Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

"Τριπλή υπόμνησις "




Η Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου γίνεται δι’ ημάς υπόμνησις, κλήσις και προσδοκία
-  Από ομιλία του Επισκόπου Κνωσσού Ευγενίου,
στον Ι. Ν. Αγίας Τριάδος Σταυροβουνίου, την 21/11/2006



…. Γίνεται, το πρώτον, υπόμνησις των Εισοδίων του Χριστού εις τον κόσμο και την ιστορία «δια την ημετέραν σωτηρίαν». 
Η εορτή των Εισοδίων, όπως άλλως τε και πάσα θεομητορική εορτή, παραπέμπει εις το μέγα γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.  …

Δια τον λόγον τούτον η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού, «η μητρόπολις πασών των εορτών», είναι εορτή αρρήκτως συνδεδεμένη μετά της Εορτής των Εισοδίων. 
Και δια τούτο από της σήμερον ψάλλομεν το «Χριστός γεννάται, δοξάσατε…» ευτρεπίζοντες των γενεθλίων Χριστού τας εισόδους, προευτρεπίζοντες εαυτούς δια την συνάντησιν με τον Ερχόμενον.
Η Εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου γίνεται, το δεύτερον, υπόμνησις και των εισοδίων εις την ζωήν και την ιστορίαν ενός εκάστου εξ ημών. 

Πάντες εγεννήθημεν, είδομεν το φως της ζωής, ελάβομεν θεία χαρίσματα, απολαμβάνομεν τα μεγαλεία της θείας δημιουργίας έχοντες το προνόμιον της συνδημιουργίας και χαιρόμεθα την μεταξύ ημών κοινωνίαν και την θέσιν ημών εντός του κόσμου τούτου και του φυσικού περιβάλλοντος.

Η Αγία Εκκλησία παιδαγωγεί συνεχώς ημάς εις την ευχαριστιακήν βίωσιν τούτων. 
Ως παράδειγμα προς μίμησιν αδιαλείπτως προβάλλει την Υπεραγίαν Θεοτόκον, τα εν τω Ναώ Εισόδια της οποίας σήμερον υπομιμνήσκουσιν ότι ο δρόμος της ζωής ημών δεν δύναται να είναι άλλος από εκείνον, τον οποίον διδασκόμεθα υπ’ Αυτής, ο δρόμος, ο οποίος οδηγεί εις τα Άγια των αγίων της ελευθερίας «της δόξης των τέκνων τούΘεού» (Ρωμ.8,21), ο δρόμος της ταπεινώσεως, της πρακτικής, συνεχούς και κενωτικής αγάπης εις την σχέσιν μας με τον Θεόν, τον συνάνθρωπον και τον κόσμον, ο δρόμος της θυσίας του εαυτού μας και των ιδιοτελειών του, της φιλαυτίας και των εγωϊστικών επιδιώξεών του προς χάριν του πλησίον, όστις δεν είναι εχθρός, ξένος η αντίπαλος αλλά αδελφός και τέκνον ηγαπημένον του Θεού Πατρός.

Η Εορτή των Εισοδίων της Παναγίας γίνεται, το τρίτον, υπόμνησις των Εισοδίων ημών εις την Αγίαν Εκκλησίαν δια του θείου βαπτίσματος, «του λουτρού της παλιγγενεσίας» (Τιτ. 3,5), του μυστηρίου της εν Χριστώ αναγεννήσεως ημών.

Πάντες εβαπτίσθημεν εις την Αγίαν κολυμβήθραν της Εκκλησίας «εις Χριστόν Ιησούν» και «συνετάφημεν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός… ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ.6,4-5). 
Το βάπτισμα είναι η Ωραία Πύλη, δια της οποίας εισοδεύει ο άνθρωπος εις την Εκκλησίαν, γίνεται μέλος του μυστικού θεανθρωπίνου σώματός της και κοινωνεί του πληρώματος της ζωής της.

Η Εορτή των Εισοδίων αποτελεί κλήσιν προσωπικήν ενός εκάστου εις την αγιότητα.  ....



poimin – [2fA]

                            


Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

"Αντίο, στην έρημο.. "




Επιστροφή
-  Από τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupéry


….   «Απόψε θα συμπληρωθεί ένας χρόνος. 
Το αστέρι μου θα βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο όπου προσγειώθηκα πέρυσι».
«Μικρέ, πες μου πως δεν είναι παρά ένα κακό όνειρο αυτή η ιστορία με το φίδι, το ραντεβού και το αστέρι…»
Αλλά δεν απάντησε στην ερώτησή μου. 
Μου είπε: «Αυτό που είναι σημαντικό, δεν φαίνεται…»

«Είναι όπως με το λουλούδι. Αν αγαπάς ένα λουλούδι που βρίσκεται σ’ ένα αστέρι, είναι όμορφο τη νύχτα να κοιτάς τον ουρανό. 
Όλα τα αστέρια είναι ανθισμένα. Όπως και με το νερό. 
Το νερό που μου έδωσες να πιω, ήταν σαν μουσική χάρη στο μαγκάνι και το σχοινί… το θυμάσαι… ήταν τόσο ωραίο!». 

«Θα βλέπεις τη νύχτα τα αστέρια. 
Το δικό μου είναι πολύ μικρό για να σου δείξω πού βρίσκεται. 
Είναι καλύτερα έτσι. 
Το αστέρι μου θα είναι για σένα ένα απ’ όλα τα αστέρια.
Έτσι, θα σου αρέσει να τα κοιτάζεις όλα… Θα γίνουν όλα φίλοι σου… 
Κι ύστερα θα σου κάνω κι ένα δώρο…»

Γέλασε πάλι.
«Α! μικρέ.. μικρέ.. μου αρέσει να ακούω αυτό το γέλιο!»
«Αυτό ακριβώς θα είναι το δώρο μου… θα είναι όπως και με το νερό…»
«Τι θέλεις να πεις;»

«Οι άνθρωποι έχουν αστέρια, που δεν είναι τα ίδια. 
Γι’ αυτούς που ταξιδεύουν, τα αστέρια είναι οδηγοί. 
Γι’ άλλους δεν είναι παρά μικρά φωτάκια. 
Γι’ άλλους που είναι σοφοί, είναι προβλήματα. 
Μα όλα αυτά τα αστέρια είναι βουβά.  
Εσύ θα έχεις αστέρια, που δεν θα τα έχει κανένας».
«Τι θέλεις να πεις;»

«Όταν θα κοιτάζεις τον ουρανό τη νύχτα, αφού θα κατοικώ σ’ ένα από αυτά, αφού θα γελώ σ’ ένα από αυτά, θα είναι τότε για σένα, σαν να γελούν όλα τα αστέρια. 
Εσύ θα έχεις αστέρια που θα ξέρουν να γελούν!»
Και γέλασε πάλι.

