Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

"Είναι εδώ αναστημένος! "





ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

«Ανάστα ο Θεός»!
Ο Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων
- από παλαιότερη εγκύκλιο


«Μη εκθαμβείσθε· Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον;
ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε».

Για όσους αναζητούν τον Χριστό νεκρό, το μήνυμα του αγγέλου που ακούσθηκε πριν από λίγο και διαπέρασε το σκότος της νύκτας είναι σαφές και κατηγορηματικό: 
«Ηγέρθη· ουκ έστιν ώδε» - Αναστήθηκε· δεν είναι πλέον εδώ.

Για όσους όμως αναζητούμε τον Χριστό με αγάπη, με πίστη και σεβασμό, για εμάς, όπως και για τις Μυροφόρες γυναίκες, ο Χριστός είναι εδώ αναστημένος, για να γεμίσει την ψυχή μας χαρά και αγαλλίαση.

Είναι εδώ αναστημένος, για να διώξει τον φόβο και να μας χαρίσει την ειρήνη.
Είναι εδώ αναστημένος, όχι για να μας θαμβώσει τα μάτια, αλλά για να μας τα φωτίσει με το φως της θεότητας του.

Είναι εδώ αναστημένος, για να μας διδάξει ότι δεν πρέπει να αφήνουμε τον εαυτό μας να θαμβώνεται από τα ψεύτικα φώτα του κόσμου, από τη μάταιη λάμψη αυτών των κοσμικών πραγμάτων, από την ανώφελη αίγλη της ανθρώπινης δόξης, του πλούτου και όλων των εγκοσμίων αγαθών.

Ο αναστημένος Χριστός είναι εδώ για να καθησυχάσει τους φόβους και τις αγωνίες που κυριαρχούν κάποιες φορές στην ψυχή μας και να μας απαντήσει στις αμφιβολίες και τις ανησυχίες που εμφιλοχωρούν στον λογισμό μας.

Είναι εδώ για να αναστήσει και εμάς, που θέλουμε να τον ακολουθήσουμε, από τη νέκρωση των παθών και τον θάνατο της αμαρτία.
Είναι εδώ για να μας ανακαινίσει τον έσω άνθρωπο και να μας χαρίσει την αιωνιότητα της αγάπης του.


Ας σπεύσουμε λοιπόν, αδελφοί μου, να τον συναντήσουμε, έχοντας αναμμένη μαζί με τη αισθητή λαμπάδα και τη νοητή λαμπάδα της ψυχής μας από το ανέσπερο φως της αγάπης του.

Ας σπεύσουμε να τον συναντήσουμε, όχι για να απομακρυνθούμε και πάλι από κοντά του, αλλά να μείνουμε μαζί του «μέχρι τερμάτων αιώνων» και να ζούμε στο φως της θείας του Αναστάσεως.



imverias – [2fA]



Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

"Ελπίζοντας στα έσχατα "





ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΒΡΑΔΥ

Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας


Μέσα στην Εκκλησία καλούμεθα να ζήσουμε σήμερα, την κάθε μέρα, εδώ και τώρα, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, ως μία εσχατολογική κοινότητα.
Έτσι μόνον το παρόν αποκτά προοπτική αιωνιότητας.

Η Βασιλεία του Θεού «εντός υμών εστιν» (Λουκ. 17,21).
Δεν είναι μία ουτοπία, αλλά μεταμορφώνει όποιον ακολουθεί στην πράξη τον λόγο του Χριστού.

Η Αποκάλυψη λέει ότι ο κόσμος αυτός θα τελειώσει κάποια στιγμή, δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε, αλλά όποιος συνταχθεί με το εσφαγμένο αρνίο, τον Χριστό, θα σωθεί.
Και θα σωθεί γιατί θα έχει καταλάβει τι θέλει ο Θεός από εμάς.

Παριστάνουμε τους Χριστιανούς και δεν ξέρουμε ποιος είναι ο Χριστός, πως είναι ο Θεός της αγάπης, της συγχώρησης, της καλοσύνης, ο Θεός που αφήνει τα ενενήντα εννιά πρόβατα, για να σώσει το ένα.

Είναι δίπλα μας. Είναι πανταχού παρών, και στις καρδιές μας.
Είναι παντού ο Θεός, εμείς είμαστε που πρέπει να Τον συναντήσουμε.
Εκείνος μας αγαπάει, εμείς πρέπει να Τον αγαπήσουμε. Πώς;
Με τον τρόπο του Ευαγγελίου. Με την χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Να Του μοιάσουμε, να μάθουμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι, για να μάθουμε και να αγαπάμε ξανά. Γιατί αγαπάμε μόνο συναισθηματικά. Αγαπάμε και θυμώνουμε.
Ερωτευόμαστε και μισούμε. Δεν αγαπάμε πραγματικά τον πλησίον.
Αλλά δεν αγαπάμε ούτε τον εαυτό μας. ….


Ένα κάλεσμα ας είναι η σημερινή ημέρα, μέσα σε όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε.
Η ενορία μας, το παρεκκλήσι, πρέπει να ξαναγίνουν κιβωτοί ελπίδας, όπου όλοι οι πιστοί θα συναζόμαστε επ’ ελπίδι Αναστάσεως.

Να πιστέψουμε παραπάνω, να αγαπήσουμε παραπάνω, να συγχωρήσουμε παραπάνω, να νοιαστούμε για τις αξίες που χάθηκαν. …

Να ξαναγαπήσουμε την ζωή. Να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει Ορθόδοξος πολιτισμός, τι σημαίνει νόημα ζωής. Ο Χριστός φέρνει ξανά την ελπίδα στον κόσμο.
Και το νόημα του Ευαγγελίου, όσο κι αν το προδώσαμε εμείς οι Χριστιανοί, παραμένει επίκαιρο και θα παραμένει μέχρι το τέλος του κόσμου.

Ας βάλουμε περισσότερο Χριστό στην ζωή μας.
Ας πορευτούμε προς την ημέρα της Αναστάσεως με όσο περισσότερη ελπίδα, με χαρά και αγάπη σε όλους τους ανθρώπους.



