Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

"Ο ψαράς και η ευκαιρία του"





του Αργεντινού ψυχοθεραπευτή Jorge Bucay


Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία για να ρίξει τα δίχτυα του.
Ξέρει πως μόλις βγαίνει ο ήλιος πλησιάζουν τα ψάρια στα ρηχά για να φάνε μικρές γαρίδες, γι΄ αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Κατεβαίνει από το καλυβάκι μες στη νύχτα, με τα δίχτυα στον ώμο και με τα πόδια γυμνά, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, που μας διηγείται η ιστορία, όπως πάει ο ψαράς να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το ψηλαφά με το πόδι και διαπιστώνει πως είναι πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει :
"Ποιος ανόητος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία μου…
Κι εγώ, πώς μπορώ να προσέχω, σίγουρα κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες…."

Παραμερίζει λοιπόν τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό.
Την αφήνει στην ακροθαλασσιά και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό.
Είναι θεοσκότεινα…Ίσως γι΄ αυτό, όταν βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, σκοντάφτει ξανά πάνω στη σακούλα που είχε αφήσει έξω, στην αμμουδιά.

Σκέφτεται τότε: "Δεν είναι δυνατόν, κάτι πρέπει να κάνω."
Βγάζει τον σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψάχνει. Έχει κάμποσες πέτρες μέσα, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες.
Ξανασκέφτεται "μα ποιος να είναι αυτός, που μαζεύει πέτρες στη σακούλα και τις πετάει μετά στο νερό…"

Παίρνει μια, τη ζυγίζει στο χέρι του και την ρίχνει στη θάλασσα.
Αμέσως, ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Μπλουμ!
Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το μπλουμ!

Την επόμενη, την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ!
Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δυο-δυο και ακούει μπλουπ - πλουπ!
Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά και με γυρισμένη την πλάτη, με όλη του τη δύναμη, μπλουμ – πλουμπ - πλαφ!….

Διασκεδάζει ν’ ακούει τους διαφορετικούς ήχους, υπολογίζει τον χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.
Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Στη σακούλα έχει μείνει πια μονάχα μία πέτρα.
Ετοιμάζεται να την πετάξει πιο μακριά από όλες, αφού είναι η τελευταία του.

Όπως την σφίγγει στο χέρι του με δύναμη, ξαφνικά τη φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.
Ο ψαράς συγκρατεί το χέρι του και την κοιτάζει προσεκτικά.

Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο κι αστράφτει. Την τρίβει σαν μήλο, πάνω στα ρούχα του και η πέτρα λάμπει ακόμη πιο πολύ.
Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Συνεχίζει να την τρίβει στο πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι.

Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Σκέφτεται αμέσως με απόγνωση, ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

"Τι χαζός που ήμουνα!"
Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα, για να ακούει τον ανόητο ήχο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…

Του έρχεταινα κλάψει, λυπάται για τις χαμένες πέτρες…
Σκέφτεται πως είναι ένας τρελός, ένας άτυχος, δυστυχισμένος άνθρωπος…

Αν έψαχνε ίσως τώρα στη θάλασσα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…, νοιώθει απελπισμένος.
Ο ήλιος όμως, έχει πια ανατείλει.

Συνειδητοποιεί τότε, πως έχει ακόμη την τελευταία πέτρα…, συνειδητοποιεί, πως ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν πραγματικό θησαυρό, μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.
Καταλαβαίνει τώρα πόσο τυχερός είναι, που μπορεί να κρατήσει αυτόν τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του.

**

Μακάρι να είμαστε πάντοτε τόσο μυαλωμένοι, ώστε να μην κλαίμε για τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χάσαμε απερίσκεπτα, για όλα εκείνα που μας φέρνει η θάλασσα, η ζωή, και μας τα παίρνει μετά…

Μακάρι να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τη λάμψη στις πέτρες, την ώρα που τις έχουμε στα χέρια μας, και να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.


επ. κειμ. [2φΑ]



                                                      




Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

"Επιλογικό"





... πριν  27 χρόνια

Γιάννης Ρίτσος - Επιλογικό






- κλικ, για μεγάλο μέγεθος 
   
 



Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

'"Διαχείριση προβλημάτων"















Σε μια ομιλία για την αντιμετώπιση του άγχους, ο ομιλητής πλησιάζει στην έδρα του, χαιρετά το ακροατήριο του και ακουμπά στην έδρα τις σημειώσεις του.
Μπροστά του βρίσκεται ένα ποτήρι με νερό.