«Και όταν θα παρηγορηθείς (πάντα παρηγοριέται κανείς), θα είσαι ευχαριστημένος που με είχες γνωρίσει. Θα είσαι πάντοτε φίλος μου. 
Θα σου έρχεται να γελάσεις μαζί μου.
Και θα ανοίγεις καμιά φορά το παράθυρό σου, για ευχαρίστηση… 
Και οι φίλοι σου θα παραξενευτούν βλέποντας εσένα να γελάς κοιτάζοντας τον ουρανό. 

Τότε θα τους πεις: ναι, τα αστέρια με κάνουν πάντα να γελώ! 
Και θα σε περάσουν για τρελό. Και γέλασε πάλι.
«Θα είναι σαν να σου έχω δώσει αντί γι’ αστέρια, ένα σωρό κουδουνάκια που ξέρουν να γελούν…» Και γέλασε για ακόμη μια φορά.

Έπειτα σοβάρεψε πάλι: «Απόψε ξέρεις, μην έρθεις…»
«Θα φαίνομαι άσχημα… Θα φαίνομαι κάπως σαν ετοιμοθάνατος. 
Έτσι είναι, μην έρθεις να το δεις αυτό, δεν αξίζει τον κόπο…»
«Δεν θα σ’ εγκαταλείψω».

Όμως ανησυχούσε.
«Στο λέω αυτό… εξαιτίας του φιδιού. Δεν πρέπει να σε δαγκώσει… 
Τα φίδια είναι μοχθηρά. Μπορεί να σε δαγκώσει έτσι, για γούστο…»
«Μα δεν θα σ’ εγκαταλείψω…»
Κάτι σαν να τον καθησύχασε:
«Είναι αλήθεια πως δεν τους απομένει δηλητήριο για δεύτερη δαγκωνιά;»

Εκείνη τη νύχτα δεν τον είδα που ξεκίνησε. Το έσκασε αθόρυβα. 
Όταν κατάφερα να τον φτάσω, βάδιζε αποφασιστικά με γρήγορο βήμα. 
Μου είπε μονάχα: «Α! Εδώ είσαι…»
Και μ’ έπιασε από το χέρι. Στεναχωριόταν όμως ακόμη:
«Λάθος έκανες, θα πονέσεις. 
Θα φαίνομαι σαν ετοιμοθάνατος και δεν θα είναι αλήθεια…»

Εγώ σώπαινα.
«Καταλαβαίνεις. Είναι πολύ μακριά. 
Δεν μπορώ να πάρω μαζί μου αυτό το σώμα. Είναι πολύ βαρύ».
Εγώ σώπαινα.

Έχασε λίγο το κουράγιο του. Μα έκανε μια προσπάθεια ακόμα:
«Θα είναι όμορφα, ξέρεις. Θα κοιτάζω κι εγώ τα αστέρια. 
Όλα τα αστέρια θα είναι πηγάδια μ’ ένα σκουριασμένο μαγκάνι. 
Όλα τα αστέρια θα μου δίνουν να πιω…»
Εγώ σώπαινα.

«Θα είναι τόσο διασκεδαστικό! Εσύ θα έχεις πεντακόσια εκατομμύρια κουδουνάκια, κι εγώ θα έχω πεντακόσια εκατομμύρια πηγές…»
Και σώπασε κι αυτός, επειδή έκλαιγε…

«Άφησέ με να κάνω αυτό το βήμα μόνος μου…»
Αλλά κάθισε γιατί φοβόταν.

Είπε ακόμα:
«Ξέρεις… το λουλούδι μου… που είμαι υπεύθυνος γι’ αυτό!... 
Κι είναι τόσο λεπτοκαμωμένο! Τόσο απλοϊκό… 
Έχει τέσσερα ανώφελα αγκάθια για να αμυνθεί ενάντια στον κόσμο…»
Κάθισα κι εγώ, καθώς δεν μπορούσα πια να σταθώ όρθιος. 

Είπε: «Να… Αυτό είναι όλο…»
Δίστασε λιγάκι ακόμα κι ύστερα σηκώθηκε. Έκανε ένα βήμα. 
Εγώ δεν μπορούσα να κινηθώ.

Δεν είδα τίποτα, πέρα από μια κίτρινη αστραπή κοντά στον ουρανό. 
Έμεινε για μια στιγμή ακίνητος. Δεν φώναξε.
Έπεσε απαλά, όπως πέφτει ένα δέντρο. 
Και δεν έκανε καθόλου θόρυβο, χάρη στην άμμο.   ….



[2φΑ]



Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

"Δάσκαλος ή μαθητής; "




Στον νέο δάσκαλο που ρωτά, αν υπάρχουν σήμερα πραγματικοί χριστιανοί

Αγίου Νικολάου  Βελιμίροβιτς
-  από το "Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται..."


Υπάρχουν, υπάρχουν πολλοί. Εάν δεν υπήρχαν, ο λαμπερός ήλιος θα έσβηνε. 
Αλλιώτικα, προς τι θα φώτιζε τόσο πολύτιμο καντήλι σ’ ένα θηριοτροφείο; 
Θα χρειαζόμουν πολύ χαρτί για να γράψω όλα τα θαυμάσια παραδείγματα των πραγματικών χριστιανών, που συνάντησα στη ζωή μου. 
Και σ’ εσένα πολύς χρόνος να τα διαβάσεις και να γλυκαίνεις την ψυχή σου. 
Προς το παρόν κοίταξε τον εαυτό σου σ’ αυτό το ένα παράδειγμα.

Είχαμε πάει το προηγούμενο καλοκαίρι στη Μάτσβα. 
Σ’ ένα μικρό σταθμό περιμέναμε το τραίνο. 
Παρατήρησα μια γριά χωριάτισσα δίπλα στις ράγες. 
Μαραμένο γέρικο πρόσωπο, όμως φωτισμένο μ’ εκείνο το παράξενο μυστηριώδες φως, που συχνά παρατηρείται στα πρόσωπα πνευματικών ανθρώπων.

Τη ρώτησα:
- Ποιόν περιμένεις, αδελφή;
- Έεε! Όποιον μου στείλει ο Κύριος, είπε εκείνη.

Από τη συζήτηση που ακολούθησε μάθαμε ότι κάθε μέρα ερχόταν στο σταθμό για να δει, εάν θα υπάρξει κάποιος φτωχός ταξιδιώτης, που να χρειάζεται ψωμί και κλίνη. 
Και όταν τύχει κάποιος τέτοιος, τον δεχόταν με χαρά σαν από τον Κύριο σταλμένο. 
Και τον πήγαινε σπίτι της, που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο πιο μακριά.

Ακόμα καταλάβαμε από την συζήτηση ότι εκείνη διάβαζε την Αγία Γραφή, πήγαινε στην εκκλησία στις Λειτουργίες, νήστευε και κρατούσε όλο τον νόμο του Θεού. 
Οι γείτονές της ύστερα μας είπαν, ότι αυτή η γυναίκα ήταν πραγματική Αγία. 
Στο τέλος εγώ προσπάθησα να παινέψω την ευαγγελική φιλοξενία. 
Όμως πριν τελειώσω, εκείνη αναστέναξε και είπε:

- Μα δεν είμαστε εμείς οι φιλοξενούμενοί Του κάθε μέρα, σ’ ολόκληρη τη ζωή; 
Και δάκρυα έλαμψαν στα μάτια της.