[2φΑ]



"Το μοιρολόι στην Κάλυμνο "





Το μοιρολόι της Μεγάλης Πέμπτης στην Κάλυμνο
-  Από την Θεμελίνα Καπελλά  [Καλύμνικοι αντίλαλοι, 1980]


Κάθε Μεγάλη Πέμπτη νύχτα, όταν τελειώσει η ακολουθία με τα δώδεκα Ευαγγέλια, εδώ στο νησί μας, αντί να αδειάσουν οι εκκλησιές από τον κόσμο, γεμίζουν πιο πολύ.
Λίγοι είναι κείνοι που φεύγουν οριστικά.

Οι περισσότεροι ξαναγυρίζουν, είτε για να ξαγρυπνήσουν στην εκκλησιά της ενορίας τους, είτε για να πάρουν βόλτα όσο μπορούν περισσότερες εκκλησιές να προσκυνήσουν, να σταθούν λίγη ώρα και να φύγουν.
Υπερτερούν οι γυναίκες, νεαρές κοπέλες, μα και κάθε ηλικίας. 
Δική τους είναι η βραδιά απόψε.

Θα ξημερωθούν, θα ψάλλουν σχεδόν όλη τη νύχτα και θα πουν κυρίως το «Μοιρολόι του Χριστού» που από γενιά σε γενιά μαθαίνεται και συνεχίζεται η παράδοση.
Όλες όσες θέλουν να λάβουν μέρος στο Μοιρολόι, κάθουνται κοντά στον Σταυρωμένο, που στέκει καταμεσίς της εκκλησιάς πάνω στο σταυρό.

Στεφάνια με λουλούδια του ’χουν περάσει στο κεφάλι, βιολέττες και τριαντάφυλλα, δυο τρεις γλάστρες φροντισμένες στη βάση του από ενορίτισσες, που τις έχουν ειδικά γι’ αυτή τη βραδιά, κι από πάνω στο ξύλο του σταυρού πλήθος λαμπάδες π’ ανάφτουν όσοι έρχονται να προσκυνήσουν.

Αφού τακτοποιηθούν στο γύρο οι πιο νιες, με τα σκαμνάκια τους και τις καρέκλες και λίγο πιο απόμακρα οι ηλικιωμένες κι οι γριές, θ ‘αρχίσουν το «Μοιρολόι».

       «Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα,
       σήμερον όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται..»

Το μοιρολόι, έχει μια ξεχωριστή δική του μελωδία, ανάμεσα σε θλιβερό, λυπητερό τραγούδι και σ’ εκκλησιαστικό τροπάρι.
Οι πιο παλιές, που το ξέρουν πιο καλά τ’ αρχινούν, κι ακολουθούν οι άλλες οι πιο μικρές. 

Πολλές απ’ αυτές που λένε το μοιρολόι είναι οι «Μυροφόρες» κοπέλλες, που το επόμενο βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, θα πουν τα «εγκώμια», κι έχουν κάμει πρόβες πολλές με τον ψάλτη ή με τον παπά της ενορίας κι είναι εξασκημένες, για να γίνει συναγωνισμός στην πλατεία, σαν θα μαζευτούν όλοι οι επιτάφιοι, και θα περνούν μπροστά από το Δεσπότη, ενώ θα ψάλλουν πότε τα «εγκώμια», πότε τα «ευλογητάρια», πότε το «Κύματι θαλάσσης».

Μόλις αρχίζει το μοιρολόι, αρχίζουν να ’ρχονται συντροφιές-συντροφιές, πιο πολλοί νέοι, θαλασσινοί, εργάτες, μαθητές και φοιτητές, όλοι καλοντυμένοι, που συνοδεύουν τις νεαρές κοπέλες με τα καινούρια τους τα φουστάνια και τα νεαρά ζευγάρια που ’χουν πρόσφατα αρραβωνιαστεί για παντρευτεί, μαζί και κάμποσοι ξενιτεμένοι νοσταλγοί. 

Όλοι αυτοί μπαίνουν μέσα, ανάβουν κερί, φιλούν τον Εσταυρωμένο, κάθονται κάμποση ώρα, παρακολουθούν, κάνουν μεταξύ τους κριτική, αν οι κόρες λένε όμορφα το μοιρολόι, ή πως στην προηγούμενη ενορία το ’λεγαν πιο όμορφα, και φεύγουν για να συνεχίσουν την περιοδεία τους.

Σαν τελειώσει το μοιρολόι, που διαρκεί μια ώρα, ξεκουράζονται λίγο, ή λένε κανένα άλλο τροπάρι, κι έπειτα επαναλαμβάνουν πάλι το μοιρολόι τρεις και τέσσερις φορές για να περάσει η νύχτα, μα και για να μπορέσουν να τ’ ακούσουν όλοι όσοι γυρίζουν στις διάφορες εκκλησιές.

Όλο το νησί βρίσκεται σε κίνηση. Οι περισσότεροι το ’χουν προγραμματίσει από πριν, έχουν βρει την παρέα τους, είναι μέρα σημαδιακή για κείνους.
Θα γυρίσουν να δουν, μα και να τους δουν οι άλλοι, να κάμουν αισθητή την παρουσία τους, να τους προσέξουν. 
Πάει κι αυτό μέσα στο νησιώτικο κλίμα της Μεγαλοβδομάδας.

Δεν υπάρχουν σ’ όλες τις ενορίες κοπέλες που να ξέρουν το μοιρολόι.
Γι αυτό, σαν τελειώσουν από τη δικιά τους ενορία, αυτές που ’ναι «μαστόρισσες» στο είδος, θα πάνε να το πούνε και σε δυο –τρεις άλλες εκκλησιές. 

Τις περιμένουν να πάνε να κάμουν τον «σεφτέ», που ’ναι πιο δύσκολος και ν’ ακολουθήσουν με τις φωνές κι οι μυροφόρες της ενορίας.

Με το δίκιο της λοιπόν υπερηφανεύεται η Κατερίνα, για την ενορία της την Αγία Τριάδα, και την άκουσα να μονολογεί κείνο το βράδυ:

– «Έχουμε κι εμείς ένα πρωτείο στην εκκλησιά μας, όλα κι όλα, στο μοιρολόι. 
Απόδειξη πως τις κόρες μας περιμένουσι η Βαγγελίστρα κι η Παπαντή κι η Καλαμιώτισσα.
Στους δυναμίτες, μπορεί να μας περνά ο άη Στέφανος κι ο άη Νικόλας και στον Επιτάφιο ο Χριστός, γιά η Καλαμιώτισσα, μα στο μοιρολόι πάσι ούλοι κάτω.
Για να πούμε δηλαδή και τη σωστοσύνη κι ο Επιτάφιος μας φέτι, είναι ο ψοόμορφος».