Το σηκώνει με σταθερές κινήσεις, σαν να προσπαθεί να εκτιμήσει το βάρος του και κρατώντας το ψηλά για να το βλέπουν όλοι, ρωτά:
- Πόσο βαρύ νομίζετε πως μπορεί να είναι, το ποτήρι με νερό που κρατώ;

Μερικοί υπολογίζουν περίπου τον όγκο του νερού και το βάρος του ποτηριού και δίνουν κάποιες παραπλήσιες απαντήσεις, σε γραμμάρια.

Ο ομιλητής απαντά:
- Είμαι βέβαιος, πως αν ζυγίσουμε το ποτήρι, όλοι θα έχετε πλησιάσει το ακριβές βάρος του. Όμως το απόλυτο βάρος του ποτηριού με το νερό, αφορά μόνο τη ζυγαριά και τη φυσική. Για μένα που κρατώ το ποτήρι, περισσότερη σημασία έχει το πόση ώρα θα συνεχίσω να το κρατώ.

Για ένα-δυο λεπτά τίποτα δεν θα αλλάξει. Αν συνεχίσω να το κρατώ για αρκετή ώρα, σίγουρα θα το νοιώθω όλο και βαρύτερο. Σε λίγες ώρες θα το νοιώθω ασήκωτο, το χέρι μου θα πονέσει, θα μουδιάσει και τέλος το ποτήρι θα πέσει και θα σπάσει...

Κάπως έτσι είναι και το βάρος που νοιώθουμε από τα προβλήματα της ζωής μας.

Αν τα επεξεργαζόμαστε για λίγο στο μυαλό μας, όλα είναι καλά.
Αν συνεχίσουμε ωστόσο, να τα κρατούμε χωρίς ανάπαυλα, αλλά και χωρίς βοήθεια, ώστε να μοιραζόμαστε το βάρος τους, θα μας καταλάβει το άγχος, το μυαλό μας θα πονέσει από την υπερένταση, θα αδρανήσει και τα προβλήματα θα καταλήξουν στη χειρότερη για μας πιθανή τους εκδοχή.

Προτού λοιπόν πονέσει το χέρι μου, θα πιω λίγο νερό στην υγειά σας και θ’ αφήσω το ποτήρι στο τραπέζι, για να συνεχίσουμε τη συζήτηση μας ήρεμα και εποικοδομητικά...  


fb – [2fA]







Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

"Η Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου"






















Στὴν ὀρθόδοξη ἁγιογραφία, ἁγία ἀπεικονίζεται μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς ἡγουμένης, νὰ κρατάει στὸ δεξὶ χέρι της τὰ τρία θεόσταλτα μῆλα.
ἄγγελος, ὁποῖος τὴν βοηθοῦσε στὸ δύσκολο ἔργο τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν, στέκεται μπροστά της κρατώντας εἰλητάριο μὲ τμῆμα τοῦ χαιρετισμοῦ ποὺ τῆς ἀπηύθυνεΧαῖρε δούλη τοῦ Ὑψίστου, Εἰρήνη…»).

Εἰλητάριο κρατεῖ καὶ ἁγία στὸ ἀριστερό της χέρι, τὸ ὁποῖο ἀναγράφει παραινέσεις τῆς ὁσίας (συνήθως, διαβάζεται φράση: «Φῶς μοναχῶν, ἄγγελοι· φῶς κοσμικῶν, μοναχοί…»).

Δίπλα στὴν ἁγία, ἁγιογραφεῖται τὸ κυπαρίσσι ποὺ λύγιζε, ὅταν ἐκείνη προσευχόταν μὲ δεμένο τὸ λευκὸ πανὶ στὴν κορυφή του, ἐνῶ στὸ βάθος φαίνεται μονὴ τοῦ Χρυσοβαλάντου.

Συχνά, σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς θύρες τῆς μονῆς, ἀπεικονίζεται καλόγρια ποὺ εἶδε τὴν ἁγία νὰ αἰωρεῖται προσευχόμενη.


