Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

"Άγιος Ανδρέας Πάτρας "













Άγιος Ανδρέας Πάτρας  -  Agios Andreas Patras


Είναι ο μεγαλύτερος Ιερός Ναός της Ελλάδας, αλλά και των Βαλκανίων
και είναι χτισμένος εκεί όπου μαρτύρησε ο Απόστολος Ανδρέας, το 66 μ.Χ.

Ο Ναός είναι βυζαντινού ρυθμού.
Οι διαστάσεις του είναι 60μ. μήκος, 52μ. πλάτος και 46μ. ύψος.
Το εσωτερικό εμβαδόν του είναι 2000 τετραγωνικά μέτρα
- η χωρητικότητα του είναι 7500 άτομα.

Εγκαινιάσθηκε το 1974.



                                       


[2φΑ]



Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Ζωή μες στο νερό





ΖΩΗ ΜΕΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ


Είσαι όπως ο αγέρας μες στο σύννεφο
ζωή μες στο νερό του ανθοδοχείου
είσαι στο φως που λαμπυρίζει
στο θρόισμα των φύλλων,
στον ίσκιο που απλώνεται
νωχελικά κι απόλυτα
στο άρωμα που εισχωρεί στη μνήμη
στη συνήθεια που κλείνει δρόμους
κι ανακυκλώνει ακριβές στιγμές -
στων απορημένων ματιών το ανοιγοκλείσιμο
στο τρίξιμο της πόρτας για να περάσει
η άνοιξη
στο ίσο που κρατά ο τζίτζικας
στους ύμνους του καλοκαιριού

είσαι πάντοτε εκεί που θα σ’ αποζητήσω
κι εκεί που δεν σε βλέπω αόρατος
με περιβάλλεις με εμψυχώνεις
και με γεμίζεις βεβαιότητες κι αμφιβολίες
γραμμένες στο χαμόγελο σου
σαν σε κρατώ από το χέρι
μα προχωρώ στο δρόμο μου αδιάφορος
και μόνος.



Μ Ψ



Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Να θυμάσαι..





ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ


Γιατί
του Αυγούστου τα φεγγάρια
ήτανε κάποτε πολλά
κι όποιος είχε ζήσει δύο
κέρδιζε
χαλί στρωμένο από μετάξι
στο δρόμο της χαράς του

- όχι στου φεγγαριού την αγκαλιά
μα στου Αυγούστου την καρδιά, στης νύχτας
το σεντόνι τ’ ατλαζένιο που ανοίγει
διάπλατα τα πέταλα για να δεχτεί
και πιο πολύ να δώσει
άρωμα βελούδο και ψίθυρους
κι ελπίδες
που βεβαιώνουν όσα δεν θέλεις
να πιστέψεις

όταν η ξεχασμένη βρύση στάζει
στάλα-στάλα τον ρυθμό του χωρισμού
πιάνεσαι όπου μπορείς -
στη νύχτα στο άστρο
στον αφρό που ξεδιπλώνεται
και φεύγει μόλις φτάσει
στο όνειρο που με μάτια αχανή
και δάχτυλα απλωμένα
δέχεται ζητά ικετεύει
κρατά σφιχτά για να ’χει
να σου δίνει
να θυμάσαι..


Μ Ψ



Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

"Τα τέσσερα Χαρίσματα "





Από την: «Περιγραφή Ιερά του Αγίου και Θεοβάδιστου Όρους Σινά»,
που περιέχει στοιχεία για την Αγία Αικατερίνα,
ο διάλογος και το ενύπνιο, που αφορούν στην πνευματική της αναγέννηση.

« ….
- Βρείτε μου έναν νέο που να είναι όμοιός μου στα τέσσερα Χαρίσματα που ομολογείτε πως υπερέχω από τις άλλες κοπέλες, και τότε θα τον πάρω για σύζυγό μου, διότι δεν καταδέχομαι να πάρω κάποιον αναξιότερό μου. Ερευνήστε λοιπόν παντού αν υπάρχει κάποιος όμοιός μου στην ευγένεια, στον πλούτο, στη σοφία και στην ωραιότητα.
Και αν του λείπει και ένα από αυτά τα Χαρίσματα, δεν μου είναι άξιος.

Και αυτοί, γνωρίζοντας ότι ήταν αδύνατον να βρεθεί τέτοιος άνθρωπος, αποκρίθηκαν ότι ο γιος τού βασιλιά της Ρώμης και κάποιοι άλλοι ευγενείς και πλουσιότεροι από αυτήν μόνο στη σοφία και την ωραιότητα δεν της έμοιαζαν.
Και εκείνη έλεγε ότι δεν καταδεχόταν να πάρει για σύζυγο κάποιον κατώτερό της.

Η μητέρα της είχε ως Πνευματικό της έναν αγιότατο άνθρωπο, που κατοικούσε έξω από την πόλη, κρυμμένος. Πήρε, λοιπόν, την Αικατερίνα και πήγαν σε αυτόν να συμβουλευθούν.
Ο ασκητής, βλέποντας την ευταξία της κόρης και ακούγοντας τα γνωστικά και μέτρια λόγια της, έβαλε στον νου του να την οδηγήσει προς την επίγνωση του Ουράνιου Βασιλιά Χριστού.

Της λέει, λοιπόν:
- Γνωρίζω έναν θαυμάσιο άνθρωπο, ο οποίος σε υπερβαίνει ασύγκριτα σε όλα τα Χαρίσματα που είπες και σε άλλα αμέτρητα. Η ωραιότητά του υπερνικά σε λάμψη τον Ήλιο, η σοφία του κυβερνά όλα τα αισθητά και νοητά κτίσματα, ο πλούτος των θησαυρών του μοιράζεται σε όλον τον κόσμο και ποτέ δεν λιγοστεύει, αλλά, καθώς διαδίδεται, αυξάνεται.
Η ευγένειά του είναι απερίγραπτη και ανεκλάλητη.

