Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

"Καληνύχτα.. "






Όταν όλα γύρω μας αλλάζουν
στην ανατροπή των αισθημάτων
στροβιλίζονται μεταρρυθμίσεις
μεταλλάξεις και εκπτώσεις

σταθερά κι ανεπηρέαστα
παραμένουν μόνο τα πρώτα όνειρα
στους παιδικούς παιχνιδόκηπους
ένα γλυκό βλέμμα στοργής
ένα χαμόγελο πονετικό
κι ένα τρυφερό νανούρισμα
σε κάποιον μικρό φίλο…




Night Time
Lullaby to Faa Mai 







Μ[2φΑ]





Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

"Διαφωνία και υπέρβαση"






Πέτρος καί Παῦλος  -  Διαφωνία καί ὑπέρβαση

Γεώργιος Ἀντ. Γαλίτης  (Ἀπό τό περιοδικό Ἀνάπλασις 2010)


Δέν εἶναι τυχαῖο τό γεγονός, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὅρισε νά συνεορτάζονται τήν ἴδια μέρα οἱ δύο κορυφαῖοι ἀπόστολοι, ὁ Πέτρος καί ὁ Παῦλος. Ἴσως, πέρα ἀπό τόν τονισμό τῆς σημασίας τους ὡς στυλοβατῶν τῆς Ἐκκλησίας, θέλησε νά ἐπισφραγίσει τήν ἄρση τῶν διαφωνιών τους καί τήν τελική συμφωνία τους, σέ θέματα, ὄχι πίστεως, ἀλλά βιώσεώς της στήν πράξη καί στήν καθημερινή ζωή.

Τά ἀρχαιότερα κείμενα τοῦ Χριστιανισμοῦ, οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων καί οἱ ἐπιστολές τοῦ Παύλου, εἶναι ἐναργεῖς μάρτυρες τῆς συγκρούσεως δύο κόσμων, τοῦ Παλιοῦ καί τοῦ Καινούργιου. Τόν πρῶτο ἐκπροσωποῦσε ὁ Πέτρος, τόν δεύτερο ὁ Παῦλος. Δέν διαφωνοῦσαν σέ θέματα πίστεως. Καί οἱ δύο ἦταν φλoγερoί, κήρυκες τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ.

Ὁ πρῶτος, ὁ Πέτρος, «τό στόμα τῶν ἀποστόλων», ὅπως τόν ἀποκαλεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος, ἦταν ὁ ζηλωτής, ὁ ἀγωνιστής, ὁ ἀσυγκράτητος μαχητής. 
Ὅπως ἕνας μικρός μαθητής πετάγεται νά ἀπαντήσει πρῶτος στίς ἐρωτήσεις τοῦ δασκάλου, ἔτσι καί ὁ Πέτρος προτρέχει νά δώσει πρῶτος τήν ἀπάντηση: «ποιός λένε οἱ ἄνθρωποι πώς εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου; 

... Ἔσεῖς ποιός λέτε πώς εἶμαι;», ρωτάει ὁ Χριστός. 
- «Ἐσύ εἶσαι ὁ Μεσσίας, ὁ Υἱός τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ», σπεύδει νά ἀπαντήσει ὁ Πέτρος. 
Στόν Μυστικό Δείπνο, δέν δέχεται νά τοῦ πλύνει τά πόδια του ὁ Διδάσκαλος. «Ἄν δέν σοῦ τά πλύνω, δέν ἔχεις μέρος μαζί μου στή βασιλεία τῶν Οὐρανῶν» -Τότε, Κύριε, ὄχι μόνον τά πόδια, ἀλλά καί τά χέρια καί τό κεφάλι μου νά πλύνεις!»... 

Στήν Γεθσημανῆ κόβει τό αὐτί τοῦ δούλου, στή δίκη τοῦ Ἰησοῦ καταφέρνει νά μπεῖ στό σπίτι τοῦ ἀρχιερέα, ὅπου δικαζόταν ὁ Χριστός, τόν ὁποῖον ἀρνεῖται ἀπό φόβο, γιά νά μετανοήσει κατόπιν καί νά κλάψει πικρά.

Αὐτός ἦταν ὁ Πέτρος. 
Γεμάτος συναίσθημα, παρορμητικός, μαχητικός, ἀνυποχώρητος, ζηλωτής, ἄκαμπτος.

Καί ἦρθε ἡ ὥρα, μετά τήν Ἀνάσταση, νά ποιμάνει τά πρόβατα», κατά τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου του. Ἐδῶ ἀρχίζουν τά δύσκολα. 
Πρέπει νά τηροῦμε τόν μωσαϊκό νόμο; Ἀφοῦ εἴμαστε Ἑβραῖοι, ἀσφαλῶς ναί. Καί τόν νόμο τοῦ Χριστοῦ; Ἀσφαλῶς ναί, καί αὐτόν. 
Καί οἱ Ἐθνικοί, οἱ εἰδωλολάτρες, πού γίνονται Χριστιανοί; Ναί καί αὐτοί. Νά ζοῦν ἐν Χριστῷ, νά τηροῦν τόν Νόμο τῆς Χάριτος, ἀλλά παράλληλα νά τηροῦν τά Σάββατα, τούς καθαρμούς, τίς ἰουδαϊκές προσευχές, τίς θυσίες στόν Ναό; Ναί, ναί!

Καί ἦρθε ὁ Παῦλος. Ἀπό ποῦ; Ἀπό τό στρατόπεδο τῶν διωκτῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν κι αὐτός Ἰουδαίος. Μάλιστα ἦταν Φαρισαῖος. Γνώριζε δηλαδή πολύ καλλίτερα τόν μωσαϊκό νόμο, τόν ὁποῖο τηροῦσε εὐλαβικά. Κι αὐτό, ὡς τή θαυμαστή κλήση καί μεταστροφή του. 
Κατάλαβε, ὅτι τίποτε δέν μᾶς σώζει, παρά μόνον ἡ πίστη στόν Χριστό. 
Ὅλα τά ἄλλα εἶναι "σκύβαλα". 
Καί παίρνοντας τή μάχαιρα τοῦ Πνεύματος, μέ τόν λόγο καί τήν γραφίδα, περιῆλθε ὅλη τήν Οἰκουμένη, κηρύσσοντας τό Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας.