Ο Βίος της Αγίας Ειρήνης

[2φΑ]






Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

"Ο Άγιος Παντελεήμων"






θλοφόρε γιε κα αματικ Παντελεήμων,
πρέσβευε τ λεήμονι Θε,
να πταισμάτων φεσιν,
παράσχ τας ψυχας μν.
 







Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

"Το θαύμα της Αγίας Παρασκευής"







Το θαμα της Αγας Παρασκευς

Του Θεοδρου Ρκα, θεολόγου

Το πρτο μισ του 15ου μ.Χ. αινα βρσκει τον Ιωννη Η’ Παλαιολγο Αυτοκρτορα της ρωμαϊκς αυτοκρατορας της Ανατολς, της οποας η εδαφικ επικρτεια εχε περιοριστε γρω απ την Κωνσταντινοπολη και τον Μορι. Η Θεσσαλονκη εχε παραδοθε στους Βενετος το 1423 και καταλφθηκε οριστικ το 1430 απ τους Οθωμανος, εν η Ανδριανοπολη εχε κυριευτε το 1361 απ τον Σουλτνο Μουρτ Α’ και κατστη πρτη πρωτεουσα της Οθωμανικς Αυτοκρατορας επ ευρωπαϊκο εδφους.

Η Αυτοκρατορα δεχταν αδικοπα χτυπματα απ τους Οθωμανος, τα οποα ξαναζωντνεψαν στον αυτοκρτορα την απελπισμνη πεποθηση τι ο κνδυνος δεν θα μποροσε να αντιμετωπιστε χωρς εξωτερικ βοθεια, η οποα θα μποροσε να ρθει μνο απ τη Δση. τσι λοιπν ο Ιωννης Η’ ρθε σε επαφ με τον Ππα Μαρτνο Ε’ και τον διδοχ του Ευγνιο Δ’, ο οποος συγκλεσε σνοδο που ξεκνησε αρχικ στη Φερρρα το 1438 και τελεωσε το 1439 στη Φλωρεντα.

Η σνοδος, ως απτατο σκοπ σγκλησης, εχε την νωση των εκκλησιν Ανατολς και Δσης, την οποα ο μεν αυτοκρτορας επιθυμοσε για λγους ενσχυσης και υπερσπισης της αυτοκρατορας, ο δε ππας την προαγωγ και αναγνριση του πρωτεου του παπικο θρνου στην Ανατολ, καθς την αποδοχ της διδασκαλας του filioque στην Ορθδοξη Εκκλησα. Η νωση των Εκκλησιν, εκτς απ υποστηρικτς, βρκε και πολμιους πως τους μητροπολτες: Εφσου Μρκο τον Ευγενικ, Ηρακλεας Αντνιο και Τραπεζοντος Δωρθεο, χοντας στο πλευρ τους μεγλη μερδα του λαο που δεν την αποδχτηκε.

τσι λοιπν η νωση αυτ χι μνο δεν επφερε τα αναμενμενα αποτελσματα, αλλ αντθετα δχασε ρχοντες και λα, σε ενωτικος και ανθενωτικος, παραλοντας τσι κθε δυναττητα αντστασης. Βασικτερος εκφραστς της μερδας των ανθενωτικν, δηλ. σων δεν αποδχτηκαν την νωση των Εκκλησιν, ταν o άγιος Μρκος ο Ευγενικς, ο οποος την χαρακτριζε ως ψευδονωση και φρονοσε τι ο Όρος της συνδου δεν θα εχε ισχ, αλλ αντθετα θα καταρριπτταν λγω του βλσφημου χαρακτρα προς τον τριαδικ Θε. Επσης χαρακτριζε ως νοχο, ποιον μνημνευε τον ππα ως Ορθδοξο αρχιερα και ως παραβτη της πστεως κθε εδους λατινφρονα (P.G. 160,10971100).

Οι συνπειες της αποστασας και της παρβασης της πστεως ρχισαν να εκδηλνονται σιγά-σιγ. Τρα χρνια μετ την υπογραφ του Όρου της Συνδου Φερρρας – Φλωρεντας, συγκεκριμνα στις 14 Οκτωβρου 1442, συνβη το εξς γεγονς. νας ευσεβς ασκητς ιερομναχος εν ονματι Αμβρσιος μετβη στο να της Αγας Παρασκευς στο Παλαικαστρο της Χου για να τελσει τον εσπεριν κατ το δειλιν της 13ης Οκτωβρου. Εν προχωροσε η ακολουθα του εσπερινο ξεκνησε να βρχει και σο περνοσε η ρα η βροχ δυνμωνε.

