Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

"Η Δική του φωνή.. "





Μητρ. Νικόλαος Χατζηνικολάου
-  Από το βιβλίο του "Αν υπάρχει ζωή, θέλω να ζήσω"


Στην Εκκλησία γνώρισα άποιους σπάνιους ανθρώπους, με αρετή και αυθεντικότητα, καλοδουλεμένους, καλλιεργημένους, αληθινούς χριστιανούς, ευγενικές ψυχές, γνώρισα, τολμώ να πω, αγίους.

Δεν συνάντησα τέτοιους γενικότερα στη ζωή μου.
Ξεχώριζαν με διάφορα αυτοί οι Χριστιανοί από τους άλλους ανθρώπους.
Οφείλω να το ομολογήσω. Δεν είχα δει σημεία, ούτε θαύματα.
Δεν τα χρειαζόμουν αυτά.

Για κάποιο όμως λόγο, δεν ήθελα η πίστη να μου φορεθεί, αλλά να μου προκύψει· δεν ήθελα να παρασυρθώ ούτε από λογικά επιχειρήματα υπέρ αυτής, ούτε από την αρετή των πιστών.
Δεν χρειαζόμουν ούτε αποδείξεις, ούτε έμμεσα συμπεράσματα.

Δεν έκανα το λάθος να την ψάξω στους έξυπνους ή στους μορφωμένους, ούτε στους πετυχημένους, ούτε στους καλούς, ούτε μέσα σε παράξενα γεγονότα ή σε φανταστικούς εντυπωσιασμούς.
Ήθελα να την βρω καθαρή μέσα μου. Όχι κάπου αλλού.

Ακόμη και η αγιότητα ή η καλοσύνη των χριστιανών ήθελα μόνο να με υποψιάσει ή να με εμπνεύσει, όχι να με υποχρεώσει να ακολουθήσω τον δρόμο της πίστης και της εκκλησίας.

Δεν θα έπρεπε η πίστη μου στον Θεό να στηρίζεται στην εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους.
Έπρεπε να είναι η Δική του φωνή, μέσα μου.



fb – [2fA]

                                                                         


Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

"Ουγκώ, Ελλάδα και κόσμος "





Ουγκώ
Τον Βίκτωρα Ουγκώ, τίμησε στις 30 Ιουνίου το doodle της Google.

Είχε πει για την Ελλάδα:



....  Θα έδινα για την Ελλάδα τους στίχους μου, όπως ο Τυρταίος,
και το αίμα μου, όπως ο Βύρωνας ...
Η ιερή σας πατρίδα έχει την πιο βαθιά μου αγάπη.
Σκέφτομαι την Αθήνα όπως σκέπτεται κανείς τον ήλιο.
Ο κόσμος είναι η Ελλάδα που διαστέλλεται.
Η Ελλάδα είναι ο κόσμος που συστέλλεται.


Είχε πει επίσης:

Ήμουν λυπημένος επειδή δεν είχα παπούτσια να φορέσω...
μέχρι που είδα κάποιον που δεν είχε πόδια.

Η Ανθρώπινη ψυχή έχει περισσότερο ανάγκη του ιδανικού
παρά του πραγματικού.
Με το πραγματικό ζει κανείς, με το ιδανικό υπάρχει.
Λοιπόν θέλετε να λογαριάσουμε την διαφορά ;
Τα ζώα ζουν, οι άνθρωποι υπάρχουν.

Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει.

Η αγάπη μοιάζει με τον ατμό.
Όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο πιο δυνατή γίνεται.

Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.
Τα κτήνη είναι του Θεού, η κτηνωδία είναι των ανθρώπων.

Οι πράξεις μας, μας αναδεικνύουν ή μας ντροπιάζουν·
είμαστε πλασμένοι από τις ίδιες τις πράξεις μας."




[2fA]



Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

"Ἀνηρπάγη ἐν δόξῃ.. "





Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  Ἁρπαγή τοῦ προφήτη Ἠλία στόν Οὐρανό
-  από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»



προφήτης Ἠλίας, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου σημαίνει «Ὁ Θεός εἶναι ὁ Κύριος», ὑπῆρξε μία ἐξέχουσα μορφή τοῦ Ἰσραήλ.  
Διά τῆς αὐστηρῆς ἀσκήσεως και τῆς νηστείας, δια τῆς προσευχῆς καί τῆς ὑπακοῆς, ἔγινε μυσταγωγός τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. 
Ἀποποιήθηκε ὁλοσχερῶς  τά φίλαυτα ἀνθρώπινα πάθη, τήν φιλαρχία, φιλοκτημοσύνη καί φιληδονία. Αὐτό εἶχε σάν ἐπακόλουθο νά ἀποκτήσει καθαρή  καρδιά, νά γίνει τό ἁγνό Ἀγγεῖο τῆς ἐνοικήσεως τοῦ Κυρίου καί συνεργός τῆς θείας βουλήσεως καί χάριτος.

Ὁ Προφήτης Ἠλίας ἔγινε ἀποδέκτης τῆς Θείας Πρόνοιας, ἡ ὁποία καταδείχθηκε ἀπό τό μοναδικό γεγονός ὅτι ὁ Κύριος τοῦ προσέφερε τροφή μέ ἕναν κόρακα, μετά στό σπίτι τῆς χήρας στά Σαρεπτά ὁπού ἐκεῖ ὁ μεγάλος Προφήτης πολλαπλασίασε τό λίγο περίσσευμα πού αὐτή εἶχε σέ ἀλεύρι καί λάδι καί ἀργότερα μέ ἕναν Ἄγγελό Του, πού τοῦ ἔδωσε ψωμί καί νερό γιά νά τόν ἐνισχύσει στήν πορεία του στό ὄρος Σινᾶ. 
Ἐκεῖ ἔφθασε ὁ Προφήτης μετά ἀπό πεζοπορία σαράντα ἡμερῶν νηστεύοντας.
 Ὁ Θεός προστάτεψε, ἐπίσης, τόν μεγάλο αὐτόν Προφήτη ἀπό τούς διῶκτες του μέ μεγάλα θαύματα.  ….

Ὅταν ἦρθε ὁ καιρός γιά νά πάρει ὁ Κύριος κοντά του τόν προφήτη Ἠλία, τόν ἔστειλε στόν Ἰορδάνη ποταμό. 
Ἐκεῖ ὁ Προφήτης Ἠλίας, συνοδευόμενος ἀπό τόν μαθητή του Ἐλισαῖο, πού εἶχε χρίσει κατά ἐντολή τοῦ Θεοῦ διάδοχό του, δίπλωσε τή μηλωτή του καί ἐκτύπησε μέ αὐτή τά νερά τοῦ ποταμοῦ. 
Αὐτά ἄνοιξαν θαυματουργικά καί πέρασαν στήν ἀπέναντι ὄχθη, αὐτός καί ὁ μαθητής του, ἐπάνω στή στεγνή κοίτη τοῦ Ἰορδάνη, ὅπως ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ μέ τήν Ἁγία Κιβωτό τῆς Διαθήκης τοῦ Θεοῦ. 
Ποιά μεγάλη δύναμη κατεῖχε ὁ μέγας αὐτός προφήτης τοῦ Κυρίου!