Ω ελεήμων και γλυκιά λαϊκή ψυχή! 
Νεαρέ μου φίλε, εάν ονομάζεσαι δάσκαλος του λαού, μπορείς συχνά και να ντραπείς, όμως εάν ονομάζεσαι μαθητής του λαού, δεν θα ντραπείς ποτέ!
Το Άγιο έλεος του Θεού να σε φωτίσει!




db – [2fA]

                                                                  


Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Ο Μικρός Πρίγκιπας -4 "















Πώς να γνωρίσω πεταλούδες
-  Από τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupé
ry

Ο μικρός πρίγκιπας ξερίζωσε επίσης, με μια κάποια μελαγχολία, τα τελευταία βλασταράκια από τα μπαομπάμπ.
Πίστευε ότι ποτέ πια δεν θα επέστρεφε.
Όλες αυτές οι συνηθισμένες καθημερινές του δουλειές, το πρωινό εκείνο, του φάνηκαν ιδιαίτερα ευχάριστες. Αλλά όταν πότισε για τελευταία φορά το λουλούδι και ετοιμάστηκε να το σκεπάσει με τη γυάλα του, ένιωσε την επιθυμία να κλάψει.

«Αντίο» είπε στο λουλούδι. Αυτή όμως δεν του απάντησε.
«Αντίο» επανέλαβε. Το λουλούδι έβηξε. Όμως δεν ήταν εξαιτίας του συναχιού.

«Ήμουν ανόητη» του είπε τελικά. «Σου ζητώ να με συγχωρέσεις. 
Κοίταξε να είσαι ευτυχισμένος».
Του έκανε εντύπωση η απουσία παραπόνου. Στεκόταν εκεί, παραξενεμένος, με τη γυάλα στον αέρα. Δεν καταλάβαινε αυτή την ήρεμη γλυκύτητα.

«Μα ναι, σ’ αγαπώ» του είπε το λουλούδι. 
«Δεν κατάλαβες τίποτα από δικό μου σφάλμα. Δεν έχει πια σημασία.
Αλλά κι εσύ φέρθηκες το ίδιο ανόητα όπως εγώ. Κοίτα να είσαι ευτυχισμένος… 
Κι άφησε αυτή τη γυάλα. Δεν τη θέλω πια».

«Μα ο αέρας…»
«Δεν είμαι τόσο κρυωμένη… Ο δροσερός αέρας της νύχτας μου κάνει καλό. 
Είμαι ένα λουλούδι».

«Μα, τα ζώα…»
«Θα πρέπει να ανεχτώ δυο-τρεις κάμπιες, αν θέλω να γνωρίσω πεταλούδες. 
Φαίνεται πως είναι πάρα πολύ όμορφες. 
Διαφορετικά ποιος θα με επισκεφτεί; Εσύ θα βρίσκεσαι μακριά. 
Όσο για τα μεγάλα θηρία, δεν φοβάμαι κανένα. Έχω τα νύχια μου».
Και έδειξε με αφέλεια τα τέσσερα αγκάθια της.

Έπειτα πρόσθεσε: «Μην καθυστερείς έτσι, είναι ενοχλητικό. 
Αποφάσισες να φύγεις. .. Φύγε!»
Γιατί δεν ήθελε να τη δει να κλαίει. 
Ήταν ένα λουλούδι πολύ περήφανο…



Μ-[2φΑ]




Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

"Είσαι ένας παλιάνθρωπος! "




Ο Σωκράτης και οι προσβολές
κατά τον Πλωτίνο


Μια μέρα, κάποιος προσέβαλε άσχημα δημοσίως τον Σωκράτη φωνάζοντας στην αγορά:
- Είσαι ένας παλιάνθρωπος, αγύρτης, άσχετος και πότης!
Ο Σωκράτης δεν απάντησε, απλώς χαμογέλασε, κουνώντας το κεφάλι.

Ένας πλούσιος αριστοκράτης γνωστός του Σωκράτη, βλέποντας αυτή τη σκηνή ρώτησε τον Σωκράτη:
- Πώς μπορείς και ανέχεσαι τέτοιες προσβολές; Δεν αισθάνεσαι άσχημα;
Ο Σωκράτης χαμογέλασε ξανά και του είπε: - Έλα μαζί μου.

Ο γνωστός του τον ακολούθησε σε μία παλαιά και σκονισμένη αποθήκη. 
Ο Σωκράτης άναψε έναν πυρσό, και άρχισε να ψάχνει τριγύρω του, μέχρι που βρήκε μια άχρηστη, κουρελιασμένη και τρύπια χλαμύδα. 
Την έδωσε στον άντρα και του είπε: - Φόρεσέ τη, θα σου κάνει ακριβώς!

Ο άντρας κοίταξε τη κουρελιασμένη χλαμύδα, και του είπε αγανακτισμένος:
- Είσαι καλά Σωκράτη; Θα φορέσω εγώ αυτό το κουρέλι; 
Και του πέταξε πίσω τη χλαμύδα.

- Βλέπεις, του είπε ο Σωκράτης, φυσικά και συ δεν δέχθηκες να φορέσεις αυτή την βρώμικη χλαμύδα. Κατά τον ίδιο τρόπο κι εγώ, δεν δέχθηκα τα ανόητα και βρώμικα λόγια που είπε εκείνος ο άνθρωπος. 
Όταν κάποιος σου χαρίζει κάτι που δεν θέλεις, και εσύ δεν το δέχεσαι, σε ποιόν ανήκει το απορριφθέν δώρο;

Το να ταράσσεται κάποιος και να θυμώνει από τις προσβολές των άλλων, είναι σαν να δέχεται να φορέσει τα κουρέλια που προσπαθούν να του φορτώσουν.



mystagogy – [2φΑ]



Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

"Ο 70-χρονος.. "






«1x8 = Απίστευτο!»  ή  «Ο Ηλίας του 8ου.. »


Ο 70-χρονος πλοίαρχος Ηλίας Γ. Αραμπατζιδάκης κόσμισε και φέτος με την συμμετοχή του τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας.
Για 8η συνεχή χρονιά ήρθε πρώτος στον δρόμο των 5.000 μέτρων της ηλικιακής κατηγορίας του.
Σταθερός και πάλι στον χρόνο του – γύρω στα 23 λεπτά και χωρίς καθόλου ανταγωνισμό…

Ο ξεχωριστός φίλος, το Μικρό Ξανθό Παλικάρι, χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνει, 
αλλά δεν γέρνει, δεν γερνά…
Και φέτος Πρωταθλητής!!
























κλικ για μεγαλύτερη εικόνα

[2φΑ]




"Ο αληθινός πλούτος "





Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
-  Περί συζυγίας

….

Αυτή είναι ή πραγματική οικογενειακή ζωή, αυτός είναι πραγματικός σύζυγος, αυτός που δεν εξετάζει με λεπτομέρεια τα λόγια της γυναίκας του, αλλά υποχωρώντας πολύ εξ αιτίας της αδυναμίας της γυναικείας φύσεως, ένα μόνο προσπαθεί να επιτύχει, να διώξει από το σπίτι του την ταραχή και να σφίγγει τον δεσμό της ειρήνης και της ομόνοιας. 
Διότι αυτός είναι ό πραγματικός πλούτος, αυτή είναι η μεγαλύτερη περιουσία, όταν ο άνδρας δεν βρίσκεται σε διχόνοια με τη γυναίκα το, αλλά είναι προσκολλημένοι ο ένας στον άλλο, σαν ένα σώμα ακριβώς. 

Διότι λέγει: «Θα γίνονται οι δύο ένα σώμα» (Γέν. 2, 24). 
Αυτοί οι άνθρωποι, είτε φτωχοί είναι, είτε άσημοι, είναι οι πιο ευτυχισμένοι από όλους, διότι περνούν τη ζωή τους με γαλήνη συνέχεια!
Σκέψου ότι εξ αιτίας της έγινες πατέρας και έχεις παιδιά και από αυτό, να γίνεσαι πιο ήρεμος μαζί της. 

Δεν βλέπεις τούς γεωργούς πώς περιποιούνται τη γη πού έσπειραν κάτι με οποιονδήποτε τρόπο, κι αν ακόμη έχει άπειρα ελαττώματα, όπως εάν είναι άγονη και εάν έχει ζιζάνια ή αν επηρεάζεται από πλημμύρες λόγω της θέσεως της; 
Αυτό να κάνεις και συ·
διότι έτσι πρώτος και συ θα απολαύσεις τους καρπούς και τη γαλήνη. 

Διότι η γυναίκα είναι λιμάνι και πάρα πολύ μεγάλο φάρμακο, για τη δημιουργία χαρούμενης διαθέσεως. 
Αν, λοιπόν, απαλλάξεις το λιμάνι από τα κύματα και τους ανέμους, όταν θα επιστρέψεις από την αγορά, θα απολαύσεις πολύ άνεση και γαλήνη, αν όμως το γεμίσεις με θορύβους και ταραχές, κάνεις δυσκολότερο το ναυάγιο για τον εαυτό σου.

Έχεις γυναίκα, έχεις παιδιά, έχεις οικογένεια, μπορεί άλλη ηδονή να εξισωθεί με αυτή; 
Γιατί πες μου, υπάρχει τίποτε γλυκύτερο από τα παιδιά; 
Υπάρχει τίποτε γλυκύτερο από τη γυναίκα , για εκείνον που θέλει να ζει μέσα στην αγάπη;
Δεν υπάρχει τίποτε, τίποτε πολυτιμότερο από το ν’ αγαπιέται πολύ ο άντρας από τη γυναίκα του και η γυναίκα από τον άντρα της.

Αυτό είναι η πραγματική οικογενειακή ζωή, αυτό είναι ο αληθινός σας πλούτος, αυτή η μεγαλύτερη περιουσία, όταν δηλαδή, ο άντρας δεν συγκρούεται με τη γυναίκα του, αλλά είναι ενωμένοι σαν ένα σώμα!

….



agiospatrokosmas – [2fA]

                                                 


Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

"Καλλιέργεια ψυχῆς "





Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  "Καρδιακή Προσευχή"
από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»

….

Ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης ἀναφέρει τά ἀκόλουθα γιά τήν καρδιακή Προσευχή. 
«Ἡ Προσευχή αὐτή εἶναι ταμεῖο νήψεως, φυλακτήριο τοῦ νοῦ, μυστικό σχολεῖο τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Ἐξαίρετη ἀποτύπωση τῆς νηπτικῆς ἀγωγῆς, ἀπλανής ὁδηγός τῆς πνευματικῆς θεωρίας, ὁ Πατερικός Παράδεισος
Ἡ χρυσή ἁλυσίδα τῶν ἀρετῶν, ἡ σάλπιγγα πού ἐπαναφέρει τήν χάρη καί τό μυριοπόθητο ὄργανο τῆς θεώσεως».

Ἡ Καρδιακή Προσευχή ἦταν ἡ Προσευχή τῶν Ὁσίων καί Μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀπεικονιζόταν συμβολικά ὡς ΙΧΘΥΣ, πού σημαίνει Ἰησοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ καί ἐκοσμοῦσε τίς κατακόμβες πού κατέφευγαν οἱ πρῶτοι καλλίνικες Μάρτυρες τῆς Πίστεώς μας.

Διά τῆς Προσευχῆς ἐπιτελεῖται μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἡ συνεχής καλλιέργεια τῆς ψυχῆς πού δίδει ὡς καρπό τήν Ἀγάπη, τήν Ἀγάπη γιά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο τόν ἀδελφό μας. 
Αὐτή ἡ Ἀγάπη ἀποτυπώνεται στό πρόσωπό μας ὡς Εἰρήνη Χαρά καί Εὐφροσύνη.

Μέ πόση γλαφυρότητα περιγράφει ὁ μακαριστός Σωφρόνιος τίς ἐμπειρίες καί τίς Ἀρετές τοῦ ῾Αγίου Σιλουανοῦ, πού ἀσκήτευσε εἰς τό Ἅγιον Ὅρος καί εἶχε ἐμπλουτιστεῖ σέ μεγάλο βαθμό μέ τίς Δωρεές τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος!
«Ἐάν δέν ἔχω καλλιεργηθεῖ, δέν ἔχω ἐμπλουτιστεῖ μέ αὐτές τίς Ἀρετές καί δέν εἶμαι σέ θέση νά συγχωρήσω καί νά ἀγαπήσω τόν συνάνθρωπό μου σάν ἀδελφό μου, ἀνεξαρτήτως θρησκείας, φυλῆς χρώματος καί πολιτικῶν πεποιθήσεων, νά βλέπω στόν συνάνθρωπό μου τό ἀγαπημένο πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε δέν ἔχω καθόλου κατανοήσει τό νόημα τῆς παναρετῆς, τῆς Ἐντολῆς τῆς Ἀγάπης.»

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος τῆς Ζακύνθου, ὄχι μόνο δέν κατέδωσε, ἀλλά ἀπέκρυψε τόν φονέα τοῦ ἀδελφοῦ του, πού κατέφυγε στό σπίτι του, καταδιωκόμενος ἀπό τούς ἀστυνομικούς.

Μοῦ ἀνέφερε κάποιος ἑτερόδοξος πού με μεγάλο πόθο ἐπισκέφθηκε τό Ἅγιον Ὅρος για νά ἐντρυφήσει στήν Ὀρθοδοξία, πόση βαθειά ἀπογοήτευση αἰσθάνθηκε, ὅταν ὄχι μόνο δέν τοῦ ἐπετράπη νά εἰσέλθει στόν Ἱερό Ναό κατά τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀλλά καί ἀπεπέμφθη! 
Κατά τήν ἴδια ἀντίληψη θά ἔπρεπε οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ ἡγεμόνος Βλαδίμηρου, πού ἦσαν μάλιστα εἰδωλολάτρες, νά ἀποπεμφθοῦν ἀπό τήν Ἁγία Σοφία.