Ο ιερομναχος μη μπορντας να βγει απ το να για να πει στο κελ του, εξγησε το φαινμενο ως ξσπασμα της οργς του Κυρου και ως απφασ του να καταποντσει το νησ. τσι μεινε στην εκκλησα και κυριευμνος απ φβο, ρχισε να προσεχεται και να παρακαλε το Θεό, στε να μεταβλλει την οργ Του σε λεος προς τον λα. Δεν γνριζε ωστσο τι η θλασσα εχε βγει απ τα ρι της και εχε ορμσει προς την ξηρ για να κατακλσει το νησ. Καθς ο Αμβρσιος προσευχταν αποκοιμθηκε σε να στασδι του ναο. Ττε του αποκαλφθηκε να ραμα· εδε να ανογει η στγη του ναο και να ξεπροβλλει μσα απ να φωτεινμορφο σννεφο η μορφ μιας σεμνς γυνακας με τα χρια της σε στση δησης και να προσεχεται.

Ττε κουσε τη φων της γυνακας που του λεγε: «μη φοβσαι Αμβρσιε, εγ εμαι η Οσιομρτυς Παρασκευή· η πατρδα σου σθηκε». Ακογοντας αυτ ο Αμβρσιος, πλρης χαρς, ξεκνησε να ψλνει τον Όρθρο με ευλβεια και εν ξημρωνε ρθαν οι κτοικοι απ τη χρα και του ανγγειλαν τι η θλασσα εχε βγει απ τα ρι της και απελησε το νησ με κατακλυσμ. Ττε ο ευσεβς Αμβρσιος διηγθηκε στους κατοκους το ραμα της Αγας Παρασκευς και τους κλεσε να τελσουν λιτανεα με την εικνα της Αγας, για να εξιλεσουν με αυτν τον τρπο την οργ του Θεο. τσι λοιπν με τη λιτανεα που τλεσαν οι κτοικοι και τις πρεσβεες της Αγας κπασε η θλασσα, επστρεψε στα φυσικ της ρια, σταμτησαν και τα λλα καιρικ φαινμενα και σθηκε το νησ και ο λας.

Το θαυμαστ αυτ γεγονς της δισωσης της νσου, με τη μεσιτεα της Αγας Παρασκευς, εορτζεται πανηγυρικ χι μνο στη Χο, αλλ και στην περιοχ των Μεγρων, στην Ιερ Μον Αγας Παρασκευς των Γερανεων (Μαζου), που απ το εσπρας της παραμονς της εορτς (13 Οκτωβρου), τελεται πανηγυρικ αγρυπνα, κατ το αγιορετικο τυπικ, που διαρκε μχρι τις πρτες πρωινς ρες της κυριωνμου ημρας (14 Οκτωβρου), υπενθυμζοντας τσι τι η αναμενμενη βοθεια δεν ρχεται απ τον ανθρπινο παργοντα, αλλ απ τον διο τον Οικτίρμονα Θε.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

πιστολ κυρο Μρκου το φσου πρς τν κριν Γεργιον τν Σχολριον, P.G. 160,10971100.

Καραγιαννπουλου Ιωννου, Το Βυζαντιν Κρτος, τταρτη κδοση, εκδ. ΒΑΝΙΑΣ, Θεσσαλονκη 2001.

Μεταλληνο Δ. Γεωργου, Τουρκοκρατα: Οι λληνες στην Οθωμανικ Αυτοκρατορα, εκδ. Ακρτας, κτη κδοση, Αθνα 2005.

Παπαρρηγπουλου Κωνσταντνου, Ιστορα του Ελληνικο θνους, κδοση του National Geographic, τμος 17.

Ρμα Γ. Χρστου, Παρασκευ η Ρωμαα και το Μοναστρι της στα Γερνεια, εκδ. Ευεργτις, Δ’ κδοση, Μγαρα 2010.

Φειδ Ι. Βλασου, Βυζντιο, Δ’ κδοση, Αθνα 1997.

Φειδ Ι. Βλασου, Εκκλησιαστικ Ιστορα Β’, Τρτη κδοση, Αθναι 2002.

 

[2φΑ]