Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

"Η ελευθερία της θυσίας "





ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ


Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. 
Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία, στην απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή.

Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε με κατάνυξη μετά από την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: 
«Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. 
Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι».

Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε, ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.

Σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η επιβίωση. 
Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. 
Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. 

Η παραίτηση από τη ζωή θεωρούνταν και δεν παύει να είναι μια τρέλα! 
Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.

Ελάχιστα όμως συνειδητοποιούμε την διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω και πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, εκτονώνομαι και αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι.

Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Τρώω όσο μου χρειάζεται για την βιολογική μου υπόσταση και στερούμαι εκούσια την τροφή, γιατί ξέρω ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος».

Εργάζομαι για να θεραπεύσω τις βιοτικές μου ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.

Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. 
Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. 

Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δόλιο δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την ατομική επιβίωση και αυτάρκεια. 
Η Εκκλησία μας προτείνει την θεία θυσία του Χριστού, ως τον τρόπο εκείνον που θα μας καταστήσει αληθινά ελεύθερους.

Γιατί μόνο όταν παραιτείται κανείς από την απλή επιβίωση, για να πλημμυρίσει η ύπαρξή του από τη ζωή της πίστης, της σωτηρίας, της αγάπης για το Χριστό και το συνάνθρωπο, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτός ο δρόμος, τότε ζει την πραγματική ελευθερία.

Κι αυτή η παραίτηση και ζωή της θυσίας, η υπέρβαση του εαυτού μας εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από την σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπό του…



poimin – [2fA]






Share

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου