Παρασκευή, 31 Μαρτίου 2017

"Μέτρο και λύσις.. "










Τίτος Πατρίκιος


.... Το μέτρο είναι η κατάκτηση μιας ισορροπίας.

Ένας από τους περισσότερο σημαντικούς ζωγράφους του σουρεαλισμού, ο Μαρσέλ Ντισάν, δημιουργούσε για πολλά χρόνια ένα έργο τέχνης που ήταν φτιαγμένο ανάμεσα σε δύο κρύσταλλα.
Το έργο αυτό αγοράστηκε από ένα μεγάλο μουσείο και κάποια στιγμή τον κάλεσαν για να του πουν ότι μπήκε ένας διαταραγμένος άνδρας και με ένα σφυρί ράγισε το κρύσταλλο και ότι έπρεπε να πάει να το αλλάξει.

Πάει ο Ντισάν στο μουσείο, το βλέπει με το ράγισμα και λέει «το έργο τώρα τελείωσε».

Παρά το παράδοξο της ιστορίας, αντιλαμβανόμαστε ότι για κάθε έργο χρειάζεται ένα τέλος. 
Είναι ένα κριτήριο που ισχύει και όταν διαβάζεις ένα ποίημα για να κρίνεις αν είναι καλό ή κακό. 
Ένα ποίημα τελειώνει, όταν δεν μπορείς να προσθέσεις ούτε μια λέξη.

Η μεγαλύτερη δυσκολία όταν γράφει κανείς –και όχι μόνο ποιήματα– είναι πάντοτε το πώς τελειώνεις. 
Η αρχή είναι πιο εύκολη, μπορεί να είναι ένα κίνητρο, μια παρόρμηση, ένα αίσθημα. 
Δεν μιλάμε για την έμπνευση, διότι η έμπνευση είναι η ξαφνική λάμψη που μέχρι τότε κοίταζες κάτι χωρίς να το βλέπεις.

Το δύσκολο είναι το τέλος. Η «λύσις», που έλεγε και ο Αριστοτέλης. Για όλα!



lifo - [2fA]



"Πείνα νηστείας.. "




π. Αλέξανδρος Σμέμαν   -  Πείνα και δίψα για Θεό


Όταν διψάσεις, θα ανακαλύψεις τη γεύση του νερού,
που αγνοούσες από συνήθεια
βάλε το στόμα στο τρεχούμενο νερό και γεύσου τις σταγόνες
που βρίσκονται εδώ να σε δροσίσουν

Όταν πεινάσεις, θα ανακαλύψεις τη γεύση του ψωμιού,
που αγνοούσες από συνήθεια
Λάβε το ψωμί σου αργά και ταπεινά
δέξου το με ευγνωμοσύνη ως δώρο
και θα το νιώσεις γλυκύτερο από μέλι

Με την ηθελημένη πείνα της νηστείας  ασκείσαι
να λαμβάνεις την τροφή και τη ζωή μ’ ευχαριστία
να τις λαμβάνεις ως δώρα από τα χέρια του Θεού
Η πείνα και η δίψα της νηστείας ανοίγουν δρόμους άγνωστους
στον κορεσμένο άνθρωπο

Το ψωμί, τα φρούτα, το νερό, δείχνουν ξαφνικά τόσο όμορφα…
εμπνέουν τόσο σεβασμό· θέλεις να τα φιλήσεις…
Τα απλά ακτινοβολούν μια αγνή ομορφιά
πιο ποθητή από τα πολυποίκιλα και επιτηδευμένα…

Η πείνα και η δίψα της νηστείας  δίνουν στην τροφή και τη ζωή
γεύση ευλογίας κι ευχαριστίας
Το ψωμί και το νερό ως δώρα Θεού, αποκαλύπτουν γύρω σου
παντού, τα κρυμμένα Του δώρα…
«Μόνο αυτός που ευχαριστεί, ζει αληθινά»!

Η πείνα και η δίψα της νηστείας, είναι στο βάθος
πείνα και δίψα για Θεό
κάθε φορά ζεις την αλήθεια αυτή πραγματικά,
σαν τις εσπέρες των Προηγιασμένων, όταν όλη την ημέρα πεινάς-διψάς
τον Άρτο και τον Οίνο της Ευχαριστίας.


apM- [2fA]



Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

"Σε τι χρησιμεύει; "










Nuccio Ordine  -  "Η χρησιμότητα του άχρηστου"


Ούτε που δίνουμε πλέον σημασία όταν, μπροστά σε κάθε μικρή καθημερινή επιλογή μας, κάποιος μας ρωτήσει "σε τι χρησιμεύει": 
Σε τι άραγε χρησιμεύει να διαβάσεις την Οδύσσεια ή ένα ποίημα της Σαπφούς; 
Σε τι άραγε χρησιμεύει να μελετήσεις λατινικά και ελληνικά; 

Σε τι άραγε χρησιμεύει να ακούσεις Mozart;
Σε τι άραγε χρησιμεύει να επισκεφθείς τον Παρθενώνα; 
Σε τι χρησιμεύει να δεις το ηλιοβασίλεμα από τον υπέροχο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; 
Σε τι χρησιμεύει να θαυμάσεις τον πίνακα του Cezanne "Οι χαρτοπαίκτες";

Σ’ αυτές τις παράλογες ερωτήσεις είχε ήδη απαντήσει εξαίρετα ο Αριστοτέλης σ’ ένα του απόσπασμα από το έργο "Μετά τα φυσικά". 
Σε όποιον τον ρωτούσε "σε τι χρησιμεύει η φιλοσοφία" απαντούσε ότι η φιλοσοφία "δεν χρησιμεύει" και δεν "κάνει εκδούλευση", διότι είναι μια επιστήμη αυθύπαρκτη που διδάσκει τον δρόμο προς την ελευθερία, ακριβώς όπως ένας ελεύθερος άνθρωπος "υπάρχει για τον εαυτό του και όχι για κάποιον άλλον". 

Ομοίως, την πιο έξυπνη απάντηση στην ανόητη ερώτηση, όποιου ακόμη από τους μαθητές μας ζητά στις μέρες μας να του πούνε "σε τι χρησιμεύει σήμερα η εκμάθηση των αρχαίων ελληνικών" μπορούμε να τη βρούμε στο ιστόρημα της Marguerite Yourcenar, "Αδριανού Απομνημονεύματα".

Σ’ έναν συγκινητικό στοχασμό αφιερωμένο στο μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός– εκλεπτυσμένος διανοούμενος και φιλότεχνος – έπλεξε το εγκώμιο της ελληνικής γλώσσας με αυτά τα λόγια:

«Αγάπησα αυτή τη γλώσσα για την εύρωστη πλαστικότητα της, για το πλούσιο λεξιλόγιο της, που η κάθε λέξη πιστοποιεί την άμεση και διαφορετική επαφή της με τις αλήθειες, και γιατί ότι έχει λεχθεί καλό από τον άνθρωπο, έχει ως επί το πλείστον λεχθεί σ’ αυτή τη γλώσσα.