Στήν ἀνατολική λοιπόν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη ποταμοῦ, ὁ προφήτης Ἐλισαῖος παρεκάλεσε τόν διδάσκαλό του νά τοῦ χαρίσει διπλάσια μερίδα τοῦ πνεύματός του. Καί πράγματι αὐτό ἐκπληρώθηκε, δεδομένου ὅτι ὁ Ἐλισαῖος ἔγινε θεατής τῆς  ἀνάληψης τοῦ διδασκάλου του. 
Ὁ Προφήτης Ἠλίας ἀνηρπάγη ἐπάνω σέ μία πύρινη ἅμαξα, πού συρόταν ἀπό πύρινα ἄλογα, γιά νά τόν μεταφέρει ἐν δόξῃ στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἄφησε τή μηλωτή του στόν μαθητή καί διάδοχό του.

Ἡ μηλωτή τοῦ προφήτη Ἠλία ἐπέδρασε τό ἴδιο θαυματουργικά, διότι μέ αὐτήν ὁ προφήτης Ἐλισαῖος ἄνοιξε καί πάλι τά νερά τοῦ Ἰορδάνη καί πέρασε ἐπάνω στή στεγνή κοίτη τοῦ ποταμοῦ πρός τήν δυτική ὄχθη. 
Ποιό μεγαλεῖο ἐπεφύλαξε ὁ Κύριος τῶν Δυνάμεων στόν μακάριο αὐτόν προφήτη, ὁ ὁποῖος τόν ὑπηρέτησε μέ ἀπαράμιλλο ζῆλο καί ἀφοσίωση!



["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]

                                                                             


Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

"Κι αυτό θα περάσει.. "





OSHO  -  "Ζήσε με τους δικούς σου όρους"


Ένας βασιλιάς φώναξε τους σοφούς του στην αυλή: 
«Φτιάχνω για τον εαυτό μου ένα πολύ όμορφο δαχτυλίδι, τους είπε. 
Θέλω να κρύψω μέσα στο δαχτυλίδι κάποιο μήνυμα, που ίσως να με βοηθήσει σε κάποια στιγμή απόλυτης απελπισίας. Σκεφτείτε καλά. 
Πρέπει να είναι πολύ μικρό για να μπορεί να παραμείνει κρυμμένο κάτω από το διαμάντι μου, στο δαχτυλίδι».

Ήταν όλοι τους σπουδαίοι λόγιοι· θα μπορούσαν να γράψουν σημαντικές πραγματείες, αλλά να του δώσουν ένα μήνυμα όχι μεγαλύτερο από δυο-τρεις λέξεις, που θα τον βοηθούσε σε στιγμές απόλυτης απελπισίας… 
Σκέφτηκαν, έψαξαν στα βιβλία τους, όμως δεν μπορούσαν να βρουν τίποτε.

Ο βασιλιάς είχε ένα γέρο υπηρέτη - είχε υπάρξει και υπηρέτης του πατέρα του. 
Η μητέρα του βασιλιά είχε πεθάνει νωρίς και αυτός ο υπηρέτης τον είχε φροντίσει, κι έτσι έτρεφε τεράστιο σεβασμό για εκείνον.

Ο γέρος είπε, «Δεν είμαι σοφός, δεν έχω γνώσεις εγώ, δεν είμαι λόγιοςˑ 
όμως ξέρω το μήνυμα – επειδή υπάρχει μόνο ένα μήνυμα, όπως το θέλεις. 
Αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να σου το δώσουν· μπορεί να δοθεί από έναν μυστικιστή, από έναν άνθρωπο που έχει συνειδητοποιήσει τον εαυτό του.

Τόσα χρόνια που έχω ζήσει στο παλάτι, συνάντησα κάποτε ένα μυστικιστή. 
Ήταν καλεσμένος του πατέρα σου κι εγώ μπήκα στην υπηρεσία του. 
Όταν έφευγε, μου έδωσε για να με ευχαριστήσει, αυτό το μήνυμα» – ο γέρος το έγραψε σε ένα μικρό κομμάτι χαρτί, το δίπλωσε και είπε στον βασιλιά:
«Μην το διαβάσεις, απλά κράτησέ το κρυμμένο μέσα στο δαχτυλίδι. 
Να το ανοίξεις μόνο όταν όλα τα άλλα έχουν αποτύχει, όταν δεν θα υπάρχει διέξοδος».

Αυτή η στιγμή ήρθε σύντομα. 
Η χώρα δέχθηκε εισβολή και ο βασιλιάς έχασε το βασίλειό του. 
Το είχε σκάσει με το άλογό του για να σωθεί και τα άλογα του εχθρού τον ακολουθούσαν. 
Ήταν μόνος τουˑ εκείνοι ήταν πολλοί. 
Έφτασε σε ένα μέρος όπου το μονοπάτι σταματούσε, κατέληγε σε αδιέξοδο· υπήρχε μόνο ένας γκρεμός και μια βαθιά κοιλάδα· αν έπεφτε θα ήταν νεκρός. 

Δεν μπορούσε να προχωρήσει μπροστά, και δεν υπήρχε άλλος δρόμος…
Ξαφνικά θυμήθηκε το δαχτυλίδι. 
Το άνοιξε, έβγαλε το χαρτί, και υπήρχε ένα μικρό μήνυμα τεράστιας αξίας: 
Απλά έλεγε, «Και αυτό θα περάσει». 
Μια μεγάλη σιωπή τον τύλιξε, μια γαλήνη, καθώς διάβαζε τη φράση: 
«Και αυτό θα περάσει… »  Και πέρασε.
Οι εχθροί που τον ακολουθούσαν θα πρέπει να χάθηκαν στο δάσος, θα πρέπει να πήραν διαφορετικό μονοπάτι·
ο ήχος από τις οπλές των αλόγων τους χάθηκε, σιγά σιγά, και δεν τους άκουγε πια.

Ο βασιλιάς ένιωσε τεράστια ευγνωμοσύνη για τον υπηρέτη και τον άγνωστο μυστικιστή. 
Αυτές οι λέξεις αποδείχθηκαν θαυματουργές. 
Δίπλωσε το χαρτί, το έβαλε πίσω στο δαχτυλίδι, συγκέντρωσε τα στρατεύματα του και ανέκτησε ξανά το βασίλειό του. 


Την ημέρα που έμπαινε στην πρωτεύουσα νικητής, ο κόσμος έκανε μια μεγάλη γιορτή σε όλη την πρωτεύουσα. 
Μουσική, χορός – ένιωθε πολύ περήφανος για τον εαυτό του.
Ο ηλικιωμένος άνδρας ήταν εκεί, και περπατούσε δίπλα στο άρμα του. 
Είπε στον βασιλιά, «Και αυτή η στιγμή είναι επίσης, κατάλληλη: κοίταξε ξανά το μήνυμα».
Ο βασιλιάς είπε, «Τι εννοείς; Τώρα είμαι νικητής, οι άνθρωποι γιορτάζουν. 
Δεν είμαι σε απελπισία, δεν είμαι σε μια κατάσταση που δεν υπάρχει διέξοδος».

Ο ηλικιωμένος άνδρας είπε, «Άκουσε με. Αυτό μου έχει πει ο άγιος, πως αυτό το μήνυμα δεν είναι μόνο για την απελπισία, είναι και για τη μεγάλη χαρά. 
Δεν είναι μόνο για όταν είσαι ηττημένος. είναι επίσης και για όταν είσαι νικητής – όχι μόνο για όταν είσαι ο τελευταίος, αλλά και για όταν είσαι ο πρώτος».