Ἡ Ἀγάπη ἀποτελεῖ τόν ὕψιστο βαθμό καλλιέργειας γιά κάθε Χριστιανό καί ἐκφράζεται μέ την εἰρήνη πού ἀποτυπώνεται στό πρόσωπο, μέ φῶς καί θαλπωρή.

….


["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]

                                                                    


Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

"Πάνω από την αισθητική "





Γιάννης Τσαρούχης: Πρέπει να κοιτάμε πάνω από την αισθητική
-  από συνέντευξη του  στην Άννα Μιχαλιτσιάνου
   για την “Καθημερινή” της Κυριακής  2/10/1988



Υπάρχουν στοιχεία επιστροφής στην ελληνική κοινωνία, που μας οδηγούν στα παλιά και στοιχεία που ενθουσιάζονται, εργάζονται για το μέλλον.
Νομίζω ότι το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
Αλλά η σημερινή πρόοδος και η τεχνική καταστρέφει, γιατί δεν αγγίζει τον άνθρωπο. 
Τον οδηγεί μόνο στο να κοιτά το συμφέρον του.

- Συχνά είμαι ο τελευταίος των ανθρώπων που σκέφτεται εθνικά ή ο πρώτος.
Στο βάθος είμαι ο πρώτος.
Έχει φέρει πολλές δυσκολίες η ομαδική εκτέλεση των εθνικών ιδεωδών.
Δεν πρέπει όμως να περιορίζεται κανείς στις γνώμες, πρέπει να προχωρά στην ουσία.

– Ο μόνος δρόμος για να γίνει κάτι παγκόσμιο είναι να είναι εθνικό.
Βέβαια, διαθέτουμε αρκετά κακά στοιχεία σαν λαός, την κλεψιά, την απάτη, αλλά πρέπει να θέλουμε να είμαστε Έλληνες.
Να θυσιαζόμαστε για την Ελλάδα.
Αυτό δεν το κάνει η πολιτική, η οποία πλησιάζει τους άλλους για να υπάρχει αυτή κι όχι για να σώσει την Ελλάδα.

– Το κακό σε μένα, είναι η επιπολαιότητα, η πειθαρχία στον εξευρωπαϊσμό, ότι κάνω τον πολιτισμένο, ότι έχω καλές σχέσεις με την Ευρώπη.
Αυτό βέβαια εκτιμάται στην Ελλάδα και μου δίνουν δουλειές.
Το καλό, το αληθινό είναι ότι έμεινα μόνος πολλές φορές και μπόρεσα να κάνω αυτό που έπρεπε σαν Έλληνας, πράγμα που θα τιμήσει ο ευρωπαίος.

– Ο πνευματικός κόσμος της Ελλάδας είναι ανύπαρκτος.
Είναι μίμηση του ξένου.
Στην Ελλάδα έκανα μια καριέρα ως ευρωπαίος, ως ταξιδεμένος, όχι ως καλλιτέχνης.
Δεν υπάρχει πνευματική ηγεσία, γιατί ο Έλληνας είναι σνομπ κι εξωτικός.
Το ξένο τον ενδιαφέρει πιο πολύ από το ντόπιο.
Δεν έχει απόσταση για να δει τα πράγματα όπως είναι.
Πρέπει να προβάλλει κανείς αυτό που αξίζει κι όχι αυτό που δεν αξίζει.
Κι αυτό δεν συμβαίνει σ’ εμάς.
Αυτό όμως θα έπρεπε να κάνει ο πνευματικός κόσμος...

 – Ο κόσμος μάλλον δεν με θέλει.
Περνά και κοιτά βέβαια, αλλά στο βάθος τρέμει αυτά που κάνω, γιατί τον αχρηστεύουν. 
Να λοιπόν ένας λόγος που δεν με θέλουν.
Όμως υπάρχουν ορισμένα πράγματα ακόμη για τα οποία αγωνίζομαι.
Στο θέατρο, αλλά και τη ζωγραφική, θέλω να είμαι υπάλληλος των μεγάλων εκπροσώπων της τέχνης.

- Η Γαλλία είναι ωραία μόνο για τη Γαλλία. Αλλά στην Ελλάδα ισχύουν διαφορετικά ιδανικά.
Πήγα και μελέτησα το Λούβρο μόνος μου.
Πήγα τη στιγμή που ήμουν έτοιμος, είχα τη δυνατότητα να μάθω τι θα μπορούσε να δώσει η ευρωπαϊκή τέχνη στην Ελλάδα κι όχι για να διαπρέψω με το να γίνω Γάλλος.
Δεν θέλησα ποτέ να γίνω κάτι το ευρωπαϊκό.

- Θα ήθελα να φτιάξω ένα έργο, το οποίο θα φτάνει στο αντικειμενικό, ζώντας μέσα από την πραγματικότητα που υπάρχει.
Πιστεύω ότι ο Γκρέκο θα ήταν πιο μεγάλος ζωγράφος αν έμενε, αν μπορούσε να μείνει, στην Κρήτη. Αν είχε ζωγραφίσει τους Κρητικούς.
Επήγε στην Ισπανία κι έγινε ένας βιρτουόζος αισθητικός.
Σήμερα πρέπει να κοιτάμε πάνω από την αισθητική.
Το περιεχόμενο είναι πιο σπουδαίο.

– Η μοντέρνα ζωγραφική βρίσκω ότι έχει ξεπεραστεί. Ήταν μια μόδα.
Τώρα είναι πια η Ακαδημία του κράτους.
Η ζωγραφική δηλαδή επιστρέφει στη ζωγραφική.

- Η γυναίκα διάλεξε ένα από τα ελαττώματα του ανδρός – να φορά δηλαδή παντελόνι – κι αυτό δείχνει τον ανταγωνισμό που υπάρχει μεταξύ τους!
Η μεγάλη «πρόοδος» των γυναικών μας, είναι ότι πήραν τα ελαττώματα του άνδρα και τα έκαναν δικά τους. Το κάπνισμα, το παντελόνι...
Ο ρόλος της σημερινής γυναίκας κινδυνεύει να χαθεί.
Πρέπει να επιστρέψει στην παρθενία, στην αρετή, μέχρι τα 18 που θα κάνει το πρώτο της παιδί. Πώς μπορεί να επιδιώκει μ’ αυτό τον τρόπο να χειραφετηθεί ένας άνθρωπος, που αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο γεγονός της φύσεως;
Το θαύμα της φύσεως!

Η γυναίκα πρέπει να νοιάζεται για τη διαιώνιση του είδους.
Αυτό πρέπει να το παίρνει στα σοβαρά. Είναι πολύ μεγάλο γεγονός.
Μετά, οφείλει κανείς ν’ ασχολείται με τον θάνατό του.
Και ο άνδρας και η γυναίκα.