Με τα λατινικά κυβέρνησα την αυτοκρατορία μου. 
Ο επιτάφιος μου θα χαραχτεί στα λατινικά στον τοίχο του μαυσωλείου μου στις όχθες του Τίβερη, αλλά ελληνικά έχω σκεφτεί και ζήσει.»




[2φΑ]



Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

"Σαλής, ο μαύρος βαρκάρης "




Σαλής, ο φιλάνθρωπος μαύρος βαρκάρης των Χανίων
-  Μια ζωή σαν παραμύθι


Με το ελληνικό όνομα Χελιδόνης, ή Χελιδονάκης κατά το κρητικότερο, προφανώς επειδή η ψυχή του ήταν λευκή και η εμφάνισή του μαύρη σαν τη ράχη του χελιδονιού, ήταν μια από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες της πόλης των Χανίων τον περασμένο αιώνα.

Ήταν απόγονος μαύρων εργατών ή χαλικούτηδων, από την εποχή της Αιγυπτιοκρατίας στην Κρήτη Καταγόταν από το Σουδάν, αλλά δεν θέλησε να εγκαταλείψει τα Χανιά κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών και παρέμεινε στην πόλη, αγαπητός από όλους για την εργατικότητα, την εγκαρδιότητα και την καλοψυχία του.

Εργαζόταν από μικρό παιδί στη μπλε βάρκα του προέδρου των βαρκάρηδων των Χανίων, του Σταύρου Τσιριγωτάκη και χάρη στη μεγάλη δύναμη και την ταχύτητα του νεαρού μουσουλμάνου, πάντα η βάρκα του Τσιριγωτάκη ήταν πρώτη στο ξεφόρτωμα των επιβατών και των αποσκευών τους, καθώς εκείνη την εποχή το λιμάνι των Χανίων ήταν αβαθές και ακατάλληλο για τον ελλιμενισμό πλοίων.

Τις αποσκευές τις ξεφόρτωναν σε μαούνες μέχρι την ακτή και τους επιβάτες οι βάρκες, που ανταγωνίζονταν για την μεγαλύτερη ταχύτητα και την καλύτερη εξυπηρέτηση.
Ο Σαλής ήταν πολύ δυνατός και γρήγορος και έτσι πάντα η βάρκα που κουμάνταρε ήταν πρώτη για πάρα πολλά χρόνια.

Tο 1922, για να μην αποχωρήσει μαζί με τους άλλους μουσουλμάνους από την Κρήτη, πήρε την αγγλική υπηκοότητα, κάτι που του δημιούργησε πολλά προβλήματα κατά τη γερμανική κατοχή.
Μαζί με την Αμπλά, άλλη μια καλόκαρδη μουσουλμάνα, ήταν από τους καλύτερους και πιο όμορφους χαρακτήρες των Χανίων, πάντα τους χαμογελαστοί, γενναιόδωροι και έτοιμοι να βοηθήσουν τους ανήμπορους και άπορους συνανθρώπους τους.

Κάθε φορά που έπαιρνε τον μισθό του, ετοίμαζε σακούλες με τρόφιμα και τα έστελνε σε φτωχές πολύτεκνες οικογένειες ανώνυμα.
Κάποτε που κέρδισε τον πρώτο λαχνό του λαχείου δεν κράτησε ούτε δεκάρα για τον εαυτό του. Αντίθετα προίκισε 2 ορφανές κοπέλες και πάλι ανώνυμα.

Όταν όμως ο Σαλής γέρασε και έχασε τη δύναμή του, σταμάτησε να δουλεύει στη βάρκα και αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι του στο Κούμ Καπί για να μπορέσει να επιβιώσει. 
Στην παραλιακή συνοικία των Χανίων Κούμ Καπί, κατοικούσαν επί Αραβοκρατίας οι Άραβες και οι μαύροι χαμάληδες των Χανίων, οι Χαλικούτηδες.

Πολλοί Χανιώτες βλέποντας ότι ο Σαλής έμεινε στη ψάθα, κινητοποιήθηκαν για να του ανταποδώσουν τα όσα καλά είχε κάνει γι αυτούς επί τόσα χρόνια.

Με ενέργειες του φίλου, τυπογράφου, συγγραφέα και ποιητή Γεώργιου Γεωρβασάκη, έγινε Έλληνας πολίτης έστω και αργά, και πήρε μια μικρή σύνταξη από το ΙΚΑ. 
Και τότε όμως, ο Σαλής αποδεικνύοντας την αγάπη, τη φιλευσπλαχνία και την μεγαλοψυχία του, χάριζε μεγάλο μέρος της σύνταξής του σε ανθρώπους που πίστευε ότι την χρειάζονταν περισσότερο από κείνον.

Πέθανε στις 29 Φεβρουαρίου 1967 στο δωμάτιο του στην οδό Θεοτοκόπουλου, την ώρα που κοιμόταν.
Αρχικά τον έθαψαν σε ένα χωράφι στην παλιά τούρκικη συνοικία Μερτζαλίκια, αλλά λόγω του ότι ήταν πολύ αγαπητός στους Χανιώτες, φρόντισαν αμέσως να τον μεταφέρουν στο χριστιανικό κοιμητήριο του Αγίου Λουκά στην οδό Αναπαύσεως και σήμερα είναι θαμμένος στο νεκροταφείο του Αγίου Λουκά.

Πάνω στη μαρμάρινη πλάκα, είναι γραμμένοι οι στίχοι του ποιητή και φίλου του, Γεώργιου Γεωρβασάκη:

-  Ας ήσουν μαύρος ας μην ήσουν χριστιανός
ας ήταν μαύρη η μορφή σου
από το χιόνι πιο λευκή ήτανε η ψυχή σου.




 

 




newsitamea – [2fA]



Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

"Τι χαρά! "




ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΗΣ  -  ΤΙ ΧΑΡΑ!