Αυτά και άλλα περισσότερα λέγοντας ο ασκητής, νόμισε η κόρη ότι έλεγε για κάποιον επίγειο άρχοντα, για αυτό άλλαξε γνώμη και ρωτούσε λεπτομέρειες, αν ήταν αληθινά όλα τα εγκώμια και οι τόσοι έπαινοι που είπε προς αυτήν για τον άνθρωπο εκείνο.
Εκείνος βεβαίωνε όσα είπε και διηγούταν και τις υπόλοιπες χάρες του. Τότε του λέει η κόρη:
- Τίνος γιος είναι αυτός που τόσο επαινείς;

Και ο ασκητής της αποκρίθηκε:
- Αυτός δεν έχει πατέρα πάνω στη γη, αλλά γεννήθηκε απερίγραπτα και υπερφυσικά από μια ευγενέστατη Υπεραγία και Χαριτωμένη Παρθένο, η οποία αξιώθηκε για την υπερβολική της αγιότητα να μείνει αθάνατη στην ψυχή και το σώμα, αναλαμβανόμενη υπεράνω των ουρανών και προσκυνείται από όλους τους αγίους αγγέλους ως βασίλισσα όλης της κτίσεως.

Του λέει τότε η Αικατερίνα:
- Είναι δυνατόν να δω αυτόν τον νέο, για τον οποίο διηγείσαι τέτοια θαυμάσια πράγματα;
Και της απάντησε ο γέροντας:
- Αν κάνεις όπως θα σου πω, θα αξιωθείς να δεις το υπέρλαμπρο και πάμφωτο πρόσωπό του.
Του είπε τότε εκείνη:
- Σε βλέπω άνθρωπο γνωστικό και σεβάσμιο γέροντα και πιστεύω ότι δεν ψεύδεσαι σε όσα είπες. Είμαι, λοιπόν, έτοιμη να πράξω όλα όσα θα μου προστάξεις.

Ο ασκητής της έδωσε μια εικόνα στην οποία ήταν ζωγραφισμένη η Παναγία Θεοτόκος, που είχε αγκαλιά της το Θείο Βρέφος και της λέει:
- Αυτή είναι η Αειπάρθενος Μητέρα εκείνου για τον οποίο σου είπα τέτοια θαυμάσια πράγματα. Πάρε την, λοιπόν, στο σπίτι σου και κλείνοντας την πόρτα τού δωματίου σου κάνε ολονύκτια προσευχή με ευλάβεια προς αυτήν, η οποία ονομάζεται Μαρία και παρακάλεσέ την να καταδεχτεί να δείξει σε εσένα τον Υιό της και ελπίζω ότι, αν προσευχηθείς με πίστη, θα σε υπακούσει να δεις εκείνον που ποθεί η ψυχή σου.

Τότε η κόρη, παίρνοντας την ιερή εικόνα, έφυγε για το παλάτι και τη νύκτα κλείστηκε μόνη στην κάμαρα και προσευχόταν, όπως της είχε εξηγήσει ο γέροντας.
Έτσι, λοιπόν, καθώς προσευχόταν, από τον κόπο την πήρε ο ύπνος και βλέπει στο όραμά της τη Βασίλισσα των αγγέλων, όπως ήταν ζωγραφισμένη με το Άγιο Βρέφος, το Οποίο ακτινοβολούσε πιο πολύ από τον Ήλιο, όμως έστρεφε το πρόσωπό Του προς τη Μητέρα Του.

Για αυτό, η κόρη έβλεπε μόνο την πλάτη Του. Και, επιθυμώντας να Το δει και στο πρόσωπο, πήγε από το άλλο μέρος. Ο Χριστός, όμως, έστρεφε και πάλι το πρόσωπό Του από την άλλη μεριά. Όταν αυτό έγινε τρεις φορές, ακούει την Παναγία να Του λέει:
- Δες τέκνο μου τη δούλη Σου Αικατερίνα πόσο ωραία και πάγκαλος είναι.
Και Εκείνος αποκρίθηκε:
- Είναι μάλιστα τόσο σκοτεινή και άσχημη, που δεν μπορώ να τη βλέπω.

Του λέει η Θεοτόκος:
- Δεν είναι σοφή περισσότερο από όλους τους ρήτορες, πλούσια και ευγενής περισσότερο από όλες τις νέες όλων των πόλεων;
Και ο Χριστός αποκρίθηκε:
- Μητέρα μου, σου λέω ότι είναι άγνωστη, φτωχή και τόσο άξια περιφρονήσεως, εφόσον βρίσκεται σε τέτοια διάθεση, που δεν δέχομαι να με δει στο πρόσωπο.

Κι εκείνη Του είπε:
- Σε παρακαλώ, γλυκύτατο Τέκνο μου, μην καταφρονήσεις το πλάσμα Σου, αλλά νουθέτησέ την και εξήγησέ της τι να πράξει, για να απολαύσει τη δόξα Σου και να δει το υπέρλαμπρο και πολυπόθητο πρόσωπό Σου, το οποίο επιθυμούν να βλέπουν οι άγγελοι.
Ο Χριστός τότε αποκρίθηκε:
- Ας πάει στον γέροντα, από τον οποίο πήρε την εικόνα, και ας κάνει όπως τη συμβουλέψει, και τότε, αφού βαπτισθεί, θα με δει και θα λάβει πολλή αγαλλίαση και ωφέλεια.

Όταν τα είδε αυτά η κόρη, ξύπνησε. Και, θαυμάζοντας για αυτήν την οπτασία έφυγε το πρωί με λίγες γυναίκες και πήγε στο κελί τού γέροντα και πέφτοντας με δάκρυα στα πόδια του, του διηγήθηκε το όραμα και τον παρακαλούσε θερμά να τη νουθετήσει τι να πράξει, για να απολαύσει αυτό που ποθεί. Και ο όσιος της διηγήθηκε λεπτομερώς όλα τα μυστήρια της αληθινής μας Πίστεως, αρχίζοντας από τη δημιουργία τού κόσμου και την πλάση τού Αδάμ μέχρι και τη Δευτέρα Παρουσία του Δεσπότου Χριστού.

Και για την απερίγραπτη δόξα του Παραδείσου και για τη γεμάτη ωδίνες και ατελείωτη Κόλαση. Και την κατήχησε σε τέτοιο βαθμό, που γνώριζε σε λίγο διάστημα όλες τις λεπτομέρειες της Πίστεως, επειδή γνώριζε Γράμματα και είχε μεγάλη σοφία.
Έτσι, πιστεύοντας με όλη της την καρδιά, έλαβε από αυτόν το Άγιο Βάπτισμα.
Μετά της παρήγγειλε να παρακαλέσει και πάλι με πόθο την Υπεραγία Θεοτόκο για να της εμφανιστεί όπως και πριν.

