Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

"Τα τέσσερα κεριά"









Tέσσερα κεριά έλειωναν αργά-αργά...

Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος, που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους...

Το πρώτο κερί είπε:
Εγώ είμαι η Ειρήνη.
Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν.
Πιστεύω πως δεν μου μένει άλλο, από το να συνεχίσω να σβήνω!
Κι έτσι αφέθηκε σιγά-σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά.

Συνεχίζοντας το δεύτερο κερί είπε:
Eγώ είμαι η Πίστη.
Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα κι έτσι δεν έχει νόημα
να μένω αναμμένο.
Μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του, ένα απαλό αεράκι φύσηξε πάνω του
και το έσβησε.

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί, λέει με τη σειρά του:
Εγώ είμαι η Αγάπη.
Δεν έχω τη δύναμη να μείνω αναμμένο.
Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται
το πόσο σημαντικό είμαι. Αυτοί μισούν ακόμα κι αυτούς,
που τους αγαπούν περισσότερο...
και χωρίς να περιμένει άλλο, το κερί αφέθηκε να σβήσει.

Ξαφνικά ένα παιδί μπήκε στο δωμάτιο κι είδε τα τρία κεριά σβησμένα.

Φοβισμένο από το σκοτάδι είπε:
Μα τι κάνετε; Πρέπει να παραμείνετε αναμμένα,
εγώ φοβάμαι το σκοτάδι!!!
Και ξέσπασε σε κλάματα.

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια:
Μη φοβάσαι καλό μου, μην κλαις...
Όσο θα είμαι εγώ αναμμένο, θα μπορούμε πάντα
να ξανανάψουμε τα άλλα τρία κεριά…
Εγώ είμαι η Ε λ π ί δ α !!!

Με μάτια λαμπερά και δακρυσμένα ακόμα, το παιδί πήρε το κερί της Ελπίδας και άναψε και τα άλλα τρία κεριά που είχαν σβήσει, της Ειρήνης, της Πίστης και της Αγάπης!!!


*   από το: briefingnews.gr






Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

"Περί καλών υπηρεσιών"







Του Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα


1.
Από παιδί ακόμα, ποθούσα να υπηρετήσω τον Θεό. Από τότε ακόμα, ήξερα ότι εδώ στη γη τα πάντα αποτελούσαν ένα είδος υπηρεσίας. Οι γονείς φροντίζουν τα παιδιά τους και τα παιδιά φροντίζουν τους γονείς τους. Ο Καθένας υπηρετεί κάποιον άλλο. Τότε ήταν που αποφάσισα ότι εγώ ήθελα να υπηρετώ τον Θεό.

Απ’ τη στιγμή που Εκείνος είναι ο Γονέας όλης της ανθρωπότητας και ολόκληρου του σύμπαντος, θα πρέπει κανείς να υπηρετεί Εκείνον που είναι ο σημαντικότερος απ’ όλους. Ως μικρό παιδί ήθελα να το κάνω αυτό. Όταν μεγάλωσα κάπως, ήξερα ότι δεν μπορούσα να το πω στους γονείς μου -δεν επρόκειτο να μου δώσουν ποτέ την ευλογία τους-, αλλά όταν έφθασα στην κατάλληλη ηλικία πήγα σε μοναστήρι.


2.
Πρέπει να υπερασπιζόμαστε ο ένας τον άλλο, γιατί είμαστε αδέλφια - ιδιαίτερα όσοι έχουμε την ίδια πίστη. Υπάρχει ένα τέτοιο παράδειγμα στην ιστορία.

Όταν κάποτε πήγε σε μια επίσημη αντιπροσωπεία αξιωματούχων από την Κωνσταντινούπολη στους Σαρακηνούς για να διαπραγματευτούν την ειρήνη, οι Σαρακηνοί ισχυρίστηκαν ότι οι χριστιανοί δεν υπακούν στην εντολή του Θεού. Είπαν. «Γιατί εσείς οι χριστιανοί παρακούτε την εντολή του Χριστού να αγαπάτε τους εχθρούς σας και αντ’ αυτού μας διώκετε και μας σκοτώνετε;».

Μέλος εκείνης της αντιπροσωπείας ήταν και κάποιος Κύριλλος. Αυτός απάντησε στους Σαρακηνούς : «Αν σε ένα συγκεκριμένο νόμο, υπάρχουν δύο εντολές που πρέπει να εκπληρωθούν, ποιος άνθρωπος είναι πιο δίκαιος, αυτός που εκπληρώνει και τις δύο ή εκείνος που εκπληρώνει μονάχα τη μία;». Οι Σαρακηνοί απάντησαν: «Αυτός που εκπληρώνει και τις δύο, φυσικά».

Τότε ο Κύριλλος είπε: «Ως μεμονωμένα άτομα συγχωρούμε τους εχθρούς μας, αλλά ως κοινότητα, θυσιάζουμε τη ζωή μας ο ένας για τον άλλο. Διότι ο Κύριος είπε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιάζει κανείς τη ζωή του ο ένας για τον άλλο. Εσείς όχι μόνο έχετε ως στόχο να μας υποδουλώσετε, αλλά εποφθαλμιάτε και την πνευματική μας ελευθερία. Αυτός είναι ο λόγος που υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας. Αυτό συνιστά δίκαιο αγώνα».

Κι έπειτα, υπάρχει επίσης και το παράδειγμα του Αγίου Ιωαννίκιου του Μεγάλου. Ήταν στρατιώτης για 20 χρόνια. Ήταν αξιοθαύμαστος - όποτε έδινε μάχη, νικούσε. Ουδέποτε νικήθηκε. Ποτέ δεν σκέφτηκε τη ζωή του, αλλά πάντοτε την έθετε σε κίνδυνο για τους άλλους. Και ο Κύριος τον διατήρησε.

Αργότερα όταν έγινε μοναχός, ήταν ένας σπουδαίος άγιος και θαυματουργός. Υπήρχαν πολλοί τέτοιοι άγιοι πολεμιστές. Ο προφητάναξ Δαυίδ λέει: «Μακάριοι ν φέθησαν α νομίαι καί ν πεκαλύφθησαν α μαρτίαι» ( Ψαλμ. 31.1 ). Η αρετή ποτέ δεν ενεργεί για το ίδιον όφελος, αλλά για το όφελος των πλησίον.