Σαν τέλειωσε το μοιρολόι, κι ετοιμαζόμουνα να φύγω, ρωτώ τη γριά Καλή, που ’χει σκύψει από τα χρόνια, και τυλιγμένη με τη μαύρη της μαντήλα, κουτουνίζει καθισμένη κάτω στο θρονί της:

- Θα ξημερωθείς;
- Ινναί το παιΐ μου, ένναι μαθέ αμαρτία και ντροπή μας να φήκουμε μοναχό το Χριστό μας πεθαμένο πάνω στο Σταυρό; Πάμε σ’ ούλους τους νεκρούς και ξημερωνούμαστε.
Κι ο Χριστός ένναι ’ικός μας, που σταυρώθηκε για μας;


Όπως πολλές φορές μας συμβαίνει, τούτη η απλή γυναίκα μου ’δωσε ένα μάθημα και μιαν εξήγηση που γύρευα…

Με την ίδια ανεπιτήδευτη λογική και τη βαθιά πίστη, που ’xει τις ρίζες της αιώνες πίσω, θα ξενυχτίσουν όλες τούτες οι γυναίκες, όταν θα ’χει κοπάσει η κίνηση από το πήγαινε-έλα του κόσμου.

Θα μείνουν εκεί, στην εκκλησιά, κινούμενες από το χρέος τους τ’ ανθρώπινο, που ’χουν εκπληρώσει πολλές φορές στους συνανθρώπους τους:
να συντροφέψουν τον νεκρό Χριστό, να μη μείνει μοναχός του.




kalymnosola [2φΑ]



Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

"Περίσκεψη κάτω από τον Σταυρό "





ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ, ΒΡΑΔΥ

Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας


- «Παιδιά μου, εντολή καινούργια σας δίνω, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο.
Καθώς σας αγάπησα, έτσι να αγαπάτε ο ένας τον άλλο.
Έτσι θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε δικοί μου μαθητές, αν αγάπη έχετε ο ένας στον άλλο».

- «Αλήθεια σας λέω, όποιος πιστεύει σε μένα τα έργα που κάνω και εκείνος θα κάνει και μεγαλύτερα από αυτά, γιατί εγώ πορεύομαι προς τον Πατέρα κι ό,τι ζητήσετε στο όνομα μου, αυτό θα το κάνω.
Για να δοξαστεί ο Πατέρας μέσω του Υιού».

- «Αν με αγαπάτε, τις εντολές τις δικές μου θα τις τηρήσετε».

- «Εγώ θα παρακαλέσω τον Πατέρα και θα σας δώσει άλλον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα, που θα είναι μαζί σας αιώνια, το Πνεύμα της Αληθείας, που ο κόσμος δεν γίνεται να το λάβει γιατί ούτε το βλέπει ούτε το γνωρίζει.
Εσείς το γνωρίζετε, γιατί μένει κοντά σας και θα είναι μέσα σας.

- «Αν κάποιος με αγαπά, θα τηρήσει τον λόγο μου και ο Πατέρας μου θα τον αγαπήσει και θα έρθουμε προς αυτόν και θα κάνουμε διαμονή μαζί του, θα κατοικήσουμε μέσα του.
Όποιος δεν με αγαπά, δεν τηρεί τους λόγους μου.
Ο λόγος που ακούτε δεν είναι δικός μου, αλλά του Πατέρα που με έστειλε».

- «Ο Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιο που θα στείλει ο Πατέρας στο όνομα μου, Εκείνος θα σας τα διδάξει όλα και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας είπα εγώ».

- «Ειρήνη αφήνω σε σας. Την ειρήνη την δική μου αφήνω σε σας. Εγώ δεν σας δίνω ειρήνη, καθώς ο κόσμος δίνει. Ας μην ταράζεται η καρδιά σας κι ας μην δειλιάζει».


- «Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή και ο πατέρας μου ο γεωργός.
Κάθε κλήμα ενωμένο μ’ εμένα που δεν φέρει καρπό, το αφαιρεί και καθένα που φέρει καρπό, το κλαδεύει για να φέρει περισσότερο καρπό».

- «Μείνετε ενωμένοι με μένα κι εγώ θα μείνω ενωμένος μαζί σας.
Καθώς το κλήμα δεν δύναται να φέρει καρπό από τον εαυτό του αν δεν είναι ενωμένο με την άμπελο, έτσι ούτε εσείς αν δεν μείνετε ενωμένοι μ’ εμένα».

- «Καθώς με αγάπησε ο πατέρας μου και εγώ σας αγάπησα.
Μείνετε μέσα στην αγάπη την δική μου».

- «Αν τις εντολές μου τηρήσετε, θα μείνετε στην αγάπη μου, καθώς εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του πατέρα μου και μένω μέσα στην αγάπη του.
Αυτά σας τα λέω, για να είναι πάντα η χαρά η δική μου μέσα σας και η δική σας χαρά να ολοκληρωθεί».

- «Αυτή είναι η εντολή η δική μου, να αγαπάτε ο ένας τον άλλο καθώς εγώ αγάπησα εσάς»

- «Μεγαλύτερη αγάπη από αυτήν κανείς δεν έχει, να θυσιάσει κάποιος την ψυχή του για τους φίλους του.
Εσείς φίλοι μου είστε αν κάνετε όσα εγώ σας δίνω εντολή.
Δεν σας λέω πια δούλους, γιατί ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο κύριος του.
Εσάς σας έχω φίλους, γιατί όλα όσα άκουσα από τον πατέρα μου σας τα γνώρισα».


Παραμονή της Μεγάλης Παρασκευής, ας στοχαστούμε, ας αναλογιστούμε.

Εκείνος, μας θέλει φίλους Του.
Ο τρόπος της σχέσης με τον Χριστό, της αγάπης, δεν είναι σχέση δούλου ή μισθωτού, είναι σχέση φίλου.
Είναι ο Αγαπημένος, που σου παρέχει την ειρήνη, την αγάπη, την χαρά κι όλες τις δωρεές του Πνεύματος.

Όσο κι αν μας φαίνεται δύσκολο να ζήσουμε Χριστιανικά, ας θυμόμαστε πως η αγάπη του Θεού είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να ανατρέψει και την δική μας αδυναμία.

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ. 18,27), λέει ο Κύριος και μας ζητά να τον εμπιστευτούμε.



[2φΑ] 



Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

"… ἐξαίφνης σώφρων ὤφθη "






ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

- Καθένας που παλεύει την αγάπη, είναι άγιος.


Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας

....

Είναι κοινό μυστικό όσων κάποια στιγμή στη ζωή μας συγκλονιστήκαμε από την αμαρτία ή την χλιαρότητα μας, πως εκείνο που μας έκανε να παραμείνουμε στην Εκκλησία και να ποθούμε να μετέχουμε στα μυστήρια, ήταν η επίγνωση πως υπάρχει ένας Θεός που παρά την αστοχία μας, μας αγαπάει, μέσα σε έναν σκληρό κόσμο που μπορεί να μας έχει διαψεύσει, να μας έχει πονέσει, να μας έχει απελπίσει.

Κάθε φορά που επικαλούμεθα το Όνομα Του εκ βάθους καρδίας, νιώθουμε αυτή την ευλογία που πηγάζει από το Ευαγγέλιο και μας θυμίζει τον λόγο του Κυρίου: η πίστη σου, η μετάνοια σου σε σώζει, πήγαινε στο καλό και ξεκίνα από την αρχή, μην θλίβεσαι, μην γκρεμίζεσαι, μην απελπίζεσαι, ό,τι και να έχεις κάνει, ό,τι και να σου έχει συμβεί.

Κάνε ένα καινούργιο ξεκίνημα, κάνε «αρχή μετανοίας» -μια πολύ γνωστή φράση από το Γεροντικό της ερήμου, που φέρνει το χαροποιό μήνυμα πως ό,τι κι αν έχουμε κάνει, το χειρότερο ανοσιούργημα, εφ’ όσον έχουμε μετάνοια, η αγάπη του Θεού θα μας περιβάλλει. ….


Στο μυστήριο της μετανοίας προσερχόμαστε και ανοίγουμε την καρδιά μας για όσα έχουμε συντριβεί.
Την μετάνοια μας που έχουμε ήδη καταθέσει μυστικά στον Θεό, την λέμε επισήμως, για να διαβεβαιώσει ο ιερέας εξ ονόματος του Ιησού Χριστού πως ό,τι κι αν κάναμε το συγχωρεί ο Χριστός, και μας παροτρύνει να σηκωθούμε πάλι και να κάνουμε καινούργιο ξεκίνημα.

Να αφήσουμε τις ενοχές μας στα πόδια Του. Εκείνος μας συγχωρεί. Τώρα που καταλάβαμε ξεκινάμε από την αρχή, σαν παιδί στην αγκαλιά του Πατέρα. ….


Ο Χριστός ζητά μόνο αυτό: την προαίρεση του ανθρώπου να βγει από τον εαυτό του, να αρνηθεί την φιλαυτία του, να γίνει ελεύθερος άνθρωπος, άνθρωπος αγάπης.



[2φΑ] 



Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

"Επειδή αγάπησαν πολύ "




ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ, ΒΡΑΔΥ

- Όσο ενώνεται κανείς με τον πλησίον, τόσο ενώνεται και με τον Θεό.


Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας


Θέλοντας να περιγράψει τις σχέσεις των ανθρώπων με τον Θεό και τον πλησίον, ο Όσιος Δωρόθεος, σπουδαίος ασκητής του 6ου αιώνος, λέει:

«Φανταστείτε έναν κύκλο πάνω στην γη, σαν ένα σχήμα στρογγυλό που χάραξε με διαβήτη από τον κέντρο του κύκλου. Υποθέστε ότι ο κύκλος αυτός είναι ο κόσμος και ότι το κέντρο του κύκλου είναι ο Χριστός.

Οι ακτίνες του κύκλου από την περιφέρεια προς το κέντρο είναι οι δρόμοι προς τον Θεό, δηλαδή η πορεία εντελώς διαφορετικών ανθρώπων.

Προχωρούν οι πιστοί προς το εσωτερικό του κύκλου επιθυμώντας να πλησιάσουν τον Θεό.
Και όσο προχωρούν προς το κέντρο, τόσο πλησιάζουν και τον Θεό και μεταξύ τους». ….


Στον Όρθρο της Μεγάλης Τετάρτης η Εκκλησία μας προβάλλει ως πρότυπο μετανοίας την αμαρτωλή γυναίκα που μετανοιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο, δείχνοντας Του με αυτό τον τρόπο μεγάλη αγάπη και πίστη.
Στο τέλος της ακολουθίας ψάλλεται το περίφημο τροπάριο της υμνογράφου Οσίας Μοναχής Κασσιανής. ….

Η πρώτη, πόρνη σε έναν κόσμο θρησκευομένων, ενώ η δεύτερη, λογοτέχνις σε έναν κόσμο ανδροκρατούμενο.
Τόσο ανόμοιες μεταξύ τους. Τις χώριζε χάος ταξικό, μορφωτικό, κοινωνικό.

Τις ένωσε όμως το γεγονός, ότι αγάπησαν πολύ. ….


Τιμούμε τις δύο αυτές γυναίκες γιατί έφτασαν πάρα πολύ κοντά στο Κέντρο του κύκλου.
Δύο διαφορετικές ακτίνες, δύο διαφορετικές ψυχές, όπως εντελώς διαφορετικοί είμαστε κι εμείς μεταξύ μας, άνθρωποι που κάτω από άλλες συνθήκες μπορεί να μην είχαμε καμία σχέση.

Όμως γνωρίζουμε καλά οι ίδιοι, όσο ξεπερνάμε το στάδιο του απλού θρησκευομένου και προχωράμε προς την έννοια του μετανοούντος πιστού, όσο πλησιάζουμε προς τον Χριστό, τόσο περισσότερο αισθανόμαστε αδερφοί, τόσο περισσότερο αποκτούμε κοινή ματιά στον κόσμο, κοινή ελπίδα, κοινό όραμα.

Όλο και περισσότερο αισθανόμαστε να νικάμε τον πνευματικό θάνατο και να προσδοκούμε ανάσταση νεκρών.