Ψάχνω τον άνθρωπο σαν τον Διογένη
φανάρι δεν έχω, αλλά μάτια έχω
ο αποδεδειγμένα πτωχός - πλούσιος τη καρδία λίαν
επιστρέφει τα επί τούτου πεταγμένα χρήματα
στον νέο Διογένη
ψηλά στην πυραμίδα όλο και πιο στενά
οι κορυφαίοι ενάρετοι, το άλας της γης
ολίγοι μετρημένοι στα δάκτυλα
χιλιετίες τώρα το ίδιο μόνοι μας οδηγούν,
αλλά όταν οι χρυσοί αυτοί άνθρωποι
αφήνουν το προσωρινό τους ένδυμα στη γη
και από τους ουρανούς ψηλά μας καμαρώνουν,
άλλοι από μας ειδοποιούνται
και τους αναπληρώνουν
έστω ένα 4% γνησίων παραμένει σταθερό
όπου εμπεριέχεται και το 0,96% έστω, αγίων
φωτισμένων δασκάλων κι αδελφών
που ζουν κοντά μας και κινούνται
έτσι το άλας του άλατος ενεργεί,
και η τάξις των αγγέλων συμπαρίσταται
πλήθη αγγελικών ταγμάτων και αρχαγγέλων
όλη μέρα, κάθε μέρα εγγύς στον πόνο
και στη μέριμνα
απλώνουν τις φτερούγες στοργικά
τι χαρά αλήθεια, που υπάρχει αυτή η θεία τάξις
η θεία οικονομία η θεία αγάπη τι χαρά
ο κόσμος μας να ’ναι καλός, καλώς να βαίνει
οι εκπαιδευτικές ευλογημένες  άνωθεν
ημέρες μας παιδείας, καλώς να λειτουργούν
έρρωσθε μάλλον δε χαίρετε και είθε
σαν έλθει η στιγμή η τρισευλογημένη
επάξια να πλεύσουμε στο πέλαγος
της απόλυτης χρηστικής παρουσίας
αγάπης συγκαταβατικότητας συγχωρήσεως
ευδαιμονία πλέον εις τον αιώνα
τότε οι ουράνιες μουσικές και οι δοξολογίες
εις τον διηνεκές
θα ανταλλάσσουν το μέλι με το νέκταρ
της θείας χάριτος και αγαλλιάσεως
Να ’χουμε μια ακόμα καλή ημέρα
μιας και ξυπνήσαμε μέσα στο υποκάμισο
τον φυσικό φορέα μας
που ’χει ανάγκη μόνο λίγο νεράκι λίγη τροφή
ε και κάνα ρουχαλάκι για το κρύο
και πάντοτε ολίγη αγάπη φως
και μπόλικη ανθρωπιά για τον διπλανό μας
τι ωραία που είναι η αλήθεια, παιδιά…



GT – [2fA]



Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

"Και τώρα τι κάνω; "




ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ 
-   από τα "ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΛΑΟΥΝΤΙΑ"


Λένε πως ένας κύριος κατέβηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό ενός μικρού χωριού. 
Κουβαλούσε τρεις βαριές βαλίτσες και θέλησε να βρει έναν αχθοφόρο να τον βοηθήσει να τις μεταφέρει μέχρι το ξενοδοχείο του, που βρισκόταν τρεις δρόμους μακριά.

Όταν ρώτησε τον σταθμάρχη, αυτός του είπε να ψάξει για τον Χουάντσο, που κατά πάσα πιθανότητα, θα τον έβρισκε στην απέναντι πλατεία. 
Ο κύριος φορτώθηκε τις βαλίτσες του μέχρι την πλατεία, όπου είδε εκεί ξαπλωμένο σε ένα παγκάκι έναν γενειοφόρο και ατημέλητο ντόπιο, να λιάζεται ξένοιαστος και υπέθεσε πως αυτός θα ήταν ο Χουάντσο.

- Χουάντσο;
- Ναι; είπε ο άντρας χωρίς να κουνηθεί.

- Εσείς είστε ο Χουάντσο;
- Μάλιστα, εγώ…,  απάντησε χωρίς να κουνηθεί.

- Εσείς είστε ο αχθοφόρος;
- Μμμ!... συνέχισε, χωρίς και πάλι να κουνηθεί.

- Θα έπρεπε να βρίσκεστε στο σταθμό κι όχι εδώ στην πλατεία.
- Μπα; και γιατί;
- Τι γιατί; Εκεί θα βρίσκατε τουλάχιστον τους δεκαπλάσιους ταξιδιώτες απ’ όσους βρίσκετε εδώ.

- Και τι να τους κάνω τους δεκαπλάσιους;
- Μα για να βγάζετε περισσότερα λεφτά!

- Και τι να τα κάνω τα περισσότερα; 
- Μα, άνθρωπε μου! Για ν’ αγοράσετε ένα μηχανάκι, ας πούμε.»

- Και τι να το κάνω το μηχανάκι;
- Για να κουβαλάτε τις βαλίτσες πιο γρήγορα.

- Α! και γιατί;
- Για να κάνετε πολύ περισσότερες διαδρομές σε πιο λίγο χρόνο.

- Και λοιπόν;
- Έτσι, θα κερδίζατε σίγουρα περισσότερα λεφτά, οπότε με λίγη τύχη, θα μπορούσατε να γίνετε ένας σοβαρός επιχειρηματίας μεταφορών.

- Και τι θα άλλαζε μ’ αυτό;
- Θα βγάζετε ακόμα πιο πολλά λεφτά!

- Και τι να τα κάνω τόσα λεφτά;
- Μα όταν θα έχετε ολόκληρη περιουσία, θα μπορείτε να ζείτε χωρίς να εργάζεστε και θα την αράζετε εδώ στην πλατεία όσο θέλετε.

- Και τώρα τι κάνω; απάντησε ο άνθρωπος ανοίγοντας μόνο το ένα του μάτι.



lecturesbureau – [2fA]



Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

"Γιατί θυμώνεις; "







    Κυριακή Ιωάννου της Κλίμακος



Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης
-  περί Αοργησίας


.... Θυμός σημαίνει ευμετάβλητη και ευέξαπτη συμπεριφορά και ασχημοσύνη της ψυχής. 
Μόλις φανεί το φως, υποχωρεί το σκοτάδι. 
Ομοίως μόλις «μυρίσει» η ταπείνωση, εξαφανίζεται κάθε πικρία και θυμός.

Μια απότομη κίνηση ενός μύλου, μπορεί σε μια στιγμή να συντρίψει περισσότερο καρπό, από ότι η σιγανή κίνηση ενός άλλου μύλου μια ολόκληρη μέρα.
Ένα απότομο φούντωμα της φωτιάς από σφοδρό άνεμο, μπορεί να κάψει και να αφανίσει τον αγρό της καρδιάς, περισσότερο από ότι η μικρή φωτιά που καίει αργά.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει, ότι για ορισμένον καιρό οι πονηροί δαίμονες κρύπτονται λίγο και δεν μας πολεμούν. 
Και αυτό, για να πέσουμε σε αμέλεια θεωρώντας ως μικρά τα μεγάλα πάθη, και έτσι να πέσουμε σε αθεράπευτη ασθένεια.