3. Όποιο έργο κάνουμε εδώ στη γη, είναι έργο Θεού . Ωστόσο, δουλεύουμε συνήθως με επιφύλαξη, δίχως ειλικρίνεια. Όχι μόνο ο Θεός δεν μπορεί να το ανεχτεί αυτό, αλλά ούτε και ο άνθρωπος. Όμως εμείς γνωρίζουμε ότι το σύμπαν ανήκει στον Θεό, ότι η γη είναι πλανήτης του Θεού και ότι καθετί ανήκει στον Θεό, ανεξάρτητα από το είδος της δουλειάς που κάνουμε.

Ανεξάρτητα από το αν ένα πρόσωπο είναι καλό ή όχι, ευλαβές ή όχι, θα δώσει λόγο για τη δουλειά του. Δεν πρέπει να πολυστοχαζόμαστε για το ποιος είναι προϊστάμενος μας ή ποιος είναι αφεντικό μας. Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι κάθε τύπος δουλειάς πάνω στη γη και σ’ ολόκληρο το σύμπαν είναι έργο του Θεού και γι’ αυτό πρέπει να εκτελείται με την καρδιά μας, ανεπιφύλακτα. Όταν πράττουμε έτσι, μπορούμε να απελευθερώσουμε τον εαυτό μας από την εσωτερική μας αντίσταση.

Έτσι, κάθε μας πράξη θα βοηθά τον πλησίον μας, ξεκινώντας από την οικογένειά μας, όπου κι αν είμαστε. Κατά συνέπεια, πρέπει πάντοτε να είμαστε ειλικρινείς. Έτσι θα ακτινοβολούμε ειρήνη, ησυχία και αγάπη και θα δεχόμαστε επίσης αγάπη ως ανταπόδοση. Με τις σκέψεις μας, είτε προσελκύουμε είτε απωθούμε τους εχθρούς , τους φίλους, τους συγγενείς και τους γείτονες. Οι άνθρωποι όμως συνήθως δεν δίνουν βάρος σ’ αυτή την αλήθεια και γι’ αυτό ταλαιπωρούνται.


4.
Η αυστηρότητα προς τους πλησίον μας είναι επικίνδυνη. Ο αυστηρός άνθρωπος μπορεί να προοδεύσει μονάχα μέχρις ενός σημείου και παραμένει απλά στο επίπεδο της φυσικής εγκράτειας. Πρέπει κανείς να είναι ευγενής, πράος και φιλεύσπλαχνος στις σχέσεις του με τους ανθρώπους.


*  Από το βιβλίο του: «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ»







Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

"Οι λογισμοί στη ζωή μας"





 
Tου Γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα


Η ζωή μας εξαρτάται από το είδος των λογισμών που καλλιεργούμε. Αν οι λογισμοί μας είναι ειρηνικοί και ήρεμοι, αν έχουν πραότητα και καλοσύνη, τότε έτσι είναι και η ζωή μας. Αν η προσοχή μας είναι στραμμένη στις συνθήκες του βίου μας, τότε μας καταπίνει μια δίνη λογισμών και δεν μπορούμε να έχουμε, ούτε ειρήνη, ούτε γαλήνη.

Το σημείο εκκίνησής μας είναι συνήθως εσφαλμένο. Αντί να ξεκινούμε από τον εαυτό μας, εμείς θέλουμε πάντοτε να αλλάξουμε πρώτα τους άλλους και τελευταίους εμάς. Αν ο καθένας ξεκινούσε πρώτα με τον εαυτό του, θα είχαμε παντού τριγύρω ειρήνη!

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει, ότι κανείς δεν μπορεί να βλάψει τον άνθρωπο εκείνον, που δεν βλάπτει ο ίδιος τον εαυτό του - ούτε κι ο ίδιος ο διάβολος. Βλέπετε; εμείς είμαστε οι αρχιτέκτονες, οι μοναδικοί αρχιτέκτονες, του μέλλοντός μας.

Όταν καλλιεργούμε κακές σκέψεις, γινόμαστε κακοί. Ίσως εμείς να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί, αλλά το κακό είναι εντός μας. Δεν έχουμε τη δύναμη να του αντισταθούμε. Και γνωρίζουμε ως χριστιανοί, ότι δεν πρέπει καν να σκεφτόμαστε το κακό, πόσο μάλλον να το διαπράττουμε.

Ο Κύριος πήρε πάνω του όλες μας τις οδύνες και τις μέριμνες και είπε ότι θα μας παράσχει καθετί που χρειαζόμαστε. Και παρόλα αυτά, εμείς κρατιόμαστε τόσο σφιχτά από τις μέριμνές μας, που δεν αφήνουμε τον νου και την καρδιά μας, τις οικογένειες και τον καθένα τριγύρω μας, να βρει ανάπαυση.

Εκείνος που έχει μέσα του τη Βασιλεία του Θεού, θα τη μεταδώσει ανεπαίσθητα και στους άλλους. Οι άνθρωποι θα ελκύονται από την εντός μας ειρήνη και ζεστασιά, θα θέλουν να είναι κοντά μας και η ατμόσφαιρα του ουρανού θα περάσει σταδιακά και σε κείνους.

Σχεδόν δεν είναι καν απαραίτητο να μιλάμε στους ανθρώπους γι’ αυτή. Η ατμόσφαιρα του παραδείσου θα ακτινοβολεί από μέσα μας, ακόμα κι όταν σιωπούμε ή μιλάμε για πράγματα καθημερινά. Θα ακτινοβολεί από μέσα μας, ακόμα κι αν δεν έχουμε συναίσθηση ότι το κάνει.

Ωστόσο, εμείς διαταράσσουμε ενίοτε και εμποδίζουμε το σχέδιο του Θεού. Έχουμε την ελευθερία, είτε να αποδεχτούμε το θέλημά Του, είτε να το απορρίψουμε· ο Θεός που είναι αγάπη, δεν θέλει να άρει αυτή την ελευθερία από μας. Μας δόθηκε απόλυτη ελευθερία, αλλά εμείς πάνω στην τρέλα μας, ποθούμε συχνά άχρηστα πράγματα.

Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη σωτηρία με κανέναν τρόπο πέρα από τη μεταμόρφωση του νου μας, τη μεταμόρφωσή του σε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ο νους μας θεώνεται από μια ιδιάζουσα ενέργεια της χάριτος του Θεού. Γίνεται απαθής και άγιος.