[2φΑ]



"Δέξου, Κύριε.. "





Το Τροπάριο της Κασσιανής
- σε ελεύθερη απόδοση


Της αμαρτίας η γυναίκα, Κύριε,
συγκλονισμένη σαν ήρθε σε συναίσθηση της θεότητας Σου
κλαίει, οδύρεται και μύρα κομίζει στην ταφή Σου.
Αλίμονο! ψελλίζει, σε μένα, που ζω τη νύχτα στην ψυχή μου
το πάθος της ακολασίας, τον σκοτεινό χωρίς φεγγάρι έρωτα της αμαρτίας

Δέξου Κύριε, τη ροή των δακρύων μου,
Εσύ που μετατρέπεις σε ουράνιες νεφέλες, της θάλασσας το αλμυρό νερό
σκύψε στον πόνο της καρδιάς μου που στενάζει
Εσύ που έγειρες από τον Ουρανό στη γη την αγάπη Σου

Τα πόδια Σου τα άγια Κύριε, καταφιλώ
με τα μαλλιά της κεφαλής μου η ίδια θα τα στεγνώσω,
που η εσπερινή αντήχηση των βημάτων τους στον Παράδεισο
με φόβο έκαμε την Εύα να κρυφτεί

Ποιος μπορεί να προσεγγίσει το πλήθος το αμαρτιών μου
και την απειρότητα των αποφάσεων Σου, Σωτήρα της ψυχής μου;

μη στερήσεις από την δούλη σου Κύριε, το απύθμενο σου Έλεος.



Μ. Ψ.



Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

"Ουαί και αλίμονο.. "





ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, ΒΡΑΔΥ

- Είναι η καρδιά της ορθοδοξίας που οδηγεί στην Ανάσταση.


Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας


Ουαί και αλίμονο, θρησκευτικοί άνθρωποι, όσοι είστε υποκριτές. Γιατί δύο χιλιάδες χρόνια μετά το κήρυγμα αγάπης του γλυκύτατου Ιησού Χριστού, πολλοί από εσάς εξακολουθείτε να είστε κρεμασμένοι από τον Νόμο και από τον τύπο. ….

Ουαί και αλίμονο οι τάχα αναμάρτητοι άνθρωποι του μέσου όρου, που σας φταίνε κληρικοί και πολιτικοί. Γιατί κι εσείς ίδιοι είστε. ….

Ουαί και αλίμονο, Φαρισαίοι υποκριτές όσοι δεν έχετε ποτέ πάρει την ευθύνη της ζωής σας στα χέρια σας. Που κατηγορείτε όσους έχουν εξουσία, αλλά κι εσείς στον μικρόκοσμο σας εξουσία ασκείτε. ….

Δείχνετε τους άλλους για να δικαιολογήσετε τα δικά σας αμαρτήματα.
Κι εσείς γίνεστε ηθικολόγοι.
Κι εσείς κουνάτε ο δάχτυλο στους άλλους ανθρώπους σύμφωνα με τις δικές σας «αρχές». …


Θα αναρωτηθεί κάποιος, δηλαδή δεν έχουμε καμία ελπίδα; Μα σαφώς έχουμε πολύ μεγάλη ελπίδα. Την ίδια ελπίδα που είχαν οι Απόστολοι και οι μαθητές.
Την ίδια ελπίδα που ξημέρωσε εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής. ….

Γιατί τα λέμε όλα αυτά στην Εκκλησία; Για τους άλλους;
Γιατί ψέλνουμε όλα αυτά τα υπέροχα τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδας; ….

Για να έρθουμε σε συναίσθηση. Για να έχουμε ελπίδα.
Κι όσοι νομίζουμε ότι είμαστε καλοί, να γίνουμε καλύτεροι.
Κι όσοι ξεφύγαμε, να επανέλθουμε. Κι όσοι πονέσαμε, να χαρούμε.
Κι όσοι έχουμε χαρά, να γίνει μεγαλύτερη η χαρά.

«Δεύτε πάντες εις την χαράν του Κυρίου μας», θα μας καλέσει -πάντες- ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στον υπέροχο Κατηχητικό Λόγο του. Όλοι να προσέλθουμε! ….


Δεν είναι ένα ωραίο παραδοσιακό έθιμο η Μεγάλη Εβδομάδα.
Είναι το καρδιοχτύπι των μαθητών του Χριστού, δηλαδή το δικό μας.
Είναι η καρδιά της ορθοδοξίας που οδηγεί στην Ανάσταση.

Αλίμονο μας αν νομίζουμε ότι είναι φολκλόρ. Καιρός να επανέλθουμε.
Καιρός ν’ αφήσουμε στην άκρη τον τύπο και να πάμε στην ουσία.
Γιατί αλλιώς, κάθε φορά που ακούμε αυτό το Ευαγγέλιο, θα σκεφτόμαστε «για τους άλλους τα λέει, όχι για εμάς».

Ο Θεός να μας δίνει δύναμη, φώτιση, χαρά, ελπίδα και αγάπη να τα ζήσουμε αυτά.
Για να ζήσει ο κόσμος.



[2fA]



Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

"Ιδού ο Νυμφίος.. "















ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ, ΒΡΑΔΥ

- Η ασκητική της αγάπης είναι η μέγιστη ασκητική, που μπορεί να πράξει ο Ορθόδοξος Χριστιανός.


Από το έντυπο του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
«Στον δρόμο για την Ανάσταση»
- π. Χριστόδουλος Μπίθας


«Τον νυμφώνα Σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκεσμημένον και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ· λάμπρυνον μου την στολήν της ψυχής, Φωτοδότα, και σώσον με», λέει το τροπάριο του Όρθρου της Μ. Δευτέρας. Ποιο είναι αυτό το ένδυμα;

Είναι το ένδυμα της ευχαριστίας και της αγάπης, που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, τον αλλοιώνει υπαρξιακά, που τον κάνει να χαίρεται, να θέλει αυτή την χαρά να την μεταδώσει και στους άλλους.  ….

Ο νυμφώνας του Χριστού προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο που θα τον αποζητήσει.
Αλλά πρέπει να τον ποθήσουμε διψώντας για Αλήθεια.
Ο Χριστός μας παρήγγειλε να ζητήσουμε την αλήθεια και η αλήθεια θα μας ελευθερώσει (Ιω. 8,32).  ….