Τί τοῦ κόστισε αὐτό, τό περιγράφει ὁ ἴδιος στή Β΄ ἐπιστολή του πρός τούς Κορινθίους: 
«Μόχθησα πολύ και μέ χτύπησαν μέ ἀφάνταστη ἀγριότητα˙ φυλακίστηκα πολλές φορές, καί πολλές φορές ἔφθασα στά πρόθυρα τοῦ θανάτου. 
Πέντε φορές μαστιγώθηκα ἀπό τούς Ἰουδαίους μέ τριανταεννέα μαστιγώματα, τρεῖς φορές μέ τιμώρησαν μέ ραβδισμούς καί μία φορά μέ λιθοβόλησαν, τρεῖς φορές ναυάγησα, ἕνα μερόνυχτο ἔμεινα vαυαγός στό πέλαγος. 

Ἔκανα πολλές κοπιαστικές ὁδοιπορίες, διάβηκα ἐπικίvδυvα ποτάμια, κινδύνεψα ἀπό ληστές, κνδύvεψα ἀπό τούς ὁμογενεῖς μου Ἰουδαίους, κινδύνεψα ἀπό τούς Ἐθνικούς. 
Πέρασα κινδύνους σέ πόλεις, κινδύνους σέ ἐρημιές, κιvδύvους στή θάλασσα, κινδύνους ἀπό ἀνθρώπους πού ὑποκρίνονταν τούς ἀδελφούς. 
Κοπίασα καί μόχθησα πολύ, ξαγρύπνησα πολλές φορές, πείνασα, δίψασα, πολλές φορές μοῦ ἔλειψε ἐντελῶς τό φαγητό, ξεπάγιαζα καί δέν εἶχα ροῦχα vά φορέσω. Ἐκτός ἀπό τά ἄλλα εἶχα καί τήν καθημεριvή πίεση τῶν ἐχθρῶν μου καί τή φροντίδα γιά ὅλες τίς ἐκκλησίες. 
Ποιανοῦ ἡ πίστη ἀσθενεῖ καί δέν ἀσθενῶ κι ἐγώ;» (11, 23-29).

Αὐτός ἦταν ὁ Παῦλος. 
Ὁ πρῶτος μετά τόν Ἕνα», τόν Χριστό. Αὐτός πού ὄργωσε ὅλη τήν Οἰκουμένη.

Καί, ὁ καρπός, πολύς. Ὅμως, τί θά γίνει μέ τούς Ἐθνικούς; 
Ὁ Παῦλος κήρυττε, πώς δέν ὑπάρχει στόν καινούργιο κόσμο τοῦ Θεοῦ καμιά διάκριση: 
Ἰουδαῖοι καί ἐθνικοί, ἄνδρες καί γυναῖκες, δοῦλοι καί ἐλεύθεροι, εἶναι, μέσα στή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἕνα σῶμα, εἶναι ὅλοι παιδιά τοῦ Θεοῦ, πού δέν χρειάζονται γιά νά σωθοῦν τίποτε ἄλλο, παρά νά δεχθοῦν τή Χάρη τοῦ Θεοῦ καί νά ἀνταποκριθοῦν στό κάλεσμα τῆς σωτηρίας πού τούς παρέχει ἡ πίστη καί τό ὁλοκληρωτικό δόσιμο στόν Χριστό.

Δέν τά πίστευε αὐτά ὁ Πέτρος; Ἀσφαλῶς τά πίστευε. Αὐτό ὅμως δέν ἐρχόταν σέ ἀντίθεση μέ τίς ἀπόψεις του περί τῆς ἀνάγκης τηρήσεως τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου; Ἀσφαλῶς ναί. 
Καί ἀσφαλῶς θά τό ἐγνώριζε αὐτό. 
Ὅμως, εἴτε ἐπειδή δέν εἶχε τήν ἀναγκαία τόλμη νά διακόψει τούς δεσμούς μέ τή Συναγωγή, εἴτε ἐπειδή φοβόταν μήπως «σκανδαλίσει» τούς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι γινόμενοι Χριστιανοί δέν διενοοῦντο νά φύγουν καί ἀπό τόν Ἰουδαϊσμό, ἐπέμενε στίς ἰδέες του.

Καί ἐδῶ ἦλθε ἡ μεγάλη σύγκρουση. Ὁ Πέτρος ἦταν ὁ ἀναποφάσιστος, ὁ διστακτικός. 
Ὁ Παῦλος ἦταν ὁ ἀπόλυτος, ὁ ἀσυμβίβαστος. 
Ὁ Πέτρος φοβόταν τίς ἀλλαγές, σκεπτόταν καί τό «πολιτικό κόστος». 
Ὁ Παῦλος ἦθελε «καθαρές λύσεις».

Ἡ διαφωνία τους, πού ἐκφράστηκε σέ ὑψηλούς τόνους καί προσέλαβε διαστάσεις, λύθηκε «δημοκρατικά», δηλαδή συνοδικά. 

Στήν λεγόμενη Ἀποστολική Σύνοδο τῶν Ἱεροσολύμων, τό 49 μ. Χ., ὁ Πέτρος, ὕστερα ἀπό πολλή συζήτηση, παραδέχθηκε, ὅτι ὁ Θεός δέν κάνει διάκριση ἀνάμεσα στούς Ἰουδαίους καί τούς Ἐθνικούς, «ἀλλά καθάρισε μέ τήν πίστη τίς καρδιές τους». 
Γι᾽ αὐτό, τό νά φορτώνονται βάρη πρόσθετα στόν τράχηλο τῶν χριστιανῶν, εἶναι πρόκληση κατά τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ «πιστεύουμε ὅτι θά μᾶς σώσει (τούς Ἰουδαίους) ἡ χάρη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, μέ τόν ἴδιο τρόπο πού θά σώσει καί ἐκείνους (τούς Ἐθνικούς)»  (Πράξ. Ι5, 7-11).

Ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου, πού ἀναγράφεται στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (15, 23-29), ἀπεστάλη στίς ἐκκλησίες, καί ἔτσι κόπηκε ὁ ὀμφάλιος λῶρος πού συνέδεε τήν Ἐκκλησία μέ τή Συναγωγή, τό Παλιό μέ τό Νέο, τόν Νόμο μέ τή Χάρη. 
Ἄv δέν συνέβαινε αὐτό, ὁ χριστιανισμός δέν θά ἦταν τίποτε περισσότερο, ἀπό μιά ἰουδαϊκή αἵρεση.

....


- Πλήρες το κείμενο: imga


[2φΑ]





Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

"Μείνε μαζί μας, βράδιασε"






ΠΡΟΣKΛΗΣΗ


Για την παρουσίαση του βιβλίου του π. Βασιλείου Χριστοδούλου

"Μείνε μαζί μας, βράδιασε"


την Πέμπτη,  2 Ιουλίου 2015, ώρα 19:00΄

στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών
(Μεγάλου Βασιλείου 15, Ρουφ)






[2fA]




Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

"Τα πάντα είναι το ταξίδι.. "





Το νέο βιβλίο του π. Βασιλείου Χριστοδούλου

«Μείνε μαζί μας, βράδιασε»


- Aπό τον Θεολόγο Σωτήριο Κόλλια


«Δεν μπορείς ποτέ να περιχωρήσεις την ομορφιά του τέλους, την ολοκλήρωση του φτασίματος, αν δεν ζήσεις το ταξίδι. 
Τα πάντα είναι το ταξίδι, όλα βρίσκονται στην πορεία».

Σε μία πορεία λοιπόν, ακολουθώντας τα χνάρια του Χριστού, μας προσκαλεί το νέο βιβλίο του Διευθυντού του Πολιτιστικού Κέντρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, πρωτοπρ. Βασιλείου Χριστοδούλου, με τον τίτλο «Μείνε μαζί μας, βράδιασε», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Γρηγόρη.

Ο συγγραφέας αναλύοντας και ερμηνεύοντας με το δικό του μοναδικό και ποιητικό τρόπο την προς Εμμαούς πορεία του Χριστού, με δύο από τους μαθητές Του, μας προσφέρει ένα μοναδικό ανάγνωσμα που με συγκίνηση, δέος και αγωνία παρακολουθεί ο αναγνώστης.
Ένα αναστάσιμο και δοξολογικό κείμενο, που μας χαρίζει μια ανεπανάληπτη συνοδοιπορία στα χνάρια του Ιησού.

Μας καλεί να ακολουθήσουμε κι εμείς τους μαθητές Του, κάνοντας μία εκ των έσω βυθοσκόπιση της ψυχής μας, αφουγκράζοντας την πορεία που οδηγεί και στη δική μας πνευματική Ανάσταση.

«Ένας γνήσιος αναζητητής του Θεού θα συνειδητοποιήσει ότι τα βιβλία συνιστούν μία πορεία προς τους Εμμαούς. Σε φτάνουν μέχρι την πόλη. 
Για να σου γνωσθεί και αποκαλυφθεί ο Θεός θα πρέπει να πας παραπέρα. 
Εάν δεν μεσολαβήσει ένα δυνατό, προσωπικό βίωμα, ο Θεός θα παραμείνει για πάντα στον χώρο της πληροφορίας, της σκέψης, της θεωρίας, του στοχασμού».

Συνοδοιπόροι –εκτός από τους μαθητές– όλοι εκείνοι οι λογοτέχνες και ποιητές που με τη γραφίδα τους στιγμάτισαν την καρδιά του συγγραφέα, προσφέροντας και σε μας, σε ένα κρεσέντο ποιητικού οργασμού, ένα σημάδι παραδείσου. Μία γλυκιά και ευχαριστιακή αίσθηση αναστάσιμης ευωδίας και ομορφιάς περιμένει όποιον γευτεί το αγλάισμα του κειμένου καθιστώντας τον απόλυτα υπεύθυνο για τη δική του μαρτυρία στον κόσμο.

Το τέλος αυτής της πορείας είναι εκεί που ξεκινάμε και θα το γράψει ο καθένας μας με τη δική του προσωπική αναζήτηση και διαδρομή.

«Μία πορεία αφιερωμένη στα χνάρια που στον Παράδεισο πια θα αναζητώ»!








- Aπό την Φιλόλογο Ειρήνη Κουτρέτση


Μεγάλες αναλήψεις καταθέσεων τις τελευταίες μέρες, μεγάλος ο φόβος. 
Ένα σκοτάδι διαχέεται και δεν έχει να κάνει με οικονομικά ποσά όσο με ηθική παρακμή. Μα να που ακόμη γίνονται καταθέσεις, καταθέσεις ψυχής που βοηθούν να αναθαρρήσει όστις διψά για ελπίδα.

Στην πρώτη του έντυπη κατάθεση (Συναπάντημα στη δύση, εκδόσεις Άθως 2012), ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου μάς θύμισε πως ο ήλιος βασιλεύει στη δύση του και η ελπίδα ανέτειλε από το παράδειγμα ενός ιερέα της ελληνικής επαρχίας τον οποίο γνώρισε στη δύση της ζωής του. 
Το φως Χριστού που αναδυόταν στην απλότητά του συγκίνησε πρώτα εκείνον και κατόπιν εμάς. Τώρα, εν τω μέσω της νυκτός, δια του τίτλου του νέου του βιβλίου παρακινεί "Μείνε μαζί μας, βράδιασε" (εκδόσεις Γρηγόρη).

Ο Κλεόπας κι ο Λουκάς απηύθυναν τον λόγο στον Χριστό στην προς Εμμαούς πορεία τους (ναι, εκείνην που οι παλιοί θυμόμαστε από τον πίνακα όπου τρεις περπατούσαν μέσα στο δάσος...). Μα η παράκληση είναι διαχρονική και εκπλήσσεται ευχάριστα ο αναγνώστης συνειδητοποιώντας πόσες αναλογίες υπάρχουν σε εκείνην την πορεία με το σήμερα.

Βαθειά ποιητική ψυχή ο π. Βασίλειος, ερμηνεύει την σχετική ευαγγελική περικοπή που παιδιόθεν τον συγκινούσε με πολλές αναφορές σε λόγους των Πατέρων και σύγχρονων θεολόγων, αλλά και αγαπημένων ποιητών και πεζογράφων, από τον Έλιοτ στον Ελύτη και από τον Λουδοβίκο στη Δημουλά, από τον Ντοστογιέφσκι στον Καζαντζάκη και τον Πεντζίκη.