Ένας θεωμένος νους, ζει ακατάπαυστα με τη μνήμη του Θεού. Γνωρίζοντας ότι ο Θεός είναι μέσα μας κι εμείς «εν Αυτώ», ο θεωμένος νους είναι ολότελα οικείος με τον Θεό. Ο Θεός είναι παντού κι εμείς είμαστε σαν ψάρια μέσα στο νερό, όταν είμαστε «εν Θεώ». Τη στιγμή που οι λογισμοί μας Τον εγκαταλείπουν, αφανιζόμαστε πνευματικά.

*  Από το βιβλίο του: «ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ»





Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

"Η Αγία Αικατερίνα"

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

"Αν δεν βλέπεις αγάπη.."






Στάρετς Λεωνίδας


Μαθητής: Δεν βλέπω αγάπη ανάμεσα στους αδελφούς και δεν βρίσκω κανέναν, με τον οποίο να μπορώ να συζητήσω πάνω σε θέματα της Αγίας Γραφής.

Γέροντας:
Δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει αγάπη ανάμεσα τους! Αυτό είναι το σωστό συμπέρασμα, στο οποίο πρέπει να καταλήγεις.

Αν δεν βλέπεις αγάπη
ανάμεσα τους, αυτό οφείλεται σε σένα. Εσύ δεν έχεις αγάπη. Εσύ πρέπει να δείξεις αγάπη. Και τότε θα δεις, ότι η αγάπη κατοικεί πλούσια μέσα στην καρδιά τους. Και μην το ξεχνάς ποτέ. Έχουμε εντολή από τον Θεό να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας. Μα να ζητάμε εμείς αγάπη από τους άλλους, αυτό δεν το λέει πουθενά.!

Όταν οι άλλοι δεν μπορούν ή δεν έχουν την τόλμη, να συζητήσουν μαζί σου πάνω στις άγιες γραφές, μην επιμένεις.
Όποιος έχει ταπείνωση, έχει και απλότητα· και όποιος έχει απλότητα, δεν περιεργάζεται τις κρίσεις του Θεού. Τα δέχεται με πίστη. Και αρκείται στις έννοιες-γνώσεις, που η πίστη του αποκαλύπτει.

Ο Θεός δεν θα μας ζητήσει τον λόγο, γιατί δεν γίναμε θεολόγοι, αλλά γιατί δεν φροντίσαμε τον εαυτό μας,
αφού πάντοτε μας δίνει όσα είναι για το συμφέρον μας. Γιατί εμείς είμαστε νήπια. Και δεν μπορούμε να εννοήσουμε τις κρίσεις Εκείνου, που κυβερνά τον κόσμο ολόκληρο.

Έτσι του ζητάμε πράγματα, που αν και θα μπορούσαν να υπηρετήσουν τη σωτηρία μας, εμάς θα μας έβλαπταν, γιατί θα τα χρησιμοποιούσαμε κατά τρόπο επιζήμιο. Γι’ αυτό ο
στοργικός Πατέρας μας, δεν μας αφήνει να γευτούμε όλα τα χαρίσματα Του, που συντελούν στη σωτηρία. Επειδή μπορεί να μας γίνουν αιτία απωλείας! Τι θα γινόταν, αν ο Θεός που όλα τα γνωρίζει, εκπλήρωνε τον κάθε μας πόθο; Εγώ νομίζω ότι τότε, όλος ο κόσμος θα χανόταν.

Ο Θεός, δεν απορρίπτει τις προσευχές των εκλεκτών Του. Μα και δεν εκπληρώνει όλα τα αιτήματα τους. Και αυτό, επειδή φροντίζει για όλα με τον πιο καλό τρόπο. Και μη ξεχνάς ποτέ, ότι οι  άνθρωποι που ζουν χωρίς να προσέχουν τον εαυτό τους, δεν γίνονται ποτέ άξιοι να τους επισκεφθεί η χάρη του Θεού. Και αν ποτέ βρεθούν άξιοι τέτοιων δωρεών, χάρις στην αγαθότητα του Θεού και μόνο, τούτο συμβαίνει λίγο πριν το τέλος της ζωής τους.



*  από vatopaidi.wordpress.com [επεξ]







Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

"Η εορτή των Εισοδίων.."







ΕΙΣ ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ


Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικς Νικολάου

ορτ τν Εσοδίων τς Θεοτόκου εναι κα μεγάλη κα ραία γιορτή. Κα εναι μεγάλη γιορτή, διότι προεικονίζει τ γεγονς τς λεύσεως το Κυρίου κα πογραμμίζει τν λπίδα τς κ Θεο σωτηρίας. Κα εναι ραία γιορτή, διότι πολ διακριτικ κρύβει τ μεγαλεο κα τν μορφιά της. Εναι μι γιορτ πο δν μφανίζεται ς γεγονς μέσα στν γία Γραφή, λλ κκλησία μας ντλε τς πληροφορίες της γι΄ατν π τ λεγόμενα πόκρυφα εαγγέλια. Εναι μι π τς λίγες ξαιρέσεις πο κάνει. Παρουσιάζεται Θεοτόκος ν προσφέρεται, ν φιερώνεται, στν να σ λικία τριν τν.

Τί θ
εχε ν πε να τέτοιο γεγονς κα γιατί ν εναι τόσο σημαντικ στν ντίληψη τν Πατέρων, ο ποοι τ καταθέτουν μέσα π τ δική τους γραφίδα κα τν δικό τους λόγο, ς τροφ στος πιστος κα τν κκλησία; Εναι μι πλ στορία μήπως να θεολογικ γεγονς πο χει κα κάποια διαίτερη σημασία γι τν κάθε να μας;

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

"Τα Εισόδια της Θεοτόκου"








Όταν η Μαρία έφθασε τον τρίτο χρόνο της ηλικίας της, την έφεραν οι γονείς της σύμφωνα με την υπόσχεσή τους, στον Ναό και την παρέδωσαν στους ιερείς. Κατά το ισχύον έθιμο, τη συνόδευσαν λαμπαδοφορούσες παρθένες των Εβραίων.

Αφού την παρέλαβε ο ιερέας και προφήτης Ζαχαρίας, πατέρας του Ιωάννου Προδρόμου, κινούμενος από τη θεία βουλή, την οδήγησε στο εσώτερο και αγιώτερο μέρος του Ναού, στα άγια των Αγίων,
επειδή γνώριζε έπειτα από αποκάλυψη του Θεού, τον μελλοντικό ρόλο της Αγίας κόρης στην ενανθρώπιση του Κυρίου.  