O βασιλιάς άνοιξε το δαχτυλίδι και διάβασε το μήνυμα, 
«Και αυτό θα περάσει»... 
Και ξαφνικά, ένοιωσε την ίδια γαλήνη, την ίδια σιωπή ανάμεσα στα πλήθη που χαίρονταν, γιόρταζαν, χόρευαν… η έπαρση και ο εγωισμός του είχαν φύγει.



lecturesbureau – [2φΑ]

                                                                               


Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Τελικά είναι βέβαιο..











ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΛΕΝΕ, ΔΕΝ ΚΛΑΙΝΕ


Τελικά είναι βέβαιο
οι άνδρες δεν κλαίνε…

όρθιος στέκω σαν έρχονται στιγμές
απόρριψης και αδικίας
στέρησης και μοναξιάς
και τ’ αναπάντητα γιατί
για τα μοιραία λάθη
μα έχω φωλιασμένο στον κόρφο μου
ένα μικρό παιδί
χωρίς φωνή για να θυμώσει
χωρίς δύναμη για να αντιδράσει
χωρίς κουράγιο για να ξεφύγει
ένα μικρό παιδί
απαρηγόρητο
που κλαίει μ’ αναφιλητά

κι ενώ κρατώ στα δάχτυλα που τρέμουν
το δειλό του παράπονο
στο συγκρατημένο βλέμμα μου
τη βουβή του θλίψη
στα χείλη μου την πίκρα των δακρύων του,
προσπαθώ ν’ ανασάνω
παρηγοριά κι ελπίδες απ’ το σφιχτό
αγκάλιασμα του
και συνεχίζω με μάτια στεγνά
να παίζω τον ρόλο της ωριμότητας.


Μ Ψ



"Soap Bubbe System "










ELECTRIC AUTOMATED
SOAP  BUBBLE  SYSTEM
-  by International Bubble Machines Co



video



Τα επιστημονικά επιτεύγματα καθημερινά μας εκπλήσσουν.
Παρά τις απόψεις του καθενός για την συγκεκριμένη συσκευή,
η συμβολή Ηλεκτρολογίας και Μηχανικής στην αξιοποίηση των
ιδιοτήτων συνοχής και συνάφειας του υγρού σάπωνος, προκαλεί
τον θαυμασμό όλων.



gfycat – [2fA]

                          


Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

"Γιατί είμαστε έτσι.. "




Παιδικές εμπειρίες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας ως ενήλικες
από το Business Insider



1. Αν οι γονείς σας δεν σας άφηναν να πάρετε τις δικές σας αποφάσεις, τότε μάλλον δεν είστε ανεξάρτητοι σήμερα.

2. Αν είχατε μια καλή σχέση με τον πατέρα σας, τότε σήμερα είστε αρκετά δοτικοί και συναισθηματικοί ως άνθρωποι.

3. Είστε πεισματάρηδες σε όλα; 
Τότε μάλλον οι γονείς σας έλεγχαν τα πάντα κατά την παιδική σας ηλικία. 
Το πείσμα, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι μία άμυνα του οργανισμού για να ξεφύγετε από τον έλεγχό τους.

4. Ως παιδιά ήσασταν κολλημένοι μπροστά στην τηλεόραση; 
Μάλλον αυτό έχει επηρεάσει τις σημερινές σας ικανότητες στην επικοινωνία με τους γύρω σας, σύμφωνα με τα αποτελέσματα διάφορων μελετών.

5. Είστε οξύθυμοι και επιθετικοί; 
Οι ειδικοί αναφέρουν ότι όταν τα παιδιά παρακολουθούν ταινίες με βίαιο περιεχόμενο, τότε μάλλον στην ενήλικη ζωή τους είναι πολύ πιθανό να αναπτύξουν άσχημες συμπεριφορές.

6. Είστε ανοιχτόμυαλοι σε νέες εμπειρίες; 
Τότε μάλλον όταν ήσασταν μικροί, αντιγράφατε πιστά τις καθημερινές ασχολίες και κινήσεις των γονιών σας.

7. Οι ξυλιές ήταν μέρος της καθημερινότητάς σας όταν ήσασταν παιδιά; 
Τότε αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί ως ενήλικες λειτουργείται ύπουλα και προσπαθείτε να αποφύγετε τις συνέπειες των άσχημων πράξεών σας.

8. Οι γονείς σας ήταν χρήστες ναρκωτικών ουσιών ή αλκοόλ;
Τότε σίγουρα έχετε έντονο το μητρικό/πατρικό ένστικτο και είστε υπερβολικά υπεύθυνοι σε ότι κάνετε.

9. Είστε θύματα σεξουαλικής κακοποίησης; 
Έτσι εξηγείται η μάχη που δίνετε με την παχυσαρκία. 
Σύμφωνα με τους ειδικούς, η παιδική σεξουαλική κακοποίηση αυξάνει τον κίνδυνο της παχυσαρκίας κατά 27% για τις γυναίκες και κατά 66% για τους άνδρες.

10. Είστε θύματα ψυχολογικής κακοποίησης; 
Τότε, σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι πολύ πιθανό στην ενήλικη ζωής σας να πάσχετε από κατάθλιψη.

11. Έχετε υποστεί σωματική βία ως παιδί; 
Για αυτόν τον λόγο ως ενήλικες έχετε απώλεια μνήμης και δεν μπορείτε να ελέγξετε τα συναισθήματά σας.

12. Έχετε άγχος, κατάθλιψη και δυσκολία να δημιουργήσετε μία υγιή σχέση; 
Τότε μάλλον ως παιδιά είχατε πέσει θύματα εκφοβισμού από τους συμμαθητές σας.

13. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου του Όρεγκον, τα παιδιά που μεγάλωσαν σε μία οικογένεια με οικονομικά προβλήματα, στην ενήλικη ζωή τους δεν έχουν την ικανότητα να θυμάστε πολλά πράγματα ταυτόχρονα.

14. Σε περίπτωση που η σχέση σας με τους γονείς σας είναι από κακή έως ανύπαρκτη, αυτό μάλλον οφείλεται στο γεγονός ότι πήραν διαζύγιο όταν ήσασταν αρκετά μικροί. 
Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστήμιου του Ιλινόις, αν οι γονείς σας πήραν διαζύγιο όταν ήσασταν τριών, τεσσάρων ή πέντε ετών, τότε μάλλον σήμερα που είστε ενήλικες έχετε αναπτύξει μία δυσλειτουργική σχέση μαζί τους.



healinggeffect – [2fA] 



Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

"Ζήλος ου κατ' επίγνωσιν "




Αρχιμ. Ε.Τ.  -  Η Δικαιοσύνη του Θεού
-  από την ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΟΥ,  9 Ιουλίου 2017 

….  'Εμπόδιο μόνον ο εαυτός μας

Ο διάβολος λυσσωδώς χρησιμοποιεί τα πάθη μας με αριστερούς και δεξιούς πολέμους, για να μας εκτρέψει από αυτή την πορεία. 

