχουμε συναισθηματικά στα όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της.

Το παρόν καταγράφεται στη συνείδηση και στη μνήμη μας, ανάλογα με τη φόρτιση της στιγμής. “Στιγμές” ευτυχίας ή οδύνης, τραυματικές ή πληρότητας, με ιδιαίτερη ένταση φορτισμένες συναισθηματικά, εντυπώνονται ανεξίτηλα στη (συναισθηματική) μνήμη, επηρεάζουν τον  χαρακτήρα και μπορούν να τροποποιήσουν την προσωπικότητα μας.     

Το «τώρα», μπορούμε να το προσδιορίσουμε σαν ένα σύνολο στιγμών ικανής διάρκειας, ώστε να περιλαμβάνει μια συγκεκριμένη ενέργεια. Το «σήμερα» αντίστοιχα, η κάθε μέρα μας, περιλαμβάνει στη διάρκεια του και τις τρεις έννοιες –παρελθόν, παρόν και μέλλον-, αλλά το παρελθόν είναι ακόμα εντελώς πρόσφατο και το μέλλον άμεσα επερχόμενο. Έτσι η σημερινή μέρα, που μπορεί να αποτελέσει την περισσότερο πρόσφορη χρονική μονάδα ζωής, εμπεριέχει κατά κάποιον τρόπο και την έννοια της αιωνιότητας.

Η ημέρα, μπορεί να οριοθετηθεί στην αντίληψη του καθενός διαφορετικά, σαν ημερομηνία, σαν 24ωρο ή σαν τη χρονική απόσταση από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου.
Συνήθως ο χρόνος μιας ημέρας, έχει διάρκεια κατανοητή από τους περισσότερους στην καθημερινότητα μας, σαν το διάστημα από την πρωινή αφύπνιση μέχρι τον επόμενο νυχτερινό ύπνο, όσο δηλαδή μπορούμε να ενεργούμε συνειδητά.

Οι ενέργειες, είναι το απαραίτητο στοιχείο της ζωής, που μας συνδέει (μας παρέχει την αίσθηση συμπόρευσης) με τον χρόνο, μας διατηρεί σε εγρήγορση στο παρόν και μας δίνει έτσι την ευκαιρία να συνειδητοποιούμε τις εμπειρίες μας.
Ενεργώντας, φυσικά ή πνευματικά, παραμένουμε συντονισμένοι στον ρυθμό του χρόνου, συμμετέχουμε στη ζωή, είμαστε παρόντες. Η αδράνεια, η απραξία, η ανία, η ακηδία και τα αρνητικά συναισθήματα, μας αποσύρουν από την «τρέχουσα» ζωή και μας υποβιβάζουν σε αμέτοχους (παθητικούς ή εμπαθείς) θεατές της. 

Συχνά στη συνείδηση μας, ταυτίζουμε τις έννοιες του τώρα και του σήμερα. Η εννοιολογική άμβλυνση του «τώρα» και η διεύρυνση του στον χώρο του «σήμερα», μας παρέχει άνεση στον προγραμματισμό των ενεργειών, μας αποφορτίζει από το άγχος του «επείγοντος» και της αίσθησης «συσσώρευσης εκκρεμοτήτων» και το μέλλον αποκτά έτσι ευκρινέστερη ορατότητα, προοπτική και δυνατότητα σχεδιασμού.   


Γ

Ο σχεδιασμός αφορά στο μέλλον. Ο προγραμματισμός, στο σήμερα.

Εφαρμόζοντας στην πράξη το πρόγραμμα των ενεργειών της κάθε μέρας, η βούληση [που ενέκρινε και αποδέχθηκε τον προγραμματισμό] ηγείται των ενεργειών μας, το συναίσθημα τις κινητοποιεί με τον ενθουσιασμό της προσδοκίας του αποτελέσματος και η νόηση συμμετέχει, παρέχοντας γνώση και λύσεις.