– Μόνο με ακραίες θέσεις μπορείς να φτάσεις κάπου.
Σκοπός είναι να δείχνει κανείς τα προοδευτικά πηγαίνοντας στα παλιά.
Αυτό είναι πράξη αληθινή.
Αν θέλετε, υπήρξα ακραίος, κοιτώντας το σωστό και πώς θα πραγματοποιηθεί.
Όχι όμως ακραία για την ανθρωπότητα.
Μπορεί βέβαια να με θεωρούν ακραίο, όσοι αγνοούν την ουσία.


-  Πίνακας: Γιάννη Τσαρούχη, «Καφενείον "το Νέον" τη νύχτα», (1965)


antifono – [2fA]

                                                              


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

"Τι όμορφη που είσαι! "




-  Από τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupéry


Ο μικρός πρίγκιπας, παρακολουθούσε το μεγάλωμα του όμορφου μπουμπουκιού κι ένιωθε καλά, πως κάτι θαυμάσιο ετοιμαζόταν.
Όμως, το μπουμπούκι δεν σταματούσε να στολίζεται για να γίνει πιο όμορφο, κρυφά στο πράσινο δωμάτιό του.
Διάλεγε με προσοχή όλα τα χρώματα που φορούσε. 
Ντυνόταν αργά, προσάρμοζε με προσοχή ένα-ένα τα πέταλά του. 
Δεν ήθελε να εμφανιστεί τσαλακωμένο, όπως οι παπαρούνες. 
Δεν ήθελε να εμφανιστεί, παρά μόνο στο απόγειο της ομορφιάς του. 
Ναι, ήταν πολύ φιλάρεσκο!

Το μυστηριώδες φόρεμα του, ετοιμαζόταν μέρες και μέρες. 
Κι έπειτα, ένα πρωινό, ακριβώς την ώρα που ξυπνούσε ο ήλιος, εμφανίστηκε.
Και μετά από τόση κοπιαστική και προσεκτική δουλειά, είπε ανάμεσα σε χασμουρητά:
«Ααα! Μόλις ξύπνησα… Ζητώ συγνώμη, είμαι ακόμη αναμαλλιασμένη…»

Ο μικρός πρίγκιπας δεν μπόρεσε τότε να συγκρατήσει τον θαυμασμό του:
«Τι όμορφη που είσαι!»
«Όμορφη δεν είμαι;» απάντησε κοιτάζοντας τον γλυκά, το λουλούδι. 
«Και γεννήθηκα την ίδια στιγμή που γεννήθηκε κι ο ήλιος… » 
Ο μικρός πρίγκιπας κατάλαβε πως δεν ήταν δα και ιδιαίτερα μετριόφρων, αλλά ήταν τόσο γοητευτική!

«Νομίζω πως είναι ώρα για το πρωινό», πρόσθεσε το λουλούδι. 
«Θα είχες την καλοσύνη να με φροντίσεις;»
Ο μικρός πρίγκιπας μπερδεμένος, έψαξε να βρει ένα ποτιστήρι με φρέσκο καθαρό νερό και περιποιήθηκε πρόθυμα το λουλούδι.
Εκείνη, άρχισε να τον βασανίζει με τη χαριτωμένη ματαιοδοξία της. 

Μια μέρα για παράδειγμα, μιλώντας για τα τέσσερα αγκάθια της, είπε στον μικρό πρίγκιπα:
«Ξέρεις, μπορεί να φανεί ξαφνικά μια τίγρη με τα νύχια της!»
«Δεν υπάρχουν τίγρεις στον πλανήτη μου», απάντησε ο μικρός πρίγκιπας,
«κι έπειτα οι τίγρεις δεν τρώνε χόρτα».
«Δεν είμαι χόρτο… » απάντησε απότομα το λουλούδι.
«Με συγχωρείς…»

«Εγώ, δεν φοβάμαι τις τίγρεις, αλλά αντιπαθώ τον αέρα που φυσά... 
Μήπως υπάρχει κανένα παραβάν;»
«Ωωω!.. Αντιπαθεί το φύσιγμα του αέρα… αυτό είναι σίγουρα μεγάλη ατυχία για ένα φυτό»
σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας.
«Είναι πραγματικά περίπλοκο αυτό το λουλούδι… »

«Το βράδυ να με βάλεις σε παρακαλώ, κάτω από μια γυάλα. 
Κάνει πολύ κρύο εδώ. Έχει άσχημο κλίμα. Εκεί από όπου έρχομαι…»
Μα δεν συνέχισε. Είχε έρθει με τη μορφή σπόρου. 
Δεν θα μπορούσε να έχει γνωρίσει άλλους κόσμους… 

Ντροπιασμένη που ήταν έτοιμη να ξεστομίσει ένα τόσο απλοϊκό ψέμα, έβηξε δυο τρεις φορές, για να δείξει στον μικρό πρίγκιπα πως έφταιγε εκείνος που κρύωσε, και τον ρώτησε:
«Έκανες κάτι σχετικά με το παραβάν;»
«Πήγαινα να το αναζητήσω, αλλά συνέχισες να μου μιλάς… »
Εκείνη βιάστηκε να ξαναβήξει, για να τον κάνει πάλι να νιώσει ένοχος.

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας, παρά την καλή θέληση της αγάπης του, άρχισε αρκετά γρήγορα να κυριεύεται από αμφιβολίες. 
Είχε πάρει στα σοβαρά κάποια λόγια δίχως αξία και είχε γίνει δυστυχισμένος.

«Δεν θα έπρεπε να ακούω, τι μου έλεγε!» μου εξομολογήθηκε μια μέρα. 
Και συνέχισε: «Δεν πρέπει ποτέ να ακούς τα λουλούδια». 
«Πρέπει να τα κοιτάς και να τα μυρίζεις. 
Το δικό μου γέμιζε άρωμα τον πλανήτη μου, αλλά δεν ήξερα πώς να το χαρώ. 
Να, κι αυτή η ιστορία με τα νύχια της τίγρης, που με είχε ενοχλήσει τότε τόσο πολύ, θα έπρεπε κανονικά να με είχε συγκινήσει…»

Μου είπε ακόμα, εμπιστευτικά:
«Δεν μπόρεσα να καταλάβω τότε τίποτα, αλλά θα έπρεπε να το κρίνω από τις πράξεις του μόνο κι όχι από τα λόγια του. 
Με γέμιζε μ’ αρώματα και λάμψη. Δεν έπρεπε να φύγω ποτέ! 
Θα έπρεπε να μαντέψω την τρυφερότητα της, πίσω από τα κολπάκια της. 
Τα λουλούδια είναι όλο αντιφάσεις… 
Όμως ήμουν πολύ νέος, δεν ήξερα πώς να την αγαπήσω… »



Μ-[2φΑ]



Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"Ειρήνην διώκετε.. "




Ειρήνη 
-  από τις "Διδαχές" του Αγίου Νεκταρίου

      

Η ειρήνη είναι θείο δώρο που χορηγείται πλουσιοπάροχα σ' όσους συμφιλιώνονται με τον Θεό και εκτελούν τα θεία Του προστάγματα.
Η ειρήνη είναι φως και φεύγει από την αμαρτία που είναι σκοτάδι. 
Ένας αμαρτωλός ποτέ δεν ειρηνεύει.