Αφού, λοιπόν, με το Βάπτισμα απέβαλε τον «παλαιό» άνθρωπο και ενδύθηκε αδιάφθορη στολή, επέστρεψε στα ανάκτορα και όλη τη νύκτα παρακαλούσε νηστική και προσευχόταν με δάκρυα, μέχρι που και πάλι την έπιασε ο ύπνος. Και τότε βλέπει την ουράνια Βασίλισσα με το Θείο Βρέφος, το Οποίο έβλεπε την Αικατερίνα με πολλή ευσπλαχνία και ιλαρότητα.

 Και η μεν Θεομήτωρ ρώτησε τον Δεσπότη αν Του είναι αρεστή η Παρθένος, ο δε Υιός αποκρίθηκε:
- Τώρα έγινε ολόλαμπρη και ένδοξη, αυτή που πριν ήταν σκοτεινή και άχαρη· η φτωχή και άγνωστη έγινε πλούσια και πάνσοφη· η καταφρονεμένη και άσημη έγινε ευγενής και φημισμένη και είναι πλήρης με τόσα αγαθά και χάριτες και τόσο την επιθυμώ, που συμφωνώ να τη μνηστευθώ και να την πάρω για άφθορη νύφη μου.

Τότε η Αικατερίνα έπεσε στη γη με δάκρυα λέγοντας:
- Δεν είμαι άξια, Υπερένδοξε Δέσποτα, να βλέπω τη Βασιλεία Σου, αλλά αξίωσέ με να είμαι κι εγώ μαζί με τους δούλους Σου.
Και η Θεοτόκος πήρε το δεξί χέρι της κόρης και λέει στον Χριστό:
- Τέκνο μου, δος της για αρραβώνα δακτυλίδι για να τη νυμφευθείς και να την αξιώσεις της Βασιλείας Σου.

Τότε ο Δεσπότης Χριστός της έδωσε ένα ωραιότατο δακτυλίδι, λέγοντάς της:
- Από σήμερα θεωρείσαι άφθορη και αιώνια Νύμφη μου και φύλαξε με ακρίβεια αυτή τη συμφωνία και να μη λάβεις ποτέ επίγειο νυμφίο.

Και μετά από αυτό τελείωσε το όραμα. Και όταν ξύπνησε η Κόρη, βλέπει ότι αληθινά υπήρχε στο δεξί της χέρι το δακτυλίδι. Και γέμισε από μεγάλη ευφροσύνη και αγαλλίαση, που αιχμαλωτίστηκε η καρδιά της από την ώρα εκείνη από τον Θείο Έρωτα.
Και τόσο αλλοιώθηκε με την «καλή αλλοίωση», που δεν φρονούσε πλέον επίγεια πράγματα, αλλά μόνο τα άφθαρτα κάλλη του ποθουμένου Χριστού φανταζόταν.
Αυτόν ποθούσε, Αυτόν μελετούσε, όταν κοιμόταν και όταν ήταν ξύπνια. …. »



romiosini – [2fA]




Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

"Τι φταις.. "





Αλκυόνη Παπαδάκη


Τι φταις αλήθεια…
Κανείς δε σου ’μαθε τον δρόμο για το "εμείς".

Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο "εγώ".
Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του "εσείς".

Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια
ν' ανακαλύψεις το "εσύ".
Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".
Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες "Αυτός! Αυτός!"
Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.

Τι φταις! Αν κάποτε καθίσεις λίγο να ξαποστάσεις από τη μάχη σου,
θυμήσου μια λεξούλα που σου ξέφυγε.
Θα θελα να στην κρύψω ανάμεσα στις χούφτες σου (θυμάσαι
το "δαχτυλιδάκι" που παίζαμε παιδιά; ), "Μαζί!"

"Μαζί!"
τη λένε τη λεξούλα μου τη μαγική.
Και μη βιαστείς να την πετάξεις. Μπορεί μια μέρα να σου χρειαστεί.



[2φΑ]



Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2016

"Να λες ότι την αγαπάς.. "





Να λες στην γυναίκα σου ότι την αγαπάς και να της το δείχνεις!
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος 

-  Από το κεφάλαιο «Η χριστιανική συζυγία»
του βιβλίου «Θέματα ζωής», Ι.Μ. Παρακλήτου


Όπως ο Κύριος φροντίζει στοργικά την Εκκλησία, δηλαδή όλους εμάς, γιατί είμαστε μέλη Του, σάρκα Του και οστά Του- και αυτό το γνωρίζετε βέβαια καλά, όσοι συμμετέχετε στα ιερά μυστήρια-, έτσι και ο άνδρας οφείλει να φροντίζει πολύ στοργικά τη γυναίκα του, γιατί δημιουργήθηκε απ’ αυτόν, είναι κομμάτι του σώματός του.

Και πως θα της δείξεις την αγάπη σου; Αν της πεις λ.χ.:
«Δεν θέλησα να πάρω άλλη γυναίκα, και μάλιστα πλουσιοκόρη ή αρχοντοπούλα. 
Προτίμησα εσένα για τον καλό σου χαρακτήρα και την σεμνότητα, την πραότητα και την σωφροσύνη.

Γιατί έχω μάθει να περιφρονώ τον πλούτο σαν κάτι τιποτένιο, κάτι που αποκτούν οι ληστές, οι ανήθικοι και οι απατεώνες. 
Εμένα με σαγήνεψε η αρετή της ψυχής σου, που την προτιμώ από κάθε πλούτο. 
Ένα συνετό κορίτσι, που ζει με ευσέβεια, αξίζει όσο όλη η οικουμένη.

Γι’ αυτό σ’ αγάπησα, σ’ αγαπώ και πάνω απ’ τη ζωή μου σε βάζω. 
Τίποτα δεν είναι η παρούσα ζωή. Προσεύχομαι, λοιπόν, και παρακαλώ τον Θεό και κάνω ότι μπορώ για ν’ αξιωθούμε τη ζωή μας έτσι να την περάσουμε, ώστε και στη Βασιλεία των Ουρανών να είμαστε μαζί. 

Γιατί η παρούσα ζωή και σύντομη και προσωρινή είναι·
αν όμως αξιωθούμε να την περάσουμε ευαρεστώντας τον Θεό, και μαζί και με τον Χριστό θα είμαστε αιώνια, μέσα σε απερίγραπτη ευφροσύνη.