Σε όσους μετανοούν, τίποτε δεν είναι πιο αταίριαστο από την ταραχή του θυμού. 
Γιατί η μετάνοια και η επιστροφή μας χρειάζονται πολλή ταπείνωση, ενώ ο Θυμός δείχνει άνθρωπο γεμάτον από υπερηφάνεια.

Εάν το Άγιο  Πνεύμα ονομάζεται και είναι «ειρήνη ψυχής», ενώ η οργή « ταραχή καρδιάς», τότε οπωσδήποτε τίποτε άλλο δεν εμποδίζει την παρουσία του μέσα μας όσο ο θυμός.


Είδα τρεις μοναχούς που τους εξύβρισαν συγχρόνως.
Ο πρώτος από αυτούς δαγκώθηκε και ταράχθηκε, αλλά δεν μίλησε.
Ο δεύτερος χάρηκε για τον εαυτό του, αλλά λυπήθηκε για τον υβριστή.
Ο τρίτος αφού αναλογίσθηκε την ψυχική βλάβη του υβριστή, έχυσε θερμά δάκρυα γι’ αυτόν.
Έτσι έχεις μπροστά σου τον εργάτη του φόβου, τον μισθωτό και τον εργάτη της αγάπης.

Όπως ο πυρετός του σώματος είναι μεν ένας κατά ουσία, αλλά έχει πολλές αφορμές που τον δημιουργούν, έτσι και η εμφάνιση της έξαψης και του θυμού, καθώς βέβαια και των άλλων παθών μας, οφείλονται σε πολλές και διάφορες αιτίες.

Γι αυτό, είναι αδύνατο να ορίσουμε τον ίδιο τρόπο αντιμετώπισης.
Έχω την γνώμη ότι ο τρόπος θεραπείας πρέπει να επαφίεται περισσότερο στην επιμέλεια και την φροντίδα των ίδιων των ασθενών.

Η δε αρχή της θεραπείας μας θα είναι, να γνωρίσει ο ασθενής την αιτία του πόνου και της οδύνης του.
Εφ’ όσον βρεθεί η αιτία, τότε εμείς που ασθενούμε, θα πάρουμε την κατάλληλη αλοιφή από την πρόνοια του Θεού και τους πνευματικούς ιατρούς μας.


Ας στήσουμε κατά κάποιον τρόπο, ένα φανταστικό δικαστήριο.
Όσοι θέλουν να μας ακολουθήσουν με την χάρη του Θεού, ας συμμετέχουν σε αυτό το δικαστήριο και ας εξετάσουν κάπως μαζί μας, τα προηγούμενα πάθη και τις αιτίες τους.

Ας δεθεί λοιπόν ο τύραννος θυμός, με τα δεσμά της πραότητας.
Ας κτυπηθεί από την μακροθυμία, ας συρθεί από την Αγία αγάπη, ας παρουσιαστεί στο δικαστικό τούτο βήμα του λόγου και ας ανακριθεί καταλλήλως.

«Λέγε μας, ω παράφρων και άσεμνε, τα ονόματα του πατέρα σου και της μητέρας σου που κακώς σε γέννησαν, καθώς και των υιών σου και των θυγατέρων σου.
Και όχι μόνο αυτά, αλλά να μας εξηγήσεις επί πλέον, ποιοι είναι αυτοί που σε πολεμούν και σε φονεύουν».

Και αυτός, ο θυμός δηλαδή, απαντώντας θα μας πει περίπου τα εξής:
-  Οι αιτίες που με γεννούν είναι πολλές.
Εκείνος που συνήθως με γεννά λέγετε Τύφος, δηλαδή Έπαρση.

Μητέρες μου είναι η Κενοδοξία, η Φιλαργυρία, η Γαστριμαργία
- μερικές φορές και η Πορνεία.
Οι θυγατέρες μου ονομάζονται Μνησικακία, Έχθρα, Δικαιολογία και Μίσος.

Οι εχθροί μου από τους οποίους τώρα κρατιέμαι δεμένος, είναι οι αντίπαλοι των θυγατέρων μου, δηλαδή η Αοργησία και η Πραότητα.
Αυτή που με εξουθενώνει τελείως, ονομάζεται Ταπεινοφροσύνη.



paterikakeimena – [2fA]



Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

"Μάρκος Μπότσαρης "




Μάρκος Μπότσαρης  -  Ο Ταγματάρχης του Ναπολέοντα
και Αρχιστράτηγος της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας


Ο Μάρκος Μπότσαρης γεννήθηκε στο Σούλι το 1790.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κίτσου Μπότσαρη, μιας από τις επιφανέστερες οικογένειες του Σουλίου. Κατά το διάστημα των ετών 1800-1803 διδάχτηκε γραφή και ανάγνωση στο Βουλγαρέλι της Άρτας.

Το 1804 όλοι οι διασωθέντες Σουλιώτες πέρασαν από την Πάργα στην Κέρκυρα και τους Παξούς, όπου εγκαταστάθηκαν και παρέμειναν για χρόνια, προσπαθώντας να επιβιώσουν και ν’ ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους.

Στην Κέρκυρα με την ενηλικίωσή του το έτος 1808, ο Μάρκος Μπότσαρης κατατάχθηκε στα «Ναπολεόντεια» Γαλλικά στρατεύματα, στο σώμα των Ηπειρωτών και Σουλιωτών που συγκρότησαν οι Γάλλοι, που τότε είχαν καταλάβει τα Ιόνια νησιά.

Στον Γαλλικό στρατό, ο ευφυέστατος Μάρκος διδάχτηκε την σύγχρονη διεξαγωγή του πολέμου και την αναπόσπαστη σχέση της με την πολιτική στρατηγική, τη διπλωματία και την κατασκοπεία, πέραν των καθαρών πολεμικών στρατηγικών και τακτικών.

Κατά κάποιον τρόπο, αφομοίωσε την επαγγελματική διεξαγωγή του πολέμου, μπολιασμένη με στοιχεία της βιωμένης Σουλιώτικης πολεμικής εμπειρίας.
Δημιούργησε έτσι, μια οιονεί «σχολή πολέμου», που γρήγορα τον ανέδειξε, με δεδομένη πάντοτε την παροιμιώδη γενναιότητά του.

Στις πολεμικές επιχειρήσεις των Γαλλικών στρατευμάτων, υπό τον Στρατάρχη Μπερτιέ εναντίον των Άγγλων, ο Μάρκος επέδειξε πολύ γρήγορα τα πλούσια ηγετικά πολεμικά του προσόντα, οι δε Γάλλοι εκτιμώντας τις ικανότητες του, τον προήγαγαν σε ηλικία μόλις 22 ετών, στον βαθμό του Ταγματάρχη.