Εκεί έζησε δώδεκα χρόνια και αξιωνόταν να έχει καθημερινά θείες φανερώσεις, ενώ ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της έφερνε συνεχώς ουράνια τροφή.
Μέσα στον ναό έγινε ή προετοιμασία της Παναγίας για τη μεγάλη αποστολή της. Έτσι, ζώντας στον χώρο της αγιότητας, ετοιμαζόταν ο «έμψυχος ναός εις κατοίκησιν του Κυρίου».

*  Εικόνα Τέμπλου Α. Βεβελάκη, 1857








Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

"Σχήμα της απουσίας"


 












Σχήμα της απουσίας   (Γιάννης Ρίτσος)

Ό,τι έφυγε, ριζώνει εδώ, στην ίδια θέση, λυπημένο, αμίλητο
όπως ένα μεγάλο βάζο του σπιτιού, που πουλήθηκε κάποτε
        σε δύσκολες ώρες,
και στη γωνιά της κάμαρας, εκεί που στέκονταν το βάζο,
απομένει το κενό πυκνωμένο στο ίδιο σχήμα του βάζου, αμετάθετο,
ν' αστράφτει διάφανο στην αντηλιά, όταν ανοίγουν πότε-πότε
        τα παράθυρα,
και μέσα στο ίδιο βάζο, πούχει αλλάξει την ουσία του
με ίδια κ' ισόποσην ουσία απ' το κρύσταλλο του άδειου,
μένει και πάλι το ίδιο εκείνο κούφωμα, λίγο πιο οδυνηρά ηχητικό
        μονάχα.

Πίσω απ' το βάζο διακρίνεται το χρώμα του τοίχου
πιο σκοτεινό, πιο βαθύ, πιο ονειροπόλο,
σα νάμεινε η σκιά του βάζου σχεδιασμένη σε μια σαρκοφάγο -

Kαι κάποτε, τη νύχτα, σε μιαν ώρα σιωπηλή
ή και τη μέρα, ανάμεσα στις ομιλίες,
ακούς βαθιά σου κάποιον ήχο οξύ, πικρό και πολυκύμαντο
σάμπως ένα αόρατο δάχτυλο να έκρουσε
κείνο το απόν, ευαίσθητο, κρυστάλλινο δοχείο.


*  από τα "Ποιήματα 1930-1960", β΄






Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

"Την ημέρα που θα λυπηθείς.."








Αγίου Ισαάκ του Σύρου – Λόγος ΝΗ΄


Την ημέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άνθρωπο, ο οποίος ασθενεί ψυχικά ή σωματικά, εκείνη την ημέρα θεώρησε τον εαυτό σου μάρτυρα και ότι έπαθες για τον Χριστό και αξιώθηκες την ομολογία Του. Καθότι και ο Χριστός για τους αμαρτωλούς πέθανε και όχι για τους δίκαιους.

Σκέψου, πόσο μεγάλη είναι αυτή η αρετή· στ’ αλήθεια, μεγάλη αρετή είναι να λυπάται κάποιος για τους κακούς και να ευεργετεί τους αμαρτωλούς περισσότερο, παρά τους δίκαιους· αυτό ο απόστολος Παύλος το αναφέρει ως άξιο θαυμασμού· εάν σε όλα σου τα έργα μπορέσεις να έχεις τη συνείδηση σου καθαρή, μη φροντίσεις να εκτελέσεις άλλη αρετή.

Σε όλα σου τα έργα ας προηγηθεί η σωφροσύνη του σώματος σου και η καθαρότητα της συνείδησης σου· διότι χωρίς αυτά τα δύο, κάθε άλλη αρετή θεωρείται μάταιη για τον Θεό.

Να γνωρίζεις, ότι κάθε έργο που κάνεις χωρίς σκέψη και εξέταση, υπάρχει μάταιο· καθώς ο Θεός υπολογίζει την αρετή με την διάκριση και όχι με την αδιάκριτη ενέργεια.


*  από http://wwwtaxiarhes.blogspot.gr/p/blog-page_2167.html







Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

"Ελλάδα, παντού!"



1.

«α
ἰὲν ριστεύειν»

Το σύμβολο του Boston College της Μασαχουσέτης

«αἰὲν ριστεύειν… κα πείροχον μμεναι λλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν…»

(Ιλιάς Ζ’, στ. 208)

«Πάντα να αριστεύεις…και να είσαι ανώτερος από τους άλλους, να μη ντροπιάζεις τη γενιά των προγόνων σου…»
 






2.

«ΔΙΠΛΟΥΝ ΟΡΩΣΙΝ ΟΙ ΜΑΘΟΝΤΕΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»

Επιγραφή στην είσοδο της γραμματείας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου

«Διπλά βλέπουν αυτοί που γνωρίζουν γράμματα».







3.

«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ’ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

Επιγραφή στη γέφυρα Eiserner Steg της Φρανκφούρτης, Γερμανία.

«Μέντης Ἀγχιάλοιο δαίφρονος εὔχομαι εἶναι υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω. Νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους, ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.»

(Οδύσσεια, Α.180-184)

«πως είμαι γιος του Αγχίαλου πέτομαι του καστροπολεμάρχου Μέντη με λεν κι οι καραβόχαροι Ταφιώτες μ᾿ έχουν ρήγα. Εδώ έχω φτάσει με τους συντρόφους στο πλοίο μου, ταξιδεύω σε πέλαγο κρασάτο, σ’ αλλόγλωσσους ανθρώπους, στην Τέμεσα, να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.»







4.
Διόδια, έξω από την ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ της Αιγύπτου, προς Κάιρο.

Η αναγραφή του ονόματος και στα Ελληνικά, ήταν απαίτηση των δημάρχων της περιοχής, προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου.


www.votegreece.gr







Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

"Τα 7 σφάλματα του κόσμου"







Τα 7 σφάλματα του κόσμου


Ο Πλούτος δίχως μόχθο 
η Ηδονή δίχως συνείδηση 

η Πολιτική δίχως αρχές
το Εμπόριο δίχως ηθική 

η Επιστήμη δίχως ανθρωπιά 
η Γνώση δίχως χαρακτήρα 

και η Λατρεία δίχως θυσία


Μαχάτμα Γκάντι  


*  από http://dromeas-zois.blogspot.gr






Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

"Ο Γέροντας.."