Συνειδητή παρουσία μας στο τώρα, σημαίνει την ενεργό βουλητική, συναισθηματική και νοητική συμμετοχή μας, στην κάθε στιγμή της ημέρας. Τότε, ζούμε το παρόν. Μια υγιής προσωπικότητα έχει την ικανότητα να ζει συνεχώς στο παρόν. Όσο λιγότερο «υγιής» είναι η προσωπικότητα, τόσο μεγαλύτερη είναι και η τάση της να απομακρύνεται από την πραγματικότητα, να συμμετέχει λιγότερο στο παρόν και σαν συνέπεια, να έχει περιορισμένη αντίληψη της ζωής.

Όταν η βούληση για πολλούς λόγους υπολειτουργεί, το συναίσθημα μένει αντίστοιχα ακάλυπτο και προβάλει ανάγκες αναπλήρωσης (επιθυμίες), που απαιτεί να εκπληρωθούν. Στην πραγματικότητα είναι το αίσθημα μοναξιάς, δηλαδή μειωμένης κοινωνίας που δημιουργεί τις ψυχολογικές ανάγκες και την κυμαινόμενη δυσθυμία.

Ο εκτεθειμένος στα αγχογόνα ερεθίσματα εαυτός μας τότε, για να μην παραμένει συνεχώς σε ένα δυσάρεστο παρόν, που δεν του παρέχει ικανοποιήσεις και μη έχοντας τη δυνατότητα να αλλάξει τις συνθήκες του περιβάλλοντος, είναι πιθανό να στραφεί στον χώρο των αναμνήσεων. Θα αναζητήσει εκεί, μια προσωρινή έστω αποδυνάμωση στο πρόβλημα, ανατρέχοντας σε εποχές «ευτυχέστερες». Ένα τέτοιο διάλειμμα νοητικής αναπαράστασης του παρελθόντος, μπορεί να εμπλουτιστεί και με πλασματική αντικατάσταση ορισμένων ανεπιθύμητων στοιχείων, με άλλα περισσότερο αποδεκτά.

Άλλοτε, το πρόβλημα επιτείνεται από τη φυγή αυτή, γιατί μας εκτρέπει συνειρμικά στην αναβίωση ψυχοτραυματικών εμπειριών, που αρκετά συχνά την επιζητούμε οι ίδιοι σαν αυτοτιμωρία (εξιλέωση σε υποβόσκουσες ενοχές), με την εμμονή προσκόλλησης της μνήμης μας, με παθολογικούς ψυχολογικούς μηχανισμούς, σε οδυνηρές εικόνες του παρελθόντος.

Η αναβίωση αυτή, ελεγχόμενη ή καθοδηγούμενη ψυχαναλυτικά από έναν υγιή και έμπειρο ψυχοθεραπευτή, μπορεί να οδηγήσει σε αποφόρτιση παλαιών οδυνηρών καταγραφών και σε λύση εγκατεστημένων προβληματικών αδιεξόδων.
Οπωσδήποτε, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος της εμπλοκής σε ανακύκλωση παθολογικών επαναλήψεων και σε επίταση των ανάλογων συναισθηματικά φορτισμένων συμπεριφορών, μέσα από την ανατροφοδότηση των αρνητικών μηνυμάτων.

Η ανάγκη διαφυγής μπορεί να στραφεί φυσικά και προς τα εμπρός, σε αυτοσχέδια σενάρια για το μέλλον, που να ανταποκρίνονται στις επιθυμίες που προβάλλει απαιτητικά το συναίσθημα. Η φαντασία, υποκαθιστά και πάλι την πραγματικότητα.
Η φυγή αυτή, προσφέρει μια μετέωρη ευφορία χωρίς διάρκεια και εξαντλείται αφήνοντας το συναισθηματικό κενό της απουσίας μας από τη ζωή, να αναπαράγει την ανάγκη μας για ικανοποίηση και να μας οδηγεί ξανά προς την άρνηση της ζωής.

Παράλληλα με τις αναπολήσεις των αναμνήσεων και τις φαντασιωσικές περιπλανήσεις, στην ίδια λανθασμένη κατεύθυνση μπορεί να οδηγήσει και η κακή χρήση του Διαδικτύου, με τον εθισμό της πρόσδεσης μας σε μια  εικονική πραγματικότητα περισσότερο ευχάριστης και λιγότερο απαιτητικής.