Εγώ πάνω απ’ όλα βάζω την αγάπη μου για σένα. Τίποτα δεν θα μου είναι τόσο δυσάρεστο και βαρύ όσο το να σε χάσω· και πάμφτωχος να γίνω και σε μεγάλο κίνδυνο να βρεθώ και ο,τιδήποτε να πάθω, όλα υποφερτά και ανεκτά θα μου είναι, φτάνει οι σχέσεις μου μαζί σου να είναι καλές. Είναι, όμως ανάγκη να κάνεις κι εσύ τα ίδια. 
Ο Θεός θέλει να είμαστε δεμένοι αμοιβαία και αδιάσπαστα με τον δεσμό της αγάπης.

Άκου τι λέει η Γραφή: “Θα εγκαταλείψει ο άνδρας τον πατέρα του και τη μητέρα του, για να ζήσει μαζί με τη γυναίκα του”. 
Ας μην έχουμε, λοιπόν, καμιά μικρόψυχη πρόφαση.
Δεν παν’ να χαθούν τα χρήματα, οι υπηρέτες και οι τιμές!
Εγώ πάνω απ’ όλα βάζω την αγάπη μου για σένα».


Από πόσα πλούτη, από πόσους θησαυρούς δεν θα είναι ποθεινότερα τα λόγια τούτα στη γυναίκα! Να της λες ότι την αγαπάς, χωρίς να φοβάσαι μήπως κάποτε το πάρει πάνω της και το εκμεταλλευθεί. Οι άσεμνες γυναίκες, που πηγαίνουν με τον ένα και με τον άλλο, είναι φυσικό να το παίρνουν επάνω τους με τέτοια λόγια. 
Μία καλή κοπέλα, όμως όχι μόνο δεν θα ξιπαστεί, αλλά και θα ταπεινωθεί.

Δείξε μάλιστα ότι σου αρέσει πολύ να μένεις μαζί της, ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για χάρη της, παρά να βρίσκεσαι με τους φίλους σου. 
Να την τιμάς περισσότερο από τους φίλους σου, περισσότερο ακόμα κι από τα παιδιά σας. Και αυτά, για χάρη της να τ’ αγαπάς. 

Αν κάνει κάτι καλό, να την παινεύεις και να την θαυμάζεις. 
Αν πέσει σε κάποιο σφάλμα, να τη συμβουλεύεις και να τη διορθώνεις με καλό τρόπο.

Αν έτσι λοιπόν, πορεύεσαι στον γάμο σου και τέτοια διδάσκεις τη γυναίκα σου, δεν θα είσαι κατώτερος και από έναν μοναχό.



agiameteora – [2fA]



Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Και συ μεσουρανείς..




ΓΙΑ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΜΑ


Βαριά, κορεσμένα μεσημέρια
ζυγιάζονται στο θάμβος τους πριν βγουν
στην κατηφόρα για το βασίλεμα
και συ μεσουρανείς στ’ αγγελικό χαμόγελο σου
με τ’ άσπρο σου φουστάνι να κυματίζει
καταμεσής στο πέλαγο
σα νοσταλγία που την ζωντανεύει ο πόθος

ο πόθος για θάλασσα, γι’ αλήθεια
για ομορφιά, για σένα
για ζωή..

πού να κρυφτώ
στην ξενιτιά;
και πού να κρύψω την καρδιά μου,
καρδιά μου;



Μ Ψ



Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Το Δίκαιο του Αδικημένου





Το Δίκαιο του Αδικημένου
Μ. Σ. Ψαράς


Σε κάθε πράξη αδικίας, οι διακριτές θέσεις της ψυχολογικής μας εμπλοκής (σχηματικά και απλουστευμένα), είναι δύο. Η θέση του ενόχου και αυτή του αδικημένου.
Είναι οι δύο ρόλοι κρίσης στη ζωή μας, που δεν τους υποδυόμαστε περιστασιακά, αλλά αντίθετα, τους ζούμε καθημερινά· συχνά με δραματική ένταση και όχι σπάνια, με τραγικές συνέπειες.
Και στις δύο αυτές περιπτώσεις, οι εσωτερικές διεργασίες που βιώνουμε, αντανακλούν μια συνειδησιακή αναστάτωση, που θα ομαλοποιηθεί μόνο με την αποκατάσταση των σχέσεων μας με τον εαυτό μας, με τους άλλους και με τον Θεό. Γιατί οι ουσιαστικές σχέσεις μεταξύ Προσώπων, είναι σχέσεις αγάπης, με διάφανες προθέσεις και χωρίς αισθήματα ενοχής ή πικρίας. 

Ο ένοχος που έχει συναίσθηση των πράξεων του, αντιλαμβάνεται πως με τα λάθη του, βρίσκεται οδυνηρά μόνος, απέναντι σε όποιον ή όσους αδίκησε· ακόμα και σε όσους δεν αδίκησε, απέναντι σε όλους, γιατί η απτή μοναξιά της αδικίας δεν είναι μόνο εκείνη που επιβάλλεται (τιμωρητικά ή σωφρονιστικά) από την πολιτεία, αλλά ιδιαίτερα η εσωτερική αίσθηση ηθικής έκπτωσης και αυτοεξορίας που επ-ακολουθεί την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας.

Στην μοναχική πορεία του ο ένοχος έχει μόνιμο συνοδό του τον φόβο.
Φοβάται την τιμωρία, αλλά παράλληλα, έστω και ασυνείδητα, την επιζητά.
Γνωρίζει ότι το τίμημα του λάθους, ταυτίζεται με την προοπτική της εξιλέωσης και με την ελπίδα επιστροφής στον παράδεισο.
Οι προσπάθειες αναβολής ή αποφυγής της τιμωρίας επιδεινώνουν τα νοσηρά συναισθήματα του απρόσωπου άγχους και του επιτεινόμενου φόβου, του πανικού και των τύψεων που κατατρώγουν την ψυχή, ενώ η αυτοεκτίμηση και οι όποιες προσδοκίες αμβλύνονται και ο ένοχος αφήνεται έκθετος στην αυτοτιμωρό συμπτωματολογία της κατάθλιψης.

Όσο ο ένοχος κρύβεται από τους άλλους, τόσο εκτίθεται στον εαυτό του. 
Την κατανόηση του λάθους πρέπει να ακολουθήσει άμεσα η ομολογία και αποφόρτιση από το αμαρτωλό βάρος, προτού εκκολαφθούν από την επώαση των προειδοποιητικών τύψεων οι στυγνές ερινύες, που ορίζουν τις πύλες της κόλασης. 
Ένα βήμα πιο πέρα, η δαιμονική κυριαρχία αποστραγγίζει κάθε ελπίδα και μορφοποιεί τον θάνατο.