Να αγωνίζεστε κατά της αμαρτίας και να μη σας ταράζει η εξέγερση των παθών μέσα σας.
Αν στην πάλη μαζί τους νικήσεις, το ξεσήκωμα των παθών έγινε για σένα αφορμή νέας χαράς και ειρήνης. 
Αν νικηθείς - ο μη γένοιτο - τότε γεννιέται θλίψη και ταραχή. 
Αν πάλι, μετά από σκληρή μάχη, επικρατήσει προς στιγμήν η αμαρτία, αλλά εσύ επιμείνεις στον αγώνα, τότε νικάς και η ειρήνη ξανάρχεται.

«Ειρήνην διώκετε μετά πάντων και τον αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τον Κύριον» 
(Εβρ. 12,14).

Η ειρήνη και ο αγιασμός είναι δύο αναγκαίες προϋποθέσεις για εκείνον που ζητάει με πόθο να δει το πρόσωπο του Θεού.
Η ειρήνη είναι το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται ο αγιασμός.

Ο αγιασμός δεν παραμένει σε ταραγμένη και οργισμένη καρδιά. 
Η οργή όταν χρονίζει στην ψυχή μας, δημιουργεί την έχθρα και το μίσος κατά του πλησίον. 
Γι' αυτό επιβάλλεται η γρήγορη συμφιλίωση με τον αδελφό μας, ώστε να μη στερηθούμε τη χάρη του Θεού που αγιάζει την καρδιά μας.

Εκείνος που ειρηνεύει με τον εαυτό του, ειρηνεύει και με τον πλησίον του, ειρηνεύει και με τον Θεό. 
Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι γεμάτος με αγιασμό, γιατί ο ίδιος ο Θεός κατοικεί μέσα του.



impantokratoros – [2fA]

                                                      


Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

"Ένα λουλούδι μ’ αγκάθια.. "




-  Από τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupéry


Την πέμπτη μέρα, μου αποκαλύφθηκε άλλο ένα μυστικό της ζωής του μικρού πρίγκιπα.
Με ρώτησε απότομα και χωρίς περιστροφές, σαν να ήταν καρπός ενός προβλήματος που μελετούσε από καιρό, σιωπηλά:
«Ένα αρνάκι, εφόσον τρώει τα δεντράκια, τρώει επίσης και τα λουλούδια;»
«Ένα αρνάκι τρώει, ότι βρίσκει μπροστά του».
«Και τα λουλούδια ακόμη, που έχουν αγκάθια;»
«Ναι. Ακόμη και τα λουλούδια που έχουν αγκάθια».
«Τότε σε τι χρησιμεύουν τα αγκάθια;»

Δεν το γνώριζα αυτό. 
Άλλωστε ήμουν αρκετά απασχολημένος προσπαθώντας να ξεσφίξω ένα πάρα πολύ σφικτό μπουλόνι του κινητήρα μου. 
Ήμουν πολύ ανήσυχος, καθώς η βλάβη άρχιζε να φαίνεται πολύ σοβαρή και το διαθέσιμο πόσιμο νερό που λιγόστευε, με έκανε να φοβάμαι τα χειρότερα.

«Και σε τι χρησιμεύουν τα αγκάθια;»
Ο μικρός πρίγκιπας δεν ξεχνούσε ποτέ μια ερώτηση , με το που τη διατύπωνε. 
Είχα εκνευριστεί με το μπουλόνι μου και του απάντησα ότι μου ’ρθε:
«Τα αγκάθια σε τίποτα δεν χρησιμεύουν. 
Είναι μια καθαρή κακή συνήθεια των λουλουδιών!»
«Ω!»

Έπειτα από μια μικρή παύση, μου απάντησε με κάποια μνησικακία:
«Δεν σε πιστεύω! Τα λουλούδια είναι αδύναμα. Είναι λεπτεπίλεπτα. 
Ενισχύουν την αυτοπεποίθησή τους όπως μπορούν. 
Νομίζουν πως είναι τρομερά με τα αγκάθια τους…»

Δεν του απάντησα καθόλου. 
Εκείνη τη στιγμή σκεφτόμουν: “αν αυτό το μπουλόνι συνεχίσει να αντιστέκεται έτσι, θα το κοπανήσω με ένα χτύπημα του σφυριού μου”.

Ο μικρός πρίγκιπας διέκοψε πάλι τις σκέψεις μου:
«Κι εσύ πιστεύεις ότι τα λουλούδια…»
«Όχι! Όχι! Δεν πιστεύω τίποτα!»,  απάντησα πάλι μ' ότι μου ’ρθε.
«Είμαι απασχολημένος με πιο σημαντικά πράγματα!»

Με κοίταξε έκπληκτος.
«Με πιο σημαντικά πράγματα!»
Με κοιτούσε με το σφυρί μου στο χέρι και τα δάχτυλα μαύρα από το γράσο, σκυμμένο πάνω από ένα αντικείμενο που φαινόταν πολύ άσχημο.
«Μιλάς όπως οι μεγάλοι!»

Αυτό με έκανε να νιώσω ντροπή. Μα δίχως καμία λύπηση, πρόσθεσε:
«Εσύ όλα τα μπερδεύεις… όλα τα ανακατώνεις!»
Ήταν πράγματι πολύ νευριασμένος. Τα χρυσόξανθα μαλλιά του ανέμιζαν.

«Γνωρίζω έναν πλανήτη όπου ζει ένας κύριος κατακόκκινος. 
Δεν έχει μυρίσει ποτέ του ένα λουλούδι. Δεν έχει κοιτάξει ποτέ του ένα αστέρι.
Δεν έχει αγαπήσει ποτέ κανέναν.
Δεν έχει κάνει ποτέ του κάτι άλλο πέρα από λογαριασμούς. 
Και κάθε μέρα επαναλαμβάνει σαν κι εσένα: 
‘‘Είμαι σοβαρός άνθρωπος εγώ! Είμαι σοβαρός άνθρωπος’’ 
κι αυτό τον κάνει να καμαρώνει περήφανα. 
Μα αυτός δεν είναι ένας άνθρωπος, είναι ένα μανιτάρι!»