Υπάρχουν βέβαια σύμφωνα με τους Πατέρες, πόλεμοι και κατ’ άλλην έννοια: 
από τα έμπροσθεν (φόβοι για επερχόμενα δεινά στο μέλλον), 
από τα όπισθεν (απελπισία για το παρελθόν μας, όταν δεν υπάρχει στον αγωνιζόμενο ολοκληρωτική μετάνοια), 
από τα επάνω (ο αδιάκριτοs αγώνας για την επίτευξη «Ιδανικών») 
και από τα κάτω (ο πόλεμος από τα κατώτερα ένστικτα τού ανθρώπου), 
πού ζητούν να γκρεμίσουν τον αναβάτη και ηγεμόνα νου κάθε στιγμή. 

Και ναι μεν ο πόλεμος από τα αριστερά είναι επικίνδυνος, αλλά ορατός και ακάλυπτος, διότι έρχεται με την όψη της οποιασδήποτε αμαρτίας, οπότε ο νουνεχής πνευματικά πολεμά με σύμμαχο την χάρη του Χριστού και συνήθως εξέρχεται νικηφόρος, εκείνος όμως ο πόλεμος που είναι εξαιρετικά επικίνδυνος είναι ο από τα δεξιά, με προκάλυμμα την ευσέβεια.  ….


Σε έναν τέτοιον πόλεμο έχουν ενδώσει και δυστυχώς ηττηθεί εκείνοι που «θορυβούν» γενικώς στην 'Εκκλησία, εμφορούμενοι από αυτό το πνεύμα που η σημερινή αποστολική περικοπή ονομάζει, «ζήλον ου κατ' επίγνωσιν».

Ενώ η 'Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, με την όλη λειτουργία της και σε επίπεδο θεσμών, τους δείχνει τον δρόμο και επιπλέον υπάρχει η αψευδής υπόσχεση του Σωτήρα μας, ότι δεν θα την κυριεύσουν οι πύλες του Άδη, οι συγκεκριμένοι αδελφοί μας, φέρονται ως μία συντεχνία, η οποία και μόνη έχει το προνόμιο να «ανησυχεί» για την πορεία του σκάφους, καθώς αποκλειόμαστε οι υπόλοιποι. 

Τι άλλο είναι αυτή ή νοοτροπία από φαρισαϊσμό και υποκρισία της εποχής των χρόνων του Χριστού μας, που επιβιώνει μετά τον Χριστό, πράγμα ακόμη πιο τραγικό; 
Ας προσέχουμε αδελφοί, τον εαυτό μας, ώστε να μην οδηγηθούμε λόγω τέτοιου ζήλου σε κατάσταση πνιγμού, και μάλιστα μέσα στο λιμάνι μας, την Εκκλησία του Χριστού.



[2φΑ]



Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

"Περί φιλανθρωπίας.. "





Λίγα λόγια από έναν φίλο άστεγο, περί “φιλανθρωπίας”

- Ο Νίκος, ανήκει εδώ και λίγα χρόνια στην οικογένεια της "ΚΛΙΜΑΚΑ"
Ζει μόνος του αυτόνομα
Για το νοίκι του φροντίζουμε εμείς, κι εκείνος για τη ζωή του…
Χωρίς αδιακρισίες -



Αν έχω αδέρφια και από πού κρατάει η σκούφια μου…
Η κυρά Γεωργία μεγάλωσε πέντε αγόρια μόνη της, να ’ναι καλά εκεί που είναι. 
Ο γέρος μου μας άφησε νωρίς. Φυματίωση. 
Ένα από τα αγόρια αυτά, ήμουν κι εγώ.

Και τα χρόνια ήταν δύσκολα και βγήκαμε όλα από νωρίς σε δουλειές με τρύπια παπούτσια, βρώμικα, να δουλεύουμε σε χωράφια της Ηλείας, για ξεροκόμματα ψωμί. Να ζήσουμε. 
Ευτυχώς τα χρόνια εκείνα, το κλίμα ήτανε καλό. 
Τα λεμόνια τότε μοσχοβολούσαν και τα ζουμερά πορτοκάλια πήγαιναν κατευθείαν από την παραγωγή στην κατανάλωση, στις λαϊκές…

Φαντάρος έκανα στη Ρόδο. Ο χειμώνας ήτανε βαρύς και ασήκωτος. 
Θυμάμαι ακόμα κάτι σκυλιά να πεθαίνουν απ’ το κρύο στο στρατόπεδο και τα πόδια μας, τσιμεντωμένα στις αρβύλες να νιώθουν και να μη νιώθουν.
Το καλοκαίρι ευτυχώς ήτανε λίγο καλύτερα…

Σπουδές όχι.
Μετά τα χωράφια, ήρθαν τα καράβια και σπίτι μου, όπου έπιανε λιμάνι η καρδιά.
Χρόνια ολόκληρα εκεί μέσα. Στις μηχανές και τα καταστρώματα. 
Τρικυμίες πολλές, αλλά ευτυχώς βγήκαμε από όλες ζωντανοί.

Η Ειρήνη μου και η εγγονή μου η Σοφία, ζουν μόνιμα στο Βέλγιο…   .…


-  Αυτό ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε το τίμημα της φιλανθρωπίας. 
Μέσα σε «ανθρώπινα» ιδρύματα, με «ανθρώπινους» ανθρώπους. 
Άλλοι από ενδιαφέρον πραγματικό και άλλοι από καθαρή περιέργεια.

Από πού είσαι, ποιος είσαι, ποια είναι η ιστορία σου και πώς βρέθηκες εδώ, έχεις παιδιά, που είναι τώρα, πόσο καιρό έχεις να τα δεις και γιατί δεν είσαι μαζί τους, πώς άντεξες τόσες κακουχίες εκεί στους δρόμους, με τι τρέφεσαι, πώς ζεις, πώς βγάζεις το χειμώνα; 
Και αφού απαντηθούν όλα αυτά, παίρνεις τη συγκατάθεση για να κάνεις ένα ζεστό μπάνιο…

Ο κάθε άνθρωπος έχει την ιστορία του, τα βιώματα, τις ανάγκες και το σταυρό του.
Όλοι οι άστεγοι, με κάποιον τρόπο βρεθήκαμε στο δρόμο ή στα παγκάκια ή στο κατώφλι μιας «φιλάνθρωπης» δομής ή στα σκαλιά μιας εκκλησίας για λίγο φαγητό.
Δεν διαφέρουμε σε τίποτα από κανένα…

Εγώ δεν θα σε ρωτούσα ποτέ φίλε μου καλέ, έτσι αδιάκριτα, τόσα πράγματα για τη ζωή, τις σπουδές ή την οικογένειά σου, ειδικά αν «εξαρτιόσουν» από εμένα. 
Ξέρεις, αυτό θυμίζει κάτι από «κύριος και δούλος» και εγώ δεν είμαι δούλος κανενός. 
Χωρίς παρεξήγηση.

Είναι προτιμότερο λοιπόν να είμαι φιλοξενούμενος του νόμου, όπου σίγουρα εκεί υπάρχουν περισσότεροι κανονισμοί και μια άλλου είδους πειθαρχία, όμως τουλάχιστον ο νόμος δεν ανακατεύεται αδιάκριτα στις υποθέσεις μου. 
Δεν απαιτεί από εμένα προσωπικά δεδομένα και ιστορίες για να γεμίσει το κεφάλι του ή τη ζωή του, ούτε με χρησιμοποιεί.