Το ευχάριστο ξάφνιασμα είναι διαρκές καθώς με τον ευαγγελικό λόγο φαίνεται να συνδιαλέγονται κείμενα που σε άλλα περιβάλλοντα γνωρίσαμε, που αισθητοποιούν όμως την ευαισθησία λογοτεχνών, την αγωνία της ψυχής που πάντα συγγενεύει με την Αλήθεια.

Ωστόσο, η οικείωση Λογοτεχνίας και Θεολογίας δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε καν το κατεξοχήν μέσο. Πορευόμενοι στις σελίδες του βιβλίου αφουγκραζόμαστε σκέψεις και δικές μας ή εξηγήσεις εμπειριών μας, συνειδητών ή υποσυνείδητα σημαντικών.

Η ψυχή αναπαύεται στην απέραντη αγάπη Εκείνου, που δεν υποχρεώνει και που δεν ψυχαναγκάζει, που συνοδοιπορεί στην αδυναμία μας περιμένοντας ελεύθερα να Τον αναζητήσουμε, φέρνοντας χαρά και ειρήνη.

Ξεκίνησα να γράφω τι με συγκίνησε μα χάνεται στα μέρη το όλον. 
Είθε η καρδιά μας να μην είναι βραδυκίνητη, η απελπισία να μην είναι ο νεκροθάφτης των προσωπικών μας ικανοτήτων, είθε η σχέση με Εκείνον να εξελίσσεται καθώς μεγαλώνουμε, είθε λίγο παραπάνω να στηριζόμαστε στην Ανάστασή Του...

Καλοτάξιδο!!!




[2φΑ]





Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

"Αγάπη, Γάμος και Ευτυχία"













- Όμηρος
Δεν υπάρχει κάτι πιο ευγενές και αξιοθαύμαστο από δύο ανθρώπους που αντικρίζονται στα μάτια, κρατούν ως αντρόγυνο το σπίτι τους, αντιμετωπίζουν από κοινού τους εχθρούς τους και ευχαριστούν τους φίλους τους.

- Λάο Τσε
Το να νιώθεις βαθιά αγάπη για κάποιον, σου δίνει δύναμη.
Το να νιώθεις τη βαθιά αγάπη κάποιου
, σου δίνει κουράγιο.

- Σοφοκλής
Από όλο το βάρος και τον πόνο της ζωής, μια είναι η λέξη που μας απελευθερώνει: 

η αγάπη.


Ένας ευτυχισμένος γάμος είναι νέο ξεκίνημα ζωής, αφετηρία ευτυχίας και προκοπής.
- Dean Stanley

Το μυστικό ενός ευτυχισμένου γάμου είναι να ερωτεύεσαι σε κάθε ευκαιρία, 
πάντα με το ίδιο άτομο.
- Germaine Greer

Αγαπούμε, όχι γιατί βρήκαμε τον τέλειο σύντροφο, αλλά γιατί μάθαμε 
πώς να βλέπουμε ιδανικό έναν άνθρωπο με ατέλειες.
- Sam Keen

Να θυμάστε ότι η ευτυχία είναι τρόπος για να ταξιδεύεις, όχι προορισμός. 
- Roy Goodman



[2φΑ]





Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015

"Σπουδή στην Εικόνα"






ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

ΤΟΥ ΓΕΝΕΘΛΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ


Στην εικόνα του Γεννεσίου του Προδρόμου η Ελισάβετ βρίσκεται πάνω σε μεγαλόπρεπο και υψηλό κρεβάτι. Τα ενδύματα της περιβάλλουν με σεμνότητα όλο το γηρασμένο σώμα της. 
Είναι λεχώ, δηλαδή μόλις γέννησε το παιδί της, τον Πρόδρομο Ιωάννη. 
Μολονότι τον απέκτησε στο βαθύ γήρας της, στο πρόσωπο της διακρίνουμε πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της συστολής και της σεμνής σωφροσύνης, παρά τα χαρακτηριστικά της έξαλλης χαράς που ήταν φυσικό να συνέβαινε σε μια άλλη συνηθισμένη γυναίκα. Η Ελισάβετ δόξαζε τον Θεό και στον καιρό της ατεκνίας της και τώρα που παρ' ελπίδα έγινε Μητέρα.

Πίσω της διακρίνουμε ένα καταστόλιστο μαξιλάρι, για την ανάπαυση του σώματος της μετά τις ωδίνες του τοκετού και ακόμη πιο πίσω την οικία της σεμνή και επιβλητική. Η οροφή της οικίας είναι σκεπασμένη με κόκκινο ένδυμα που συμβολίζει το κάλυμμα του νόμου. Πλάι της στέκονται οι θεραπαινίδες, που ετοιμάζουν την τράπεζα του φαγητού και της προσφέρουν από τα παρατιθέμενα εδέσματα, για την ενδυνάμωση του σώματός της.

Στο κάτω μέρος της εικόνας άλλη θεραπαινίδα γνέθει νήμα και με την άκρη του ποδιού της κινεί τον λίκνο, δηλαδή την κούνια του νεογέννητου Ιωάννη. Η κούνια σκεπασμένη με λευκό ύφασμα, φυλάει τον θησαυρό, δηλαδή το βρέφος που θα δώσει τέλος στη σκιά του νόμου και θα οδοποιήσει την ημέρα του φωτός και της χάριτος.

Ο Ιωάννης είναι τυλιγμένος με τα σπάργανα όπως τα συνηθισμένα βρέφη, αλλά φορεί και φωτοστέφανο. Το πρόσωπο του λάμπει από χάρη, γιατί έχει ήδη γεμίσει από το Αγιο Πνεύμα, όπως προανήγγειλε ο Αγγελος Κυρίου. 
Δίπλα του, από τα δεξιά βλέπουμε τον πατέρα του τον Ζαχαρία, να κάθεται σε κάθισμα ωραίο, με ταπεινό, αλλά και λαμπρό υποπόδιο και να γράφει σε πινακίδα, με τον κάλαμο του, την λέξη Ιωάννης. Είναι το όνομα που θα δοθεί στο βρέφος.