Η αποδοχή της ευθύνης και η εσωτερική συντριβή είναι το πρώτο βήμα, για να μπορέσει ο ένοχος να επενδύσει και πάλι συναισθηματικά στο μετά.  
Η μεταστροφή θα δρομολογηθεί με την μετάνοια – η μεταμέλεια, θα εκδηλωθεί με την κατάθεση της συγγνώμης και την παράκληση για συγχώρεση. 

Η συνέχεια αφορά στο δίκαιο του αδικημένου.

Αν ο αδικημένος σαν άρτια δομημένη προσωπικότητα, επιλέξει την δικαιοσύνη της Αγάπης, θα συγχωρήσει με χαρά τον ένοχο, δίνοντας του παράλληλα το παράδειγμα της υγιούς συμπεριφοράς – η πνευματική υγεία είναι ταυτόσημη με το αγαθό.
Αν επιλέξει τον ρόλο του θύματος και τον δρόμο της εκδίκησης, θα εμπλακεί σε έναν φαύλο κύκλο υποκρισίας, μάταιο και καταστροφικό, αφού η οποιαδήποτε ικανοποίηση αποκομίσει απ’ αυτόν, θα έχει ανεστραμμένη την ανάλογη γεύση της αδικίας.

Όμως με την απόδοση δικαιοσύνης, οι πολλοί  επιθυμούν την επιβολή μιας γενναίας ποινής· η πληγή της αδικίας, ζητά με αρχέγονες κραυγές αντεκδίκηση, οφθαλμό αντί οφθαλμού, την νοσηρή χαρά να υποφέρει ο δράστης τα ίσα έστω, με τον παθόντα.
Η επιθετικότητα που θα αναπτύξει ο αδικημένος για την βλάβη που του προκάλεσαν οι ενέργειες του ενόχου,  θα βρει και τους δικούς της δρόμους για να συμπράξει. 
Οι κατάρες, ο διασυρμός και η αυτοδικία, δίνουν εύλογα την ικανοποίηση της προσωπικής συμμετοχής στην απονομή δικαιοσύνης.

Στην τραγωδία που συμπρωταγωνιστεί ο αδικημένος, σημαντικό ρόλο παίζει και ο χορός, ο κοινωνικός περίγυρος, με την κριτική που θα ασκήσει στις αποφάσεις και τις ενέργειες του. Το τι περιμένουν οι άλλοι από μας, καθοδηγεί πολλές φορές και την εξέλιξη του σεναρίου μας.
Το αδίκημα μπορεί να είναι παρορμητικό, να οφείλεται στην «κακή στιγμή». 
Μα και η επιθετικότητα που προκαλεί, παρορμητική είναι. 
Αυτή η έτοιμη αντίδραση, η χωρίς σκέψη και αναλύσεις, δείχνει και τον βαθύτερο εαυτό μας. Και αν η απάντηση δεν εκδηλωθεί άμεσα, υπάρχει πάντα η προμελετημένη εκδίκηση, η ικανοποίηση του "κρύου πιάτου", που μεθοδεύει το δευτερογενές μίσος απέναντι στην πρωτογενή κακία. 
Το κακό έτσι αναπαράγεται, έχοντας "ξεπλυθεί" συνειδησιακά στο όνομα, αλλά και στην εγκυρότητα της επιβεβλημένης απονομής δικαιοσύνης.

Αλλά τι συμβαίνει πραγματικά, στην ψυχή του αδικημένου;
Μήπως μέσα από την διαδικασία τιμωρίας του ενόχου, προσπαθεί να απενοχοποιήσει τον εαυτό του; Μήπως στην επιμονή του για εφαρμογή του Νόμου, προβάλλει και την δική του ανάγκη για εξιλέωση; 
Μήπως στα τραύματα που υπέστη από τον ένοχο, περιλαμβάνονται και τα προϋπάρχοντα ψυχολογικά του προβλήματα; 
Τι τον εμποδίζει, ώστε να συνειδητοποιήσει πόσο λάθος είναι η άρνηση αυτή, να δεχθεί την συγγνώμη του ενόχου, ακόμα κι όταν εκείνος συνειδητοποίησε το δικό του λάθος; 
Και πώς νομιμοποιεί αυτή του την στάση;
Δεν αντιλαμβάνεται την νοσηρότητα της απόφασης, όταν δεν έχει το σθένος να ξεπεράσει τις αντιστάσεις του, και υποκύπτει στις αναστολές του;

Η συγχώρεση δεν είναι εύκολη.
Όπως δεν είναι εύκολη και η αγάπη και η θυσία και η απέκδυση του παλαιού εαυτού μας.
Οι αμαρτίες μας, οι ενοχές μας, οι παθολογικοί ψυχολογικοί μηχανισμοί που δικαιολογούν τις εκδικητικές μας ενέργειες, είναι ζυμωμένες μέσα μας.
Όμως η συγχώρεση μπορεί να είναι και εύκολη. 
Όσο απλό και εύκολο είναι να ανοίξεις την καρδιά σου στην αγάπη – αρκεί μόνο να το θέλεις· η βούληση έχει τη δύναμη να μηδενίσει τον εγωισμό.

Παράλληλα με την Εκδίκηση και την Συγχώρεση, για όσους διαφωνούν με την επίθεση, αλλά δεν μπορούν να υπερκεράσουν τα γεγονότα, υπάρχει και η επιλογή της Απόστασης. 
Ο αδικημένος διαγράφει τον ένοχο από την ζωή του – δεν τον ενδιαφέρει η τιμωρία του, ούτε καν η ύπαρξη του.
Η ξεκάθαρη αυτή μέση λύση καθησυχάζει τυπικά την συνείδηση, αποφεύγει τα χειρότερα και συμβιβάζει τα πράγματα.
Όμως συμβιβασμοί στην αλήθεια και στην αγάπη δεν υπάρχουν. 
Η παθητική επιθετικότητα που εκφράζεται έμπρακτα με την διατήρηση αποστάσεων, δεν διαγράφει το παρελθόν μας. Η απουσία αγάπης φθείρει την ψυχή αργά, αλλά σταθερά, ενώ "τυχαίες" αναμνήσεις επανέρχονται περιοδικά και υποδηλώνουν την ανάγκη αφύπνισης από τις εφιαλτικές εμμονές του εγωκεντρισμού.