Ο «Γέροντας» Αρχάγγελος


Ο Όσιος Μακάριος, Ρωμαίος στην καταγωγή, ήταν γιος συγκλητικού.
Όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του τον ανάγκασαν να νυμφευθεί. Εκείνος όμως, τη νύχτα του γάμου, εγκατέλειψε τη νύφη κι εξαφανίστηκε. Είχε πάρει την απόφαση να ασκητεύσει.

Βαδίζοντας για την έρημο, συνάντησε κάποιον γέροντα.
- Πού πηγαίνεις, γέροντα; τον ρώτησε.
- Όπου πηγαίνεις κι εσύ, του απάντησε εκείνος.

Ο όσιος ακολούθησε τον γέροντα κι έτσι βάδιζαν κι οι δυο για πολλές μέρες στην έρημο. Κάποια στιγμή, ο γέροντας έγινε άφαντος. Ο Μακάριος λυπήθηκε πολύ και άρχισε να κλαίει.
Τότε εμφανίζεται πάλι ο γέροντας και του λέει:

- Εγώ, είμαι ο αρχάγγελος Ραφαήλ. Να μη λυπάσαι, αλλά να δοξάζεις τον Θεό, γιατί ξεπέρασες τους σκοτεινούς τόπους κι έφτασες στους φωτεινούς.

Αμέσως ο αρχάγγελος εξαφανίστηκε, ενώ ο όσιος συνέχισε χαρούμενος πια, την πορεία του. Σε πέντε μέρες έφτασε σ’ ένα σπήλαιο. Εκεί εγκαταβίωσε και ασκήτεψε.

Με το κύλισμα των χρόνων, τα μαλλιά του έγιναν λευκά σαν το χιόνι και το δέρμα του σκληρό σαν της χελώνας. Τα φρύδια του κατέβαιναν χαμηλά και του σκέπαζαν τα μάτια, ενώ η γενειάδα του έφτανε μέχρι τα γόνατα.

Κάποτε όμως ο όσιος, πειράχθηκε σκληρά από τον δαίμονα της πορνείας και ένιωσε για μια στιγμή την καρδιά του να κλίνει προς την αμαρτία. Αμέσως συνήλθε, αλλά αισθάνθηκε τόσο ανάξιος, που μετανοημένος πικρά, κίνησε να φύγει από το σπήλαιο.

Τότε φανερώνεται μπροστά του ο προστάτης του Αρχάγγελος Ραφαήλ και του λέει:
- Πού πηγαίνεις, Μακάριε;
- Φεύγω από τον τόπο, όπου αμάρτησα.
- Δεν μπόρεσες ν’ αντέξεις ένα πειρασμό; Γύρισε πίσω στο κελί σου.
- Ποιος είσαι, κύριέ μου;
- Εγώ είμαι, ο αρχάγγελος Ραφαήλ, που σε οδήγησα σ’ αυτόν τον δρόμο.
Και λέγοντας αυτά, έγινε και πάλι άφαντος.

Ο όσιος γύρισε στη σπηλιά του, γονάτισε καταγής και πέρασε έτσι νηστικός σαράντα μέρες. Μόλις σηκώθηκε, είδε τη σπηλιά γεμάτη φως. Είδε ακόμη κάποιον νέο, πορφυροντυμένο και στεφανωμένο με φως, σαν χρυσό στεφάνι. Τον άκουσε μάλιστα να ψάλλει μια πρωτάκουστη ωδή, με πλούσια φωνή, σαν να έψαλλαν πολλοί άγγελοι μαζί.

Μόλις σταμάτησε η ψαλμωδία, απλώθηκε τριγύρω μια μεθυστική ευωδία. Κι αμέσως μετά, εκείνος πέταξε στον ουρανό και χάθηκε από τα μάτια του.


*  από το http://www.briefingnews.gr/zoi/item/37705-o-gerontas-ar







"Ισορροπίες!"



















Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

"Γιατί με βάπτισαν.. ;"





 
Γ​ιατί με βάπτισαν χωρίς να με ρωτήσουν;


Γιατί δεν αποφασίζουμε μόνοι μας, αν θέλουμε να βαπτιστούμε και να γίνουμε Χριστιανοί ή να επιλέξουμε μιαν άλλη θρησκεία;

- Γιατί μας βαπτίζουν βρέφη, καταστρατηγώντας την ελευθερία μας;

Ερωτήματα που ακούγονται συχνά και μας προκαλούν με τη σειρά μας, να θέσουμε μερικά ερωτήματα:
- Όταν το βρέφος είναι άρρωστο και χρειάζεται γιατρό, μήπως πρέπει πρώτα να έχουμε την έγκριση του, για να τον φωνάξουμε;
- Μήπως το φάρμακο που του δίνουμε, του στερεί την ελευθερία να επιλέξει αν επιθυμεί να γιατρευτεί;
- Ζητάμε προηγουμένως τη συγκατάθεσή του, όταν το εμβολιάσουμε;
- Καταστρατηγούμε την ελευθερία του, όταν του δίνουμε φαγητό ή το ντύνουμε;
- Το ρωτάμε ποια προτιμά να είναι η μητρική του γλώσσα;
- Αργότερα, το ρωτάμε αν θέλει να πάει στο σχολείο;

Τη σωματική υγεία του παιδιού τη φροντίζουμε, χωρίς να το ρωτήσουμε.
Την πνευματική του υγεία, δεν πρέπει να την αποκαταστήσουμε στην πρωταρχική της ωραιότητα; Είναι μικρότερης σημασίας η πνευματική του υγεία; (*)

Όπως σε όλους τους τομείς της ζωής, οι γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους ό, τι καλύτερο μπορούν από κάθε άποψη, έτσι είναι φυσικό για τους γονείς που είναι πιστοί οι ίδιοι, να νιώθουν την ανάγκη το παιδί τους να γίνει σύντομα μέλος του σώματος του Χριστού. Να γεμίσει από Άγιο Πνεύμα, έστω και αν η ώρα της Βάπτισης δεν είναι συνειδητή γι’ αυτό.

Με το βάπτισμα το παιδί «εγκεντρίζεται» (μπολιάζεται) κατά κάποιον τρόπο, ενσωματώνεται μυστικά στο άχραντο σώμα του Χριστού, γίνεται επίσημα μέλος της Εκκλησίας και έχει το δικαίωμα συμμετοχής και στα υπόλοιπα μυστήρια.