Γιατί οι συγγενείς και ολοι οι γνωστοί και γείτονες που είχαν συναθροισθεί στην οικία του Ζαχαρία, περίμεναν να δοθεί στο βρέφος - όπως ήθελε η παράδοση - το όνομα του πατέρα του δηλαδή «Ζαχαρίας». Αλλά η Ελισάβετ έλεγε ότι θα ονομασθεί Ιωάννης.

Όλοι απορημένοι ζήτησαν και την γνώμη του Ζαχαρία και εκείνος σαν βουβός και αλαλος που ήταν, έγραψε σε πινακίδα το όνομα Ιωάννης, προξενώντας θαυμασμό σε όλους τους παρευρισκομένους. Τότε με θαυμαστό τρόπο λύθηκε ο δεσμός της γλώσσας του και είπε την θαυμάσια ωδή, που διαβάζομε στό α΄ κεφάλαιο του κατά Λουκάν Αγίου Ευαγγελίου. 

(Λουκ. α΄, 68-79):

«Ας είναι ευλογημένος ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ, γιατί ήρθε και λύτρωσε το λαό του.
Για χάρη μας, έστειλε ένα δυνατό σωτήρα από τη γενιά του Δαβίδ, του δούλου του, όπως ακριβώς είχε πει αιώνες πριν με το στόμα των αγίων προφητών του.

Μ’ αυτόν μας έσωσε από τους εχθρούς μας και από την εξουσία όλων όσοι μας μισούσαν.
Έδειξε την ευσπλαχνία του στους πατέρες μας κι επλήρωσε την άγια διαθήκη του· τήρησε τον όρκο που έδωσε στον πατέρα μας τον Αβραάμ, να μας αξιώσει, αφού γλιτώσουμε απ’ τα χέρια των εχθρών, να τον λατρεύουμε σαν άνθρωποι που του ανήκουμε και κάνουμε το σωστό ενώπιoν τους σ’ όλη μας τη ζωή.

Κι εσύ, παιδί μου θα ονομαστείς προφήτης του ύψιστου Θεού, γιατί θα προπορευτείς πριν από τον Κύριο για να ετοιμάσεις τον δρόμο του, να κάνεις γνωστή στον λαό του τη σωτηρία με τη συχώρεση των αμαρτιών τους.

Επειδή ο Θεός μας είναι γεμάτος ευσπλαχνία, θα κάνει ν’ ανατείλει για μας ένα φως από ψηλά, για να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι και κάτω από τη σκιά του θανάτου, και να οδηγήσει τα βήματά μας στο δρόμο της ειρήνης».


Όντως τα λόγια του Ζαχαρία είναι θαυμάσια και χαροποιά. 
Κανενός ανθρώπου η γέννηση δεν συνδυάσθηκε με τέτοια γεγονότα και μηνύματα, όπως του Ιωάννου. Γι’ αυτό και είναι για όλους ο λύχνος που φωτίζει, η αυγή πού μαρτυρεί τον Ήλιο Χριστό, ο τελευταίος Προφήτης που είδε με τα μάτια του τον Μεσσία και τον κήρυξε και τον βάπτισε στον Ιορδάνη ποταμό.

Αυτός που προσκύνησε τον Χριστό από την μήτρα της μητέρας του Ελισάβετ, όταν την επισκέφθηκε η Θεοτόκος φέροντας στην κοιλιά της τον Δεσπότη Χριστό. 
«Ένδοθεν γαρ ο δούλος αινούσε τον Δεσπότην», όπως σημειώνει ο υμνωδός.

Αυτός ο Ιωάννης είδε το Άγιο Πνεύμα, εν είδει περιστεράς να κατεβαίνει προς τον Κύριο, και να επισφραγίζει την φωνή του Θεού Πατρός, που ακούστηκε εξ Ουρανού: 
«Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ηυδόκησα. Αυτού ακούετε».

«Προφήτα και Πρόδρομε της παρουσίας Χριστού,
αξίως ευφημήσαι σε ουκ ευπορούμεν ημείς οι πόθω τιμώντες σε 

στείρωσις γαρ τεκούσης και πατρός αφωνία,
λέλυνται τη ενδόξω και σεπτή σου γεννήσει
και σάρκωσις Υιού του Θεού κόσμω κηρύττεται».



ecclesia – [2fA]





Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ημερολόγιο Πλοίου – 16






ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΛΟΙΟΥ
–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––----------------
Σημειώσεις στο περιθώριο




ΑΥΡΙΟ


Ούτε χθες
ούτε σήμερα…

μα αύριο οπωσδήποτε
θα βγω ξημερώματα στο μπαλκόνι
θα σκύψω στη μικρή ανθισμένη γαρδένια
και θα της ψιθυρίσω πόσο πολύ την αγαπώ
που ομορφαίνει τη ζωή μου…




Μ[2φΑ]





Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

"Με το γκάζι κολλημένο.. "






-  Από τον π. Παντελεήμονα


Μια φορά και έναν καιρό...

Μια γενιά με το γκάζι κολλημένο, χωρίς φρένα πουθενά...
τρέχαμε για τα πάντα... ζούσαμε έντονα..,
αλλά κάποιες φορές...

Στους φίλους που έχασα, στα αδέλφια που θυμάμαι τώρα
μνημονεύοντας τα...

είναι δέκα... ναι, δέκα παιδιά 16 έως 21 χρονών...
εκεί σταμάτησε το κοντέρ τους...

Παρολίγον να ήμουν παρέα τους, όπου είναι τώρα...


Η προσευχή της μάνας μου, αλλά ιδιαίτερα του πατέρα μου με έσωσαν...
9 μέρες σε κώμα, σε ένα κρεβάτι δίπλα μου ο πατέρας μου,
ο Κύριος ας τον αναπαύσει, και παρακαλούσε τον Κύριο...

"Κάνε τον καλά, έλεγε, και πάρε τον... δικός σου είναι, κάνε τον και Δεσπότη...
άσε τον 
να ζήσει όμως... "
Και έγινα και παπάς και ζω για να τον ευχαριστώ, για την ευχή του....