Γίνε ελεύθερος άνθρωπος, γίνε άνθρωπος αγάπης. Κι αν κάποιος γίνει λίγο, δεν πειράζει.
Κι αν κάποιος γίνει παραπάνω, μακάρι! Κι αν κάποιος αγιάσει, δόξα τω Θεώ!
Το ζητούμενο είναι να μας βρει το τέλος ελπίζοντας, να πορευόμαστε από την φιλαυτία στην φιλαδελφία και δι’ αυτής στην φιλοθεΐα! 

Η αναζήτηση του Θεού δεν τελειώνει ποτέ.
Και των τελείων η τελειότης ατέλεστος εστί, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης.
Όλοι σε μια πορεία είμαστε. Ο δρόμος οδηγεί στην αγκαλιά του Θεού.

Να το προσπαθούμε, να αφυπνιζόμαστε, να αγαπάμε, να συγχωρούμε.
Ας το ελπίσουμε, ας το παρακαλέσουμε, ας το προσπαθήσουμε, ας το μοιραστούμε μεταξύ μας.  ….



[2fA]



"Η Είσοδος στη μοναξιά.. "












Η ΒΑΪΟΦΟΡΟΣ  -  Φορητή εικόνα του 14ου αιώνα  
Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης, Σινά


Ιωάν. ιβ΄ 12-15 

12 Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, 
     ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται  Ἰησοῦς εἰς  Ἱεροσόλυμα,
13 ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ,
     καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου,
     ὁ βασιλεὺς τοῦ
  Ἰσραήλ.
14 εὑρὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον·
15 μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών·
     ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.





Η Είσοδος του Κυρίου στη μοναξιά
Antony Bloom, "Πορεία από το Τριώδιο στην Ανάσταση"


Σήμερα ο Χριστός εισέρχεται στο μονοπάτι της οδύνης Του, αλλά και της φοβερής εκείνης μοναξιάς που θα τον περιβάλλει καθ’ όλη την εβδομάδα των Παθών.

Η μοναξιά αρχίζει με μια παρεξήγηση: Όλος ο λαός περιμένει ότι η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα θα είναι η θριαμβευτική διέλευση ενός πολιτικού αρχηγού, ενός ηγέτη που θα ελευθερώσει το λαό του από την καταπίεση και τη δουλεία, από αυτό που εκείνοι θεωρούν ως «α-θεΐα» – καθώς η λατρεία των ειδώλων αποτελεί την άρνηση του ζώντος Θεού.
Η μοναξιά θα γίνει ακόμη βαρύτερη, όταν ούτε οι μαθητές Του θα είναι σε θέση να Τον κατανοήσουν.

Όταν κατά το Μυστικό Δείπνο, ο Χριστός θα τους μιλήσει για τελευταία φορά, εκείνοι θα αμφιβάλλουν διαρκώς για το ακριβές νόημα των λόγων του.
Και αργότερα, όταν θα μπει στον Κήπο της Γεθσημανή λίγο πριν από τον φρικτό θάνατο που πρόκειται να αντιμετωπίσει, οι πιο έμπιστοι μαθητές Του, ο Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, θλιμμένοι, κουρασμένοι και χωρίς ελπίδα, θα αφεθούν να αποκοιμηθούν.
Το αποκορύφωμα της μοναξιάς θα είναι η κραυγή του Χριστού πάνω στον Σταυρό:
«Θεέ μου, Θεέ μου, ινατί με εγκατέλιπες».

Εγκαταλειμμένος από τους ανθρώπους, απορριμμένος από τον λαό του Ισραήλ, είναι τώρα αντιμέτωπος με τη ακραία ερημιά και πεθαίνει χωρίς Θεό, χωρίς ανθρώπους, μόνος, με μόνη την αγάπη Του για τον Θεό και την αγάπη Του για το γένος των ανθρώπων· πεθαίνει για χάρη του και για τη δόξα του Θεού.
Η σημερινή θριαμβευτική Του είσοδος είναι και η αρχή του Πάθους Του.
Ο κόσμος περίμενε αρχηγό και βασιλιά και βρίσκει τον Σωτήρα των ψυχών τους.

Τίποτε δεν χολώνει τον άνθρωπο τόσο πολύ όσο η ελπίδα που χάθηκε, που διαψεύσθηκε· κι αυτό εξηγεί γιατί οι άνθρωποι που μπόρεσαν να τον υποδεχθούν με τόση θέρμη, εκείνοι που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της ανάστασης του Λαζάρου και είχαν δει τα θαύματά Του, εκείνοι που είχαν ακούσει την διδασκαλία Του και θαύμαζαν την κάθε Του λέξη, όντες έτοιμοι να γίνουν μαθητές Του τον «καλό» καιρό, απομακρύνθηκαν από κοντά Του την ώρα του πάθους και του γύρισαν την πλάτη· λίγες ημέρες δε μετά, φώναξαν «Σταύρωσον, σταύρωσον Αυτόν».

Κι Εκείνος πέρασε όλες αυτές τις μέρες μόνος, γνωρίζοντας τι Τον περίμενε.
Εγκαταλειμμένος από όλους εκτός από τη Μητέρα Του, που παράστεκε σιωπηλά, όπως είχε κάνει σε όλη τη ζωή Της, μετέχοντας στην τραγική άνοδό Του στο Σταυρό· Εκείνη που είχε δεχθεί τον Ευαγγελισμό, το ευφρόσυνο νέο, αλλά και που είχε εν σιωπή ακούσει την προφητεία του Συμεών για τη ρομφαία που θα διαπερνούσε τη μητρική Της καρδιά.

Τις μέρες που έρχονται, δεν θα θυμηθούμε απλώς, αλλά θα παρασταθούμε στο Πάθος του Χριστού. Θα είμαστε μέρος του πλήθους που θα περικυκλώσει τον Χριστό, τους Μαθητές και την Θεοτόκο.