Τη σωτηρία και υπέροχη σφραγίδα του Άγιου Πνεύματος, που παίρνει με το Βάπτισμα, τη γνωρίζουν οι άγγελοι και την τρέμουν οι δαίμονες. Ώστε έτσι, οι δαίμονες φεύγουν τρέχοντας μακριά από τον βαπτισμένο και οι άγγελοι τον φρουρούν σαν αδελφό τους και παιδί του Θεού. Το βάπτισμα το κάνουμε στα βρέφη, για να τα προφυλάξουμε από ένα μέγιστο κίνδυνο, για να περιφρουρήσουμε την ελευθερία τους από τις μεθοδεύσεις του διαβόλου.

Ο νηπιοβαπτισμός επομένως δεν εμποδίζει, αλλά εξασφαλίζει και διασφαλίζει την ουσιαστική ελευθερία. Το λουτρό του Βαπτίσματος, σε συνδυασμό προς το Άγιο Χρίσμα, ενεργεί μια νέα γέννηση. Έτσι έχουμε μια νέα δημιουργία, νέα γέννηση πνευματικής ύπαρξης τελείως νέας και χαριτωμένης. Δεν δίνονται απλώς κάποια χαρίσματα στον πιστό, αλλά όλο το πλήρωμα του Αγίου Πνεύματος εκχύνεται σ’ αυτόν, μορφώνει μέσα του τη μορφή του Χριστού και τον κάνει παιδί του Θεού Πατέρα.

Γιατί λοιπόν πρέπει να αρνούμαστε στα παιδιά το δικαίωμα να έχουν από την αρχή της ζωής τους τη ζωοποιό Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ως μέρος της ύπαρξης τους και να απαρνούμαστε τη δική μας ευθύνη γι’ αυτό;

Αν καθώς μεγαλώνουν αποφασίσουν ότι δεν θέλουν πια το Άγιο Πνεύμα, ας το αρνηθούν, όπως κάνει ο κάθε ενήλικος που αρνείται τον Θεό. Και ο Θεός αυτή την κίνηση την σέβεται και απομακρύνεται από αυτόν που Τον αρνείται.

Η Βάπτισή μας και γενικά η σχέση μας με τον Θεό δεν μας δεσμεύει. Μήπως άλλωστε ζούμε πάντοτε, αν δεν το επιλέξουμε και το επιδιώξουμε, όπως ταιριάζει σε βαπτισμένους Χριστιανούς; Επομένως, ούτως ή άλλως διαλέγουμε. Αν κανείς θέλει να αλλάξει πίστη, δεν δεσμεύεται από το βάπτισμα. Το βάπτισμα σώζει τελικά, μόνο όσους με τον καθημερινό τους αγώνα ενεργοποιούν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που μένει αδιενέργητη στην ψυχή του.

Όπως δηλαδή το μολύβι που γράφουμε ή το βέλος για να κινηθούν χρειάζονται το ανθρώπινο χέρι, έτσι και η αίρεση των ανθρώπων που πιστεύουν. Το γεγονός της ταύτισης του βαπτίσματος με την αναγέννηση, δεν σημαίνει πως το βάπτισμα μας απαλλάσσει από τον προσωπικό αγώνα για τη διατήρηση και την καρποφορία του πνευματικού δώρου.

Τα λόγια του Αγίου Κυρίλλου, Αρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων τον 4ο αιώνα, «προς τους φωτιζόμενους» μπορούν να λειτουργήσουν αφυπνιστικά και στην εποχή μας: «Δεν παίρνεις λοιπόν όπλο φθαρτό, αλλά πνευματικό. Παίρνεις καινούργιο όνομα που δεν το είχες πριν. Πριν από το βάπτισμα ήσουνα κατηχούμενος, ενώ τώρα θα ονομαστείς πιστός. Από την αμαρτία μετατίθεσαι, περνάς στη δικαιοσύνη, από τη θολούρα στην καθαρότητα… Αυτό όμως, δεν φτάνει…

Έργο του Θεού είναι το φύτεμα και το πότισμα και δικό σου η καρποφορία. Έργο του Θεού είναι να σου δώσει τη χάρη Του, ενώ δικό σου να τη δεχτείς και να τη διατηρήσεις.

Μην καταφρονείς τη Χάρη, επειδή σου δίνεται δωρεάν, αλλά δέξου τη ευχαριστιακά και συντήρησέ την, λειτουργώντας την μέσα στην ύπαρξή σου με πραγματική ευλάβεια»


*  από http://logia-tou-aera.blogspot.gr  [επεξ.]


 (*)  Πνευματική υγεία, δεν είναι ο ορθός τρόπος σκέψεως. Είναι η ενέργεια της χάρης, της ευλογίας του Θεού στον άνθρωπο, που είναι τόσο υπαρκτή και αληθινή, όσο ο ίδιος ο Θεός.

Όποιος πιστεύει στον Θεό, δεν αμφισβητεί τις ιδιότητες του.

Η αμφισβήτηση και ο σκεπτικισμός στη χάρη και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, δεν είναι παρά λογισμοί που υποκινεί ο διάβολος για να υποσκάψει την πίστη μας.

Όπως επίσης και οι λογισμοί, για την αμφισβήτηση της ύπαρξης και της δολιότητας του ιδίου του διαβόλου. Αν όμως υπάρχει ο Θεός, τότε υπάρχει και ο διάβολος. Δεν νοείται να πιστεύουμε στον Χριστό, αλλά να μην πιστεύουμε τα λόγια του.







Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

"Ρον και Κάρλα"






Από το μίσος στη συμφιλίωση

Μια αληθινή ιστορία

Γράφει ο Johann Christoph Arnold

Όταν η διάσημη δολοφόνος Κάρλα Φαίη Τάκερ εκτελέστηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1998, στο Χάντσβιλλ του Τέξας, μία μικρή ομάδα διαδηλωτών ενάντια στη θανατική ποινή έκαναν μία ολονυχτία με αναμμένα κεριά.

Αλλά πολλές περισσότερες εκατοντάδες ήταν εκεί έξω από τη φυλακή, για να χαρούν για τον θάνατό της. Ένα πανό που κρατούσε κάποιος τα έλεγε όλα: "Μακάρι ο Παράδεισος να σε λυπηθεί, γιατί είναι τόσο σίγουρο όσο και η κόλαση, ότι εμείς δεν θα σε λυπηθούμε!"