Είμαστε πολλοί οι άστεγοι, ενωμένοι. 
Οι «φιλανθρωπίες» μοιάζουν παυσίπονα στιγμής. 
Κάτι κάλτσες, ένα σάντουιτς ή λίγα κέρματα… 
Από εκεί και πέρα είναι το θέμα, τι γίνεται…



klimaka – [2fA]

                                                              


Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

"Ένας αριθμός "




Αντόν Τσέχωφ, "Διηγήματα"
-  Ένας αριθμός


Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. 
Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
– Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. 
Θα ’χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… 
Λοιπόν… Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…

– Για σαράντα.
– Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. 
Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… 
Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…

– Δύο μήνες και πέντε μέρες…
– Δύο μήνες ακριβώς… Το ‘χω σημειώσει… 
Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια. 
Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές… δε δουλεύετε τις Κυριακές. 
Πηγαίνετε περίπατο με τα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές…

Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.

– Τρεις γιορτές… μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα… 
Ο Κόλια ήταν άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα… 
Μονάχα με τη Βαρβάρα ασχολήθηκες… 
Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να αναπαυτείς μετά το φαγητό… 
Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας μένουν… 
Χμ! σαράντα ένα ρούβλια… Σωστά;

Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακόκκινο και νότισε. 
Άρχισε να τρέμει το σαγόνι της.
Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη της, μα δεν έβγαλε άχνα.

– Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το πιατάκι του… 
Βγάζουμε δύο ρούβλια… 
Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει… 
Τόσο το χειρότερο! Προχωρούμε!

Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο και έσκισε το σακάκι του.
Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια… 
Άλλη μια μέρα που δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. 
Πρέπει να ‘χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι’ αυτό σε πληρώνουμε…
Λοιπόν, βγάζουμε άλλα πέντε ρούβλια. 

Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια…
– Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα, μουρμούρισε η Ιουλία.
– Το έχω σημειώσει!
– Καλά…
– Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.

Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. 
Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη της. Κακόμοιρο κορίτσι!...
– Μα εγώ μια φορά μονάχα, δανείστηκα χρήματα. 
Μονάχα τρία ρούβλια, από την κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε… 
Αυτά είναι όλα-όλα που δανείστηκα.

– Μπα; Και γω, δεν τα είχα σημειώσει αυτά. 
Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας μένουν έντεκα. 
Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου! Τρία… τρία, τρία… ένα και ένα… 
Έντεκα! Πάρ’ τα…
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. 

Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε στην τσέπη της.
– Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. 
Με έπιασαν τα δαιμόνια μου.
– Και γιατί με ευχαριστείς, παρακαλώ;
– Για τα χρήματα.
– Μα διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;

– Οι άλλοι δε μου ’διναν τίποτα!…
– Δε σου ’διναν τίποτα… Μάλιστα! 
Κι εγώ σου έκανα μια φάρσα, για να σου γίνει μάθημα. ..
Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια, κορίτσι μου! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! 
Όμως, γιατί δε φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; 
Μπορείς να ζήσεις σ’ αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου; 

Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.



lecturesbureau - [2φΑ]





"Απομάκρυνε τις αιτίες.. "





Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης
-  Ο αόρατος πόλεμος

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΗ΄.
Πώς πρέπει να πολεμά κάποιος τα ξαφνικά κινήματα των παθών



Αν ακόμη δεν είσαι συνηθισμένος, αγαπητέ, να πολεμάς ενάντια στα ξαφνικά χτυπήματα και στις επιθέσεις των προσβολών ή και κάποιων άλλων αντίθετων καταστάσεων που σου τυχαίνουν, σε συμβουλεύω να κάνεις το εξής: 
Συνήθιζε πάντα να μελετάς από πριν, καθισμένος στο σπίτι σου, ότι θα σου συμβούν πολλές προσβολές, ατιμίες, πολλές φορές δε και πληγές και άλλα πολλά αντίθετα· και με αυτόν τον τρόπο να είσαι προετοιμασμένος, ώστε να μην ταραχθείς, αλλά να τα υπομείνεις όλα αυτά με ευχαριστία, χωρίς ταραχή.

Την προετοιμασία αυτή πρέπει μάλιστα να κάνεις, όταν είσαι έτοιμος να βγεις έξω από το σπίτι σου και να πας σε κάποιον άλλον τόπο και μάλιστα όταν θα συνομιλήσεις με πρόσωπα που θυμώνουν εύκολα. 
Γιατί, μία τέτοια προετοιμασία και προγύμναση, θεωρεί ότι είναι ευκαταφρόνητα και τα πιο φοβερά και ξαφνικά περιστατικά και δεν αφήνει να ταραχθεί το πάθος του θυμού· 
«ετοιμάσθηκα και δεν ταράχθηκα» (Ψαλμ. 118,60) .

Κοντά δε στην μελέτη και την προετοιμασία αυτή, χρησιμοποίησε και τον ακόλουθο τρόπο: 
Όταν σε κάποια περίπτωση, αρχίσει κάποιος ξαφνικά και χωρίς να το περιμένεις, να σε χτυπά ή να σε βρίζει και να σου προξενεί κάποια άλλη ατιμία, στάσου για λίγο·
και αφού συμμαζέψεις τους λογισμούς σου μέσα στην καρδιά σου, βάλε όλη την προσοχή και επιφυλακή στον νου σου, στο να προσέξει καλά και να μη ταραχθεί καθόλου από το πάθος του θυμού η καρδιά σου·
εάν όμως προλάβει να ταραχθεί, να μην αφήσεις να βγει έξω το πάθος, να σε παρακινήσει στο να βρίσεις και συ, και να εκδικηθείς· 
«μέσα μου, λέγει, συνταράσσεται η καρδιά μου» (Ψαλμ. 142,4).

Στη συνέχεια βίασε τον εαυτό σου να υψώσεις τον νου σου στον Θεό, σκέψου την άπειρη αγάπη που σου έχει, για την οποία και σου έστειλε τον ανέλπιστο αυτόν πειρασμό και τη δοκιμασία, για να σε καθαρίσει περισσότερο και να σε ενώσει μαζί του καλύτερα. 
Αυτά, λέω, σκεπτόμενος γύρισε στον εαυτό σου και ελέγχοντας τον, πες μέσα σου· 
«Ε, άθλιε και ταλαίπωρε! γιατί δεν θέλεις κι εσύ να αγκαλιάσεις αυτόν τον σταυρό και την δοκιμασία που σου έστειλε, όχι κάποιος άλλος, αλλά ο ίδιος ο Πατέρας ο ουράνιος;» 

Μετά γύρισε στον σταυρό και αγκάλιασε τον νοερά, με την πιο μεγάλη χαρά, που μπορείς, λέγοντας:
«Ω σταυρέ, που υπήρξες από την πρόνοια του Θεού, προτού ακόμα γίνω εγώ! ω σταυρέ, που γλυκάθηκες από την γλυκιά αγάπη του εσταυρωμένου, δέξου με και προσήλωσε με σε σένα, για να μπορέσω ολοκληρωτικά να ενωθώ με Εκείνον που με λύτρωσε, πεθαίνοντας πάνω σου». 
Εάν όμως, το πάθος του θυμού προλάβει και κινηθεί μέσα σου και δεν σε αφήσει στη αρχή να υψώσεις τον νου σου στον Θεό, όμως πάλι μελέτησε να τον υψώσεις το γρηγορότερο, σαν να μην έχεις ταραχθεί καθόλου· έτσι θα βοηθηθείς.