Καθώς θα ακούμε τα αναγνώσματα, καθώς θα παρακολουθούμε τις Ευχές της Εκκλησίας, καθώς οι εικόνες του Πάθους θα διαδέχονται η μία την άλλη μπροστά στα μάτια μας, ας θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα:
«Μέσα σ’ αυτό το πλήθος, πού βρίσκομαι εγώ, ποιος είμαι; Ένας Φαρισαίος;
Ένας Γραμματέας; Ένας προδότης; Ένας δειλός; Ποιος;
Ή μήπως στέκομαι ανάμεσα στους Αποστόλους;»…

Μα και αυτούς τους κατέβαλε ο φόβος. Ο Πέτρος Τον αρνήθηκε τρεις φορές, ο Ιούδας τον πρόδωσε, ο Πέτρος και ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης αποκοιμήθηκαν, την ώρα ακριβώς που ο Χριστός είχε ανάγκη από την ανθρώπινη αγάπη και υποστήριξη· οι άλλοι μαθητές το έβαλαν στα πόδια· κανείς δεν έμεινε εκτός από τον Ιωάννη και την Θεοτόκο, εκείνους που ήταν δεμένοι μαζί Του μ’ εκείνο το είδος της αγάπης, που δεν γνωρίζει κανένα φόβο και είναι έτοιμη να μοιραστεί οτιδήποτε.

Ας ρωτήσουμε για άλλη μια φορά τον εαυτό μας, ποιοι είμαστε και ποια είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτό το πλήθος. Είμαστε με την ελπίδα ή με την απόγνωση, με τι; Και αν είμαστε με την αδιαφορία, τότε είμαστε κι εμείς μέρος του τρομακτικού πλήθους που περικύκλωνε τον Χριστό, που τον ακολουθούσε και τον άκουγε, αλλά μετά έφευγε· όπως θα φύγουμε κι εμείς από τον ναό.

Ο Εσταυρωμένος θα υψωθεί εδώ τη Μ. Πέμπτη κι εμείς θα διαβάζουμε το Ευαγγέλιο για τον Σταυρό και την Σταύρωση και τον θάνατο – και μετά, τι;
Ο Σταυρός θα συνεχίσει να στέκεται εδώ, αλλά εμείς θα πάμε να ξεκουραστούμε, θα πάμε σπίτι να φάμε, να κοιμηθούμε, να ετοιμαστούμε για τα έργα της επομένης.

Την ίδια ώρα, ο Χριστός θα είναι στον Σταυρό, θα είναι στον τάφο. Πόσο φοβερό είναι να είμαστε ανήμποροι κι εμείς, όπως τότε οι μαθητές, να περάσουμε έστω μία μέρα, μία ώρα μαζί Του!

Ας το σκεφθούμε, κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε, τουλάχιστον ας αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε και πού βρισκόμαστε, και την τελική ώρα ας στραφούμε προς Αυτόν με την κραυγή, την έκκληση του ληστή: 
«Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου».






Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

"Η Έγερση του Τετραημέρου "





Η ανάσταση του Λαζάρου
του Μιχαήλ Χούλη


Στα Ευαγγέλια διασώζονται να έχουν γίνει από τον Ιησού, στα τρία χρόνια της δημόσιας παρουσίας Του, τρεις νεκραναστάσεις, με τις οποίες δίνει το πρώτο χτύπημα στη εξουσία του θανάτου και προμηνύει την οριστική συντριβή του Άδη με τη δική Του Ανάσταση:

Η ανάσταση του γιου μιας χήρας στην κωμόπολη Ναΐν, που σημαίνει «ομορφιά» και βρίσκεται κοντά στο όρος Θαβώρ. Φάνηκε έτσι ότι πραγματικά και αιώνια νέος και μοναδικά Ωραίος είναι "φύσει" μόνο ο Θεός και "θέσει", όλοι όσοι ενώνονται μαζί του δια της Θείας Ευχαριστίας.

Ακόμη, ότι η μεταμόρφωσή Του στο Θαβώρ πιστοποιεί και το δικό μας φεγγοβόλημα δια του ακτίστου φωτός, όταν και όσο ακολουθούμε τις εντολές Του.

Η δεύτερη περίπτωση ανάστασης αφορά την κόρη του αρχισυνάγωγου Ιαείρου και η τρίτη περίπτωση την ανάσταση του φίλου Του Λαζάρου.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιησούς ξεκίνησε τα θαύματά του από το τραπέζι του γάμου της οικογένειας που τον προσκάλεσε (στην Κανά) και τα ολοκλήρωσε πάλι σε μια οικογένεια (του Λαζάρου και των αδελφών του, Μάρθας και Μαρίας).

Ο άγιος Επιφάνιος παίζει με τους αριθμούς κάνοντας άριστη θεολογία, όταν λέγει:
«6 ημέρες πριν από το Πάσχα, με τις 5 αισθήσεις του, τον 4ήμερο (Λάζαρο), ο 3ήμερος (Χριστός), στις 2 αδελφές (Μάρθα και Μαρία), τον 1 αδελφό (Λάζαρο) χαρίζει».

Η ανάσταση μάλιστα του Λαζάρου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής των αρχιερέων και των Φαρισαίων, εναντίον του Θεανθρώπου.

Ο Χριστός καθυστέρησε επίτηδες δύο ημέρες την παρουσία του στην κηδεία του Λαζάρου (βρισκόταν στην άλλη Βηθανία, πέραν του Ιορδάνου), για να δουν όλοι το θαύμα και να πιστέψουν ότι είναι ο νικητής του θανάτου.

«Κοιμάται ο Λάζαρος, είπε στους μαθητές Του, και πάω να τον ξυπνήσω» (Ιω. 11,11).
Όταν τον προϋπάντησε η Μάρθα, της είπε: «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή· εκείνος που πιστεύει σε μένα κι αν πεθάνει θα ζήσει - και καθένας που ζει και με εμπιστεύεται δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιω. 11,25-26). 

Ας προσέξουμε, ότι δεν λέει ο Χριστός «εγώ σας δίνω την ανάσταση», αλλά «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ η Ανάσταση», όπως και σε άλλο σημείο ο ευαγγελιστής Ιωάννης επισημαίνει: «Όποιος έχει τον Υιό έχει την Ζωή· όποιος δεν έχει τον Υιό του Θεού, δεν έχει την Ζωή» (Α΄ Ιω. 5,12).

Είναι αλήθεια άλλωστε, ότι η Εκκλησία διδάσκει, πως υπάρχουν τριών ειδών θάνατοι:
Ο βιολογικός θάνατος (χωρισμός ψυχής από το σώμα), ο πνευματικός θάνατος (αμαρτία, απομάκρυνση από τη χάρη του Θεού) και ο αιώνιος θάνατος (αμετανοησία).