Προς όποια κατεύθυνση και να στραφούμε όμως, οι συνέπειες της απουσίας μας από το «τώρα», θα είναι το ίδιο βλαβερές. Στο παρόν, θα παραμείνει τραγικά εγκαταλειμμένο για να μας αντιπροσωπεύει «απρόσωπα» και ανεξέλεγκτα, το ασυνείδητο.
Παθητικά, το ποσοστό ανενέργειας της βούλησης αναπληρώνεται από τις ενστικτώδεις παρορμήσεις προς ικανοποίηση των επιθυμιών, η έλλειψη συναισθηματικής επένδυσης στη τρέχουσα ζωή, προσθέτει ένταση, άγχος και κατάθλιψη και η δημιουργική σκέψη στρέφεται στους μηχανισμούς αυτοάμυνας, της εκλογίκευσης (ότι μου συμβαίνει, οφείλεται σ’ αυτές τις λογικοφανείς αιτίες), της προβολής (δεν φταίω εγώ που βρίσκομαι σ’ αυτή τη θέση, αλλά οι άλλοι) ή σε κάποιες περιπτώσεις, της απώθησης και της πλήρους άρνησης συγκεκριμένων γεγονότων, σε μια μάταιη αναζήτηση συναισθηματικής εξισορρόπησης.   

Το αποτέλεσμα είναι να περνά η ζωή, χωρίς να τη ζούμε και αυτό απεικονίζει σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργική αδράνεια της βούλησης. Περιοριζόμαστε σε μια παθητική κατάσταση ύπνωσης και προσπαθούμε να αντεπεξέλθουμε στην προσωπική ή την κοινωνική μας ζωή,  επιστρατεύοντας -υπό πίεση- όσες ψυχικές εφεδρείες μας απομένουν, στο να ξεδιπλώνουμε ανεκτά για τους άλλους και επώδυνα για μας, τη συρρικνωμένη προσωπικότητα μας.
Τα αισθήματα ενοχής, επιτείνουν το σύμπλεγμα των εσωτερικών αντιστάσεων, καθώς και το σκοτάδι της άρνησης μας, να δεχθούμε τη ζωή ανεπιφύλακτα, ευχαριστιακά, άμεσα, χωρίς ανερμάτιστες υπεκφυγές.


Δ

Σε κάθε περίπτωση, η «φυγή» από το παρόν είναι καταστροφική.

Ενώ υποστηρίζει την εντύπωση της απομάκρυνσης από την αγχογόνο πηγή, δίνοντας αναβολή στην αντιμετώπιση του όποιου προβλήματος και υπόσχεται έτσι την προσωρινή έστω ανακούφιση, στην πραγματικότητα μας καθιστά δέσμιους ενός εποπτεύοντος αυστηρού «υπερεγώ», που κατακρίνει συνεχώς την άρνηση μας να αντιμετωπίσουμε άμεσα τον εαυτό μας σε επίπεδο «προσώπου», αλλά και τις μάταιες προσπάθειες μας να υποδυόμαστε στη ζωή, ρόλους ονειρικούς και επίπλαστους.

Και δεν είναι άλλος ο κριτής του εαυτού μας, από την ίδια μας την προσωπικότητα που αποκλείει την υπαγωγή και ένταξη της σε μηχανισμούς βιολογικών αναγκών και εξαρτήσεων. Οι ψυχικές διαταραχές, με αρχικές ενδείξεις το άγχος και τη δυσθυμία, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης σε μια προσωπικότητα, που κάτω από τον συνεχή καταιγισμό των εξωτερικών μηνυμάτων και πιέσεων, αδυνατεί να διατηρήσει τον αυτοέλεγχο της και χάνει τον προσανατολισμό της.