Για τα φιλαράκια μου και για τον πατέρα μου...



fb - Georgios Giannikouris

[2fA]





Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

"Nα κοιτάς τον ορίζοντα.. "



Πάντα να κοιτάς τον ορίζοντα…




Ο ήλιος δεν δύει ποτέ χωρίς μια υπόσχεση!  




fb - Efterpi Bakkal

[2fA]




Σάββατο, 20 Ιουνίου 2015

Ημερολόγιο Πλοίου – 15












ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΛΟΙΟΥ
–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––-----------------
Σημειώσεις στο περιθώριο



ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ



Στο απόγειο των επιγραμμάτων
ο κάθετος ήλιος ισορροπεί για μια μόνο στιγμή
πώς δεν το πρόσεξα
πίστεψα πως η δύση αφορούσε πάντοτε

άλλους πλανήτες


Ονειρικές εικόνες επιφωνήματα κι αβεβαιότητες
στροβιλίζονται στο συγκερασμό της μέθης

Έγκλειστος στις παλίρροιες
των εκάστοτε συνθηκών
διερευνώ πιθανούς ορίζοντες
και αμφίδρομες προοπτικές
αξιοποίησης

Όμως η πίεση
περισσότερο υποκειμενική παρά πραγματική
και άλλοτε περισσότερο δεσμευτική
παρά θεωρητική
κυριαρχεί στην συναισθηματική οριογραμμή
του μεσοκαλόκαιρου
και αναθερμαίνει τις σκόρπιες ελπίδες
για επώαση ιδεών

H απώθηση εξωγενών ερεθισμάτων
ευαισθητοποιεί τη δεκτικότητα
και εκλεπτύνει τον εστιασμό
του καλλιτέχνη
- είναι το κρίσιμο σημείο
της δημιουργίας
ή έλκεσαι από το άρρητο φως
και συγκλίνεις άνευ όρων
ή αποσύρεσαι.



Μ[2φΑ]





Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

"Πάνω απ' όλα η Aγάπη "









[2φΑ]





Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

"Διακοπές "






Από κείμενο της Έλενας Ακρίτα

….

Διακοπές δεν είναι τα ταξίδια με τα αγαπημένα σου πρόσωπα.
Διακοπές είναι τα ίδια τ’ αγαπημένα σου πρόσωπα.
Τόσο απλά. Τόσο ξεκάθαρα.
Τόσο κάτω απ’ τη μύτη σου, όλα αυτά τα χρόνια…

Διακοπές είναι η αγκαλιά της μάνας….
Το χαμόγελο του παιδιού, το χέρι του συντρόφου.

Διακοπές είναι η κολλητή σου με τα πόδια διπλωμένα στο καναπεδάκι.
Ο καφές ανάμεσα μας.
Τα μυστικά, οι αγωνίες, οι ανασφάλειες, οι φοβίες, οι χαρές, τα γέλια που μοιραζόμαστε.

Διακοπές είναι το θερινό σινεμά, με ποπ κορν και χοτ ντογκ.
Διακοπές είναι η παρεούλα στη βεράντα με γυρόπιτα, παγωμένες μπίρες και καβγαδάκια για τα πολιτικά.

Διακοπές είναι ο γιος μου να με τρολάρει ψιλό γαζί κι εγώ να τσιμπάω.
Διακοπές είναι το καινούργιο βιβλίο που με ταξιδεύει όπου ονειρεύτηκα.
Διακοπές είναι τα τραγούδια του Άκη Πάνου, τα CD των Nightwish και το Μπολερό του Ραβέλ…

Διακοπές είναι ένα ζευγάρι μπεζ γοβάκια. Η ακακία που άνθισε απέναντι.
Η βόλτα με το αμάξι στην παραλιακή.
Ένα γιγάντιο προφιτερόλ, μια τηγανιά πατάτες με αυγά μάτια και τυρί φέτα.
Ένα ασπρόμαυρο νουάρ του Fritz Lang.

Διακοπές είναι το παγωμένο νεράκι κι ο ευλογημένος ίσκιος του πλατανιού τις ζεστές μέρες, σε ένα ακόμα “Μακρύ Καυτό Καλοκαίρι”.

Διακοπές είναι αυτά που μοιραζόμαστε…

Αυτά που αγαπήσαμε, κι αυτά που αγαπάμε…
Αυτά που ζήσαμε κι αυτά που ζούμε.
Με πρόσωπα δικά μας, ακριβά σαν πολύτιμο κρύσταλλο…

Διακοπές είναι τα μικρά, που είναι τόσο μεγάλα.
Τα ασήμαντα, που είναι τόσο σημαντικά.




fb – Rosalia

[2fA]





Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

"Και έτσι κι αλλιώς.. "












Dubai























[2φΑ]





Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

"Υπερφυσική ζωή.. "






Μια Επιστολή του Οσίου Παϊσίου για την πνευματική ζωή


Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, 18-11-68

Εν Χριστώ αδελφέ Ν, χαίρε εν Κυρίω πάντοτε και αγάλλου εν Αυτώ.

Έλαβα και την δεύτερην επιστολήν σας, η οποία μου διπλασίασε την χαράν μου. 
Σας ζητώ συγγνώμην που δεν μπόρεσα δυστυχώς να σας απαντήσω. 
Δόξα τώ Θεώ και εγώ υγιαίνω. Δεν θέλω να σας κουράσω με πολυλογίες, διότι συζητήσατε ασφαλώς με τον πατέρα Β. Δι’ αυτό έρχομαι να εκφράσω την γνώμη μου απ’ ευθείας στο θέμα σας.

Δια να αποφύγει κανείς το συναίσθημα, θα πρέπει να αποφεύγει πρώτα την μαλθακότητα όσο μπορεί. Και δια να αποφύγει και τα πρόσωπα, θα πρέπει να προσκολληθεί σε ουράνια και άυλα. Δι’ αυτό πολύ βοηθάει το να ελευθερώνεται κανείς όσο μπορεί από τα υλικά. 
Τα υλικά πράγματα έχουν πάντοτε και υλικές απαιτήσεις.