Την πρώιμη αυτή πολιτική εμπειρία του κατέγραψε ο Μάρκος σε σωζόμενη χειρόγραφη προκήρυξή του, όπου και επισημαίνει:
«Όπου κυματίζει η Αγγλική σημαία, οι λαοί είναι δούλοι… »


Μετά την ήττα του Ναπολέοντα και την αποχώρηση των Γάλλων από τα Ιόνια νησιά κατά το έτος 1814, ο Μάρκος Μπότσαρης επέστρεψε στην Κέρκυρα.
Το 1819 ανταμώθηκε με τον Καραϊσκάκη, που τον μύησε στη Φιλική Εταιρία.
Μέχρι το 1823, αφοσιώθηκε ολόψυχα στην Επανάσταση, με απαράμιλλη γενναιότητα, ενθουσιασμό και αυταπάρνηση.

Πολέμησε στο πλευρό του Αλή Πασά εναντίον του Σουλτάνου και αργότερα στη μάχη του Πέτα. Στα τέλη του 1822 βρέθηκε μεταξύ των υπερασπιστών του Μεσολογγίου στην πρώτη του πολιορκία, όπου παρασύροντας τους Τούρκους σε πλαστές συνομιλίες έδωσε χρόνο στους πολιορκημένους να ενισχύσουν τις οχυρώσεις.
Τα Χριστούγεννα υπερασπίστηκε με 35 άνδρες τα τείχη της πόλης από τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη.  

Για την ανδρεία του, με παρέμβαση του Κωνσταντίνου Μεταξά, του έδωσαν τον τίτλο του αρχιστράτηγου της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. 
Το γεγονός αυτό προκάλεσε την αντιζηλία των άλλων οπλαρχηγών, κάτι που εξόργισε τον Μπότσαρη, ο οποίος έσκισε μπροστά τους το χαρτί λέγοντας: 
"Όποιος είναι άξιος θα πάρει το δίπλωμα του αύριο, μπροστά στον εχθρό".

Ο ιταλός Ludovico Lipparini ζωγράφισε τον τραγικό του θάνατο (στις 21 Αυγούστου 1823, στη μάχη του Καρπενησίου), οι Εugene Delacroix και Marsiglio, Deveria, Dereuville και ο γλύπτης David dAngers, αποθανάτισαν την μορφή του Μάρκου σε πασίγνωστα έργα τους.

Επίσης ποιητές, όπως ο αγγλοαμερικανός Fitz-Greene Halleck, ο Ελβετός Juste Olivier, o Βίκτωρ Ουγκώ, ο Λόρδος Βύρων, ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός και ο Κωστής Παλαμάς, ύμνησαν την ανδρεία του.

Οι Γάλλοι, θεωρώντας δικαιωματικά τον εξαίρετο άνδρα και λίγο «δικόν τους», αισθάνονται υπερήφανοι να τον θυμούνται και να τον τιμούν:
Στο Παρίσι υπάρχει η στάση του μετρό «Botzaris» με τ’ όνομα του Σουλιώτη ήρωα, στο 19ο διαμέρισμα της πόλης. 

Κοντά στη στάση αυτή, υπάρχει και οδός Μάρκου Μπότσαρη. 
Η πινακίδα γράφει: «RUE BOTZARIS (1790- 1823) 
HEROS DE LA GUERRE DINDEPENDENCE GRECOUE» 

Είναι η μόνη οδός στο Παρίσι που είναι αφιερωμένη σε Έλληνα των νεωτέρων χρόνων. Κοντά της βρίσκεται το μεγάλο εμπορικό κέντρο «Gallerie Botzaris», το ταχυδρομείο «Post Botzaris» καθώς και το μέγαρο του τηλεφωνικού κέντρου «Βοtzaris», της περιφέρειας αυτής.

Επίσης στο Στρασβούργο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπάρχει Πλατεία με το όνομα του Μάρκου Μπότσαρη, «ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης».








El Arab – [2fA]



"Από Μάρτη.. "




ΩΡΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ






-  Ησυχία!
Η αποψινή νύχτα, θα έχει μια ώρα λιγότερο ύπνο…



[2φΑ]



"Αγιασμένη επανάσταση "





Φώτης Κόντογλου  -  Η αγιασμένη επανάσταση


Η Ελληνική Επανάσταση είναι η πιο πνευματική επανάσταση που έγινε στο κόσμο. 
Είναι αγιασμένη.

Η επανάσταση γίνεται τις περισσότερες φορές από κάποιες υλικές αιτίες, που είναι η σκλαβιά, η στέρηση, η κακοπέραση, τα βασανιστήρια, η περιφρόνηση. 
Η λευτεριά είναι η θεότητα που λατρεύει ο επαναστάτης, και γι’ αυτή χύνει το αίμα του.

Μα τη λευτεριά, πολλές φορές, σαν την αποχτήσει ο επαναστάτης, δεν τη μεταχειρίζεται για πνευματικούς σκοπούς, αλλά για να χαρεί την υλική ζωή μονάχα. 
Κοντά στην υλική ζωή έρχεται κ’ η πνευματική, μα τις περισσότερες φορές για πνευματική ζωή θεωρούνε οι άνθρωποι κάποιες απολαύσεις που είναι κι αυτές υλικές, κι ας φαίνονται σαν πνευματικές.

Ένας επαναστάτης της γαλλικής επανάστασης, να πούμε, θεωρούσε για πνευματικά κάποια πράγματα που, στ’ αλήθεια, δεν ήτανε πνευματικά. 
Αυτός ήθελε ν’ αποχτήσει τη λευτεριά, για να κάνει αυτά που νόμιζε πως είναι σωστά και δίκαια για τη ζωή των ανθρώπων σε τούτο τον κόσμο μοναχά, δηλαδή για την υλική ζωή τους, μη πιστεύοντας πως υπάρχει τίποτ’ άλλο για να το επιδιώξει ο άνθρωπος.

Γι’ αυτό και λέγω πως, για τις περισσότερες επαναστάσεις, οι αιτίες όπου τις κάνανε να ξεσπάσουνε σταθήκανε υλικές, και η ελευθερία που επιδιώξανε ήτανε προορισμένη να ικανοποιήσει μονάχα υλικές ανάγκες.

Η ελληνική όμως Επανάσταση είχε μεν για αιτία και τις υλικές στερήσεις και τη κακοπάθηση του κορμιού, όπως η κάθε επανάσταση, αλλά, απάνω απ’ αυτές τις αιτίες, είχε και κάποιες που είναι καθαρά πνευματικές. 
Και πνευματικό, κατά τη γνώμη μου, αληθινά πνευματικό, είναι ό,τι έχει σχέση με το πνευματικό μέρος του ανθρώπου, με τη ψυχή του, δηλαδή με τη θρησκεία.