Πέρα από τις φυσικές διαστάσεις του χώρου στον οποίο ζούμε και του χρόνου που μας διατίθεται, η προσωπικότητα έχει ανάγκη να κινηθεί παράλληλα και σε μια διαφορετική διάσταση, ευρύτερη εννοιολογικά,  που να περιλαμβάνει τις προηγούμενες, αλλά να μην περιορίζει (όπως οι προηγούμενες) τις ιδιότητες και την ανάπτυξη της. Η «πνευματική» διάσταση επομένως, αν και προαιρετική, είναι απαραίτητο να ενταχθεί στη ζωή μας, ώστε να μας παρέχει πρόσβαση στο πεδίο της εσωτερικής ζωής, όπου τελικά αναπτύσσεται και καλλιεργείται η ψυχική υγεία..     

Μια πρώτη ένσταση όσων θεωρούν τον άνθρωπο απλά και μόνο έναν εξελιγμένο ζωικό οργανισμό, που ανέπτυξε νοημοσύνη και λογική, πιθανόν να υποστηρίζει πως η πνευματική διάσταση δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, αλλά αποτελεί μια αίσθηση εντελώς υποκειμενική και προϊόν της σκέψης, μη προκαθορισμένη και δεν μπορεί να ελεγχθεί.
Όμως η προσωπικότητα είναι μια έννοια καθαρά πνευματική. Το ότι ενεργεί με εγκεφαλικά ηλεκτροχημικά κυκλώματα στη βιολογική έκφραση της, δεν της στερεί την ικανότητα και το δικαίωμα επιβεβαίωσης της πνευματικής της υφής, μέσα από την ελεύθερη επιλογή της δικής της διάστασης, για την ανάπτυξη της.
Όπως και δεν της στερεί επίσης τη δυνατότητα, να ενεργεί με καθαρά πνευματικά κριτήρια όταν χρειάζεται, τόσο εναντίον της υλικής-σωματικής της υπόστασης, όσο και εναντίον των επί σειρά ετών εγκατεστημένων μαθήσεων και συνηθειών της.

Η πνευματική διάσταση δεν είναι ένα σχήμα λόγου, που έχει σκοπό να φιλοξενήσει την έννοια της ελεύθερης προσωπικότητας. Και προπαντός όχι την έννοια της ευρύτητας του πνεύματος ενός σκεπτόμενου ανθρώπου.
Η πνευματική διάσταση, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη διανοητική λειτουργία ή τη μόρφωση. Δεν είναι περιοριστική. Δεν είναι εξαρτώμενη. Δεν είναι μεταβαλλόμενη.
Σαν ευρύτερη των φυσικών διαστάσεων, είναι εντονότερα αισθητή από τον χρόνο, περισσότερο συγκεκριμένη από τον χώρο. Δεν είναι κάπου, τότε. Είναι παντού, πάντοτε. Επομένως και εδώ και τώρα. Ο καθένας βρίσκεται ήδη εκεί δυνητικά, με το πνεύμα του.

Όχι με τη φαντασία του, όχι με τη σκέψη του, αλλά με το πνεύμα του. Με το σύνολο της προσωπικότητας του. Κάθε φορά που η βούληση αποφασίζει να υπερβεί τις φυσικές διαστάσεις της ζωής ή να συμφιλιωθεί μαζί τους σε μια αρμονική συνύπαρξη, είναι η πνευματική διάσταση που διατηρεί την προσωπικότητα αρραγή, σε λειτουργική ετοιμότητα. Όταν η προσωπικότητα υποχωρεί στην πίεση, τη στέρηση, τη ματαίωση και την απώλεια, είναι γιατί ασφυκτιά από την έλλειψη πνευματικής ατμόσφαιρας, είναι γιατί ο χώρος, μας επισημαίνει τα όρια της φυλακής και ο χρόνος, την προθεσμία του θανάτου.
Αντίθετα στην πνευματική διάσταση, η προσωπικότητα βιώνει τα χαρακτηριστικά της ελευθερίας και της χαράς, της δύναμης, της προσήνειας, της κοινωνίας και της υπέρβασης.
Και τα μεταφέρει στη ζωή.   