Αλλά η καλύτερη και πιο αποτελεσματική θεραπεία, για να μη κινούνται ξαφνικά τα πάθη, είναι το να απομακρυνθούν οι αιτίες από τις οποίες αυτά προέρχονται. 
Αυτές γενικά είναι δύο· η αγάπη και το μίσος. 
Οπότε, εάν εσύ αγαπητέ, έφθασες να έχεις εμπαθή αγάπη σε κάποιο πρόσωπο ή σε άλλο κανένα μικρό ή μεγάλο πράγμα και αμέσως μόλις ιδείς να σου το αρπάζουν ή το πειράζουν, ταράζεσαι ξαφνικά και σκανδαλίζεται από την συμπάθεια η καρδιά σου, πρέπει να πολεμάς να βγάλεις από την καρδιά σου την κακή εκείνη αγάπη που έχεις σε αυτό, γιατί όσο αυτή είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη, τόσο μεγαλύτερη ή μικρότερη είναι και η ξαφνική κίνηση του πάθους.

Εάν όμως αντίθετα και έχεις μίσος σε κάποιον ή σε κανένα άλλο πράγμα και από αυτό ταράζεσαι ξαφνικά και αντιδράς όταν το βλέπεις ή ακούς κάποια θαυμαστή του ενέργεια, πρέπει να πιέζεις τη θέληση σου, μέχρι να το αγαπήσεις· 
όχι μόνο γιατί είναι και αυτό πλάσμα του Θεού, σαν και εσένα φτιαγμένο κατ’ εικόνα αυτού και ομοιότητα από το ύψιστο χέρι του Θεού· 
όχι μόνο γιατί και αυτός σαν εσένα είναι αναγεννημένος με αυτό το πολύτιμο αίμα του Χριστού· 
ούτε μόνο γιατί είναι αδελφός σου και μέλος σου και δεν πρέπει να τον μισείς, έστω και με την σκέψη σου και τον λογισμό σου, όπως γράφτηκε:
«μην κρατάς κακία στην καρδιά σου για τον αδελφό σου» (Λευϊτ. 19,17). 

Αλλά και γιατί, αν είναι το πρόσωπο εκείνο κακό και άξιο μίσους, όμως όταν εσύ το αγαπάς, τότε μοιάζεις με τον Θεό ο οποίος αγαπά όλα του τα δημιουργήματα και κανένα ποτέ δεν αποστρέφεται, καθώς λέει ο Σολομώντας:
«Όλα είναι δικά σου και γι’ αυτό τα φροντίζεις Κύριε, εσύ που αγαπάς την ζωή»
(Σοφ. Σολομ. 11,). 
Και μάλιστα, διότι ο Θεός παραβλέποντας τις κακίες των ανθρώπων:
«τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και αδίκους»
(Ματθ. 5,45).



pigizois - [2φΑ]


Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

"Κακολογίες και έπαινοι "




Το πώς κρίνεις τους άλλους, δείχνει ποιος είσαι!


Ο κάθε ηλίθιος μπορεί να κριτικάρει, να κατηγορήσει, να παραπονεθεί,
και οι περισσότεροι ηλίθιοι το κάνουν.
Dale Carnegie

Όταν κρίνεις τους άλλους, δεν τους χαρακτηρίζεις, χαρακτηρίζεις
τον εαυτό σου.
-  Wayne W. Dyer

Μην κρίνεις έναν άνθρωπο από αυτά που λένε οι άλλοι γι’ αυτόν.
-  Γκιόργκι Γκουρτζίεφ

Όταν οι άνθρωποι ζητούν να τους κριτικάρεις, αυτό που πραγματικά
περιμένουν, είναι να τους παινέψεις.
-  William Somerset Maugham

Μπορούμε να κρίνουμε τον χαρακτήρα κάθε ανθρώπου
απ’ τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους επαίνους.
-  Σενέκας

Αυτός που αρνείται τον έπαινο για πρώτη φορά, το κάνει
για να τον επαινέσουν και δεύτερη.
-  Παροιμία

Είναι πολύ πιο εύκολο να επικρίνει κανένας, παρά
να κάνει ο ίδιος το σωστό.
-  Βίκονσφιλντ

Να εκφέρεις κρίση με προσοχή, ακόμη κι όταν η υπόθεση είναι καλή.
Γιατί είναι εύκολο να πληγώσεις τους ανθρώπους,
αλλά αδύνατο να τους διορθώσεις.
-  Σοπενχάουερ

Όπως ο βράχος δεν μπορεί να κουνηθεί από τον άνεμο,
έτσι και ο σοφός είναι αταλάντευτος μέσα σε κακολογίες και επαίνους.
-  Βούδας

Κάνω κριτική δημιουργώντας, κι όχι βρίσκοντας λάθη.
-  Μιχαήλ Άγγελος

Μερικά πράγματα δεν μπορεί κανένας να τα κρίνει,
αν δεν τα έχει δοκιμάσει μόνος του.
-  Ντοστογιέφσκι

Κάθε άνθρωπος που κρίνει μεροληπτικά τις εργασίες των άλλων,
ταπεινώνεται ο ίδιος.
-  Έντισον

Συνήθως δεν επαινεί κανένας, παρά για να τον επαινέσουν.
-  Λα Ροσφουκώ

Είναι ευκολότερο να κάνεις κριτική από το να είσαι δίκαιος.
-  Ντισραέλι

Η ευγενική κριτική είναι εκείνη που ο κριτικός δεν κρίνει
σαν ανταγωνιστής.
-  Ντισραέλι

Είναι γελοίο να επικρίνεις τα έργα ενός άλλου, όταν εσύ ο ίδιος
δεν έχεις προηγούμενα διακριθεί από δικά σου έργα.
-  Έντισον

Ευτυχισμένοι είναι αυτοί που μπορούν να ακούνε τους επικριτές τους
και μετά να κάθονται να διαλογίζονται.
-  Σαίξπηρ

Είναι χαρακτηριστικό της μετριότητας του πνεύματος,
το να μην ξέρει κάποιος να θαυμάζει.
-  Βωβενάργκ

Οι πάρα πολλοί έπαινοι είναι κουραστικοί.
-  Ισπανική παροιμία

Παίνεψε τόσο τον καλό, ώστε απ’ αυτό να ενοχλείται ο αδιάφορος,
να ντρέπεται ο κακός, και τότε θα δεις τι αποτελέσματα μπορεί να φέρει
αυτή η τακτική.
-  Κοραής



newsitamea – [2fA]



"Η μύγα και η μέλισσα "











Για όσους κατηγορούν εύκολα…
-  Άγιος Γέροντας Παΐσιος


Σ' αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε δύο κατηγορίες. 
Τρίτη δεν υπάρχει - ή στη μία θα είναι ή στην άλλη.

Η μία λοιπόν κατηγορία των ανθρώπων, μοιάζει με τη μύγα. 
Η μύγα έχει την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ότι βρώμικο υπάρχει. 
Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που ευωδιάζουν, και σε μία άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο έχει κάνει μία ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θα πετάξει πάνω από όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει.

Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα καθίσει πάνω σ' αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά από εκεί.

Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη θα σου απαντούσε, πως δε γνωρίζει καν τι είναι αυτά. 
Εγώ, θα σου πει, ξέρω πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία, βρωμιές.

Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα. 
Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ότι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.


Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. 
Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ότι καλό και γλυκό υπάρχει. 
Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μία αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μία γωνιά ένα λουκούμι. 
Αν φέρουμε εκεί μία μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθίσει πουθενά, έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.

Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια, αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει, εκεί υπάρχουν γαρδένιες, εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί λουκούμια και γενικά θα είναι γνώστης όλων των καλών και θα έχει παντελή άγνοια όλων των κακών. 
Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν τα καλά.

Όταν σ' ένα δρόμο βρεθούν να περπατούν δύο άνθρωποι, οι οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης κατηγορίας, θα πάρει αμέσως ένα ξύλο και θ' αρχίσει να σκαλίζει τις ακαθαρσίες. 
Όταν περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χώμα και με μία πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη δυσωδία αυτή, που προέρχεται από τις βρωμιές».

Εγώ, σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους, τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται, και αναλόγως να ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους.



ahdoni – [2fA]




Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

"Μοσούλη 2017.. "




Kainoa Little


Ο φωτογράφος Kainoa Little από την Ουάσινγκτον, ειδικεύεται στις πολεμικές ζώνες
και βρέθηκε στη Μοσούλη τον Απρίλιο του 2017.
Κατέγραψε τις προσπάθειες της ιρακινής ομοσπονδιακής αστυνομίας,
να απελευθερώσει την πόλη από τους μαχητές του ISIL
(Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, ΙΚΙΛ).







                        
  










 




[2fA]

                               


"Η μοναδικότητα του Αγίου "





Για τον Άγιο Παΐσιο
-  από ομιλία του Μ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου
[Κόνιτσα, 7 Ιουλίου του 2015]



….  Λέει κάπου ένας ψαλμός, «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού», ότι με το πρόσωπο των αγίων γίνονται θαυμαστά τα θαύματα του Θεού, το μυστήριο του Θεού εμφανίζεται. 
Λέει επίσης κάπου αλλού ο Ισαΐας, «Κύριος Ύψιστος εν αγίοις αναπαυόμενος» και θα σας πω, γιατί το λέει αυτό. 
Και λέει επίσης σε μία από τις επιστολές του Πέτρου, «λάλησαν άγιοι του Θεού άνθρωποι δια πνεύματος αγίου».

Αυτά τα τρία τα αναφέρω, για να πω τι σημαίνει άγιος για την εκκλησία. 
Είναι κάποιος στον οποίο αναπαύεται το πνεύμα του Θεού. 
Ευαρεστείται ο Θεός, το πρώτο πράγμα. Να το πω με απλή γλώσσα, δεν έχει παράπονο ο Θεός, τον εκφράζει τον Θεό με τη ζωή του.
Το δεύτερο πράγμα είναι, ότι είναι θαυμαστός ο Θεός, ότι κάνει θαύματα και ενεργεί δια των αγίων υπερφυσικά. 
Πράγματα που δεν ερμηνεύονται που δεν κατανοούνται. 

Και τρίτον, αυτό που κάνει ο Θεός μέσω των αγίων Του, είναι ότι εκφράζει τον Λόγο Του. Σε συγκεκριμένες λέξεις μπαίνει μέρος του μυστηρίου Του. 
Αυτό είναι ένας άγιος. Είναι ένας ο οποίος ενεργεί θαυμαστά, ο οποίος αναπαύει το Θεό και ο οποίος όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει το μέλι του Λόγου του Θεού.
Γι αυτό και η εκκλησία θέλει την απόδειξη του Θεού μέσα από τους αγίους. 

Δίπλα σε έναν άγιο καταργείται το ερώτημα της ύπαρξης του Θεού.
Όταν είσαι σε έναν τέτοιο άγιο λες, "ζει Κύριος", εκφράζεται μέσα από αυτόν. 
Δεν είναι άγιος μία ψυχούλα, ένας καλός άνθρωπος, ένας ηθικός, ένας παράξενος που έχει μερικά χαρίσματα και κάποιες σπάνιες ικανότητες.
Είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει τη χάρη του Θεού πάνω του. 
Και αν είναι έτσι, τότε ναι, άγιος πρέπει και μπορεί να γίνει ο καθένας μας, εκφραστής δηλαδή, όχι συγκεκριμένων τρόπων και συμπεριφορών, αλλά της χάριτος του Θεού σ’ αυτόν τον κόσμο.  ….


Αυτό που συμβαίνει με τον Άγιο Παΐσιο έχει μία μοναδικότητα.   ….
Τι τον έκανε τόσο ελκυστικό, τόσο μαγνητικό, τόσο πειστικό και τόσο δυνατό στη σχέση του με τον λαό; Και που οφείλεται ακριβώς αυτή η μοναδικότητα του Αγίου Παϊσίου;
Ένα πράγμα είναι η ακρότητα και η απολυτότητα την οποία είχε. 
Ήταν συνεπής. Δεν ήταν του λίγου, δεν ήταν του κι από εδώ κι από εκεί, αλλά έζησε το κάθε τι, σε απόλυτη μορφή.

Παράδειγμα.
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα στην ψυχή του ανθρώπου, που είναι πολύ δυνατά. 
Τέτοιο είναι η πείνα, τέτοιο είναι ο πόνος, τέτοιο είναι ο φόβος, τέτοιο πράγμα είναι ο κόπος και η φυσική αδυναμία. Αυτός σαν να μην είχε τέτοια όρια, σαν να μην τον φόβιζαν.

Έλεγε ο άγιος Λεμεσού σε μια ομιλία του, ότι σαν να είχε μια χάρη από τον Θεό να μην τρώει και να ζει.
Εγώ έζησα κοντά του έξι μήνες. Δεν τον είδα, παρά μόνο μια φορά να μασάει. 
Της Μεταμορφώσες τις 6 Αυγούστου, μου δώσανε να του πάω 4 μικρά ψαράκια σαβρίδια, μόλις έφτασα στο σπίτι για να τα φάει, φώναξε ένα καλογεράκι, του τα έδωσε και του είπε να πάει απέναντι στη σκήτη του Κουτλουμουσίου. 
Δεν τα έφαγε. Μοίραζε σε όλον τον κόσμο ότι του φέρνανε.  ….

Δεύτερο πράγμα, … να κοιμάται ελάχιστα. 
Αυτό, με συγχωρείτε σεβασμιότατε Νέας Κρήνης, δεν μπορούμε να το μιμηθούμε, ούτε το λίγο φαγητό ούτε τον λίγο ύπνο, ούτε τον σχεδόν μηδενικό λόγο. 
Πέρασε χρόνια σε απόλυτη σιωπή .. χωρίς κανένα φόβο από τις απειλές της φύσεως. … με φίδια, με διάφορα απειλητικά για τη ζωή του. 
Δεν είχε φόβο. Το είχε ξεπεράσει και αυτό το πράγμα.