Η σκλαβιά που έσπρωξε τους Έλληνες να ξεσηκωθούνε καταπάνω στον Τούρκο δεν ήτανε μονάχα η στέρηση και η κακοπάθηση του κορμιού, αλλά απάνω απ’ όλα, το ότι ο τύραννος ήθελε και να χαλάσει την πίστη τους, μποδίζοντάς τους από τα θρησκευτικά χρέη τους, αλλαξοπιστίζοντάς τους και σφάζοντας ή κρεμάζοντάς τους, επειδή δεν αρνιόντανε την πίστη τους για να γίνουνε μωχαμετάνοι.

Για τούτο η πίστη και η πατρίδα είχανε γίνει ένα και το ίδιο πράγμα, και η λευτεριά που ποθούσανε δεν ήτανε μονάχα η λευτεριά όπου ποθούνε όλοι οι επαναστάτες, αλλά η λευτεριά να φυλάξουνε την αγιασμένη πίστη τους, που μ’ αυτήν ελπίζανε να σώσουνε τη ψυχή τους.

Γιατί, γι’ αυτούς, κοντά στο κορμί, που έχει τόσες ανάγκες και που με τόσα βάσανα γίνεται η συντήρησή του, υπήρχε και η ψυχή, που είπε ο Χριστός πως αξίζει περισσότερο από το σώμα, όσο περισσότερο αξίζει το ρούχο απ’ αυτό.

Εκείνες οι άπλες ψυχές, που ζούσανε στα βουνά και στα ρημοτόπια, ήτανε διδαγμένες από τους πατεράδες τους στη πίστη του Χριστού, και γνωρίζανε, μ’ όλο που ήτανε αγράμματες, κάποια από τα λόγια του, όπως είναι τούτα: 
«Τι θα ωφελήσει άραγε τον άνθρωπο, αν κερδίσει τον κόσμον όλο, και ζημιωθεί την ψυχή του;» 
Ή: «Τι θα δώσει άνθρωπος για πληρωμή της ψυχής του;» 
«Η ψυχή είναι πιο πολύτιμη από τη τροφή, όπως το κορμί από το φόρεμα!»  κ.ά.

Κατά τα χρόνια της σκλαβιάς, χιλιάδες παλληκάρια σφαχτήκανε και κρεμαστήκανε και παλουκωθήκανε για την πίστη τους, αψηφώντας τη νεότητά τους, και μη δίνοντας σημασία στο κορμί τους και σε τούτη τη πρόσκαιρη ζωή.

Στράτευμα ολάκερο είναι οι άγιοι νεομάρτυρες, που δε θανατωθήκανε για τα υλικά αγαθά τούτης της ζωής, αλλά για τη πολύτιμη ψυχή τους, που γνωρίζανε πως δε θα πεθάνει μαζί με το κορμί, αλλά θα ζήσει αιώνια.

Ακούγανε και πιστεύανε ατράνταχτα τα λόγια του Χριστού, που είπε: 
«Μη φοβηθείτε εκείνον που σκοτώνει το σώμα, που δεν μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω. 
Αλλά να φοβηθείτε εκείνον που μπορεί να θανατώσει και το σώμα και τη ψυχή».

Η ελευθερία, που γι’ αυτή θυσιάζονταν, δεν ήτανε κάποια ακαθόριστη θεότητα, αλλά ήτανε ο ίδιος ο Χριστός, που γι’ αυτόν είπε ο απόστολος Παύλος: 
«Όπου το Πνεύμα του Κυρίου, εκεί είναι και η ελευθερία.» 

Κι αλλού λέγει: «Σταθείτε στερεά στην ελευθερία που σας χάρισε ο Χριστός, σταθείτε και μην πέσετε πάλι στον ζυγό της δουλείας. 
Γιατί για την ελευθερία σας κάλεσε. 
Αλλά την ελευθερία, μην την παίρνετε μονάχα σαν αφορμή για τη σάρκα σας».

[ ….]


antexoume – [2fA]



"Το μεταφυσικό θεμέλιο "




Παύλος Ευδοκίμωφ  -  Η Ελευθερία


[…. ]

Η ελευθερία είναι το μεταφυσικό θεμέλιο της βούλησης. 
Η βούληση είναι ακόμα δεμένη με τη φύση, είναι υποταγμένη στις ανάγκες και στους άμεσους σκοπούς της. 
Η ελευθερία εξαρτάται από το πνεύμα, από το πρόσωπο. 
Όταν κορυφώνεται, τότε το πρόσωπο δεν επιθυμεί ελεύθερα παρά την αλήθεια και το καλό.

Μέσα στο μελλοντικό πλήρωμα, κατ’ εικόνα της θείας ελευθερίας, σ’ αυτό που θα επιθυμεί, θ’ αντιστοιχούν το καλό και η αλήθεια· είναι το υπέρτατο νόημα που σκοπεύει η παράδοξη ταύτιση στον Κierkegaard, της υποκειμενικότητας με την αλήθεια, και το οποίο αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι η πράξη της ελευθερίας.

Είναι ακριβώς, όταν η ελευθερία μας τίθεται μέσα στο έργο του Θεού που δεν παύει ποτέ να είναι η αληθινή ελευθερία. 
Το «γενηθήτω» της Παναγίας δεν προέρχεται από την υποταγή μονάχα της βούλησής της, αλλά εκφράζει την τελική ελευθερία του όντος της.

Προς αυτή την ενέργεια έτεινε, κατά την παράδοση, όλη η προηγούμενη ζωή της στο ναό, «επισκιασμένη από το Πνεύμα», στη σκιά επίσης της φλογερής προσμονής που εκφράζεται τόσο καλά από όλους τους αγιογράφους του Ευαγγελισμού, που δείχνουν, όχι μόνο ένα ον κατειλημμένο και έκπληκτο από το απροσδόκητο, αλλά ένα ον στον κολοφώνα της στιγμής, που τώρα επί τέλους εκδηλώνεται: ο άγγελος που αναγγέλλει κι η Παρθένος που ακούει, αποτελούν σύνολο της ίδιας συμφωνικής τονικότητας.

Είναι η ιστορία του κόσμου συνοπτικά, η θεολογία με μια μόνη λέξη· 
η μοίρα του κόσμου και του Θεού αυτού του ίδιου, παράμενε κρεμασμένη από το ελεύθερο ανάβλυσμα.

Πάντοτε η Παρθένος —και σε τούτο 'δω, είναι ολικά αφιερωμένη, άγια και αγνή— δεν επιθυμεί και δεν θέτει ως περιεχόμενο της ελευθερίας της, παρά αυτό που θα ξεκινήσει από το γενηθήτω της, τη γέννηση του Θεού.