Η φυσική ζωή δεν συμβιβάζεται με την πνευματική ζωή. Διότι ένας πνευματικός άνθρωπος, εάν θελήσει να ζήσει φυσική ζωή σε αυτά που νομίζει ότι δεν βλάπτουν, θα καταλήξει στην παρά φύσιν μια μέρα, χωρίς να το καταλάβει.

Δι’ αυτό η ζωή των πνευματικών ανθρώπων θα πρέπει να είναι υπερφυσική. 
Δια να μπορέσουν να ελευθερωθούν από την κοσμική ατμόσφαιρα και να κινούνται στον πνευματικό χώρο και να νιώθουν έντονα την παρουσία του Θεού και να φλογίζονται από έρωτα και να διερωτώνται εάν υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο στον παράδεισο από αυτό που ζουν.
Αυτά δυστυχώς θεωρητικά μόνον τα ξέρω· τα οποία σου γράφω από αγάπη.

Ο καλός Θεός πρώτα εξετάζει τη χωρητικότητα της καρδιάς και μετά στέλνει ανάλογα και την αγάπη Του. Όλα αυτά μπορεί να τα πετύχει ο άνθρωπος, μετά από τον κατά δύναμιν αγώνα, εφ’ όσον κατορθώσει να γνωρίσει το άτομό του.

Όταν γνωρίσει το άτομό του, τότε του γίνεται η διάσπαση του ατόμου του και εκτοξεύεται στο πνευματικό διάστημα. Διότι όταν γνωρίσει το άτομό του, θέλει δεν θέλει θα ταπεινωθεί και όταν ταπεινωθεί, υποχρεωτικώς θα έλθει και η Χάρις του Θεού στο πλάσμα Του. Τότε ο άνθρωπος θα φωτίζει χωρίς να θέλει και χωρίς να το νιώθει και έτσι θα δοξάζεται ο Θεός.

Με συγχωρείτε για την πολυλογία μου, αλλά από αγάπη κινούμενος. 
Έχετε ευχές από τους πατέρες.

Με αγάπη Χριστού

Μοναχός Παΐσιος



[2fA]





Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

"Το Κληροδότημα του Αγίου"






"Ο Άγιος Παΐσιος και ο μικρός Αναστάσης"


Από τον Θεολόγο Παπαδόπουλο


Η ευλαβής μητέρα σου σε πήρε από το χέρι ένα απόγευμα του Μάη, για να βρείτε τον παππούλη.
Εκείνος ησύχαζε σε ένα κελί στη Σουρωτή, έτσι της είχαν πει, το δικό σου παιδικό κορμάκι βασανισμένο από χειρουργικές επεμβάσεις επιζητούσε τη χαμένη παιδική ανεμελιά.

Η μητέρα σου δάκρυζε σιωπηλά καθ’ όλη τη διαδρομή, κι όταν η μοναχή σας συνόδευε στο ανηφορικό μονοπάτι προς το κελί του γέροντα, ο πόνος της, το κλάμα της, σπάραζε ακόμα κι αυτή τη φύση που αναγεννιόταν.

"Σοφία, μην κλαις". 
Χωρίς να την έχει ξαναδεί, χωρίς να χει πει σε κανένα και καμία το όνομά της, εκείνος μόλις την είδε την παρηγόρησε, αληθινά, προσευχητικά, ταπεινά, με ειλικρίνεια, και της πήρε με μιας όλο τον πόνο που κουβαλούσε στην ψυχή της.

Άνοιξε την κουρασμένη από τους ασκητικούς αγώνες αγκαλιά του. 
Έτρεξες όπως το εγγόνι στον παππού του, τον καταφιλούσες κι εκείνος σου χάιδεψε τα μαλλιά. Παρηγόρησε τη μητέρα σου κι έπειτα στράφηκε σε σένα. Επίμονα τραβούσες τον μεγάλο ξύλινο σταυρό που είχε κρεμασμένο στο στήθος του.

"Αναστάση, όχι ακόμα. Θα ’ρθει η ώρα που θα γίνει δικός σου". 
Αυτά ήταν τα λόγια του και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Υπέφερες από ποικίλες ασθένειες, όπως κι εκείνος. Δε μίλησε στη μητέρα σου για θεραπεία, για θαύμα. Είχε στην αγκαλιά του έναν άγιο κι αυτό του αρκούσε. Η οσιακή του αγκαλιά δέχθηκε ένα βασανισμένο παιδικό κορμάκι μα συνάμα ένα σύγχρονο μάρτυρα.

Τι συνάντηση Θεέ μου! 
Μέσα από πόνους κι αγώνες, μέσα από θυσίες υπηρέτησες τον Θεό και την Εκκλησία του 40 χρόνια. Τόσα σου χάρισε η φιλεύσπλαχνη μακροθυμία Του. Κι εκείνος είχε τη διορατικότητα να το διακρίνει.

Όπως οι δικοί του αγώνες στην έρημο του Άθω ευωδίαζαν σαν μυρίπνοα άνθη, έτσι κι εσύ μη χορταίνοντας τη μυρωδιά του Παραδείσου θέλησες να ανθίσεις γρηγορότερα.

Αποχαιρετιστήκατε σαν δυο παλιοί φίλοι. Εσύ 4 ετών, κι εκείνος κοντά στα 70. 
Αποχαιρετιστήκατε δίνοντας υπόσχεση, πως θα βρεθείτε πάλι σύντομα. 
Τι σου είναι η άχρονη αιωνιότητα ε; Πάντα είναι συνεπής στο ραντεβού της.

Όταν μαζί οι δυο μας,, λίγο πριν από το τέλος, λίγο πριν να μπεις για τελευταία φορά στο νοσοκομείο, επισκεφθήκαμε τον τάφο του, σε είδα βαθιά συγκινημένο. Όταν σε πλησίασα μου είπες αφοπλιστικά. "Άραγε μου ’δωσε ο γέροντας τον σταυρό που μου είχε υποσχεθεί;"

Δεν στο έδωσε απλά, Αναστάση. Στον κληροδότησε.

Αιωνία σας η μνήμη.