Οι επιλογές της εκδίκησης και της απόστασης, δημιουργούν  και συντηρούν δύο ενόχους και δύο τουλάχιστο, θύματα. 
Η δικαιοσύνη της αγάπης, είναι η αυθεντική προσωπική στάση –παρακαταθήκη Θεού-, που δεν ελέγχεται από τρίτους υποβολείς· δίνει άμεσα στον ένοχο την ευκαιρία να καταθέσει την μεταμέλεια του, απελευθερώνει την ψυχή του αδικημένου από τον κύκλο του κακού και επιβραβεύει και τους δύο, με την συμμετοχή τους στη χαρά μιας αδελφικής σχέσης.



-  Έντυπη δημοσίευση, στην περιοδική έκδοση
του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου
Αρχαγγέλων ΛΟΓΟΣ, Φθινόπωρο 2016, τ. 21ο


[2φΑ]



"Ευδοκίας προοίμιον "





Τα Εισόδια της Θεοτόκου


Σήμερον τῆς εὐδοκίας Θεοῦ τὸ προοίμιον,
καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις
ἐν Ναῷ τοῦ Θεοῦ, τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται,
καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται.
Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν,
Χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις.



[2φΑ]



Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

"Ζήσε ελεύθερα! "




-  Του π. Παύλου Παπαδόπουλου


Αν κεντούν πειρασμοί το κορμί σου…
αν η μέρα σου μοιάζει σαν χθες…
αν το αύριο φαντάζει σαν ξένο…
κι αν οι άλλοι σου γεννούν ενοχές…

Τότε γύρε απαλά στη στοργή Του,
με κραυγή σιωπηλή προσευχήσου,
ζήσε ελεύθερα την άγια πνοή Του,
και αγάπα το Φως της αυγής σου.


[σε μια πρόταση διασκευής  Μ Ψ]

fb - Nota Nicolopoulou Katras
[2fΑ]



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

" 1x7 = Είναι υπέροχο! "






Κάποιοι αναγνώστες του φεγγαριού, παρακολουθούν σε συνέχειες
–μια κάθε χρόνο- το ιστορικό του δρομέα των 5.000 μέτρων,
την ημέρα του Ετήσιου  "ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ",
Ηλία Αραμπατζιδάκη.

Πρόκειται για φίλους του αθλήματος ή και απλά φίλους,
που δεν παρακολουθούν την επικαιρότητα, αλλά την ιστορία.


Μαραθώνιος Αθήνας  2016 – ο Αυθεντικός

Αποτελέσματα – Τερματισμός Αγώνα δρόμου  5 χλμ
Κατηγορία ανδρών, Ηλικιακή Κατηγορία 65-69
1ος:  ΗΛΙΑΣ  Γ. ΑΡΑΜΠΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

Ο τερματισμός του για 7η συνεχή χρονιά στην πρώτη θέση και με ακραίες τιμές χρόνου 
που διαφέρουν μεταξύ τους μόνο κατά 1 λεπτό και 36", αποτελούν ένα επίτευγμα, άξιο 
να ενταχθεί στο βιβλίο των ρεκόρ Guinness.













Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι:
ΓΙΑ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑ ΜΙΛΑΩ
ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ

"Καθώς τρέχω, λέω στον εαυτό μου να σκεφτεί ένα ποτάμι. Και σύννεφα.
Αλλά στην πραγματικότητα δεν σκέφτομαι τίποτα.
Το μόνο που κάνω είναι να τρέχω ασταμάτητα μες στο δικό μου, οικείο,
χειροποίητο κενό, τη δική μου προσωπική νοσταλγία.
Κι αυτό είναι υπέροχο. Οι άλλοι ας λένε ό,τι θέλουν."




Μ 



Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

"Μέρα μέρωσε "












ΜΕΡΑ ΜΕΡΩΣΕ  -  Σαβίνα Γιαννάτου και Primavera en Salonico

Γαμήλιο τραγούδι της Καλύμνου, γνωστό σ' όλα τα Δωδεκάνησα
Παίζεται τις πρώτες πρωινές ώρες στο κλείσιμο του γλεντιού



                                      


Μέρα μέρωσε, τώρα η αυγή χαράζει
τώρα τα πουλιά, τώρα τα χελιδόνια
τώρα κελαηδούν.

Τώρα κελαηδούν - τώρα λαλούν και λένε
ξύπνα αφέντη μου - ξύπνα αγκάλιασε
κορμί κυπαρισσένιο - και άσπρονε λαιμό.



Spiros – [2fA]



Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

"Σαν δυο σταγόνες νερό "





Paul Eluard  -  Comme deux gouttes d'eau
[απόσπασμα, σε μετάφραση Οδυσσέα Ελύτη]


Τι μένει απ’ ό,τι έχω πει για τον εαυτό μου
Ψεύτικους θησαυρούς φύλαξα σ’ άδεια ντουλάπια
Ένα καράβι ανώφελο να με πάει
Από τα παιδικά μου χρόνια ως την ανία
Κι απ’ τα παιχνίδια μου ως την ώρα του αποκαμωμού
Από κάθε μου νέο ξεκίνημα στις χίμαιρες μου
Από τη θύελλα ως τον θόλο της νύχτας όπου ζω μοναχός
Από ’να ερημονήσι δίχως καθόλου ζωντανά
Σε όλα τα ζώα που αγαπώ
Από μια εγκαταλειμμένη
Σε καινούργια πάντοτε γυναίκα
Μια πεντάμορφη
Μόνη πραγματική γυναίκα
Εδώ ή αλλού
Κάνοντας τους ξενιτεμένους να ονειροπολούν
Το χέρι που μου δίνει
τεντωμένο
Στο δικό μου μέσα καθρεφτίζεται

Χαμογελώντας λέω καλημέρα
Κανείς δεν την υποψιάζεται την άγνοια
Κι η άγνοια βασιλεύει
Ναι για τα πάντα είχα ελπίσει
Και για τα πάντα απελπίστηκα
Τη ζωή, τον έρωτα, τη λήθη, τον ύπνο
Δύναμη και αδυναμία
Δεν με γνωρίζει πια κανείς
Τ’ όνομα μου, ο ίσκιος μου, έγιναν λύκοι…



[2φΑ]



Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

"Ντέιβ Μπάρι "




Ντέιβ Μπάρι
-  Ο Αμερικανός συγγραφέας και αρθρογράφος, βραβευμένος με Πούλιτζερ,
είναι γνωστός και για τα χιουμοριστικά του αποφθέγματα


1. Ποτέ μην γλείφετε ένα (κοφτερό) μαχαίρι μπριζόλας.