Όπως είπα δεν κοιμόταν. Θυμάμαι συνήθως κοιμόταν κανα-δίωρο, το πολύ αν ήταν τρίωρο δεν ξέρω, γιατί εγώ είχα επικοινωνία μαζί του η ώρα 10 το βράδυ και 01 ήταν ξανά με τους φακούς. Πως γινόταν αυτό το πράγμα; 
Ήταν άνθρωπος απόλυτος. Ευθύς εξαρχής είπε, τα δίνω όλα και όταν πήγαινες, έβρισκες τα πάντα να είναι στο απολύτως αναγκαίο για την ύπαρξη και την επιβίωση ενός ανθρώπου.

Θυμάμαι το εκκλησάκι στον Τίμιο Σταυρό που ήτανε το κελί του στη Μονή Σταυρονικήτα. Οι εικόνες στο τέμπλο, ένα απλούστατο τέμπλο, ήταν από σκέτο χαρτί, όχι πλαστικοποιημένο, το οποίο αν το πατούσες λίγο θα σκιζότανε, και τις προσκυνούσε και ήταν λειωμένες όλες στα πόδια. … Πήγαινες λοιπόν στο κελάκι του και ήταν απλό, φτωχό, σχεδόν τίποτα, καθαρό, νοικοκυρεμένο αλλά απέριττο, χωρίς ανθρώπινη ελπίδα και ανθρώπινη παρηγοριά.
Αυτό ήταν ένα στοιχείο, το απόλυτο ήθος του. 

Ένα δεύτερο πράγμα, η μεγάλη αγάπη του για τον Θεό, η απόλυτη, η ασυνθηκολόγητη, η τεράστια, χωρίς περιορισμούς, χωρίς εκπτώσεις. 
Διαρκώς όταν προσευχότανε έδινε μάχη σαν να σκοτώνεται, να αγωνίζεται να επιβιώσει, μέχρι απειλούμενος κατά κάποιο τρόπο.  …

Ένα άλλο στοιχείο, η αγάπη του στην ησυχία. 
Τα τελευταία χρόνια βέβαια ξέρουν οι περισσότεροι ότι ήταν προσβάσιμος, αλλά πέρασαν χρόνια που ήταν πάρα πολύ δύσκολο να τον πλησιάσεις. 
Απέφευγε τον κόσμο, δεν ήθελε να αφήσει αυτό που ήταν το επάγγελμά του, που ήταν η αποστολή του, και αυτό ήταν η ησυχία και η προσευχή.  .. 

Θα περάσω σε ένα επόμενο και αυτό είναι η αγάπη του. 
Η αγάπη όχι με θεωρίες, η αγάπη ως καλοσύνη, ως συμπόνια, ως συμπάθεια, ως κατανόηση στους ανθρώπους, μια μεγάλη αγκαλιά που χωρούσε τους πάντες και που προσφερόταν σε όλους όλος. Πάλι να πω ένα περιστατικό, που ένα βράδυ είχε έρθει, ήταν καλοκαίρι, ήταν σαν σήμερα, τέτοια μέρα έχουν πανήγυρη των Αγίων Αποστόλων στο Άγιον Όρος με το παλιό ημερολόγιο, 12 Ιουλίου. 

Είχαμε λοιπόν πανήγυρη σε ένα κελί των Αγίων Αποστόλων και ήταν εκεί όλη την ημέρα ξάγρυπνος, καθόταν με τον κόσμο γιατί πήγαινε πολύς κόσμος, καλοκαίρι ήταν, και τον επισκεπτόταν. 
Και όταν ήρθε στην αγρυπνία δεν είχε ξεκουραστεί καθόλου, καθότανε στο λεγόμενο τεμπελόξυλο, ένα ξύλο έτσι να στηρίζεται όρθιος και κάναμε διακοπή γύρω στις εντεκάμιση ώρα, για μισή ωρίτσα. Εκαθίσαμε.
Του λέει λοιπόν κάποιος: 
Γέροντα, όλη μέρα με τον κόσμο είσαι, και καλά δεν κουράστηκες, δεν νυστάζεις; 
Σε βλέπω στην αγρυπνία, δίνεις τη μάχη ψέλνοντας, δεν νυστάζεις; 

Πώς δεν νυστάζω λέει, αλλά θα σου πω το κόλπο. 
Πριν έλθω, στο δρόμο που ερχόμουνα, έκανα την προσευχή και είπα: Θεέ μου, εγώ τώρα πρέπει να πάω στην αγρυπνία, τα μάτια μου κλείνουν, σε παρακαλώ, πάρε τη νύστα από μένα και δώσ’ τη σε κάποιους άλλους, οι οποίοι πρέπει να κοιμηθούν.
Τώρα που έχουμε αγρυπνία εγώ πρέπει να είμαι ξύπνιος, αυτοί είναι κουρασμένοι, αλλά από τους λογισμούς κι απ’ τα προβλήματα μπερδεύονται με τα σεντόνια και δεν μπορούν να κοιμηθούν. 
Και έτσι, και τη νύστα μου παίρνει ο Θεός και κοιμούνται και 5, 6 άνθρωποι. 
Όλα μέσα από μία διάθεση αγάπης και καλοσύνης.

«.. ή όταν πονάς μην πάρεις παυσίπονο, κάνε υπομονή και κράτα τον πόνο σου με μία προσευχή, μήπως άλλος που δεν αντέχει πολύ στον πόνο μπορέσει να πάρει τη χάρη και τη δύναμη από τον Θεό να αντέξει τον δικό του πόνο». 
Πάντα η σκέψη του άλλου, πάντα μέσα στο λογισμό του, πώς να πάρει δύναμη και βοήθεια από τον ίδιο, ο κάθε συνάνθρωπος.
Το τέταρτο λοιπόν στοιχείο ήταν αυτή η αγάπη στον άνθρωπο. 

Το πέμπτο, αυτή η χαρά και η ειρήνη. Αυτό το πλήρωμα της χαράς που έβλεπε κανείς και η ειρήνη η πάντα νουν υπερέχουσα. …
Πήγαινες δίπλα του, δεν μπορούσες να χάσεις την ειρήνη σου, ηρεμούσες. 
Θηρίο ήσουνα, προβατάκι γινόσουν. Αυτή η ειρήνη, η χαρά και η δοξολογία. 
Ο γλυκός λόγος, αυτά τα χαριτωμένα αστειάκια που έκανε, ο τρόπος με τον οποίον τον κάθε έναν τον τακτοποιούσε. …

Βλέπει κανείς, πώς ένας άνθρωπος με τόσο ασθενική φύση, να έχει τέτοια δύναμη.
Πώς ένας άνθρωπος ο οποίος, με τόσο περιορισμένη κοσμική γνώση, είχε μοναδική σοφία. … 
Αυτό είναι χάρις Θεού, αυτό δεν έχει ερμηνεία ανθρώπινη. 
Φτωχός, πλούσιος σε χάρη. Χωρίς μόρφωση, πολλή σοφία. 

Αποφεύγει τον κόσμο στην ησυχία και ταυτόχρονα είναι ιεραποστολικός και αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Κάνει μία προσευχή και λύνονται όλα τα προβλήματα. 
Δεν σε ξέρει και γνωρίζει το όνομά σου. 
Είναι άνθρωπος αδύνατος και ασθενικός σαν λεπτό σκεύος, και κάνει όλους αυτούς τους ασκητικούς αγώνες ανυποχώρητα. Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού.




aktines – [2A]