Όταν ζούμε το παρόν με τη θέληση μας, συμμετέχουμε με το συναίσθημα μας και συνεργαζόμαστε με τη νόηση μας, τότε η παρουσία αυτή του συνόλου της προσωπικότητας μας, σηματοδοτεί την ύπαρξη της πνευματικής διάστασης στη ζωή μας. Για να το δούμε και πιο απλά: όταν η βούληση έχει στόχους και έρεισμα, πίστη και προσανατολισμό, καμιά κατάσταση, κανένα εξωτερικό γεγονός, δεν μπορεί να υποβιβάσει και να συνθλίψει την προσωπικότητα. Όποτε η προσωπικότητα πάσχει, πρέπει να αναζητούμε τα αίτια στον εσωτερικό μας κόσμο.

Τις παρυφές της Πνευματικής Διάστασης, είναι εύκολο να τις προσεγγίσουμε άμεσα, στην τέχνη, τη μουσική, την ποίηση, την επιλεγμένη λογοτεχνία, στη σιωπή, στους ήχους και στην ομορφιά της φύσης, όταν αφανίζουμε τον εαυτό μας στην προσευχή, στην ψυχική ανάταση, όταν μετέχουμε στις εκδηλώσεις της ζωής χωρίς όρους και απαιτήσεις, όταν δινόμαστε ολόψυχα σ’ έναν σκοπό.

Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Ότι η προσωπικότητα σε κάθε περίπτωση, βρίσκεται σε ιεραρχική συνέργεια των λειτουργιών της, ότι συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό περιβάλλον, αλλά αφίσταται σημαντικά από τη μονομερή επιρροή του και ότι η εγκεφαλική ηλεκτρική δραστηριότητα, έχει κατά πολύ μειωμένη τη συχνότητα της. Τρεις παράμετροι χωρίς έκδηλη σχέση, που χρειάζονται αρκετή ανάπτυξη, για να γίνουν κατανοητές οι δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η αξιοποίηση τους, στη διασφάλιση της ψυχικής ισορροπίας.

Η έννοιες της προσωπικότητας, του ψυχισμού, των κύριων ψυχικών λειτουργιών και της ψυχής, είναι στην πραγματικότητα ταυτόσημες. Αναφέρονται στην τριαδικότητα του «προσώπου». Στην αντιμετώπιση των ψυχικών διαταραχών, επουσιωδών ή σοβαρότερων, η οποιαδήποτε ψυχοθεραπευτική μέθοδος ή αντιμετώπιση, θα πρέπει πάντοτε να λαμβάνει υπ’ όψη της την ιεράρχηση των ψυχικών λειτουργιών και την αναγκαιότητα ανάπτυξης και έκφρασης των ιδιοτήτων της προσωπικότητας, γιατί εκεί εδράζεται η υγεία ή η διαταραχή.

Ωστόσο η πορεία στην πνευματική διάσταση, που αδυνατεί να την δεχθεί η επιστήμη, αλλά παρέχει ευρύ πεδίο στην παραψυχολογική έρευνα, κρύβει πολλά μονοπάτια γεμάτα κινδύνους, ηθικούς και ψυχολογικούς, ώστε μόνο με την καθοδήγηση κατάλληλου πνευματικού οδηγού, θα πρέπει κάποιος να επιχειρεί βαθύτερη διείσδυση. Αυτά όμως είναι πέρα από τους στόχους της ψυχικής υγείας.

Ο δικός μας συγκεκριμένος «προσωπικός» στόχος, είναι να αναλάβει η βούληση τον ηγετικό ρόλο της παρουσίας της στο παρόν, ώστε η ζωή να αποκτήσει και πάλι νόημα, περιεχόμενο και χαρά. Χωρίς επιφυλάξεις, δισταγμούς και αναβολές. 

Αν δεχόμαστε τη ζωή σαν δώρο Θεού, τότε η διαταραγμένη σχέση μας με το παρόν είναι αμάρτημα, αφού είναι άρνηση της ζωής και επομένως άρνηση του Θεού.

Αν στη ζωή μας δεν υπάρχει θέση για τον Θεό, τότε η αναθεώρηση της προσωπικότητας μας, ίσως μας δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουμε την εικόνα Του.



Μ. Σ. Ψαράς