Μέσα στη φυλακή ωστόσο, ένας άνδρας ονόματι Ρον Κάρλσον, προσευχόταν για την Κάρλα  και όχι στην αίθουσα των μαρτύρων όπου βρίσκονταν οι οικογένειες των θυμάτων της Κάρλα, όπου λογικά θα έπρεπε να είναι, αλλά στο χώρο που η φυλακή παρείχε για την οικογένεια της δολοφόνου.

Έχουν περάσει δύο χρόνια από τότε που γνώρισα τον Ρον και άκουσα το αξιοθαύμαστο ταξίδι του από το μίσος στη συμφιλίωση, αλλά αυτά που μου είπε είναι κολλημένα στο μυαλό μου λες και ήταν χτες:

"Λίγο μετά που είχα γυρίσει σπίτι μετά από μία μέρα κοπιαστικής δουλειάς  (ήταν 13 Ιουλίου του 1983)  χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο πατέρας μου. Είπε: Ρόν, πρέπει να έρθεις αμέσως στο μαγαζί. Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι η αδελφή σου δολοφονήθηκε.
Έπεσα στο πάτωμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Δεν μπορούσα να το πιστέψω ακόμα κι όταν είδα στην τηλεόραση το σώμα της αδελφής μου, να το μεταφέρουν έξω από ένα διαμέρισμα. Η Ντέμπορα ήταν αδελφή μου και με είχε μεγαλώσει. Οι γονείς μου είχαν χωρίσει όταν ήμουν πολύ μικρός, έξη χρονών. Δεν είχα αδελφούς  μόνο μία μεγαλύτερη αδελφή  και γι’ αυτό η Ντέμπορα ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο για μένα. Πολύ ιδιαίτερο.

H Ντέμπορα φρόντιζε πάντα να έχω ρούχα, και να υπάρχει φαγητό στο τραπέζι. Με βοηθούσε στα μαθήματά μου και με χτυπούσε στα χέρια αν έκανα κάτι λάθος. Είχε γίνει η μητέρα μου.

Τώρα ήταν νεκρή, με δεκάδες μώλωπες από γροθιές σ’ όλο της το σώμα και την πληγή από σφαίρα στην καρδιά της.  Η Ντέμπορα δεν ήταν άνθρωπος που είχε εχθρούς. Απλά βρέθηκε στο λάθος μέρος, την λάθος ώρα.

Οι δολοφόνοι είχαν έρθει να κλέψουν ανταλλακτικά μοτοσικλετών από το σπίτι που αυτή έμενε και όταν ανακάλυψαν τον Τζέρρυ Ντην,  τον άνθρωπο με τον οποίο ήταν μαζί,  τον χτύπησαν μέχρι θανάτου. Βρίσκονταν κάτω από μεγάλη επήρεια ναρκωτικών. Μετά ανακάλυψαν την Ντέμπορα κι έτσι έπρεπε να την σκοτώσουν κι αυτήν .."

To Xιούστον ήταν ανάστατο. Οι εφημερίδες περιέγραφαν με πηχυαίους τίτλους το έγκλημα και η πόλη ζούσε σε φόβο. Μερικές βδομάδες αργότερα οι δολοφόνοι – δύο ναρκομανείς, η Κάρλα Τάκερ και ο Ντάνιελ Γκάρετ – παραδόθηκαν από συγγενείς. Στη συνέχεια δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Ντάνιελ αργότερα πέθανε στη φυλακή.

Ωστόσο ο Ρον δεν αισθανόταν ανακούφιση: "Χάρηκα που συνελήφθηκαν φυσικά, αλλά ήθελα να τους σκοτώσω εγώ ο ίδιος. Είχα γεμίσει με απόλυτο μίσος και ήθελα να ισοφαρίσω. Ήθελα να χτυπήσω την καρδιά της Κάρλα όπως εκείνη είχε κάνει στην αδελφή μου".

Ο Ρον λέει ότι από πριν το θάνατο της αδελφής του, είχε πρόβλημα με το ποτό και τα ναρκωτικά, αλλά μετά χειροτέρεψε πολύ. Ένα χρόνο αργότερα και ο πατέρας τους πυροβολήθηκε από ληστές.

"Συχνά μεθούσα και βυθιζόμουν στα ναρκωτικά όπως LSD και μαριχουάνα και ό,τι άλλο έβρισκα. Επίσης συνεχώς τσακωνόμουν με τη γυναίκα μου. Ήθελα να σκοτώσω τον εαυτό μου…


Τότε ένα βράδυ, αισθανόμουν ότι δεν άντεχα άλλο και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να κάνω κάτι για το μίσος και την οργή που με πλημμύριζαν. Είχαν γίνει τόσο άσχημα μέσα μου, που ήθελα συνεχώς να κάνω κακό σε αντικείμενα και ανθρώπους. Βάδιζα στο ίδιο μονοπάτι με τους δολοφόνους της αδελφής μου και του πατέρα μου. Εκείνο το βράδυ όμως, αποφάσισα να ανοίξω τη Βίβλο και άρχισα να διαβάζω.

Ήταν αλήθεια παράξενο. Ήμουν κάτω από επήρεια ναρκωτικών και διάβαζα τον Λόγο του Θεού! Αλλά όταν έφτασα εκεί που σταύρωσαν τον Ιησού, έκλεισα απότομα το βιβλίο. Για κάποιο λόγο με χτύπησε στην καρδιά, όπως ποτέ πριν: “Θεέ μου”, σκέφτηκα, “σκότωσαν ακόμα και τον Ιησού!”.

Τότε έπεσα στα γόνατά μου και δεν το είχα κάνει ποτέ πριν αυτό – και ζήτησα από τον Θεό να έρθει στη ζωή μου και να με αλλάξει όπως Εκείνος ήθελε να είμαι και να είναι Κύριος της ζωής μου. Αυτό ήταν βασικά που συνέβη εκείνο το βράδυ.