Ακόμα και ο Θεός δεν εφευρίσκει την αλήθεια, αλλά τη σκέφτεται αιώνια και μετά την «λέει, και τούτο γίνεται». 
Η ελευθερία του ανθρώπου κατ’ εικόνα του Θεού, είναι ν’ αναπαραγάγει αυτή την ίδια την ανάβλυση της αλήθειας που προϋπάρχει του ανθρώπου.

[ ….]


pemptousia – [2fA]



Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

"Το κρυφό σχολειό "





Ιωάννης Πολέμης  -  Το κρυφό σχολειό


Απ' έξω μαυροφόρ' απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι,
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά,
στην εκκλησιά, που παίρνει κάθε βράδυ
την όψη του σχολειού,
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει,
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει.

Εκεί καταδιωγμένη κατοικεί
του σκλάβου η αλυσόδετη πατρίδα,
βραχνά ο παπάς, ο δάσκαλος εκεί
θεριεύει την αποσταμένη ελπίδα
με λόγια μαγικά,
εκεί η ψυχή πικρότερο αγροικά
τον πόνο της σκλαβιάς της, εκεί βλέπει
τι έχασε, τι έχει, τι της πρέπει.

Κι απ' την εικόνα του Χριστού ψηλά,
που εβούβανε τα στόματα των πλάνων,
και ρίχνει και συντρίβει και κυλά
στην άβυσσο τους θρόνους των τυράννων,
κι από τη σιγαλιά,
που δένει στο λαιμό πνιγμού θηλιά,
κι απ' των προγόνων τ' άφθαρτα βιβλία,
που δείχνουν τα πανάρχαια μεγαλεία,

ένας ψαλμός ακούγεται βαθύς
σα μελωδίες ενός κόσμου άλλου,
κι ανατριχιάζει ακούοντας καθείς
προφητικά τα λόγια του δασκάλου
με μια φωνή βαριά -
«Μη σκιάζεστε στα σκότη! Η λευθεριά
σαν της αυγής το φεγγοβόλο αστέρι
της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρει!»



fb notanelly

[2fA]



"Το Ελληνόπουλο "











Βίκτωρ Ουγκώ  -  Το Ελληνόπουλο  (1828)
-  σε μετάφραση Κωστή Παλαμά


Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τ’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μες στα νερά.

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μες στην αφάνταστη φθορά.

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ` το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί
που μες στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κι ένα άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, δεν σώνει
μες απ’ τον ίσκιο του να βγει;

Μη το πουλί που κελαηδά στο δάσος νύκτα μέρα
και με τη γλύκα του περνά και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ’ όλα τα αγαθά
τούτα; Πες. Τ’ άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;
- Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να!




[2φΑ]



Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

"Οι Έλληνες του San Andres "




San Andres, Pisco - Peru


Tο 1880, κατά τη διάρκεια του μεγάλου πολέμου μεταξύ Περού και Χιλής, σε μια αιματηρή επιδρομή κατά του χωριού Σαν Αντρές Πίσκο του Περού, οι Χιλιανοί στρατιώτες σκότωναν αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό.

Ανάμεσα στους κατοίκους, ήταν και 7 Έλληνες ναυτικοί, οι οποίοι αγάπησαν το Περού από τα ταξίδια τους και είχαν εγκατασταθεί μόνιμα εκεί. 
Κάποιοι από αυτούς είχαν παντρευτεί με Περουβιανές και είχαν δημιουργήσει οικογένειες.

Όταν έγινε η φονική επιδρομή, μαζεύτηκαν όλοι οι Έλληνες σε ένα σπίτι, μαζί και με άλλους Περουβιανούς κατοίκους, ύψωσαν στο κτήριο την ελληνική σημαία και κλειδώθηκαν μέσα. 
Οι Χιλιανοί στρατιώτες που είχαν ξεκληρίσει το χωριό, δεν πείραξαν καθόλου το σπίτι με την ελληνική σημαία!

Οι απόγονοι των 7 εκείνων Ελλήνων ναυτικών, έχουν φθάσει σήμερα περίπου τους 650 και αποτελούν την ελληνική κοινότητα του Σαν Αντρές. 

Ελάχιστοι απ’ αυτούς έχουν επισκεφθεί την Ελλάδα, γιορτάζουν όμως κάθε χρόνο την ημέρα που σώθηκαν, αλλά και τις ελληνικές γιορτές, της 28ης Οκτωβρίου και της 25ης Μαρτίου με επίσημο τρόπο.

Στις γιορτές τους ακούγεται πάντα μέσα σε μεγάλη συγκίνηση, ο ελληνικός Εθνικός Ύμνος μαζί με τον Εθνικό Ύμνο του Περού.



25 DE MARZO DEL 2010





dinfo – [2fA]



"Πάροικοι Έλληνες "




ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
ΒΟΡΕΙΟΥ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ


Ο εορτασμός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου
και της 25ης Μαρτίου 1821
στην Ελληνική παροικία του Darwin της Αυστραλίας





[2φΑ]



Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

"Πώς ήθελα.. "




ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΛΛΗΣ  -  ΠΩΣ ΗΘΕΛΑ


Πώς ήθελα γατί και εγώ
αχ να 'μουν γεννημένο,
με το φεγγάρι να γυρνώ,
στα δέντρα να ανεβαίνω!

Δε θα 'χανα χρυσόν καιρό
κάθε στιγμή να αλλάζω
ή να παγαίνω στο σκολειό
ή σπίτι να διαβάζω.

Αν ήθελα ποτές δουλειά,
το τόπι θα κυλούσα·
και ποντικάκια ή και πουλιά
θα τσάκωνα αν πεινούσα.

Αν είχα πάλι ακαμωσιά,
να! θα κουλουριαζόμουν
και δίχως έννοιες στη φωτιά
κοντά θα ζεσταινόμουν.

Μα ξέχασα... για δες εκεί!...
Αν ήμουνα γατάκι,
θα 'μουν της μάνας μου παιδί;
Για σκέψου αυτό λιγάκι…



fb – [2fA]



Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

"Προσγειώσεις "




 Τίτος Πατρίκιος  -  Προσγειώσεις


Σε λίγο θα προσγειωνόμουν
κι ετοιμάστηκα για κάθε ενδεχόμενο
αφού τα περισσότερα ατυχήματα
γίνονται στις προσγειώσεις
άλλωστε η προσγείωση η δική μου
είχε ήδη αναγγελθεί
στο τελευταίο μου ποίημα
Είχα πια βαρεθεί να περιίπταμαι
να εποπτεύω από ψηλά τα όσα συμβαίνουν
ήθελα τώρα το χώμα με τα χέρια μου να πιάσω
ακόμα και πάνω του να συρθώ, να ψάξω
να το γνωρίσω για τα καλά από την αρχή.