2. Η πιο καταστροφική δύναμη στο σύμπαν είναι το κουτσομπολιό.

3. Ποτέ και σε καμία περίπτωση μην πάρετε υπνωτικό χάπι και καθαρτικό το ίδιο βράδυ.

4. Υπάρχει μια πολύ λεπτή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο “χόμπι” και στην “ψυχική ασθένεια... ”

5. Αν έπρεπε να συνοψίσετε σε μια λέξη τον λόγο που η ανθρωπότητα δεν έχει καταφέρει και δεν θα καταφέρει ποτέ να καλλιεργήσει όλες τις δυνατότητές της, η λέξη αυτή θα ήταν “σύσκεψη” ή  “συνέλευση”.

6. Έρχεται μια στιγμή που δεν θα πρέπει να έχετε πια την προσδοκία να κάνουν οι άλλοι μεγάλο θέμα τα γενέθλιά σας. Αυτή η στιγμή είναι γύρω στα 11 χρόνια σας.

7. Αυτό που ενώνει όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από την ηλικία και το φύλο, την οικονομική κατάσταση και την καταγωγή, είναι ότι βαθιά μέσα μας όλοι πιστεύουμε ότι είμαστε πολύ καλύτεροι οδηγοί από όσο είμαστε στην πραγματικότητα.

8. Ποτέ μην φοβηθείτε να δοκιμάσετε κάτι καινούργιο. 
Να θυμάστε, ότι ένας μοναχικός ερασιτέχνης έχτισε μια Κιβωτό. 
Μια εργοστασιακή ομάδα επαγγελματιών έχτισε τον Τιτανικό.

9. Οι άντρες είναι σαν το καλό κρασί. Ξεκινούν ως σταφύλια και είναι δουλειά των γυναικών να πατήσουν πάνω τους, μέχρι να τους κάνουν κατάλληλους για να δειπνήσουν μαζί τους.



tilestwra – [2fA]



Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

"Έτσι ν’ αγωνίζεστε "





ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
-  ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΛΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ



Έτσι ν’ αγωνίζεστε στην πνευματική ζωή, απλά, απαλά, χωρίς βία. 
Η ψυχή αγιάζεται και καθαίρεται με τη μελέτη των λόγων των Πατέρων, με την αποστήθιση ψαλμών, αγιογραφικών χωρίων, με την ψαλτική, με την ευχή.

… Είναι δύο δρόμοι που μας οδηγούν στον Θεό, ο σκληρός και κουραστικός με τις άγριες επιθέσεις κατά του κακού και ο εύκολος με την αγάπη. 

Υπάρχουν πολλοί που διάλεξαν το σκληρό δρόμο και «έχυσαν αίμα για να λάβουν Πνεύμα», ώσπου έφθασαν σε μεγάλη αρετή. 
Εγώ βρίσκω ότι πιο σύντομος και σίγουρος δρόμος είναι αυτός με την αγάπη. 
Αυτόν ν’ ακολουθήσετε κι εσείς.

Μπορείτε δηλαδή να κάνετε άλλη προσπάθεια. Να μελετάτε και να προσεύχεστε και να έχετε ως στόχο να προχωρήσετε στην αγάπη του Θεού και της Εκκλησίας. 

Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ’ το δωμάτιο της ψυχής σας.
Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει. 
Το ίδιο ισχύει και για τα πάθη και τις αδυναμίες. 
Να μην τα πολεμάτε, αλλά να τα μεταμορφώνετε σε δυνάμεις περιφρονώντας το κακό. 
Να καταγίνεστε με τα τροπάρια, τους κανόνες, τη λατρεία του Θεού, το θείο έρωτα. …

Να διαβάζετε με χαρά και αγάπη και αγαλλίαση. Όταν δοθείτε σ’ αυτή την προσπάθεια με λαχτάρα, η ψυχή σας θ’ αγιάζεται με τρόπο απαλό, μυστικό, χωρίς να το καταλαβαίνετε.

… Δεν χρειάζεται ούτε τον διάβολο να φοβάστε, ούτε την κόλαση, ούτε τίποτα. 
Δημιουργούν αντίδραση. Έχω κι εγώ μια μικρή πείρα σ’ αυτά. 
Ο σκοπός δεν είναι να κάθεστε, να πλήττετε και να σφίγγεστε για να βελτιωθείτε.

Ο σκοπός είναι να ζείτε, να μελετάτε και να προσεύχεστε, να προχωράτε στην αγάπη, στην αγάπη του Χριστού, στην αγάπη της Εκκλησίας.
Αυτό είναι το άγιο και ωραίο που ευφραίνει και απαλλάσσει την ψυχή από κάθε κακό, η προσπάθεια να ενωθεί κανείς με τον Χριστό. 

Ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να λαχταρήσει τον Χριστό…



paterikakeimena – [2fA]



Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

"Ισαβέλλα.. "




Χειρόγραφο ποίημα του Κωστή Παλαμά

Το καλοκαίρι του 1876, ο έφηβος Παλαμάς 16 ετών μαθητής γυμνασίου στο Αργοστόλι 
της Κεφαλονιάς, γνώρισε την νεαρή Ισαβέλλα Αννίνου με τις περίσσιες αρετές και γοητεύτηκε. 
Την παραμονή του νέου έτους της αφιέρωσε ένα ποίημα, με ακροστιχίδα το όνομα της.

Το χειρόγραφο έφερε μαζί της η αδελφή της Ελένη, όταν το 1919 εισήχθη 
στο Δρομοκαΐτειο, στο Μουσείο του οποίου πλέον εκτίθεται.     






Κωστή Παλαμά  -  ΙΣΑΒΕΛΛΑ

Ίδα εις ένα ίασμον την συμπαθή μορφήν σου·
Συ και εκείνος αδελφήν δυάδα παριστάτε·
Αυτού το μύρον το γλυκύ στολίζει την ψυχήν σου·
Βαθέως εν τη όψει σου η χάρις του πλανάται.
Είθ’ ως ιάσμου άρωμα να ρέει η ζωή σου,
Λατρευομένη, πάναγνος, μυρόεσσα, ακμαία·
Λαμπράν ψυχήν να ενδυθούν οι πόθοι της ψυχής σου,
Άγιος νύμφης στέφανος να στέψη σε, ω νέα.