Το νόημα της ζωής επομένως και η πραγματική ελευθερία, η σωτηρία από τη φθορά και τον φόβο του θανάτου, από τον εγωισμό και τα μίση, από την άρνηση της αλήθειας και της αγάπης, δεν βρίσκεται στις διάφορες ιδεολογίες ή στα πολιτικά προγράμματα, αλλά στο πρόσωπο, που λέγεται Ιησούς Χριστός.

Αυτός και μόνο μπόλιασε τα εγκόσμια με την ζωοποιό Του χάρη και στη συνέχεια δια της Πεντηκοστής, μέσω του Αγίου Πνεύματος, «τα πάντα καινά ποιούνται».
Ο Χριστός μπροστά στο θάνατο του Λαζάρου δάκρυσε.
Έδειξε έτσι ότι είναι τέλειος άνθρωπος, αλλά και με την έγερση του τετραήμερου νεκρού Λαζάρου ("Λάζαρε δεύρο έξω"), που έγινε αμέσως μετά, έδειξε ότι είναι και Θεός, ο όντως Θεάνθρωπος.

Όλες οι αρχαιότερες μυστηριακές θρησκείες δίδασκαν, ότι η απολύτρωση από τον θάνατο επιτυγχάνεται έξω από την ιστορία. Άλλες διδασκαλίες έλεγαν ότι μόνο η ψυχή επιβιώνει.
Άλλοι θεωρούσαν ως φυσικό γεγονός, την συμφιλίωση με τον θάνατο.

Ο Ιησούς δεν προσπάθησε να καταργήσει τον θάνατο, ούτε να συμφιλιωθεί μαζί του.
Θέλησε να δείξει όμως, ότι Αυτός είναι το ξεπέρασμα του θανάτου και η αιώνια Ζωή.

[ ….]



oodegr – [2fA]



Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

"Ερωτικό κάλεσμα "



Μενέλαος Λουντέμης  -  Ερωτικό κάλεσμα
Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια"


Έλα κοντά μου, δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια
τις πνίγουν οι νεροποντές
τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι, δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι ο άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά
τους βουβαίνουν τα λιοπύρια
τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι, παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη ρίζα μιας ελιάς
ν' ακούσει το τραγούδι των γρύλων -
κι αν θέλεις, έλα να τ' ακούσουμε μαζί.






"Pulitzer Φωτογραφίας "





Columbia, NYC


Στο Πανεπιστήμιο Columbia στην Νέα Υόρκη, έγινε στις 18 Απριλίου η 100η απονομή των Βραβείων Pulitzer, της υψηλότερης διάκρισης που δίνεται κάθε χρόνο, σε έντυπα μέσα ενημέρωσης.

Στην κατηγορία «Breaking News», για την φωτογραφική κάλυψη της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη και την Μέση Ανατολή, τιμήθηκαν από κοινού το πρακτορείο Reuters και η εφημερίδα New York Times.

Από πλευράς Ελλήνων, βραβεύθηκαν ο επικεφαλής της ομάδας του Reuters για την Ελλάδα και την Κύπρο Γιάννης Μπεχράκης και οι συνεργάτες του στο Πρακτορείο Reuters, Άλκης Κωνσταντινίδης και Αλέξανδρος Αβραμίδης.


Ο Γιάννης Μπεχράκης δήλωσε:

"Το να παίρνεις ένα Πούλιτζερ, από μόνο του είναι μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση της δουλειάς σου. Το να το μοιράζεσαι όμως με δυο είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά μαθητές σου, τον  Άλκη Κωνσταντινίδη και τον Αλέξανδρο Αβραμίδη, έχει αξία πέρα από κάθε αναγνώριση. 
Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνεργάτες μου, για την αφοσίωση τους και τη σκληρή δουλειά!"



Οι φωτογραφίες που βραβεύθηκαν, και αποτελούν μια  σημαντική ιστορική καταγραφή:

Migrant Crisis – Reuters
The set of the Greek winning images from Reuters' entry




An overcrowded inflatable boat with Syrian refugees drifts in the Aegean sea between Turkey and Greece after its motor broke down off the Greek island of Kos - August 11, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



A Syrian refugee holding a baby in a life tube swims towards the shore after their dinghy deflated some 100m away before reaching the Greek island of Lesbos - September 13, 2015.
CREDIT: Alkis Konstantinidis/REUTERS



The body of an unidentified migrant is seen on a beach after being washed ashore, on the Greek island of Lesbos - November 7, 2015.
CREDIT: Alkis Konstantinidis/REUTERS



An Afghan migrant jumps off an overcrowded raft onto a beach at the Greek island of Lesbos - October 19, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



A Syrian refugee holds onto his children as he struggles to walk off a dinghy on the Greek island of Lesbos, after crossing a part of the Aegean Sea from Turkey to Lesbos - September 24, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



Amoun, 70, a blind Palestinian refugee who lived in the town of Aleppo in Syria, rests on a beach moments after arriving along with another forty on a dinghy in the Greek island of Kos, crossing a part of the Aegean Sea from Turkey to Greece - August 12, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



An Afghan migrant is seen inside a bus following his arrival by the Eleftherios Venizelos passenger ferry with over 2,500 migrants and refugees from the island of Lesbos at the port of Piraeus, near Athens, Greece - October 8, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



A Syrian refugee tries to catch his breath as he stands in a crowded line to get registered in the national stadium of the Greek island of Kos - August 12, 2015.
CREDIT: Alkis Konstantinidis/REUTERS


A police officer raises his baton towards migrants to stop them from entering into FYROM at Greece's border near the village of Idomeni, Greece - August 22, 2015.
CREDIT: Alexandros Avramidis/REUTERS



Migrants and refugees beg policemen to allow passage to cross the border from Greece into FYROM during a rainstorm, near the Greek village of Idomeni - September 10, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



Syrian refugees walk through the mud as they cross the border from Greece into FYROM, near the Greek village of Idomeni - September 10, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS



Syrian refugee kisses his daughter as he walks through a rainstorm towards Greece's border with FYROM, near the Greek village of Idomeni - September 10, 2015.
CREDIT: Yannis Behrakis/REUTERS




[2fA]