Προσγειώθηκα χωρίς κανένα πρόβλημα
μα μόλις πάτησα στο έδαφος
άλλαξα γνώμη, άλλαξαν και τα σχέδια
χρειάστηκαν κάποια τρεχάματα
γι ανεφοδιασμό με τρόφιμα
για να γεμίσουν καύσιμα οι δεξαμενές
και πάλι απογειώθηκα
Είπα μου φτάνει
όσο ζυμώθηκα ως τώρα με το χώμα
όσο κατάφερα από κοντά τον κόσμο να γνωρίσω
καλύτερα είναι να περιίπταμαι
να εποπτεύω από τους ουρανούς τα πάντα
σχολιαστικά, χωρίς και πολλές ευθύνες
Το αεροπλάνο πήρε μεγάλο ύψος
αλλά καθώς έβλεπα γι άλλη μια φορά
τους ανθρώπους να μικραίνουν και να χάνονται
τους τόπους να μισοσβήνουν
τελικά να εξαφανίζονται
τρόμαξα κάποια στιγμή που δεν είχα
τίποτα από τη γη ν’ αγγίξω
κανέναν να πούμε δύο κουβέντες
να τον δεχτώ, να με δεχτεί, να τον απαρνηθώ
να μ’ αποδιώξει εκείνος.

Ώσπου επιθύμησα ξανά
συνωστισμούς και ρήξεις και συναρμογές
σωμάτων, αισθημάτων, ιδεών
νοστάλγησα ακόμα και το χιλιοπατημένο χώμα
Ελπίζω τα καύσιμα να κρατήσουν
ως το επόμενο αεροδρόμιο
κι η νέα προσγείωση να είναι ομαλή.



oanagnostis – [2fA]



Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

"Ηθική των Ινδιάνων "











Kώδικας Ηθικής των Ινδιάνων

-  Ο πολιτισμός των ιθαγενών Ινδιάνων είναι ιδιαίτερα πνευματικός,
δίνει μεγάλη έμφαση στον σεβασμό προς τη Μητέρα Γη,
τον Πατέρα Ουρανό, τον Παππού Ήλιο και τη Γιαγιά Σελήνη,
όπως επίσης και σε όλα τα έμψυχα και τα άψυχα του κόσμου  -



1. Ξύπνα με το πρώτο φως του Ήλιου για να προσευχηθείς.
Να προσεύχεσαι μόνος, να προσεύχεσαι συχνά.
Το Μεγάλο Πνεύμα θα ακούσει, αρκεί να του μιλήσεις.

2. Να δείχνεις κατανόηση για αυτούς που έχασαν τον δρόμο τους.
Άγνοια, αλαζονεία, θυμός, ζηλοτυπία και πλεονεξία, ανθούν σε μια χαμένη
ψυχή.
Προσευχήσου να βρουν καθοδήγηση.

3. Ψάξε για τον εαυτό σου, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου.
Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνο δικός σου.
Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανείς δεν μπορεί
να περπατήσει στη θέση σου.

4. Να συμπεριφέρεσαι στους καλεσμένους σου με σύνεση.
Να τους σερβίρεις το καλύτερο φαγητό, δώσε τους το καλύτερο κρεβάτι
και δέξου τους με τιμή και εκτίμηση.

5. Μην παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει, από κάποιον άνθρωπο,
από μια κοινότητα, από μια κουλτούρα ή τη φύση.
Ότι δεν κέρδισες, ούτε στο χάρισαν, δεν είναι δικό σου.

6. Να σέβεσαι όλα τα πράγματα που υπάρχουν σ’ αυτό τον πλανήτη.

7. Τίμα τις σκέψεις άλλων ατόμων, τις επιθυμίες τους και τα λόγια τους.
Ποτέ μην διακόπτεις κάποιον ή να τον ειρωνευτείς ή να τον μιμηθείς
με αγένεια.
Αναγνώρισε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης κάθε ατόμου.

8. Ποτέ μην αναφέρεσαι σε άλλους με κακό τρόπο.
Η αρνητική ενέργεια που στέλνεις στο Σύμπαν, θα πολλαπλασιαστεί
και θα επιστρέψει σε σένα.

9. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη.
- και όλα τα λάθη μπορούν να συγχωρεθούν.

10. Οι κακές σκέψεις προκαλούν ασθένεια του μυαλού, του σώματος
και του πνεύματος.
Απόφυγε να εκφράζεσαι αρνητικά.

11. Η φύση δεν είναι για εμάς, είναι κομμάτι του εαυτού μας.
Είναι μέρος της παγκόσμιας οικογένειας μας.

12. Τα παιδιά είναι ο κήπος του μέλλοντος.
Σπείρε αγάπη στις καρδιές τους και πότισέ τις με σοφία
και μαθήματα της ζωής.
Όταν μεγαλώσουν, δώσε τους χώρο να αναπτυχθούν.

13. Μην πληγώνεις τις καρδιές άλλων.
Το δηλητήριο του πόνου τους θα επιστρέψει σε σένα.

14. Να είσαι ειλικρινής πάντα.
Η ειλικρίνεια είναι το μέτρο της αξίας κάποιου μέσα στο Σύμπαν.

15. Κράτα τον εαυτό σου ισορροπημένο.
Ο Νοητικός εαυτός σου, ο Πνευματικός εαυτός, ο Αισθηματικός εαυτός
και ο Σωματικός εαυτός σου, πρέπει να είναι δυνατοί, αγνοί και υγιείς.
Γύμνασε το σώμα, για να δυναμώσεις το μυαλό.
Πλούτισε σε πνεύμα, για να γιατρέψεις αισθήματα και στενοχώριες.

16. Να παίρνεις συνειδητές αποφάσεις για το ποιός θα είσαι
και το πώς θα αντιδράς.
Να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου.

17. Να σέβεσαι τις προσωπικές στιγμές και τον χώρο των άλλων.
Μην αγγίζεις προσωπική ιδιοκτησία άλλων – ειδικά ιερά και θρησκευτικά αντικείμενα.
Αυτό απαγορεύεται.

18. Να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου.
Δεν μπορείς να βοηθήσεις άλλους, αν δεν μπορείς να βοηθήσεις
τον εαυτό σου πρώτα.

19. Να σέβεσαι τις θρησκευτικές απόψεις των άλλων.
Μην προσπαθείς να επιβάλεις τις δικές σου απόψεις σε κανέναν.

20. Μοιράσου την καλοτυχία σου με άλλους.



healinghome – [2fA]



Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

"Και όμως, δεν κινείται.. "



-  κοιτάξτε καλά.. υπάρχει κίνηση;





[2φΑ]