Αθήναι τη 31 Δεκεμβρίου 1876               Κ Μ Π



fb – Antonios Beis

[2fA] 





Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

"I'm ready, my Lord.. "




LEONARD COHEN  [21 Sep 1934 – 6 Nov 2016]


You Want It Darker



If you are the dealer, I'm out of the game
If you are the healer, it means I'm broken and lame
If thine is the glory then mine must be the shame
You want it darker
We kill the flame
Magnified, sanctified, be thy holy name
Vilified, crucified, in the human frame
A million candles burning for the help that never came
You want it darker
Hineni, hineni
I'm ready, my Lord
There's a lover in the story
But the story's still the same
There's a lullaby for suffering
And a paradox to blame
But it's written in the scriptures
And it's not some idle claim
You want it darker
We kill the flame
They're lining up the prisoners
And the guards are taking aim
I struggled with some demons
They were middle class and tame
I didn't know I had permission to murder and to maim



wiki - iefimerida

db – [2fA]



Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

"Αντιπαράσταση "




Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Αντιπαράσταση


Με ανακαλύπτεις και σε ανακαλύπτω.
Δυο κόσμοι ατελεύτητοι: Ουρανοί που διαδέχονται
ο ένας τον άλλο.
Τοπία
που κρύβουν πίσω τους
άλλα τοπία. Ήλιοι κι’ αστέρια σε σχήματα
ποταμιών, που διαγράφοντας λάμπουσες
μεγάλες στροφές
κατεβαίνουν
στα βάθη μας –

Ας μας άφηνε ο Θεός
δέκα αιώνες φωτός αντιμέτωπους!

Δεν τελειώνει ο άνθρωπος
όπως κι ο κόσμος.



[2φΑ]



Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

"Μην απελπίζεστε! "





Άγιος Νεκτάριος  -  Τίποτα να μην σας απελπίζει!
Από τη σειρά «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»


Σκοπός της ζωής μας είναι να γίνουμε τέλειοι και άγιοι. 
Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή από μόνες τους δεν φέρνουν τους επιθυμητούς καρπούς, γιατί αυτές δεν είναι ο σκοπός της ζωής μας, αποτελούν τα μέσα μόνο για να πετύχουμε τον σκοπό.

Στολίστε τις λαμπάδες σας με αρετές.
Αγωνιστείτε ν’ αποβάλετε τα πάθη της ψυχής.

Καθαρίστε την καρδιά σας από κάθε ρύπο και διατηρήστε την αγνή, για να έρθει και να κατοικήσει μέσα σας ο Κύριος, για να σας πλημμυρίσει το Άγιο Πνεύμα με τις θείες δωρεές.

Να ζητάτε καθημερινά τον Κύριο, αλλά μέσα στην καρδιά σας και όχι έξω από αυτήν. 
Για να βρείτε τον Κύριο, ταπεινωθείτε μέχρι το χώμα, γιατί ο Κύριος βδελύσσεται τους υπερήφανους, ενώ αγαπάει και επισκέπτεται τους ταπεινούς στην καρδιά.

Αν αγωνίζεσαι τον αγώνα τον καλό, ο Θεός θα σε ενισχύσει. 
Στον αγώνα εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας. 
Είναι ο καθρέφτης της πνευματικής μας καταστάσεως. 
Όποιος δεν αγωνίστηκε, δεν γνώρισε τον εαυτό του.

Μέσα μας έχουμε αδυναμίες και πάθη και ελαττώματα βαθιά ριζωμένα, πολλά είναι και κληρονομικά. Όλα αυτά δεν κόβονται με μία σπασμωδική κίνηση, ούτε με την αδημονία και τη βαριά θλίψη, αλλά με υπομονή και επιμονή, με καρτερία, με φροντίδα και προσοχή. 
Η υπερβολική λύπη κρύβει μέσα της υπερηφάνεια.

Ο δρόμος που οδηγεί στην τελειότητα είναι μακρύς. 
Εύχεστε στον Θεό να σας δυναμώνει.

Αγρυπνείτε και προσεύχεστε, για να μην μπείτε σε πειρασμό. 
Μην απελπίζεστε, αν πέφτετε συνέχεια σε παλιές αμαρτίες. 
Πολλές απ’ αυτές είναι και από τη φύση τους ισχυρές και από τη συνήθεια. 
Να αντιμετωπίζετε με υπομονή τις πτώσεις σας

Με την πάροδο του χρόνου και με την επιμέλεια νικιούνται. 
Τίποτα να μη σας απελπίζει..



vimaorthodoxias – [2fA]



Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

"Σαν το κεράκι "




- από το Άγιο Όρος


Θέλω να σου το πω, πως ζηλεύω το κεράκι...
καίει ολόκληρο, ήρεμα - αθόρυβα φωτίζει...
φωτίζει ώσπου να λιώσει ολόκληρο

Έτσι πρέπει να γίνουμε και εμείς, έτσι κι εμείς πρέπει να ζούμε

Να είναι η ζωή μας αθόρυβη, μα φωτεινή
να λιώνουμε από αγάπη ανιδιοτελή - σε προσευχή καρδιακή

Να ζεσταίνουμε τους γύρω, τους φίλους, τους γνωστούς μας
αλλά και κάθε άνθρωπο που 'χει ανάγκη
με το χαμόγελο, την αισιοδοξία

με την αγάπη μας.



fb - Nota Nicolopoulou Katras

M [2fA]



"Σύναξη Αρχαγγέλων "




Σύναξις των Παμμεγίστων Ταξιαρχών
και των λοιπών αγίων ασωμάτων και ουρανίων Ταγμάτων


Των ουρανίωv στρατιών Αρχιστράτηγοι,
δυσωπούμεv υμάς ημείς οι ανάξιοι,
ιvα ταις υμώv δεήσεσι, τειχίσητε ημάς,
σκέπη των πτερύγωv, της αύλου υμών δόξης,
φρουρούvτες ημάς προσπίπτοντας εκτεvώς και βοώντας·
Εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων.




 Πανορμίτης Σύμης
Έχων Σε προστάτην και βοηθόν,
φύλακα και ρύστην της ψυχής μου της ταπεινής,
Μιχαήλ Πρωτάρχα και Μέγα Ταξιάρχα,
εν ώρα του κινδύνου, Συ μοι βοήθησον.






[2fA]