GT – [2fA]





Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

"Άστρο πρωινό.. "






- Για τη μικρή Μυρτώ
και για όλα τα κοριτσάκια των "Ταξιαρχών", κάθε ηλικίας και όπου γης..  -


Από το "Πρωινό Άστρο" του Γιάννη Ρίτσου


... Κοριτσάκι μου,
μες στο βουβό πηγάδι του φεγγαριού
σου ’πεσε απόψε το πρώτο δαχτυλίδι σου.
Δεν πειράζει.
Αργότερα θα φτιάξεις άλλο
να παντρευτείς τον κόσμο μες στον Ήλιο.

Γιατί δεν είναι κοριτσάκι
να μάθεις μόνο εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
η ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ᾿ τη χαρά που δίνεις

Να το θυμάσαι κοριτσάκι.

Κοριτσάκι μου,
θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
Θέλω να σου φέρω ένα περιβολάκι
ζωγραφισμένο με λουλουδόσκονη
πάνω στο φτερό μιας πεταλούδας
να σεργιανάει το γαλανὸ όνειρο σου.
Θέλω να σου φέρω
ένα σταυρουλάκι αυγινό φως
δυο αχτίνες σταυρωτὲς από τους στίχους μου
να σου ξορκίζουν το κακό
να σου φωτάνε μη σκοντάψεις.

...

Κοριτσάκι μου,
θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν στον ύπνο σου.
Κοιμήσου κοριτσάκι.
Είναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρὺς
μακρὺς ο δρόμος.

Το παιδί μου κοιμήθηκε
κι εγώ τραγουδάω...
Δύσκολα είναι, κοριτσάκι,
στην αρχή.
Τι να πεις, δεν ξέρεις.
Δύσκολα είναι στην αρχή.

Γιατὶ δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει.
Είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
η ευτυχία του κόσμου,
είναι να φτιάχνεις, κοριτσάκι,
την ευτυχία του κόσμου.
Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
απ᾿ τη χαρά που δίνεις.

Να το θυμάσαι, κοριτσάκι.

...



Το [2φΑ]



Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2015

"Παρουσία και Απουσία"






Γέροντας Θεόφιλος Παραϊάν  (Teofil Părăian, 1929-2009)

- Ο Ιερομόναχος Θεόφιλος Παραϊάν, έζησε στο μοναστήρι Σίμπατα ντε σους, στην περιοχή της Τρανσυλβανίας.
Από την βρεφική ηλικία στερήθηκε το φως του, αλλά κατόρθωσε μέσα από έναν τιτάνιο αγώνα να αποκτήσει παιδεία και βαθύτατη πνευματική καλλιέργεια και ήταν θαυμαστός για τις πολλές και μεγάλες του αρετές. –


....

Εγώ επιμένω σε όλους, να πηγαίνουν, αν όχι σε όλες τις ακολουθίες, τουλάχιστον στην θεία λειτουργία. Και αν συμβεί κάποιος να μην πηγαίνει στη θεία λειτουργία, ούτε που κάθομαι να συνομιλήσω μαζί του! Γιατί δεν έχω να του πω τίποτε!

Για παράδειγμα:
Κάποιος, όταν τον ρώτησα τι κάνει την ώρα που θα έπρεπε να βρίσκεται στην εκκλησία, μου απάντησε: «Βλέπω τηλεόραση»!
Και τότε του είπα: «Πρόσεξε, αυτό σημαίνει ότι μπροστά σου έχεις την τηλεόραση, ενώ στον Θεό έχεις γυρίσει την πλάτη σου. Άλλαξε λοιπόν. Πήγαινε στην εκκλησία, ώστε να έχεις μπροστά σου τον Θεό, και πίσω σου την τηλεόραση».

Οι άνθρωποι πολλές φορές κάνουν απρόσεκτα κάποια πράγματα.
Αν ρωτήσεις κάποιον, γιατί δεν πηγαίνει στην εκκλησία, σπάνια θα ακούσεις ότι δεν πιστεύει και γι’ αυτό δεν πηγαίνει στην εκκλησία.
Στην πραγματικότητα όμως, αυτός είναι ο λόγος που δεν πηγαίνει στην εκκλησία.

Δεν πηγαίνει, γιατί:

• δεν έχει τόση πίστη, όση του χρειάζεται, για να πάει στην εκκλησία
• δεν έχει τόση πίστη, όση χρειάζεται, για να παραμείνει στην εκκλησία
• δεν έχει τόση πίστη, όση χρειάζεται, για να παρακολουθεί τις ακολουθίες της εκκλησίας.


Δεν είναι δυνατόν να γίνει πρόοδος πνευματική χωρίς έργα της πίστης. Η πίστη αυξάνει με τα έργα της πίστης.

• Αν οι πιστοί νηστεύουν, τότε και οι λιγότερο πιστοί πρέπει να νηστεύουν, για να έχουν έμπρακτη πίστη που θα τους ενισχύει στην πίστη τους.
 • Αν οι πιστοί πηγαίνουν στην εκκλησία, πρέπει και ο λιγότερο πιστός να πάει, για να έχει, έστω μία παρουσία στην εκκλησία!

Κάποιος μου είπε:
«Πάτερ, μου λέτε να πηγαίνω στην εκκλησία. Αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε, πόσες κακές σκέψεις, πόσα άσχημα πράγματα κουβαλάω μέσα μου».

Ξέρω ότι οι άνθρωποι είναι πολύ διαφορετικοί.
Αλλά ξέρω και ότι, χωρίς να πηγαίνεις εκεί όπου υπάρχει η δωρεά και η χάρη του Θεού, δεν μπορείς να δεχτείς χάρη Θεού. Επομένως: Να πηγαίνεις όπως είσαι, όσο και αν οι σκέψεις σου είναι άσχημες, όσο και αν είναι κατώτερες!

Να πηγαίνεις. Διότι μόνον έτσι μπορεί να έλθει ο καιρός που θα καθαρίσει το μυαλό σου και δεν θα έχεις πια τις βρώμικες σκέψεις πού έχεις τώρα μέσα σου.


Η συμμετοχή στις ιερές ακολουθίες είναι μία διδασκαλία, είδος σχολείου! Μόνο όταν φοίτησα στη Θεολογική Σχολή διαπίστωσα, τι θησαυροί υπάρχουν στις ιερές ακολουθίες.

....






[πορτρέτο του Γέροντα: Paul Mecet]


[2fA]