Αργότερα διάβασα περισσότερο τη Βίβλο και μία γραμμή από το Πάτερ Ημών – εκείνη η γραμμή που λέει “συγχώρησέ μας, όπως και εμείς συγχωρούμε” – πήδηξε έξω από το κείμενο προς εμένα. Το νόημα φαινόταν καθαρό: “Δεν θα συγχωρηθείς, αν δεν συγχωρήσεις.” Θυμάμαι ότι επιχειρηματολογούσα με τον εαυτό μου : “Δεν μπορώ ΕΓΩ να το κάνω αυτό, ποτέ δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο”. Και ο Θεός φαινόταν να μου απαντάει αμέσως, “Καλά Ρον, ΕΣΥ δεν μπορείς. Αλλά μαζί μ’ Εμένα, μπορείς”.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και μία μέρα μιλούσα με ένα φίλο στο τηλέφωνο και με ρώτησε αν ήξερα ότι η Κάρλα ήταν σε μία φυλακή στην πόλη μας. “Θα πρέπει να πας εκεί και να της πεις τις σκέψεις σου”, μου είπε. Αυτός ο φίλος δεν ήξερε την πνευματική μου πορεία και δεν του είπα τίποτα. Αλλά αποφάσισα να πάω να δω την Κάρλα.

Όταν πήγα εκεί και την αντίκρισα, της είπα ότι είμαι ο αδελφός της Ντέμπορα. Δεν είπα τίποτα άλλο στην αρχή. Με κοίταξε παράξενα και είπε, “Ποιος είπες ότι είσαι;” Επανέλαβα, αλλά ακόμα με κοιτούσε αποσβολωμένη, σαν να μην πίστευε αυτό που άκουγε. Μετά ξέσπασε σε κλάμα.

Είπα, “Κάρλα, ο, τι και να βγει απ’ αυτό, θέλω να ξέρεις ότι εγώ σε συγχωρώ και δεν έχω τίποτα εναντίον σου.” Εκείνη τη στιγμή όλο το μίσος και η οργή έφυγε. Ήταν, σαν ένα μεγάλο βάρος να σηκώθηκε από τους ώμους μου".

Ο Ρον λέει ότι μίλησε πολύ ώρα με την Κάρλα και στη διάρκεια της συνομιλίας του ανακάλυψε ότι κι εκείνη επίσης, πρόσφατα είχε πιστέψει στον Θεό και ότι η πίστη, της είχε αλλάξει τη στάση της για τη ζωή. Ήταν τότε που ο Ρον αποφάσισε ότι έπρεπε να ξαναπάει και να μάθει περισσότερα γι’ αυτήν:

"Στην αρχή απλά ήθελα να πάω και να την συγχωρήσω και να φύγω, αλλά μετά από εκείνη την πρώτη επίσκεψη χρειαζόμουν να πάω ξανά. Ήθελα να ανακαλύψω αν ήταν ειλικρινής για τη χριστιανική πορεία την οποία ισχυριζόταν ότι είχε. Επίσης ήθελα να μάθω γιατί οι άνθρωποι σκοτώνουν, γιατί δολοφονούν ο ένας τον άλλο. Ποτέ δεν το έμαθα αυτό, αλλά έμαθα ότι η Κάρλα ήταν ειλικρινής. Επίσης ανακάλυψα, μέσα από αυτήν, ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν πραγματικά και ότι ο Θεός είναι ζωντανός.


Η μητέρα της Κάρλα ήταν πόρνη και ναρκομανής και εισήγαγε την κόρη της από πολύ νεαρή ηλικία σε όλα αυτά. Η Κάρλα είχε αρχίσει να κάνει ενέσεις ηρωίνης από δέκα ετών. Στη φυλακή ήταν που άλλαξε η ζωή της 180 μοίρες – μέσω μίας διακονίας που ασχολούνταν με γυναίκες και έδινε Βίβλους και μιλούσε για το νόημα της ζωής με τον Θεό». Ο Ρον επισκεπτόταν κάθε δύο μήνες την Κάρλα, όσο αυτή ανάμενε την εκτέλεσή της, για τα επόμενα δύο χρόνια και επίσης αλληλογραφούσε μαζί της. Σύντομα είχαν γίνει στενοί φίλοι.

Θυμάται: «Οι άνθρωποι γύρω μου δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Έλεγαν πως είναι ολοφάνερο ότι κάτι πάει στραβά με εμένα – ότι θα έπρεπε να μισώ τον άνθρωπο που σκότωσε την αδελφή μου, όχι να την πλησιάζω. Ένας συγγενής μου είπε ότι ντρόπιαζα τη μνήμη της αδελφής μου με τον τρόπο που ενεργούσα και ότι πιθανώς “τα κόκαλά της να έτριζαν στο τάφο της”. Ένας άλλος έκανε μία δημόσια δήλωση τη μέρα της εκτέλεσης της Κάρλα για το πόσο χαρούμενος ήταν, που σε λίγο θα ήταν νεκρή."

Η ίδια η Κάρλα είχε μείνει έκπληκτη από τη στάση του Ρον απέναντί της. Μιλώντας σε μία τηλεοπτική συνέντευξη λίγο πριν την εκτέλεσή της, είχε πει: "Είναι απίστευτο, φανταστικό! Η συγχώρεση είναι ένα πράγμα. Αλλά το να πάει κάποιος πέρα από αυτό και να με πλησιάσει – να με αγαπήσει ενεργά;"

Της ήταν πολύ πιο εύκολα να κατανοήσει την οργή χιλιάδων ανθρώπων που ήθελαν το θάνατό της: "Μπορώ να κατανοήσω την οργή τους. Ποιος δεν θα μπορούσε; Είναι μία έκφραση του πόνου και της πληγής τους. Το ξέρω ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι αξίζω συγχώρεση. Αλλά ποιος την αξίζει; Μου έχει δοθεί μία νέα ζωή και η ελπίδα – η υπόσχεση – ότι ο θάνατος δεν είναι η τελική πραγματικότητα".

Η Κάρλα προχώρησε στον θάνατό της γενναία, χαμογελώντας καθώς έκανε την τελευταία της δήλωση: “Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό που έκανα …, ελπίζω ο Θεός να σας δώσει ειρήνη μέσα από τον θάνατο μου”.

Όσο για τον Ρον, επιμένει ότι δεν χρειαζόταν η εκτέλεσή της: "Δεν ωφέλησε σε τίποτα … Σίγουρα μου λείπει η αδελφή μου. Αλλά μου λείπει επίσης και η Κάρλα …".


*  (Μετάφραση από το περιοδικό The Plough Reader, Άνοιξη 2000).

    http://www.agioritikovima.