«Ένα τι;»
«Ένα μανιτάρι!» Ο μικρός πρίγκιπας είχε γίνει τώρα κατακίτρινος από θυμό.
«Εδώ κι εκατομμύρια χρόνια τα λουλούδια βγάζουν αγκάθια. 
Εδώ κι εκατομμύρια χρόνια τα αρνάκια τρώνε τα λουλούδια. 
Δεν είναι λοιπόν σοβαρό θέμα να προσπαθείς να καταλάβεις γιατί κοπιάζουν τόσο πολύ για να βγάζουν αγκάθια που δεν θα τους χρησιμεύσουν σε τίποτα; 
Δεν είναι σοβαρό θέμα ο πόλεμος μεταξύ αρνιών και λουλουδιών; 
Δεν είναι ένα σοβαρό θέμα και πολύ πιο σημαντικό μάλιστα, από τους λογαριασμούς ενός χοντρού κατακόκκινου κυρίου;

Κι αν εγώ γνωρίζω ένα λουλούδι μοναδικό στον κόσμο, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού εκτός από τον πλανήτη μου, κι ένα μικρό αρνάκι μπορεί να το ξεριζώσει με μία μόνο χαψιά, ένα πρωί, χωρίς να σκεφτεί καθόλου αυτό που κάνει, αυτό δεν είναι σοβαρό θέμα;»

Κοκκίνισε κι έπειτα συνέχισε:
«Αν κάποιος αγαπάει ένα λουλούδι που δεν υπάρχει όμοιό του ανάμεσα σε εκατομμύρια αστέρια, αυτό αρκεί για να αισθάνεται ευτυχισμένος όταν το κοιτάζει». 
Σκέφτεται: ‘‘Το λουλούδι μου είναι κάπου εκεί…” 
«Μα αν το αρνάκι φάει το λουλούδι, θα είναι γι’ αυτόν σαν να έχουν σβήσει απότομα όλα τα αστέρια! Κι αυτό δεν είναι σοβαρό;»

Δεν μπορούσε να πει τίποτα άλλο. Ξέσπασε ξαφνικά σε αναφιλητά. 
Η νύχτα είχε πέσει. Είχα αφήσει κι εγώ τα εργαλεία μου. 
Δεν με ενδιέφερε πια το σφυρί μου, το μπουλόνι μου, η δίψα κι ο θάνατος. 
Υπήρχε σ’ ένα αστέρι, σ’ έναν πλανήτη, στον δικό μου πλανήτη Γη, ένας μικρός πρίγκιπας να παρηγορήσω!

Τον πήρα στην αγκαλιά μου. Τον νανούρισα.
Του έλεγα: «Το λουλούδι που αγαπάς, δεν κινδυνεύει… θα ζωγραφίσω ένα φίμωτρο για το αρνάκι σου… θα ζωγραφίσω μια πανοπλία για το λουλούδι σου… » 
Δεν ήξερα τι να πω. Ένιωθα πολύ άβολα. 
Δεν ήξερα πώς να τον προσεγγίσω, πώς να τον πλησιάσω και πάλι… 

Η χώρα των δακρύων είναι τόσο μυστήρια…



Μ-[2φΑ]



"Αρχαγγέλων κάλεσμα "






π. Ανδρέας Κονάνος  -  ΑΓΓΕΛΟΙ


Μέρες δύσκολες για Αγγέλους
Χρονιές σκληρές για Αγγελούδια
Εποχές σκοτεινές για Αγγελοφάνειες

Δεκαετία, λένε, των συσσιτίων, της πείνας και της φτώχειας
Για να σε νιώσω Άγγελέ μου,
θέλω χορταστικό να ’ναι τ’ άγγιγμά σου φέτος
Ζητώ να νιώσω το στομάχι μου γεμάτο
μετά το πέρασμά σου

Ή να με πάρουν αύριο τηλέφωνο
και να μου πουν ότι δεν έσκισαν
πάλι την αίτησή μου
Δουλειά!
Μπορείς να δώσεις και σε μένα μια δουλειά
στη γη ετούτη;
Για να κοιτάξω ευγνώμων τα Ουράνια,
και να πιστέψω πιο θερμά!

Ή αν τα θαύματα αυτά είναι τεράστια,
και δεν τ’ αξίζω τέτοιος που ’μαι,
μπορείς τουλάχιστο τη θλίψη να μου πάρεις
που με τυλίγει από παντού ολημερίς;
Μπορείς να δείξεις και σε μένα το φτωχό
κάτι απ’ το χαμόγελό σου;
Λίγη χαρά,
που σίγουρα σου περισσεύει,
στείλε κι εντός μου
Άγγελε

Πάντως,
βαρέθηκα να ακούω
απλώς να μου μιλούν για σένα
Λόγια, κηρύγματα και ομιλίες
Θέλω φέτος στη γιορτή σου,  Άγγελέ μου,
κάτι πιο χειροπιαστό

Δεν έχω θράσος, μη με δεις έτσι
Ούτε με ασέβεια προκαλώ.
Σε προσκαλώ
Δεν απαιτώ. Επαιτώ
Σαν τα παιδιά των φαναριών,
μ’ ελάχιστο το φως εντός μου,
παρακαλώ:

Άγιε Άγγελε,
ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής
και ταλαιπώρου μου ζωής
Μη εγκαταλείπης με...


[ 8 Νοεμβρίου 2013]



andreas.konanos – [2fA]




Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα! "




-  Από τον "Μικρό Πρίγκιπα" του Antoine de Saint-Exupéry


Αχ, μικρέ μου πρίγκιπα!
Σιγά-σιγά κατάλαβα τη μελαγχολική σου ζωή. 
Για αρκετό καιρό δεν είχες για διασκέδαση σου, τίποτα άλλο πέρα από τα ήρεμα βασιλέματα του ήλιου σου. 

Έμαθα την καινούρια αυτή λεπτομέρεια το πρωί της τέταρτης ημέρας, όταν μου είπες:
«Μου αρέσουν πολύ τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα!…»

«Μα πρέπει να περιμένουμε…»
«Τι να περιμένουμε;»
«Να περιμένουμε την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος».

Φάνηκε να ξαφνιάζεσαι στην αρχή και έπειτα γέλασες με τον εαυτό σου. 
Και μου είπες: «Ακόμα νομίζω πως βρίσκομαι στο σπίτι μου!»

Αλήθεια! Όταν στην Αμερική είναι μεσημέρι, όλος ο κόσμος γνωρίζει πως στη Γαλλία είναι η ώρα που ο ήλιος βασιλεύει. 
Θα αρκούσε να πάμε στη Γαλλία μέσα σ’ ένα λεπτό, για να δούμε τον ήλιο να βασιλεύει. 
Δυστυχώς, η Γαλλία είναι πολύ μακριά. 

Όμως πάνω στον μικρό πλανήτη σου, θα αρκούσε να τραβήξεις την καρέκλα σου μερικά μόλις βήματα πιο πέρα. Και μπορούσες να δεις έτσι το δειλινό, όσες φορές το επιθυμούσες.

«Μια ημέρα, είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαράντα τρεις φορές!», είπες.
Και μετά από λίγο πρόσθεσες:
«Ξέρεις… όταν κάποιος είναι λυπημένος, του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα…»

«Την ημέρα λοιπόν με τις σαράντα τρεις φορές, ήσουν τόσο λυπημένος;» ρώτησα.
Όμως, ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε...



Μ-[2φΑ]




Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

"Eορτασμός Αρχαγγέλων "




Ο εορτασμός της Σύναξης των Αρχαγγέλων
στον Ι. Ν. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου



                              

-  flowers-by-Richard-P-J-Lambert

[2fA]


Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

"Ενοριακό Αρχονταρίκι "







[2φΑ]